บทที่ 140 หลินเหอแค่แสร้งทำเป็นเศรษฐีใหญ่ ต่งเวินหว่านกับเฉิงเตี๋ยอีต้องรีบเปลี่ยนบริษัท!

บทที่ 140 หลินเหอแค่แสร้งทำเป็นเศรษฐีใหญ่ ต่งเวินหว่านกับเฉิงเตี๋ยอีต้องรีบเปลี่ยนบริษัท!

อธิการบดีต่งไหลยืนอยู่ในห้องทำงาน มองเถาอู่ที่เดินออกไปนอกอาคารเรียนด้วยสภาพเหมือนวิญญาณหลุดจากร่าง ก่อนถอนหายใจอย่างเสียดาย

รูปลักษณ์ของเถาอู่นับว่าโดดเด่นมาก แม้อยู่ในวิทยาลัยศิลปะชิงจื้อที่เต็มไปด้วยหนุ่มหล่อสาวสวยก็ตาม

หากเธอได้เข้ารับการฝึกฝนและเรียนรู้อย่างเป็นระบบตลอดสี่ปี ในอนาคตการเดบิวต์ย่อมไม่ใช่ปัญหาแน่นอน

น่าเสียดายที่เด็กสมัยนี้จำนวนมาก จิตใจกลับซับซ้อนและมืดมนขึ้นเรื่อย ๆ

หากตอนนั้นเถาอู่ยอมขอโทษหลินเวยเหย่ทันที และชี้แจงสถานการณ์ให้คณาจารย์กับนักเรียนทั้งโรงเรียนฟัง บางทีเรื่องนี้อาจยังพอมีทางกลับตัวอยู่บ้าง

จุดจบของเธอ ล้วนเป็นสิ่งที่เธอหาเรื่องใส่ตัวเองทั้งนั้น

นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป วิทยาลัยศิลปะชิงจื้อจะไม่มีนักเรียนชื่อเถาอู่อีกแล้ว

ในวันเดียวกัน กระทู้ปักหมุดกระทู้หนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนเว็บบอร์ดของวิทยาลัยศิลปะชิงจื้อ

ประกาศเกี่ยวกับข่าวลือของนักเรียนหลินเวยเหย่ในช่วงที่ผ่านมา

ข่าวลือที่ว่าถูกเสี่ยเลี้ยงนั้นล้วนเป็นข่าวเท็จทั้งสิ้น นักเรียนที่เกี่ยวข้องกับการปล่อยข่าวลือได้รับการจัดการทั้งหมดแล้ว หวังว่านักเรียนทุกคนจะช่วยเหลือและรักใคร่กัน ใช้เรื่องนี้เป็นบทเรียน

ไม่เชื่อข่าวลือ ไม่เผยแพร่ข่าวลือ ขอให้นักเรียนทุกคนรับทราบ

เนื้อหาในกระทู้เรียบง่ายมาก แต่กลับสร้างความฮือฮาอย่างใหญ่หลวงในเว็บบอร์ดของวิทยาลัยศิลปะชิงจื้อ

[ฉันบอกตั้งนานแล้ว สาวงามประจำมหาวิทยาลัยอย่างหลินเวยเหย่จะไปถูกเศรษฐีนอกสังคมเลี้ยงได้ยังไง พวกปากหอยปากปูช่างสร้างข่าวลือกันจริง ๆ!]

[ได้ยินคนอื่นบอกว่า จางจวิ้นอี๋กับเถาอู่ปีสองต่างก็ทำเรื่องลาออกแล้ว คงไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้หรอกมั้ง?]

[ยังต้องถามอีกเหรอ? เหตุการณ์ปะทะกันในห้องเปียโนตอนนั้น ก็เกิดขึ้นเพราะหลินเวยเหย่ถูกใส่ร้ายไม่ใช่หรือไง]

[คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจจริง ๆ ฉันยังเคยตามคู่จิ้นจางจวิ้นอี๋กับเถาอู่ด้วยซ้ำ!]

[ตอนนี้พอมองดูแล้ว หลินเวยเหย่คู่ควรกับฉายาเทพธิดาน้ำแข็งจริง ๆ ถูกใส่ร้ายถึงขนาดนี้ ยังไม่เคยเปิดปากอธิบายสักครั้ง]

[คนบริสุทธิ์ย่อมบริสุทธิ์อยู่วันยังค่ำ คนสกปรกก็ย่อมสกปรกอยู่วันยังค่ำ นี่แหละความจริงไม่ใช่เหรอ?]

กระทู้ที่ทางวิทยาลัยศิลปะชิงจื้อประกาศอย่างเป็นทางการ ไม่นานก็มีความคิดเห็นหลายร้อยข้อความปรากฏขึ้นด้านล่าง

ข่าวลือเกี่ยวกับหลินเวยเหย่ ในที่สุดความจริงก็ปรากฏชัด

ขณะที่เพื่อนร่วมหอของหลินเวยเหย่ต่างดีใจและโห่ร้องยินดีแทนเธอ เจ้าตัวกลับเข้าใจดีว่า สาเหตุหลักมาจากพ่อและพี่ชายของเธอ

ไม่อย่างนั้น เรื่องนี้คงอธิบายให้ชัดเจนได้ยากมาก

……

อันดับค้นหายอดนิยมเวยปั๋วลำดับที่สิบเอ็ด เปิดโปงความจริงเบื้องหลังบริษัทชิงเหย่เอนเตอร์เทนเมนต์!

เมื่อกดเข้าไปในโพสต์ ก็พบว่าเป็นโพสต์ที่บล็อกเกอร์ชื่อ “เปิดโปงวงการบันเทิง” เป็นคนลงไว้

บล็อกเกอร์คนนี้อ้างว่าตัวเองเป็นคนในวงการ และเป็นเพื่อนกับคนดังระดับใหญ่หลายคน

ส่วนหลินเหอ เจ้าของบริษัทชิงเหย่เอนเตอร์เทนเมนต์คนนั้น แม้ภายนอกจะดูยิ่งใหญ่เกรียงไกร แต่ความจริงแล้วเป็นเพียงการเดิมพันแบบหมดหน้าตักครั้งสุดท้ายเท่านั้น เขารู้สึกเสียดายแทนดาวรุ่งศักยภาพสูงอย่างต่งเวินหว่านและเฉิงเตี๋ยอีจริง ๆ

บล็อกเกอร์ยังอธิบายความหมายของคำว่า “หมดหน้าตัก” ให้ชาวเน็ตฟังอย่างใส่ใจอีกด้วย

นั่นคือการเอาทรัพย์สินทั้งหมดมาเป็นเดิมพัน แล้วทุ่มหมดตัวในครั้งเดียว

[หล่อจนไม่มีเพื่อน: หมดหน้าตักครั้งสุดท้ายหมายความว่าอะไร? พูดอะไรพูดแค่ครึ่งเดียว ขอให้คลอดทีเดียวแปดคนเลย!]

[บล็อกเกอร์: หมายความว่าเจ้าของบริษัทชิงเหย่เอนเตอร์เทนเมนต์อย่างหลินเหอมีเงินไม่มาก]

[หมูน้อยวิ่งเร็ว: พูดส่งเดชหรือเปล่า เกาะกระแสเหรอ?]

[บล็อกเกอร์: ฮ่า ๆ ไม่ถึงขั้นต้องเกาะกระแสหรอก อดีตของบริษัทชิงเหย่เอนเตอร์เทนเมนต์ก็คือจวินหลินเอนเตอร์เทนเมนต์แห่งเมืองหนานโจว มณฑลฮั่นเป่ย ตอนนั้นจวินหลินเอนเตอร์เทนเมนต์ใกล้ล้มเต็มที เจ้าของบริษัทในตอนนั้นวิ่งหาคนลงทุนไปทั่ว แต่ไม่มีบริษัทหรือเศรษฐีคนไหนยอมลงทุนให้ สภาพบริษัทเป็นยังไงคงพอเดากันได้]

[เทพมังกรอสูรคลั่งไร้เทียมทาน: หลินเหอซื้อจวินหลินเอนเตอร์เทนเมนต์ แล้วเปลี่ยนชื่อเป็นชิงเหย่เอนเตอร์เทนเมนต์เหรอ?]

[บล็อกเกอร์: ถูกต้องแล้ว จวินหลินเอนเตอร์เทนเมนต์เป็นเพียงกองปัญหาเน่าเฟะ ไม่มีรากฐานอะไรให้พูดถึงเลย]

[กดคีย์ทำร้ายคน: แล้วทำไมหลินเหอต้องซื้อจวินหลินเอนเตอร์เทนเมนต์ด้วย? เงินเยอะจนไม่รู้จะเอาไปทำอะไรแล้วเหรอ?]

[บล็อกเกอร์: ต่งเวินหว่านเป็นเด็กฝึกของจวินหลินเอนเตอร์เทนเมนต์ ส่วนเฉิงเตี๋ยอีเป็นเด็กใหม่ที่หลินเหอพาเข้ามาเอง สำหรับสาเหตุที่ซื้อจวินหลินเอนเตอร์เทนเมนต์ ก็เพราะมันช่วยให้หลินเหอก้าวเข้าสู่วงการบันเทิงได้ประหยัดเวลามากขึ้น เขาใช้เงินทั้งหมดที่มีไปกับการสร้างดาวคู่ ในวงการบันเทิง นี่ถือเป็นข้อห้ามใหญ่]

สุดท้าย บล็อกเกอร์ก็ตอบทุกคนอย่างมั่นใจ

[หลินเหอแค่แสร้งทำเป็นเศรษฐีใหญ่เท่านั้น เขาไม่มีเงินแล้ว สิ่งที่รอต่งเวินหว่านกับเฉิงเตี๋ยอีอยู่ มีเพียงจุดจบแบบดอกไม้ไฟที่สว่างวาบแล้วดับหาย เว้นแต่ว่า… พวกเธอจะรีบเปลี่ยนไปอยู่บริษัทบันเทิงที่มีพลังจริง ๆ!]

……

เมืองแห่งหนึ่ง ในคอนโดหรูแห่งหนึ่ง

ชายหนวดเครารุงรังคนหนึ่งสวมแว่นตา คาบบุหรี่จงหัวพลางตอบชาวเน็ตทางออนไลน์ไปด้วย

ครืด ครืด!

โทรศัพท์ดังขึ้น

หลังรับสาย ชายหนวดเครารุงรังก็พ่นควันสีขาวออกมาคำหนึ่ง

“ฮัลโหล?”

“ฉันให้แกทำชื่อเสียงของหลินเหอให้พัง แกไม่เข้าใจความหมายของฉันหรือไง?”

เสียงของหานตงอวี่ดังออกมาจากโทรศัพท์

“ตงอวี่ นายยังเด็ก”

สีหน้าของชายหนวดเครารุงรังไม่เปลี่ยนไป เขาขยี้บุหรี่ครึ่งมวนลงในที่เขี่ยบุหรี่โดยตรง

“นี่เป็นแค่ก้าวแรกของการทำให้หลินเหอเสียชื่อเสียงเท่านั้น”

“หมายความว่าไง?”

หานตงอวี่ไม่เข้าใจ

“ใช้หอกของอีกฝ่าย โจมตีโล่ของอีกฝ่าย”

ชายคนนั้นตอบด้วยท่าทีสุขุมเหมือนผู้เฒ่าผู้แก่

หานตงอวี่เงียบไป

ชายคนนี้เป็นเจ้าของที่ค่อนข้างมีอิทธิพลในแวดวงแอคเคานต์การตลาดของประเทศ ทุกคนเรียกเขาว่าเหล่าเกา

ในสตูดิโอของเหล่าเกา มีแอคเคานต์การตลาดที่มีอิทธิพลและฐานแฟนคลับระดับหนึ่งเลี้ยงไว้ไม่ต่ำกว่ายี่สิบบัญชี

ถึงขั้นพูดได้ว่า ในช่วงเวลาส่วนใหญ่ หากเขาต้องการให้หัวข้อหรือคนคนหนึ่งขึ้นคำค้นหายอดนิยม สิ่งนั้นก็จะขึ้นได้แน่นอน

“อย่ามาทำตัวลึกลับ พูดให้ชัด ๆ เงินของฉันไม่ได้จ่ายไปฟรี ๆ นะ”

หานตงอวี่กล่าวอย่างหงุดหงิด

“ต่งเวินหว่านกับเฉิงเตี๋ยอีภายใต้บริษัทชิงเหย่เอนเตอร์เทนเมนต์ สะสมฐานแฟนคลับขนาดใหญ่ไว้แล้ว อิทธิพลของเด็กสาวสองคนนี้รวมกัน ไม่ได้ด้อยกว่านายเท่าไหร่หรอก”

เหล่าเกาดูแคลนอยู่ในใจ แต่ใครใช้ให้หานตงอวี่จ่ายเงินล่ะ

คนจ่ายเงินก็คือพระเจ้า

ดังนั้นเขาจึงอดทนอธิบายให้ชัดขึ้นอีกหน่อย

เท่าที่เขารู้ หานตงอวี่เรียนไม่จบแม้แต่ชั้นประถมด้วยซ้ำ หลังจากนั้นก็ออกไปปะปนอยู่ในสังคมอยู่นาน และเคยทำงานในหลายเมือง

พออายุมากขึ้นมาหน่อย ไม่รู้ไปเหยียบขี้หมาที่ไหนเข้า ถึงได้ถูกแมวมองของบริษัทบันเทิงแห่งหนึ่งค้นพบ จากนั้นก็ได้รับการฝึกฝนและเดบิวต์

ด้วยใบหน้านั้น บวกกับความเจนจัดลื่นไหลที่ได้จากการคลุกคลีอยู่ในสังคมมานาน เขาจึงโด่งดังขึ้นอย่างรวดเร็ว

เคยเมาแล้วก่อเรื่องจนถูกจับเข้าห้องขัง เคยเมาแล้วขับ

ก่อนเดบิวต์ยังเคยทำตัวเลวใส่ผู้หญิงไม่ต่ำกว่าห้าคน ในจำนวนนั้นยังมีคนหนึ่งที่เคยทำแท้งให้เขาถึงสองครั้ง

เรื่องเหล่านี้ถูกบริษัทเบื้องหลังของหานตงอวี่จัดการไว้เป็นอย่างดี คนที่รู้จึงมีไม่มาก

แต่เหล่าเกาทำงานสายนี้ เรื่องมากมายเขารู้ชัดอยู่เต็มอก เพียงแต่จะไม่ฝ่าฝืนกฎของวงการเท่านั้น

รอให้วันไหนหานตงอวี่เกิดเรื่องขึ้นมา เพื่อกระแสแล้ว เหล่าเกาก็ไม่รังเกียจที่จะโยนข่าวฉาวทั้งหมดที่ตนถืออยู่ทิ้งออกไป

“แล้วไง?”

อารมณ์ของหานตงอวี่ยิ่งเดือดขึ้น

เขาเกลียดที่สุดเวลามีคนพูดว่าความนิยมของใครคนนั้นไม่ได้ด้อยกว่าเขา หรือดังยิ่งกว่าเขา

“ดังนั้น เมื่อแฟนคลับรู้ว่าเจ้าของบริษัทชิงเหย่เอนเตอร์เทนเมนต์เป็นมือสมัครเล่น ก็จะสามารถปลุกความโกรธของแฟนคลับต่งเวินหว่านกับเฉิงเตี๋ยอีขึ้นมาได้ ให้กระแสสังคมเป็นทัพหน้าแทนพวกเรา พุ่งชนหลินเหอก่อน จากนั้นค่อยวางแผนต่ออย่างช้า ๆ!”

เหล่าเกาใช้แก้มกับไหปลาร้าหนีบโทรศัพท์ไว้ แล้วพิมพ์ตอบชาวเน็ตคนหนึ่งไปด้วย

“จะได้ผลเหรอ?”

หานตงอวี่ลังเล

“แฟนคลับบางคนในตอนนี้ พ่อของพวกเธอแกว่งเคียวทำงานในไร่จนแทบมีควันขึ้น พวกเธอยังไม่สงสารเลย แต่ถ้าไอดอลที่ชอบทำผมร่วงไปสักเส้น พวกเธอแทบอยากพลีชีพตามไปแล้ว”

เหล่าเการับประกันอย่างมั่นใจ

“ฉันทำงานสายนี้มานานแล้ว วางใจเถอะ”

“งั้นก็ได้ ฝากแกจัดการแล้วกัน”

คิ้วที่ขมวดแน่นของหานตงอวี่คลายออกทันที

……

“เจ้านายครับ ช่วงนี้กระแสข่าวเกี่ยวกับพวกเราบนอินเทอร์เน็ตดูไม่ค่อยดีนัก”

จงเสวียนยืนอยู่ในห้องทำงาน วางแท็บเล็ตลงตรงหน้าหลินเหอ

เพราะคลื่นลมบนอินเทอร์เน็ต หลินเหอที่ไม่ได้มาบริษัทมานาน วันนี้ถึงได้นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงาน