บทที่ 221 ขุนพล

เมื่อเห็นอาเธอร์และแฮนค็อกเดินเข้าไปในเส้นทางลับ นามิ อุซป และช็อปเปอร์ก็รีบเดินตามพวกเขาไปในทันที

เพราะมีเพียงสองคนนี้เท่านั้นที่จะมอบความรู้สึกปลอดภัยให้กับพวกเขาได้

หลังจากเข้ามาในเส้นทางลับ ภายในนี้ก็มีรูปภาพบุคคลอยู่จำนวนนับไม่ถ้วนเช่นเดียวกัน อาเธอร์ไม่ต้องเสียเวลาคิดเลยก็รู้ได้ทันทีว่าในรูปภาพเหล่านี้ก็มีสิ่งมีชีวิตซอมบี้ซ่อนอยู่ด้วย

อย่างไรก็ตาม ในขณะที่พวกเขามุ่งหน้าต่อไป สิ่งมีชีวิตซอมบี้เหล่านี้ก็ไม่ใช่คู่ต่อกรของแฮนค็อกเลยแม้แต่น้อย

ทันทีที่สิ่งมีชีวิตซอมบี้โผล่ออกมา แฮนค็อกก็จะตวัดขาเตะใส่มัน

และหลังจากถูกทำให้กลายเป็นหิน พวกสิ่งมีชีวิตซอมบี้ก็ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้อีกเลย

“รบกวนเธอจริง ๆ นะ แฮนค็อก!”

อาเธอร์กล่าวกับแฮนค็อกพร้อมกับรอยยิ้ม หากไม่ได้เธอคอยช่วย การรับมือกับสิ่งมีชีวิตซอมบี้พวกนี้ก็คงจะเป็นเรื่องยากอยู่สักหน่อยจริง ๆ

“ไม่ ... ไม่เป็นไรค่ะ ธุระของนายก็เหมือนธุระของชั้นแหละค่ะ” แฮนค็อกกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาพลางส่ายหน้าและยกมือขึ้นกุมแก้มทั้งสองข้าง

นามิที่อยู่ข้าง ๆ ถึงกับตกตะลึง

เกิดอะไรขึ้นกับหมอนี่กันเนี่ย อาเธอร์?

ช่วงเวลาที่ผ่านมานี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? เจ็ดเทพโจรสลัด ถึงกับยอมเชื่อฟังอาเธอร์ขนาดนี้เลยงั้นเหรอ?

แล้วก็ ทำไมเธอถึงเห็นความชื่นชมหลงใหลในแววตาของแฮนค็อกด้วยล่ะ?

โลกใบนี้มันผิดเพี้ยนไปแล้วหรือไง?

อย่างไรก็ตาม เธอไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้อีกต่อไป เพราะในตอนนี้ทุกคนได้เดินล่วงหน้าไปแล้ว เธอจึงรีบวิ่งตามพวกเขาไปในทันที

ทุกคนเดินทางมาถึงหน้าประตูบานหนึ่ง บางทีอาจเป็นเพราะฮ็อกแบ็ครู้ว่าจะไม่มีใครมาที่นี่ ประตูจึงไม่ได้ถูกปิดสนิท ทว่ากลับมีช่องโหว่ขนาดใหญ่แง้มอยู่

จากนั้น แทนที่จะพุ่งพรวดเข้าไปโดยตรง พวกเขากลับเฝ้ามองดูการกระทำของฮ็อกแบ็คที่อยู่ข้างในจากภายนอก

พวกเขาเห็นฮ็อกแบ็คกำลังถือเข็มและด้าย เย็บปะติดปะต่อซากศพของสัตว์ประหลาดตัวหนึ่งอย่างต่อเนื่อง

“ผลงานชิ้นนี้เกือบจะเสร็จสมบูรณ์แล้ว! ช่างเป็นผลงานที่เพอร์เฟกต์จริง ๆ เหลือแค่อีกขั้นตอนเดียวเท่านั้น!”

หลังจากฮ็อกแบ็คพูดจบ สาวใช้ที่อยู่ข้างกายเขาก็กล่าวขึ้น “ถ้าอย่างนั้นก็ขอให้คุณพบกับความยากลำบากในขั้นตอนสุดท้ายนะคะ!”

“...”

ทุกคนที่อยู่ข้างนอกเฝ้ามองดูฮ็อกแบ็คและสาวใช้ต่อล้อต่อเถียงกันอย่างไม่แยแส อาเธอร์เห็นว่าร่างกายนั้นถูกเย็บจนเสร็จแล้ว ทว่าร่างกายที่ถูกเย็บนั้นกลับยังไม่ขยับเขยื้อน มันน่าจะยังขาดสิ่งสำคัญที่สุดไป

ถ้าเขาเดาไม่ผิด ขั้นตอนที่สำคัญที่สุดนี้น่าจะต้องเป็นหน้าที่ของ เก็กโค โมเรีย นั่นก็คือการนำเงายัดใส่เข้าไปในซากศพนี้

ช็อปเปอร์ที่อยู่ข้างนอกถึงกับเบิกตากว้าง ด็อกเตอร์ฮ็อกแบ็คที่เขาเคยชื่นชมและเคารพรักนักหนา กลับลงมือทำเรื่องที่ฝืนกฎเกณฑ์แห่งธรรมชาติเช่นนี้ สิ่งมีชีวิตซอมบี้เหล่านั้นไม่ใช่การฟื้นคืนชีพจากความตายในตำนานเลยแม้แต่น้อย

“ถ้าชั้นเดาไม่ผิด แหล่งที่มาของเงาเหล่านี้น่าจะถูกดึงออกมาจากคนเป็น ๆ นะ” อาเธอร์กล่าว

เมื่อได้ยินคำพูดของอาเธอร์ จู่ ๆ อุซปก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้และเอ่ยกับทุกคน “ก่อนที่พวกเราจะมาถึงเกาะแห่งนี้ พวกเราเจอโครงกระดูกประหลาดด้วยล่ะ โครงกระดูกนั่นบอกว่าเงาของเขาถูกใครบางคนชิงไป ถ้าสิ่งที่นายพูดเป็นความจริง เงาของเขาก็ต้องถูกชิงไปโดย เก็กโค โมเรีย หนึ่งใน เจ็ดเทพโจรสลัด แล้วถูกนำไปใส่ไว้ในร่างของซอมบี้แน่ ๆ เลย”

ทันทีที่อุซปพูดจบ ทุกคนก็ได้ยินเสียงหัวเราะระเบิดดังขึ้น

“โยโฮโฮโฮโฮโฮ!”

จากนั้น ซอมบี้ที่ถือดาบเล่มหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าของทุกคน

“โยโฮโฮโฮโฮ ถ้าพวกนายอยากจะดูก็เข้าไปดูข้างในสิ ทำไมถึงต้องมาแอบดูจากตรงนี้ด้วยล่ะ?” ซอมบี้ตัวนั้นกล่าวกับทุกคน

จากนั้น ซอมบี้ตัวนั้นก็เดินเข้ามาตรงหน้าอาเธอร์ แฮนค็อก และนามิ แล้วกล่าว “สาวงามทั้งสาม ชั้นขอเสียมารยาทถามหน่อยได้ไหมว่า ชั้นขอดู กางเกงใน ของพวกเธอหน่อยจะได้ไหม?”

“!”

ทั้งสามคนถึงกับช็อกไปพร้อมกัน

อาเธอร์รู้สึกจนปัญญาเล็กน้อย ถ้าอยากจะดูกางเกงใน ก็ไปดูกางเกงในสิ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเขาด้วยล่ะ? ทำไมถึงต้องลากเขาเข้าไปเอี่ยวด้วยเนี่ย?

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าตัวเองใส่สีอะไรอยู่ ...

ตูม!

วินาทีถัดมา ซอมบี้ตัวนั้นก็ถูกแฮนค็อกเตะจนปลิวละลิ่ว จากนั้นเธอก็ก้มตัวลง ชี้นิ้วไปที่ซอมบี้ตัวนั้น แล้วประกาศกร้าวเสียงดัง “กล้าถามคำถามอันน่ารังเกียจปานนี้กับชั้นคนนี้ ชั้นจะไม่มีวันยกโทษให้แกอย่างเด็ดขาด!”

และเป็นเพราะเสียงของแฮนค็อกนั้นดังเกินไป ประกอบกับเสียงดังสนั่นที่เกิดจากซอมบี้ลอยละลิ่วกระแทกพื้น ด็อกเตอร์ฮ็อกแบ็คที่อยู่ภายในห้องจึงสังเกตเห็นว่ามีคนกำลังแอบดูพวกเขาจากภายนอก

จากนั้น บานประตูก็ถูกเปิดออกในทันที

“พวกแกมาที่นี่จริง ๆ ด้วย! ชั้นไม่ได้บอกพวกแกหรือไงว่าห้ามเข้ามาใน สถาบันวิจัย ของชั้นไม่ว่ากรณีใดก็ตาม?”

หลังจากฮ็อกแบ็คพูดจบ ก่อนที่ทุกคนจะทันได้ตอบกลับ เขาก็ส่ายหน้าแล้วกล่าวต่อ “ช่างเถอะ ในเมื่อพวกแกเดินทางมาถึงที่นี่แล้ว มันก็ไม่สำคัญอะไรอีกต่อไปแล้ว พวกแกจงรู้เอาไว้ซะว่าตอนนี้ใกล้จะถึงเวลาของ การบุกจู่โจมยามวิกาล แล้ว และพวกแกจะไม่มีทางหนีรอดออกไปจากที่นี่ได้อย่างเด็ดขาด!”

จากนั้นเขาก็เงยหน้ามองดูนาฬิกาด้านบน มันเหลือเวลาอีกเพียงไม่กี่นาทีก็จะถึงเที่ยงคืนแล้ว

“การบุกจู่โจมยามวิกาล มันคืออะไรกันแน่?” อาเธอร์เอ่ยถามด้วยความสงสัย

“การบุกจู่โจมยามวิกาล คือสวรรค์ของเหล่าสิ่งมีชีวิตซอมบี้ พวกมันจะจับกุมคนเป็นทุกคนบนเกาะแห่งนี้ และแน่นอนว่าพวกแกก็ไม่มีข้อยกเว้น”

ทันทีที่ฮ็อกแบ็คพูดจบ สิ่งมีชีวิตซอมบี้ที่ถูกแฮนค็อกเตะจนปลิวก็ค่อย ๆ เดินออกมา

“โยโฮโฮโฮโฮโฮ สาวงามผู้นี้ช่างมีพละกำลังมหาศาลจริง ๆ ถ้าชั้นป้องกันเอาไว้ไม่ทัน ลูกเตะนั่นก็คงจะทำลายร่างซอมบี้ของชั้นจนแหลกสลายไปแล้ว ถึงแม้ว่าชั้นจะไม่รู้สึกเจ็บปวดก็ตามที”

สิ่งมีชีวิตซอมบี้ค่อย ๆ เดินมาหยุดอยู่เบื้องหน้าของทุกคน

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า องค์จักรพรรดินีแฮนค็อก ชั้นไม่รู้หรอกนะว่า เจ็ดเทพโจรสลัด อย่างเธอเดินทางมาที่นี่ทำไม แต่ต่อให้เป็น เจ็ดเทพโจรสลัด อย่างเธอ ก็ไม่มีทางเทียบชั้นกับท่าน เก็กโค โมเรีย ที่เป็น เจ็ดเทพโจรสลัด ได้อย่างเด็ดขาด และซอมบี้ที่อยู่ตรงหน้าเธอตัวนี้ก็ไม่ใช่ซอมบี้ธรรมดาทั่วไป มันถูกสร้างขึ้นจากร่างของขุนพลระดับตำนานจาก ประเทศวาโน ซึ่งไม่สามารถนำไปเปรียบเทียบกับซอมบี้ตัวก่อนหน้านี้ได้เลย! ซอมบี้ขุนพล จัดการพวกมันซะ!”

“ด้วยความยินดี!”

หลังจากฮ็อกแบ็คพูดจบ ซอมบี้ขุนพลก็ชักดาบในมือออกมา จากนั้นมันก็พุ่งทะยานเข้าใส่ทุกคนด้วยความเร็วที่ไม่อาจมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ความเร็วของมันนั้นว่องไวมากเสียจนแม้อาเธอร์เองก็ยังมองตามแทบไม่ทัน

อย่างไรก็ตาม โชคร้ายหน่อยนะที่พวกเขามี เจ็ดเทพโจรสลัด ผู้ทรงพลังอย่าง องค์จักรพรรดินีแฮนค็อก อยู่ที่นี่ด้วย

ทันทีที่ซอมบี้ขุนพลปรากฏตัว ฮาคิสังเกต ขององค์จักรพรรดินีแฮนค็อกก็แผ่ซ่านเข้าปกคลุมร่างของซอมบี้ขุนพลเอาไว้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว เธอจะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาทำอันตรายอาเธอร์ได้อย่างเด็ดขาด

ตูม!

วินาทีถัดมา คมดาบในมือของซอมบี้ขุนพลก็ปะทะเข้ากับท่อนขาขององค์จักรพรรดินีแฮนค็อกอย่างจัง และสิ่งที่ทำให้ฮ็อกแบ็คประหลาดใจเป็นอย่างมากก็คือ ดาบในมือของซอมบี้ขุนพลนั้นคือ ดาบดำ ในตำนาน ทว่ามันกลับไม่สามารถสร้างรอยขีดข่วนให้กับท่อนขาขององค์จักรพรรดินีแฮนค็อกได้เลยแม้แต่น้อย

“เป็นไปได้อย่างไรกัน? ร่างกายมนุษย์จะทนทานต่ออาวุธมีคมได้อย่างไร?” ฮ็อกแบ็คกล่าวด้วยความเหลือเชื่อ

“โยโฮโฮโฮโฮ เธอคือยอดฝีมือตัวจริงงั้นหรือ?” ซอมบี้ขุนพลจ้องมองแฮนค็อกและเริ่มมีท่าทีจริงจังขึ้นมาเล็กน้อย

ฮ็อกแบ็คพูดถูก ร่างกายนี้เดิมทีเป็นของบุคคลผู้ยิ่งใหญ่ระดับตำนาน ถึงแม้ว่าในสภาพปัจจุบันมันจะไม่สามารถรีดเค้นพละกำลังออกมาได้อย่างเต็มที่ ทว่าสัญชาตญาณของมันจะต้องไม่มีทางผิดพลาดอย่างแน่นอน

ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้ามันผู้นี้แข็งแกร่งอย่างหาที่เปรียบไม่ได้!

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═