บทที่ 12 ค้นพบคนมีความสามารถคนแรก

จากข้อมูลทั้งสี่แถว เฉินห่าวอ่านออกแค่แถวแรกเท่านั้น ส่วนอีกสามแถวที่เหลือ ยังต้องพยายามทำความเข้าใจ

"ฝ่าย? ในเมื่อมีฝ่ายเป็นกลาง งั้นคงมีพวกฝ่ายอธรรมชั่วร้ายอะไรแบบนี้ด้วยสินะ?" เฉินห่าวถามระบบ

ระบบอธิบายว่า: "ฝ่ายมีสามประเภท ได้แก่ เป็นกลาง เป็นศัตรู และเป็นมิตร"

โดยไม่ต้องให้ระบบอธิบายต่อ เฉินห่าวคิดแล้วก็เข้าใจความหมายของทั้งสามประเภทนี้ ฝ่ายเป็นมิตรคงหมายถึงมีความรู้สึกที่ดีต่อเฉินห่าว ส่วนฝ่ายเป็นศัตรูก็คงมีเจตนาร้ายต่อเขา ส่วนฝ่ายเป็นกลางก็อยู่ตรงกลาง ไม่สนิทสนมและไม่เกลียดชัง

เฉินห่าวถามต่อ: "แล้วค่าศักยภาพกับความสามารถล่ะ?"

"ค่าศักยภาพแสดงถึงโอกาสในการพัฒนาของบุคคลนั้น คะแนนเต็ม 100 พูดให้เข้าใจง่ายๆ คือ 60-70 คือคนมีความสามารถระดับ 3, 70-80 คือระดับ 2, 80-90 คือระดับ 1 และ 90-100 คือระดับยอดเยี่ยม"

"ส่วนค่าความสามารถ ตัวแรกคือความสามารถปัจจุบัน ตัวหลังคือค่าสูงสุดที่เป็นไปได้"

หลังจากฟังคำอธิบายจากระบบ เฉินห่าวก็เข้าใจความสามารถใหม่นี้ "อืม ความสามารถนี้ไม่เลวเลย"

มีความสามารถนี้ในมือ ทำให้เฉินห่าวมั่นใจมากขึ้นอีกนิด

ส่วนเรื่องแบบแปลนเทคโนโลยี ก็มีการแบ่งระดับเช่นกัน ตั้งแต่ระดับ C, B, A, S... แต่การเปิดใช้งานต้องมีเงื่อนไขพื้นฐาน คือต้องมีสภาพแวดล้อมการวิจัยที่ได้มาตรฐาน ซึ่งแน่นอนว่าระดับฮาร์ดแวร์ของมหาวิทยาลัยอี้หัวในตอนนี้ยังไม่เพียงพอ

ขณะที่เฉินห่าวกำลังครุ่นคิดเรื่องความสามารถอยู่นั้น เขาก็มาถึงจุดหมายแล้ว

เฉินห่าวยืนอยู่หน้าประตูห้องทำงานที่มีป้าย "ศูนย์เครือข่ายและสารสนเทศ" เขายืนถอนหายใจเงียบๆ มันช่างดูเรียบง่ายเกินไป "ที่นี่เหรอ?"

"เอ่อ... ใช่ค่ะ" เติ้งฮุ่ยรู้สึกเขินอายเล็กน้อยเมื่อเจอคำถามของเฉินห่าว แต่สภาพของมหาวิทยาลัยก็แย่จริงๆ

ค่าเล่าเรียนแปดส่วนถูกมูลนิธิกลืนไป ที่เหลือสองส่วนจ่ายเป็นเงินเดือนอาจารย์ แล้วก็พอดูแลสิ่งอำนวยความสะดวกพื้นฐานของมหาวิทยาลัยไปได้ ไม่มีเงินเหลือสำหรับการพัฒนาเลย

"ก๊อก!"

เติ้งฮุ่ยเคาะประตูหนึ่งที หลังจากได้ยินเสียง "เชิญครับ" ก็เปิดประตูเข้าไป

ห้องทำงานไม่ใหญ่ มีเพียงโต๊ะคอมพิวเตอร์ไม่กี่ตัวและอุปกรณ์พื้นฐานบางอย่าง

ตอนนี้มีชายใส่เสื้อเชิ้ตลายตารางคนหนึ่งหันหลังให้เฉินห่าวทั้งสอง แต่หลังจากประตูเปิด เขาก็หันมามองผู้มาเยือน

"ผู้ช่วยเติ้งครับ มีอะไรหรือเปล่า?"

ชายเสื้อลายตารางอายุไม่มาก ราวยี่สิบห้าหกปี ใส่แว่นตาแบบโบราณ เวลาพูดหนวดเคราก็กระตุกตาม

เป็นคนธรรมดามาก รูปลักษณ์ภายนอกดูรุงรังไม่เรียบร้อย

นี่คือความประทับใจแรกที่เฉินห่าวมีต่อชายเสื้อลายตาราง แต่เมื่อเขาใช้ความสามารถ อินไซต์ กลับพบว่าเขาตัดสินคนจากรูปลักษณ์ภายนอกไปแล้ว

"ชื่อ: หลั่วเฉิง ฝ่าย: เป็นกลาง ค่าศักยภาพ: 78 ความสามารถ: เขียนโปรแกรม (64/85) ซ่อมคอมพิวเตอร์ (65/73) คณิตศาสตร์ (62/68)..."

ค่าศักยภาพนี้สูงกว่าเติ้งฮุ่ยด้วยซ้ำ?! เฉินห่าวมองดูอีกครั้ง ความสามารถในการเขียนโปรแกรมของชายเสื้อลายตารางคนนี้ ถึงแม้ตอนนี้จะอยู่ที่ 64 แต่ค่าสูงสุดถึง 85 มีโอกาสพัฒนาได้อีกมาก!

เฉินห่าวจดจำคนคนนี้ไว้ในใจ เป็นคนที่มีแววดี สามารถค่อยๆ พัฒนาได้

"นี่คือคุณหลั่วเฉิง รับเข้ามาทำงานเมื่อปีที่แล้ว รับผิดชอบดูแลและอัพเดตเว็บไซต์ของมหาวิทยาลัย" เติ้งฮุ่ยอธิบายให้เฉินห่าวฟังก่อน แล้วจึงแนะนำเฉินห่าวให้หลั่วเฉิงรู้จัก

"นี่คือประธานมูลนิธิคนใหม่ของมหาวิทยาลัยเรา คุณเฉินห่าว"

"ประธานมูลนิธิไม่ใช่คุณเฉินหลี่... อ๋อ ประธานคนใหม่!" หลั่วเฉิงงงๆ หลังจากพูดผิดก็รีบขอโทษ: "ท่านประธานครับ ขอโทษจริงๆ ผมซื่อบื้อไปหน่อย อย่าถือสาผมเลยนะครับ"

"เฮ้ เรื่องเล็กน้อย ก็ทางมหาวิทยาลัยยังไม่ได้แจ้งนี่นา"

เฉินห่าวกดหลั่วเฉิงที่กำลังจะลุกขึ้นขอโทษให้นั่งลง แล้วพูดกับเติ้งฮุ่ยที่อยู่ข้างๆ "เติ้งฮุ่ยเดี๋ยวคุณส่งอีเมลภายในแจ้งเรื่องการเปลี่ยนแปลงตำแหน่งประธานมูลนิธิให้บุคลากรทุกคนในมหาวิทยาลัยทราบด้วย"

เติ้งฮุ่ยตอบทันที: "ได้ค่ะ ท่านประธาน"

"วันนี้มีแค่คุณมาคนเดียวเหรอ?" เฉินห่าวถามอย่างสงสัย

"ท่านประธานครับ เป็นอย่างนี้ครับ ช่วงนี้เป็นช่วงกรอกใบสมัครสอบเข้ามหาวิทยาลัย เพื่อป้องกันปัญหาที่อาจเกิดกับเว็บไซต์มหาวิทยาลัย จึงต้องมีเจ้าหน้าที่อยู่เวรสักคน" หลั่วเฉิงเกาหัวแล้วพูดต่อ "แต่วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วครับ พรุ่งนี้ก็ไม่ต้องมาแล้ว"

เฉินห่าวฟังแล้วถอนหายใจในใจ

น่าเสียดาย วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการกรอกใบสมัครสอบเข้ามหาวิทยาลัย ถึงแม้ตอนนี้มหาวิทยาลัยจะอยู่ภายใต้การดูแลของเขาแล้ว แต่การปฏิรูปยังไม่ได้เริ่ม ภาพลักษณ์ของมหาวิทยาลัยในสังคมก็ยังเป็นลบอยู่

ตามข้อมูลที่มี คะแนนรับเข้าของมหาวิทยาลัยในช่วงหลายปีนี้ต่ำลงเรื่อยๆ

เมื่อ 8 ปีที่แล้ว คะแนนต่ำสุดที่รับยังสูงกว่าเกณฑ์รอบแรกถึง 30 คะแนน

แต่ปีที่แล้ว คะแนนต่ำสุดที่รับลดลงเหลือแค่สูงกว่าเกณฑ์รอบสอง 10 คะแนน! แต่ก่อนเคยเป็นมหาวิทยาลัยเอกชนอันดับหนึ่งของเมืองไป๋เฉวียว  แม้แต่เมื่อเทียบกับมหาวิทยาลัยของรัฐสิบกว่าแห่งในเมืองไป๋เฉวียว  ก็ยังติดอันดับสาม!

แต่ตอนนี้... กลายเป็นอันดับท้ายๆ ไปแล้ว

"หลั่วเฉิงครับ ผมอยากให้คุณอัพเดตประกาศในเว็บไซต์มหาวิทยาลัย แจ้งเรื่องการเปลี่ยนแปลงของมูลนิธิ ต้องใช้เวลานานไหม?"

"ผมทำเดี๋ยวนี้เลยครับ แค่ไม่กี่นาที!" หลั่วเฉิงทำงานได้รวดเร็ว พูดจบก็เริ่มดำเนินการทันที

ไม่กี่นาทีต่อมา ในส่วนประกาศของเว็บไซต์มหาวิทยาลัยก็มีข่าวใหม่ปรากฏขึ้น

ในขณะเดียวกัน เฉินห่าวก็รีเฟรชเว็บไซต์ "การจัดอันดับมหาวิทยาลัยโลก"

และแน่นอน อันดับของมหาวิทยาลัยอี้หัวก็มีการเปลี่ยนแปลง! นอกจากนี้ยังมีข้อความอธิบายปรากฏขึ้นด้วย