บทที่ 490 - หญ้าโลหิตบริสุทธิ์ห้าพันปี

บทที่ 490 - หญ้าโลหิตบริสุทธิ์ห้าพันปี

วารีหนักมีน้ำหนักเทียบเท่าห้วงลึก เพียงหยดเดียวก็มีน้ำหนักมากถึงแปดพันกว่าชั่ง

ลวดลายซาสีทองหม่นที่ซ่อนอยู่ภายในหยดน้ำจะหมุนวนอยู่ตลอดเวลา ทำให้ภายในหยดน้ำเกิดเป็น 'วังวนซาหนัก' รักษาคุณสมบัติอันแข็งกร้าวและอ่อนโยนควบคู่กันไป

ไม่เพียงแต่จะคงไว้ซึ่งความสามารถในการแทรกซึมอย่างไร้รูปร่างของน้ำ ทว่ายังมีความแข็งแกร่งดุดันที่สามารถทำลายเกราะพังทลายภูเขาได้อีกด้วย

มีผลในการกัดกร่อนม่านพลังปราณโดยธรรมชาติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสามารถข่มการป้องกันของวิชาอาคมสายเบาหวิวอย่างธาตุไฟ ธาตุลม เป็นต้น

ถึงขั้นสามารถแปรสภาพเป็นชุดเกราะ ยึดติดกับร่างกายของผู้บำเพ็ญเพียร ควบแน่นกลายเป็นเกราะคริสตัลสีฟ้ากึ่งโปร่งใส

แข็งแกร่งหาใดเปรียบ ทว่าก็ไม่สูญเสียความยืดหยุ่นไป เรียกได้ว่าเพียบพร้อมทั้งรุกและรับ พลิกแพลงยากหยั่งถึง

หญิงชรากล่าวว่า "หญิงชราผู้นี้ยังไม่ได้หลอมสกัดน้ำชนิดนี้ ดังนั้นจึงไม่อาจแสดงอานุภาพของมันออกมาได้ถึงหนึ่งในสิบส่วน ทว่าหญิงชราผู้นี้รับรองได้เลยว่า สิ่งนี้เป็นของแท้แน่นอน ในโลกหล้าหาได้ยากยิ่ง"

"หากไม่เชื่อหญิงชราผู้นี้ หากสามารถนำสิ่งที่หญิงชราผู้นี้ต้องการออกมาได้ ก็สามารถนำไปตรวจสอบในมืออย่างละเอียดได้เลย"

"สหายนักพรตกล่าวเช่นนี้แล้ว พวกเราจะไม่เชื่อได้อย่างไร สหายนักพรตต้องการนำสิ่งนี้ไปแลกกับของล้ำค่าสิ่งใดหรือ? เชื่อว่าของล้ำค่าทั่วไป ย่อมไม่เข้าตาสหายนักพรตอย่างแน่นอน"

"หึหึ สิ่งที่สหายนักพรตกล่าวมานั้นถูกต้อง หญิงชราผู้นี้ต้องการนำสิ่งนี้ไปแลกกับหญ้าโลหิตบริสุทธิ์ที่มีอายุห้าพันปีขึ้นไปสักหนึ่งต้น"

"อะไรนะ หญ้าโลหิตบริสุทธิ์อายุห้าพันปี! สหายนักพรตอย่าได้พูดเล่นไปเลย หญ้าโลหิตบริสุทธิ์คือสมุนไพรวิญญาณระดับสุดยอด โอสถโลหิตบริสุทธิ์ที่หลอมออกมาจากมัน สามารถยืดอายุขัยได้ร้อยกว่าปี อย่าว่าแต่พวกเราไม่มีเลย ต่อให้มีก็ไม่มีทางนำออกมาแลกเปลี่ยนหรอก"

ผู้บำเพ็ญเพียรในห้องรับรองหมายเลขหนึ่งคนหนึ่ง เมื่อได้ยินสิ่งที่หญิงชราต้องการจะนำมาแลกเปลี่ยน ก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมาทันที คำพูดค่อนข้างเหน็บแนม

"ต้องรู้ไว้นะว่า พวกเราผู้บำเพ็ญเพียรพยายามฝึกฝนอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อยกระดับการฝึกฝน ก็เพื่อจะได้มีชีวิตอยู่ให้ยืนยาวขึ้นอีกหลายปีไม่ใช่หรือ มีผู้ใดบ้างที่จะนำสมุนไพรวิญญาณยืดอายุขัยเช่นนี้ มาแลกกับของวิเศษกึ่งสำเร็จรูปชิ้นหนึ่ง"

"มิสู้ทำเช่นนี้ ข้าจะนำสมบัติโบราณระดับสูงสามชิ้น บวกกับสมุนไพรวิญญาณหายากอายุสามพันปีขึ้นไปอีกสองต้นมาแลกเปลี่ยน เป็นอย่างไร?"

ฟังจากเสียงของคนผู้นี้ ก็คือหนึ่งในผู้บำเพ็ญเพียรที่อดใจรอไม่ไหว ต้องการจะแลกเปลี่ยนเกิงจินในรอบที่แล้วนั่นเอง

น้ำเสียงของหญิงชราเปลี่ยนไป "หญิงชราผู้นี้อายุมากแล้ว เหลืออายุขัยอีกไม่กี่ปี มีของล้ำค่ามากมายไปจะมีประโยชน์อันใด"

"ตอนนี้หญิงชราผู้นี้ต้องการเพียงโอสถหรือสมุนไพรวิญญาณที่ช่วยยืดอายุขัย นอกเหนือจากสิ่งของเหล่านี้แล้ว สหายนักพรตทุกท่านก็ไม่ต้องเอ่ยปากแล้วล่ะ"

"ของล้ำค่าจะดีเพียงใด หากสิ้นลมหายใจไป ท้ายที่สุดก็ว่างเปล่าอยู่ดี"

"เจ้า..." ผู้บำเพ็ญเพียรในห้องรับรองหมายเลขหนึ่งที่ถูกปฏิเสธแสดงความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด ข่มความโกรธเอาไว้ แค่นเสียงเย็นหนึ่งครั้งแล้วกระแทกตัวนั่งลง

การขอแลกเปลี่ยนของล้ำค่าถูกปฏิเสธถึงสองครั้ง ทำให้เขาเสียหน้าเป็นอย่างมาก

การที่สามารถเข้าไปในห้องรับรองหมายเลขหนึ่งได้ ย่อมแสดงว่ามีสถานะที่ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน ต้องเป็นผู้อาวุโสสูงสุดของสำนักใหญ่แห่งใดแห่งหนึ่ง หรือไม่ก็อาจจะเป็นผู้บำเพ็ญเพียรระดับวิญญาณก่อกำเนิดระดับกลางหรือปลาย การถูกปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่าเช่นนี้ ทำให้ภายในใจของเขารู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง

ครั้งนี้ไม่เหมือนกับตอนที่แลกเปลี่ยนเกิงจินเมื่อครู่ แม้การแลกเปลี่ยนเมื่อครู่จะล้มเหลว ทว่าก่อนหน้านี้ก็ยังมีผู้บำเพ็ญเพียรหลายคนที่อยากจะลองเสี่ยงดวง นำของล้ำค่าที่คล้ายคลึงกันออกมามากมายให้อีกฝ่ายตรวจสอบ

ทว่าครั้งนี้กลับแตกต่างออกไป ภายในงานกลับเงียบสงัดลงชั่วขณะ ไม่มีผู้ใดนำสิ่งของออกมาแลกเปลี่ยนเลย

หญ้าโลหิตบริสุทธิ์ซึ่งเป็นสมุนไพรวิญญาณที่หายากระดับสุดยอดในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรนั้น เมื่อมาถึงขอบเขตของพวกเขา แทบจะไม่มีผู้ใดไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน

อย่าว่าแต่ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นวิญญาณก่อกำเนิดเลย ต่อให้เป็นผู้บำเพ็ญเพียรขั้นแปลงเทพที่อยู่ในขอบเขตสูงกว่านี้ หากได้พบเจอกับหญ้าโลหิตบริสุทธิ์อายุห้าพันปี ก็ย่อมต้องยอมทุ่มเททุกวิถีทางเพื่อให้ได้มาครอบครองอย่างแน่นอน

โอสถที่ช่วยเพิ่มอายุขัย ไม่มีผู้ใดรังเกียจว่ามีมากเกินไปหรอก ต่อให้เป็นผู้บำเพ็ญเพียรขั้นแปลงเทพก็ไม่มีข้อยกเว้น ต่างก็ถูกเรื่องอายุขัยตามรังควานเช่นเดียวกัน

หญิงชราที่ซ่อนตัวอยู่ใต้หมอกสีดำ กวาดตามองซ้ายขวา ได้ยินเสียงกระซิบกระซาบดังมาจากห้องรับรองหลายแห่ง เห็นได้ชัดว่าไม่มีผู้ใดต้องการแลกเปลี่ยนเลย ทำให้ในใจของนางยิ่งรู้สึกผิดหวังมากขึ้นเรื่อยๆ

อายุขัยของหญิงชราเหลือไม่ถึงห้าสิบปีแล้ว ตามการคำนวณของนาง น่าจะอยู่ได้อีกประมาณสามสี่สิบปีเท่านั้น

หากไม่มีวาสนา สามสี่สิบปีให้หลังนางก็คงต้องดับขันธ์ไป

หากต้องการยืดอายุขัย ก็มีเพียงสองวิธีเท่านั้น

หนึ่งคือการยกระดับการฝึกฝนของตนเองให้ก้าวหน้าไปอีกขั้น ทว่านางหยุดนิ่งอยู่ในขอบเขตนี้มานานกว่าสองร้อยปีแล้ว หากต้องการจะทะลวงผ่านไปให้ได้ภายในสามสี่สิบปีนี้ ย่อมเป็นไปไม่ได้เลย

หากสามารถยืดอายุขัยออกไปได้อีกสักเจ็ดแปดสิบปี ทำให้นางมีอายุขัยเพิ่มขึ้นอีกร้อยปี บางทีอาจจะยังพอมีโอกาสทะลวงสู่ขอบเขตต่อไปได้บ้าง

มิเช่นนั้น ก็ไม่มีทางเป็นไปได้เลย

วิธีที่สอง ย่อมเป็นการค้นหาโอสถหรือผลไม้วิญญาณที่สามารถยืดอายุขัยได้

โอสถหรือผลไม้วิญญาณที่สามารถยืดอายุขัยในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรนั้น มีจำนวนไม่มาก ทว่าก็ไม่ได้น้อยจนเกินไป

โอสถหรือผลไม้วิญญาณส่วนใหญ่สามารถยืดอายุขัยได้เพียงสามถึงห้าปีเท่านั้น อีกทั้งวิธีและรูปแบบเดียวกันยังไม่สามารถนำมาทับซ้อนกันได้

ตัวอย่างเช่นโอสถหรือผลไม้วิญญาณยืดอายุขัยชนิดเดียวกัน ผู้บำเพ็ญเพียรหนึ่งคนจะสามารถกินได้เพียงหนึ่งเม็ดในชั่วชีวิตเท่านั้น หากกินวัตถุวิญญาณชนิดเดียวกันเม็ดที่สองเข้าไป ก็จะไร้ผล

ดังนั้นหากต้องการยืดอายุขัยแบบทับซ้อนกัน ก็ต้องค้นหาวิธียืดอายุขัยหลายๆ วิธี

โอสถโลหิตบริสุทธิ์คือโอสถชนิดหนึ่งที่ใช้ยืดอายุขัยได้ค่อนข้างนาน โอสถโลหิตบริสุทธิ์เพียงหนึ่งเม็ด ก็สามารถยืดอายุขัยได้ถึงร้อยกว่าปีแล้ว สรรพคุณของมันเทียบเท่ากับโอสถยืดอายุขัยชนิดอื่นถึงสามสี่เท่า

หากต้องการแลกกับของล้ำค่าที่ฝืนลิขิตสวรรค์เช่นนี้ ก็ต้องยอมจ่ายค่าตอบแทนที่มากพอ

มิเช่นนั้นนางก็คงไม่ยอมนำสมบัติก้นหีบอย่าง 'วารีหนักพันชั่ง' ออกมาแน่ นี่คือหนึ่งในสมบัติที่มีมูลค่ามากที่สุดในบรรดาสมบัติทั้งหมดที่นางมีอยู่แล้ว

ภายในห้องรับรองหมายเลขเก้า หลินเหยียนตกอยู่ในภวังค์แห่งการครุ่นคิด ดูเหมือนว่าจะรู้สึกลำบากใจเป็นอย่างยิ่ง

เจิ้งอวี้ซูที่อยู่ด้านข้างสังเกตเห็นสีหน้าที่ผิดปกติของหลินเหยียน ทว่ากลับไม่ได้เอ่ยปากรบกวนความคิดของเขา นางเพียงแค่ปรายตามองแวบหนึ่ง ก่อนจะเบนสายตากลับไปให้ความสนใจกับลานจัดงานต่อไป

หลินเหยียนรู้สึกลำบากใจเหลือเกิน หญ้าโลหิตบริสุทธิ์ซึ่งเป็นสมุนไพรวิญญาณที่มีชื่อเสียงโด่งดังนี้ เขาเคยทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างมหาศาลเพื่อตามหามันตอนที่อยู่ในจักรวรรดิซีหลิง

เขามีกระถางใบเล็กที่ฝืนลิขิตสวรรค์เช่นนี้ แล้วเหตุใดถึงจะไม่ไปเสาะหาสมุนไพรวิญญาณที่ล้ำค่าหาใดเปรียบในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรเล่า?

เขาเคยใช้หินวิญญาณหลายหมื่นก้อนเพื่อซื้อเมล็ดพันธุ์ของหญ้าโลหิตบริสุทธิ์หนึ่งเมล็ดมาจากร้านขายพืชวิญญาณแห่งหนึ่ง ทำให้เขาดีใจจนแทบเนื้อเต้น

และยังได้ซื้อสูตรโอสถสำหรับหลอมโอสถโลหิตบริสุทธิ์มาอีกด้วย

ใช้เวลาเพียงไม่กี่ปี เขาก็เพาะปลูกหญ้าโลหิตบริสุทธิ์อายุพันปีขึ้นไปได้หลายต้น

หญ้าโลหิตบริสุทธิ์อายุห้าพันปีขึ้นไป ภายในมิติกระถางใบเล็กของเขาก็มีซ่อนอยู่ถึงสิบกว่าต้น ส่วนที่อายุต่ำกว่าห้าพันปียิ่งมีมากกว่านั้นอีก

สิ่งที่เขากำลังลำบากใจอยู่ในตอนนี้ก็คือ จะแลกเปลี่ยนหรือไม่?

หากทำการแลกเปลี่ยนไป เรื่องที่เขาครอบครองหญ้าโลหิตบริสุทธิ์อยู่ เกรงว่าคงจะปิดบังไว้ได้ยาก

งานแลกเปลี่ยนเช่นนี้ ขอเพียงมีคนตั้งใจสืบเสาะ ย่อมต้องพบร่องรอยของพวกเขาอย่างแน่นอน กระดาษห่อไฟไม่มิดฉันใดก็ฉันนั้น

หากไม่แลกเปลี่ยน เขาก็ชื่นชอบของล้ำค่าชิ้นนี้มากจริงๆ เขาเคยหลงใหล 'วารีหนักพันชั่ง' ชิ้นนี้อย่างสุดซึ้ง ที่สำคัญคือสิ่งนี้สามารถค่อยๆ ยกระดับความแข็งแกร่งได้ผ่านการหลอมสกัด มีศักยภาพสูงมาก ในวันข้างหน้ามีความเป็นไปได้สูงมากที่จะวิวัฒนาการไปเป็นสมบัติล้ำค่าที่มีอานุภาพร้ายกาจ

ภายในใจของเขาเกิดความรู้สึกลังเลซ้ำไปซ้ำมา ในตอนนั้นเอง ข้างหูก็มีเสียงส่งผ่านจิตวิญญาณอันแผ่วเบาดังขึ้น

[ทำตามที่ใจเจ้าปรารถนาเถิด]

หลินเหยียนชะงักไปครู่หนึ่ง หันหน้าไปสบตากับซูเอ๋อร์ที่กำลังจ้องมองใบหน้าของเขาพอดี

หนานเฮิ่นยวนเผยรอยยิ้มที่ทำให้เขาสบายใจให้ รอยยิ้มนี้ดูราวกับสามารถเยียวยาได้ทุกสิ่ง

อารมณ์ของหลินเหยียนผ่อนคลายลงมากในพริบตา

[จี๊ดๆ ~] ข้างหูของเขามีเสียงของเสี่ยวตัวเป่าดังขึ้นอีกครั้ง ดูเหมือนจะเป็นการชี้แนะให้แก่เขา

กำลังใจจากทั้งสองให้ความมั่นใจแก่เขามากพอ แน่นอนว่าที่สำคัญที่สุดก็ยังคงเป็นคำเตือนของเสี่ยวตัวเป่า

ของล้ำค่าที่เสี่ยวตัวเป่าหมายตาเอาไว้ ย่อมต้องเป็นของล้ำค่าที่แท้จริงอย่างแน่นอน

เขาไม่ลังเลอีกต่อไป รีบส่งเสียงผ่านจิตวิญญาณไปในทันที

เวลานี้ผ่านไปแล้วหนึ่งเค่อ นับตั้งแต่หญิงชรานำน้ำเต้าสีทองอมฟ้าออกมา

มีผู้คนส่งเสียงผ่านจิตวิญญาณไปหานางไม่น้อย ทว่าส่วนใหญ่ล้วนเป็นการเกลี้ยกล่อมให้นางลองพิจารณาดู แลกเปลี่ยนกับของล้ำค่าชิ้นอื่นเถิด หญ้าโลหิตบริสุทธิ์นั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

ในระหว่างขั้นตอนนี้ การแลกเปลี่ยนระหว่างผู้บำเพ็ญเพียรคนอื่นๆ ก็เกิดขึ้นอยู่เป็นระยะ

ในขณะที่หญิงชราเกือบจะยอมแพ้ ตั้งใจจะเก็บของล้ำค่ากลับคืนมานั้น ก็มีเสียงหนึ่งจุดประกายความหวังให้แก่นางอีกครั้ง

[ข้ายินดีแลกเปลี่ยนกับสหายนักพรต]

(จบแล้ว)