บทที่ 47 - หล่อขนาดนี้เลยเหรอ? เขาคือแฟนของมู่ชิงเหยาใช่ไหม?

บทที่ 47 - หล่อขนาดนี้เลยเหรอ? เขาคือแฟนของมู่ชิงเหยาใช่ไหม?

ณ ภัตตาคารอี้ผิ่นเซวียน

คู่บ่าวสาวคู่หนึ่งกำลังจัดงานแต่งงานกันที่นี่

ไม่เพียงแต่มู่ชิงเหยาจะมาร่วมงานเท่านั้น แม้แต่พ่อแม่ของเธอก็มาร่วมงานด้วยเช่นกัน

พ่อของเธอคือมู่ต้าไห่

แม่ของเธอคือเซียวหลาน

และคู่บ่าวสาวที่เข้าพิธีวิวาห์ในวันนี้ ก็คือลูกสาวของพี่ชายของเซียวหลาน

หรือก็คือลูกพี่ลูกน้องของมู่ชิงเหยานั่นเอง

"ชิงเหยา ดูซือซือสิ เธอไม่ได้เรียนมหาวิทยาลัยแท้ๆ แต่กลับได้แต่งงานกับเศรษฐีสิบล้าน ลองหันกลับมาดูตัวลูกสิ หาแฟนได้แต่ละคน ไม่รู้ได้เรื่องได้ราวอะไรเลย" เซียวหลานสั่งสอนด้วยความรู้สึกเจ็บใจที่ลูกสาวไม่เอาถ่าน

เธอกับมู่ต้าไห่มีลูกสาวเพียงคนเดียวคือมู่ชิงเหยา ในสายตาของพวกเขา มู่ชิงเหยานั้นเพียบพร้อมไปเสียทุกอย่าง

เรียนเก่ง หน้าตาสะสวย

แถมยังเป็นหมอประจำหมู่บ้าน มีหน้าที่การงานมั่นคง

คนตามจีบก็เยอะ คนมาดูตัวก็ไม่น้อย

พวกเขาคิดว่าเธอจะได้แต่งงานกับผู้ชายดีๆ ที่เพียบพร้อม

แต่ผลลัพธ์เป็นยังไงล่ะ?

ดันไปคว้าเอาเย่ฝานมาทำผัวซะงั้น

สองตายายไม่พอใจเย่ฝานเอามากๆ แม้ว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจจะเอาผิดเย่ฝานไม่ได้ แต่สองตายายก็รู้ดีอยู่แก่ใจว่า จ้าวหู่ต้องตายด้วยน้ำมือของเขาแน่ๆ

ไม่มีใครอยากให้ลูกสาวตัวเองแต่งงานกับฆาตกรหรอก

แน่นอนว่านั่นเป็นเพียงเหตุผลส่วนหนึ่ง

ประเด็นสำคัญก็คือ ชื่อเสียงของเย่ฝานมันป่นปี้ไปหมดแล้ว

ข่าวลือเรื่องเย่ฝานถูกผู้หญิงรวยเลี้ยงดูแพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้านแล้ว มีใครบ้างล่ะที่ไม่รู้ว่าเขาพึ่งพาเงินผู้หญิงรวยถึงมีวันนี้ได้?

ไอ้หนุ่มเกาะชายกระโปรงผู้หญิงกินแบบนี้ จะคู่ควรกับลูกสาวของพวกเขาได้ยังไง?

"ชิงเหยา แม่ขอบอกไว้ก่อนเลยนะ เดี๋ยวถ้ามีใครถามลูก ลูกก็บอกไปเลยว่ายังไม่มีแฟน" มู่ต้าไห่กำชับ

เขาไม่อยากให้ญาติพี่น้องรู้ว่าลูกสาวตัวเองหาแฟนเป็นไอ้หนุ่มแมงดา เขาอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว

มู่ชิงเหยาพยักหน้ารับ

ไม่พูดก็ไม่พูดสิ ยังไงซะฉันกับเขาก็ไม่ได้เป็นแฟนกันจริงๆ อยู่แล้ว

รอให้เจ้าหน้าที่ตำรวจเลิกตามสืบเย่ฝานเมื่อไหร่ ก็ไม่ต้องแสดงละครตบตาใครอีกแล้ว

แต่ทว่า ยิ่งเซียวหลานกังวลเรื่องอะไร เรื่องนั้นก็มักจะเกิดขึ้นเสมอ

ตอนที่บ่าวสาวเดินมาชนแก้ว เจ้าสาวก็โพล่งขึ้นมาว่า "ชิงเหยา ทำไมไม่พาแฟนมาด้วยล่ะ ได้ข่าวว่าแฟนของเธอเปิดโฮมสเตย์อยู่ที่หมู่บ้านพวกเธอไม่ใช่เหรอ?"

มู่ชิงเหยาเพิ่งจะตกลงกับแม่ไปหยกๆ ว่าจะปฏิเสธเรื่องมีแฟน

แต่ตอนนี้สิ

พอเซียวซือซือเปิดปาก ก็พูดเรื่อง 'เปิดโฮมสเตย์' ขึ้นมาเลย

แถมยังรู้ด้วยซ้ำว่าเขาทำอาชีพอะไร เห็นได้ชัดว่าเธอต้องไปสืบมาก่อนล่วงหน้าแน่ๆ

แล้วแบบนี้จะปฏิเสธได้ยังไง?

เซียวหลานเองก็รู้สึกอึดอัดใจสุดๆ เซียวซือซือรู้กระทั่งว่าเย่ฝานทำอาชีพอะไร เผลอๆ อาจจะรู้ด้วยซ้ำว่าชิงเหยากับเย่ฝานนอนด้วยกันแล้ว

ถ้าขืนปฏิเสธไปแล้วถูกแฉขึ้นมา หน้าคงแตกหมอไม่รับแน่ๆ

มู่ชิงเหยาพยักหน้ายอมรับ "พี่ซือซือ ข่าวไวเหมือนกันนะคะเนี่ย ฉันยังไม่ได้บอกใครเลย พี่รู้ได้ยังไงคะ?"

เซียวซือซือยิ้มตอบ "ทำไมฉันจะไม่รู้ล่ะ ฉันถึงจะไม่ได้อยู่หมู่บ้านเดียวกับเธอ แต่ก็มีเพื่อนสมัยมัธยมปลายอยู่หมู่บ้านพวกเธอตั้งหลายคน เรื่องในหมู่บ้านพวกเธอ ฉันรู้หมดแหละ"

เมื่อก่อนในบรรดาลูกหลานวัยเดียวกัน มู่ชิงเหยากับเซียวซือซือมักจะถูกญาติพี่น้องนำมาเปรียบเทียบกันอยู่เสมอเพราะอายุไล่เลี่ยกัน

เรื่องหน้าตา เซียวซือซือสู้มู่ชิงเหยาไม่ได้

เรื่องเรียน เซียวซือซือเรียนจบแค่ชั้นมัธยมปลายก็ต้องออกมาทำงาน ส่วนมู่ชิงเหยาสอบติดมหาวิทยาลัย

ไม่ว่าจะมองมุมไหน มู่ชิงเหยาก็เหนือกว่าเซียวซือซือทุกด้าน

เรื่องนี้ทำให้เซียวซือซือรู้สึกไม่พอใจมาตลอด

และวันนี้ วันที่เธอจะได้แต่งงานกับผู้ชายที่มีทรัพย์สินนับสิบล้าน เธอรู้สึกว่าในที่สุดก็ถึงเวลาที่เธอจะได้ผงาดเสียที

"ชิงเหยาก็เกินไปนะ มีแฟนทั้งทีก็ไม่ยอมพามาให้พวกเราดูหน้าดูตาบ้างเลย"

"ชิงเหยาสายตาสูงขนาดนี้ แฟนที่เลือกมาต้องเก่งมากแน่ๆ ฉันไม่ยอมหรอกนะ วันนี้เธอต้องโทรเรียกแฟนมาให้ได้"

บรรดาญาติๆ คนอื่นก็เริ่มส่งเสียงเชียร์ตาม

"ชิงเหยา ปีที่แล้วน้าแนะนำข้าราชการให้ เธอก็ยังไม่สน น้าล่ะอยากรู้จริงๆ ว่าผู้ชายที่เธอถูกใจจะหน้าตาเป็นยังไง"

"เซียวหลาน ชิงเหยาเพิ่งจะมีแฟนเป็นตัวเป็นตนทั้งที เรียกมาให้พวกเราดูหน่อยสิ"

คุณยายของมู่ชิงเหยาก็เดินเข้ามาจับมือเธอ "ชิงเหยา หลานก็อายุไม่ใช่น้อยๆ แล้ว มีแฟนก็เป็นเรื่องน่ายินดี พาเขามาให้ยายดูหน่อย ยายจะช่วยดูโหงวเฮ้งให้"

พอโดนต้อนแบบนี้ มู่ชิงเหยาก็ทำตัวไม่ถูก

เธอกับเย่ฝานเป็นแค่คู่แต่งงานกำมะลอเท่านั้นเอง

ตั้งแต่เมื่อคืนที่เขาออกจากโรงแรมไป เธอก็ไม่เห็นหัวเขาอีกเลย ไม่รู้ไปมุดหัวอยู่ที่ไหนแล้ว

"คุณยายคะ วันนี้เขายุ่งนิดหน่อย อาจจะ..."

มู่ชิงเหยายังพูดไม่ทันจบ คุณยายก็พูดแทรกขึ้นมา "ทำไมล่ะ หลานเรียกเขามาไม่ได้เหรอ? ถ้าหลานเรียกไม่ได้ งั้นยายเรียกเอง โทรหาเขาเดี๋ยวนี้ ยายจะคุยกับเขาเอง"

มู่ชิงเหยาถึงกับพูดไม่ออก

มาถึงขั้นนี้แล้ว จะไม่โทรก็คงไม่ได้

ตอนนี้ ความหวังเดียวของเธอคือขอให้เย่ฝานไม่รับสาย

เพราะถ้าเป็นแบบนั้น เธอก็จะมีข้ออ้างว่าเขามาไม่ได้

แต่ผลปรากฏว่า โทรศัพท์ดังแค่สองครั้ง เย่ฝานก็รับสายทันที

"ที่รัก คุณยายฉันแล้วก็ญาติๆ อยากเจอหน้านาย นายพอจะปลีกตัวมาทานข้าวกลางวันด้วยกันได้ไหม" มู่ชิงเหยาพูดสาย

"อยู่ที่ภัตตาคารอี้ผิ่นเซวียน ห้องโถงฝั่งซ้ายจ้ะ"

"นายอยู่แถวนี้พอดีเหรอ?"

"เดี๋ยวก็ถึงแล้วใช่ไหม? โอเค งั้นฉันรอนะ"

หลังจากวางสาย มู่ชิงเหยาก็บอกทุกคนว่าเย่ฝานกำลังจะมาถึงแล้ว คาดว่าไม่เกินสิบนาที

แต่ผลปรากฏว่า

เวลาร่วงเลยไปถึงครึ่งชั่วโมง

เซียวซือซือกับสามีเดินสายไปชนแก้วตามโต๊ะต่างๆ จนกลับมาแล้ว เย่ฝานก็ยังมาไม่ถึง

ทุกคนเริ่มรอจนหงุดหงิด

"ชิงเหยา แฟนของหลานนี่เล่นตัวชะมัดเลยนะ บอกว่าจะมาถึงเดี๋ยวนี้ ดูสิป่านนี้ยังไม่โผล่หัวมาเลย"

"เขาเบี้ยวไม่มาแล้วหรือเปล่า?"

"ก็รู้อยู่ว่าคุณยายอยากเจอ ขืนไม่มาก็เท่ากับไม่เห็นหัวคุณยายน่ะสิ"

"ยังไม่ทันแต่งงานก็ไม่เคารพผู้ใหญ่ซะแล้ว ขืนแต่งไปจะเห็นหัวญาติพี่น้องอย่างพวกเราเหรอ?"

เซียวซือซือควงแขนสามี โชว์ความสวีทหวานแหวว

"ฉี่หมิงของฉันดีกว่าเยอะ รู้จักเคารพญาติพี่น้อง"

"นั่นสิ ฉี่หมิงดีกว่าแฟนของชิงเหยาตั้งเยอะ ไม่ใช่แค่รวยนะ แต่ยังไม่เคยดูถูกญาติจนๆ อย่างพวกเราเลย"

"ฉี่หมิงจ๊ะ อย่าไปเอาอย่างแฟนของบางคนที่ไม่รู้จักมารยาทนะ"

จ้าวฉี่หมิงพูดอย่างถ่อมตัว "คุณลุง คุณป้า คุณน้า คุณอาครับ ผมแต่งงานกับซือซือแล้ว ต่อไปก็ถือเป็นคนของตระกูลมู่ครึ่งตัว พวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน ผมจะดูถูกทุกคนได้ยังไงล่ะครับ"

เซียวซือซือกอดแขนจ้าวฉี่หมิงแน่นขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

มู่ชิงเหยา ในที่สุดฉันก็เอาชนะเธอได้แล้วใช่ไหม?

เรียนเก่งแล้วไง จบมหาวิทยาลัยแล้วไง?

ผู้หญิงน่ะ สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่เรื่องเรียนหรือเรื่องงานหรอกนะ

แต่เป็นเรื่องที่ว่าจะหาสามีได้ดีแค่ไหนต่างหาก

"ชิงเหยา ขอโทษทีนะ พอดีมีธุระด่วนระหว่างทางก็เลยมาช้าไปหน่อย"

จังหวะนั้นเอง เย่ฝานก็เดินหิ้วถุงของขวัญมาหลายใบ ทุกคนได้ยินเสียงจึงหันไปมอง

พอเห็นเท่านั้นแหละ

โอ้โห หล่อ หล่อลากไส้เลย

แม้แต่เซียวซือซือพอเห็นเย่ฝานแวบแรก ก็ยังเผลอมองจนตาค้าง

นี่เขาคือแฟนของมู่ชิงเหยาจริงๆ เหรอ?

(จบแล้ว)