บทที่ 211 การก่อตั้งคณะกรรมการบริหารแผนอี้หัว!

9 ตุลาคม วันหยุดเฉลิมฉลองแปดวันสิ้นสุดลงแล้ว วันนี้เป็นวันเปิดเทอมของมหาวิทยาลัยทุกแห่งในมณฑล

เช้าตรู่ที่มหาวิทยาลัยอี้หัว ไม่มีเสียงกริ่งเข้าเรียน แต่มีเงาร่างของนักศึกษาลากกระเป๋าเดินทางปรากฏบนทางเดินในมหาวิทยาลัยเรื่อยๆ เพราะตอนงานต้อนรับนักศึกษาใหม่จบ เฉินห่าวได้ประกาศว่าช่วงเช้าวันที่ 9 ยังหยุด เรียนตอนบ่าย สำหรับคนที่ไม่มีเรียนตอนบ่าย ก็เท่ากับได้หยุด 9 วันเลย

แต่ตั้งแต่เช้า ก็มีนักศึกษากลับมาไม่น้อย แม้ว่าช่วงเช้านักศึกษายังไม่เรียน แต่บุคลากรทุกคนต้องมาทำงาน

9 โมงเช้า ในห้องประชุม ผู้บริหารมหาวิทยาลัยมาครบ ทุกคนเงียบ ไม่มีใครกล้าพูด รอให้เฉินห่าวเปิดประชุม

เฉินห่าวนั่งที่หัวโต๊ะ ดูเวลาแล้วพูดเสียงดัง "เริ่มการประชุม! การประชุมเช้านี้เกี่ยวกับการก่อตั้ง [คณะกรรมการบริหารแผนอี้หัว] และหารือเรื่องรูปแบบการพัฒนาบุคลากร"

จากนั้น เฉินห่าวมองทุกคนถาม "ทุกคนรู้จักวิทยาลัยหยวนเผยและแผนหยวนเผยของมหาวิทยาลัยเจ้าโต่วใช่ไหม?"

ผู้บริหารกระซิบกระซาบกัน ไม่นานผู้บริหารคนหนึ่งก็พูดขึ้นก่อน "ผมพอรู้จักแผนหยวนเผย ผมจบปริญญาเอกจากซังต้า ท่านอธิการบดีจะเลียนแบบแผนหยวนเผยหรือครับ?"

เมื่อได้ยินว่าผู้บริหารวัยกลางคนคนนี้จบจากซังต้า เฉินห่าวขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วทำไมมาอยู่มหาวิทยาลัยอี้หัวล่ะ?

เขาพยักหน้า พูดว่า "แผนหยวนเผยเริ่มดำเนินการมาตั้งแต่ปี 2001 ผ่านมา 19 ปี ตอนนี้ถือว่าค่อนข้างสมบูรณ์แล้ว ผมตั้งใจจะใช้แผนหยวนเผยเป็นพื้นฐาน แก้ไขให้เหมาะกับการพัฒนาของมหาวิทยาลัยอี้หัว"

วิทยาลัยหยวนเผยของซังต้ามีตำแหน่งในมหาวิทยาลัยรองจากคณะบริหารอี้หัว จำนวนนักศึกษาที่ได้คะแนนสูงสุดก็เป็นอันดับสอง

เมื่อได้ยินแผนของเฉินห่าว ข่งเหวินห่าวผู้บริหารที่พูดก่อนหน้าไม่ได้ดีใจ กลับกังวล ถามเฉินห่าว "ท่านอธิการบดี จุดประสงค์ของท่านดี แต่ท่านรู้ไหมว่าแผนหยวนเผยต้องใช้ทรัพยากรมากแค่ไหน?"

ทำไมมหาวิทยาลัยน้อยมากที่เลียนแบบความสำเร็จของแผนหยวนเผยของซังต้า? รูปแบบการผลิตบุคลากรแนวใหม่แบบนี้ ในมหาวิทยาลัยหลายพันแห่งทั่วมณฑล มีแค่สิบกว่าแห่งที่ดำเนินการ เช่น ซุ่ยมู่ ซังต้า หลิงต้า และเค่อต้า

ไม่ใช่แค่ต้องแบกรับความเสี่ยง แต่ยังต้องใช้ทรัพยากรไม่น้อย ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น แค่เรื่องที่วิทยาลัยหยวนเผยของมหาวิทยาลัยเจ้าโต่วระดมศาสตราจารย์อาวุโสที่มีชื่อเสียง 36 คนจากทุกภาควิชามาเป็นที่ปรึกษา ก็มีไม่กี่มหาวิทยาลัยที่ทำได้

"ทรัพยากรที่ต้องใช้ไม่น้อย แต่เราก็ทำได้" เฉินห่าวไม่ได้อธิบาย แต่ยิ้มเป็นมิตรให้ติ่งเหวินห่าว พูดว่า "เพราะผู้อำนวยการติ่งจบจากซังต้า ช่วยแนะนำเนื้อหาของแผนหยวนเผยให้ผู้บริหารที่นั่งอยู่ที่นี่ฟังหน่อย"

เห็นเฉินห่าวดูไม่ตื่นตระหนก นึกถึงการกระทำที่ผ่านมา ความกังวลในใจติ่งเหวินห่าวก็จางหายไปไม่น้อย กลับมีความสงสัยมากขึ้น ส่วนคำตอบ คงต้องรอเฉินห่าวประกาศ

เขาจึงพยักหน้า เริ่มแนะนำรูปแบบการผลิตบุคลากรของแผนหยวนเผย

"ข้อแรกคือระบบหน่วยกิต อาจารย์ที่ปรึกษาแนะนำนักศึกษาในการเลือกวิชาเรียนอย่างอิสระ นักศึกษาต้องเรียนวิชาพื้นฐานทั่วไป วิชาเลือกทั่วไป และวิชาในแผนการเรียนของสาขาที่เลือก ครบหน่วยกิตที่กำหนดจึงจะจบได้"

"ข้อสองคือระบบอาจารย์ที่ปรึกษา ระหว่างเรียน นักศึกษาจะได้รับคำแนะนำตลอดจากคณะกรรมการแนะแนวการศึกษาที่ประกอบด้วยศาสตราจารย์อาวุโสจากคณะศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์ อาจารย์ที่ปรึกษาแต่ละคนจะแนะนำนักศึกษาในการเลือกวิชา เลือกสาขา เนื้อหาและวิธีการเรียน"

"ข้อสามคือระบบการศึกษาแบบยืดหยุ่น นักศึกษาสามารถวางแผนการเรียน 3-6 ปีภายใต้คำแนะนำของอาจารย์ที่ปรึกษา อย่างน้อย 3 ปีก็จบได้ หากใน 4 ปียังเรียนไม่จบ ก็สามารถเรียนต่อจนกว่าจะครบหน่วยกิต"

"ข้อสี่คือเลือกสาขาวิชาอย่างอิสระ นักศึกษาแรกเข้าแบ่งเป็นสายศิลป์และสายวิทย์เท่านั้น ไม่แบ่งสาขา ปี 1 เรียนการศึกษาทั่วไป เมื่อเข้าใจสถานะของสาขาวิชา การจัดสาขา เป้าหมายการผลิตบัณฑิต และสถานการณ์อื่นๆ แล้ว จึงเลือกสาขาตามความต้องการ"

เมื่อติ่งเหวินห่าวพูดจบทั้งสี่ข้อ หลายคนขมวดคิ้วอย่างเห็นได้ชัด ดูเหมือนจะมีข้อคัดค้านเกี่ยวกับแผนหยวนเผยนี้ แต่ไม่มีใครกล้าพูดออกมาโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเฉินห่าว

ส่วนเฉินห่าว ยังคงยิ้มแย้ม มองรอบๆ ผู้บริหารทุกคนที่อยู่ในที่ประชุม แล้วโบกมือพูดว่า "ทุกคนมีความคิดเห็นอะไรก็พูดได้ แสดงความคิดเห็นกันหน่อย"

พอได้ยินเฉินห่าวพูดแบบนี้ บวกกับเปิดเทอมมาหนึ่งเดือนแล้ว ผู้บริหารหลายคนก็พอเข้าใจนิสัยเฉินห่าว ผู้บริหารอาวุโสบางคนเริ่มมีความกล้ามากขึ้น

หนึ่งในนั้นคือผู้บริหารแซ่หม่า มองสีหน้าเฉินห่าว ลังเลแล้วพูดว่า "ท่านอธิการบดี ผมว่ารูปแบบปัจจุบันก็ดีอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องเลียนแบบแผนหยวนเผยของซังต้า"

พอพูดแบบนี้ คนอื่นๆ ก็สนับสนุน "ใช่ครับ แผนหยวนเผยนี้ก้าวร้าวเกินไป ค่อยๆ ทำจะมั่นคงกว่า"

"รูปแบบการผลิตบัณฑิตที่เราใช้อยู่ตอนนี้เป็นกระแสหลัก ไม่จำเป็นต้องมาวุ่นวายกับเรื่องนี้ ใช่ไหมครับ?"

"ผมก็ไม่สนับสนุน ตั้งวิทยาลัยขึ้นมาโดยเฉพาะ สิ้นเปลืองทั้งกำลังคน วัสดุ และเงินทอง สุดท้ายก็ไม่แน่ว่าจะผลิตบุคลากรได้ ไม่คุ้มค่าที่จะเสี่ยง"

แต่มีเสียงคัดค้าน ก็มีเสียงเห็นด้วย ผู้บริหารวัยกลางคนสองสามคนที่เต็มไปด้วยความคิดก็ออกมาพูด

"ผมว่าแผนอี้หัวของท่านอธิการบดีจำเป็นมาก! มหาวิทยาลัยอี้หัวของเราล้าหลังมหาวิทยาลัยอื่นมาก ถ้าพัฒนาแบบปกติ ยากที่จะไล่ทันได้เร็ว สู้ใช้วิธีแหวกแนวดีกว่า!"

"ถูกต้อง! ถ้าอยากผลิตบุคลากรอย่างรวดเร็วเพื่อสร้างชื่อเสียงให้มหาวิทยาลัย ผมว่าแผนอี้หัวเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีมาก!"

"แม้จะมีความเสี่ยง แต่ผมว่าน่าลองดู! ในเมื่อวิทยาลัยหยวนเผยของมหาวิทยาลัยเจ้าโต่วประสบความสำเร็จได้ วิทยาลัยอี้หัวของเราก็ไม่จำเป็นต้องล้มเหลวนี่!"

เฉินห่าวมองผู้บริหารที่แบ่งเป็นสองฝ่าย ฝ่ายหนึ่งเป็นพวกอนุรักษ์นิยมนำโดยผู้อาวุโส อีกฝ่ายเป็นพวกปฏิรูปนำโดยคนวัยกลางคน

เฉินห่าวไม่ได้แสดงความเห็นโดยตรง แต่หันไปมองรองอธิการบดีซูรุ่ยคนเดียวที่ยังไม่พูด "รองอธิการบดีซูคิดยังไงครับ?"

"ผมเหรอ?" ซูรุ่ยนั่งหลังตรง พูดเรียบๆ ราวกับไม่เกี่ยว "ผมว่าท่านอธิการบดีก็มีคำตอบในใจแล้ว พูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์"

เฉินห่าวหัวเราะแล้วส่ายหน้า พูดว่า "สมแล้วที่รองอธิการบดีซูรู้ใจผม"

พูดจบ เฉินห่าวเลิกยิ้ม ความเย็นชาปรากฏในดวงตา

"วันนี้ผมเรียกทุกคนมาประชุมเพื่อหารือว่าจะดำเนินแผนอี้หัวอย่างไร ไม่ได้ให้พวกคุณมาคัดค้านแผนอี้หัว"

"แผนนี้ไม่เพียงแต่จะดำเนินการ แต่จะเป็นโครงการก่อสร้างสำคัญของมหาวิทยาลัย! ไม่ว่าจะสิ้นเปลืองกำลังคน วัสดุ หรือเงินทองเท่าไหร่ ก็ต้องสร้างวิทยาลัยอี้หัวขึ้นมาให้ได้!"

"ยังมีใครคัดค้านอีกไหม? หืม?"

พูดถึงตอนท้าย เฉินห่าวแค่นเสียง มองทุกคนในที่ประชุม

ทุกคนนอกจากซูรุ่ยที่ยังยิ้มบางๆ คนอื่นๆ ต่างตกใจกลัว ช่วงเดือนที่ผ่านมาทำให้ทุกคนเกือบลืมไปว่า คนตรงหน้านี่ไม่ใช่คนที่จะเข้ากับใครง่ายๆ!

"ตัดสินใจแบบนี้แหละ" เฉินห่าวประกาศในที่ประชุมทันที "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คณะกรรมการบริหารแผนอี้หัวจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ!"