บทที่ 104 - ถอนรากถอนโคนสามค่ายปลอดภัย!

บทที่ 104 - ถอนรากถอนโคนสามค่ายปลอดภัย!

ฟุ่บ!

วินาทีต่อมา แสงเพลิงก็สว่างวาบขึ้น!

"เอ๊ะ? อะไรน่ะ?"

กลุ่มอากะสันยังไม่ทันได้ตั้งตัวว่าเกิดอะไรขึ้น ก็เห็นบอลเพลิงลูกมหึมาพุ่งตรงดิ่งออกไป เป้าหมายคือป้อมปราการป้องกันบนกำแพงเมือง!

ตู้มมมม...

พริบตาเดียว เสียงระเบิดดังกึกก้อง "ปืนใหญ่พลังเวท" กระบอกหนึ่งถูกบอลเพลิงระเบิดจนพังทลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ปลิวกระจุยกระจายไปทั่วฟ้า

"อย่านะ!! หยุด... หยุดเดี๋ยวนี้!"

กากูรูเห็นภาพนั้นก็แทบจะช็อกตาย!

ต้องเข้าใจนะว่า "ปืนใหญ่พลังเวท" กระบอกนี้ ประเทศเสินหนิวของพวกเขาต้องยอมจ่ายในราคามหาศาล เพื่อขอซื้อมาจาก "จักรวรรดิอินทรีขาว" เชียวนะ พังไปกระบอกนึงก็เท่ากับหายไปกระบอกนึงเลย!

แต่ลู่เซิ่งขี้เกียจสนใจปฏิกิริยาของพวกมัน เขาหยิบ "ม้วนคัมภีร์บอลเพลิง" ออกมาอีกม้วนทันที!

"ม้วนคัมภีร์บอลเพลิง" ตามชื่อของมันเลย เมื่อกดใช้ จะทำให้ผู้ใช้อาชีพสามารถปล่อย "เวทบอลเพลิงยักษ์" ออกมาได้ทันที สร้างความเสียหายธาตุไฟใส่เป้าหมายได้กว่า 300 แต้ม!

ไอเทมชนิดนี้เป็นเพียงม้วนคัมภีร์แบบใช้แล้วทิ้ง!

ก่อนจะเดินทางมาที่ "เมืองพาราณสี" ลู่เซิ่งยอมทุ่มเงินก้อนโต เหมาซื้อม้วนคัมภีร์จากร้านขายม้วนคัมภีร์ใน "เมืองกระดูกโลหิต" มารวดเดียวถึงสามพันม้วน!

เพราะในช่วงที่อยู่ในโหมดอมตะ พลังโจมตีของเขาจะลดลงถึง 60% ซึ่งไม่พอจะเอาไปฆ่าใครได้เลย!

แต่โชคดีที่จุดประสงค์ในการมาครั้งนี้ของเขาไม่ได้มาเพื่อฆ่าใคร แต่มาเพื่อสร้างความพินาศโดยเฉพาะ!

เพราะขอแค่เขาสามารถทำลายป้อมปราการป้องกันของเมืองพาราณสีทิ้งได้ ที่เหลือก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของออสการ์จัดการได้เลย!

และเมื่อปราศจากการคุกคามจากป้อมปราการป้องกันแล้ว ออสการ์ที่เป็นถึง "มังกรต้องห้าม" สุดสยองแห่ง "เขตสงครามทรายโลหิต" การจะถล่มค่ายปลอดภัยสักแห่ง มันก็ง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปากเสียอีก!

เมื่อคิดได้เช่นนี้ ลู่เซิ่งก็ยิ้มมุมปาก เขาหยิบม้วนคัมภีร์บอลเพลิงออกมาอีกสิบกว่าม้วน แล้วหลับตาปาใส่พวกมันแบบปูพรมบอมบ์แหลก!

"เร็วเข้า! สั่งให้คนไปแบก 'ปืนใหญ่พลังเวท' บนกำแพงเมือง ไปใช้จุดวาร์ปส่งกลับไปซะ เร็วเข้า!"

เวลานี้กากูรูก็อ่านเจตนาของลู่เซิ่งออกแล้วเหมือนกัน!

แต่เมื่อต้องรับมือกับลู่เซิ่งที่อยู่ในโหมดอมตะยาวนานถึง 14 ชั่วโมง มันก็จนปัญญาจะทำอะไรได้ นอกจากสั่งให้ลูกน้องรีบไปแบกปืนใหญ่พลังเวทลงมาจากกำแพงเมือง แล้วใช้จุดวาร์ปส่งกลับประเทศ เพื่อลดความสูญเสียให้ได้มากที่สุด!

แต่การที่มันออกคำสั่งแบบนี้ กลับทำให้ดวงตาของลู่เซิ่งเป็นประกายขึ้นมาทันที!

"วงเวทเคลื่อนย้ายเหรอ?"

ลู่เซิ่งพึมพำกับตัวเอง อดไม่ได้ที่จะหลุดขำออกมา!

อย่างที่รู้กันดีว่า การจะยึดครองแผนที่ที่เป็นกลางได้อย่างสมบูรณ์นั้น นอกจากการกำจัดผู้ใช้อาชีพของศัตรูทั้งหมดในแผนที่แล้ว!

สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่า ก็คือการทำลาย "ค่ายปลอดภัย" และ "วงเวทเคลื่อนย้ายระยะไกล" ของศัตรูทิ้งให้ราบคาบ!

เพราะเมื่อทำลายวงเวทเคลื่อนย้ายระยะไกลทิ้ง ผู้ใช้อาชีพของประเทศศัตรูก็จะกลายเป็นเหมือนต้นไม้ไร้ราก!

และเมื่อทำลายค่ายปลอดภัยทิ้ง พวกมันก็จะกลายเป็นแค่เศษทรายที่กระจัดกระจาย!

น่าสงสารที่เมื่อกี้ลู่เซิ่งยังคิดอยู่เลยว่า "วงเวทเคลื่อนย้ายระยะไกล" ของเมืองพาราณสีมันตั้งอยู่ตรงไหนหว่า คิดไม่ถึงเลยว่ากากูรูจะชี้ทางสว่างให้เขาเสียดื้อๆ...

นี่มันเข้าตำรา ง่วงนอนก็มีคนส่งหมอน หิวน้ำก็มีคนเสิร์ฟชาให้ชัดๆ!

ด้วยเหตุนี้ ลู่เซิ่งจึงจงใจเหลือ "ปืนใหญ่พลังเวท" ที่ยังสมบูรณ์ไว้ให้พวกอากะสันกระบอกหนึ่ง!

และพวกอากะสันที่สมองไม่ค่อยจะแล่นพวกนี้ ก็ไม่ทำให้เขาผิดหวังจริงๆ พวกมันช่วยกันแบก "ปืนใหญ่พลังเวท" กระบอกสุดท้ายที่เหลือรอดอย่างทุลักทุเล แล้ววิ่งตรงไปยังทิศทางของวงเวทเคลื่อนย้าย!

"น่ารักซะไม่มีล่ะไอ้พวกนี้!"

ลู่เซิ่งมองดูพวกอากะสันที่ไม่มีการระแวดระวังอะไรเลย ส่ายหัวยิ้มๆ แล้วก้าวเท้าเดินตามไปติดๆ!

"แย่แล้ว! ทิศที่มันไป... มันทางไปลาน 'วงเวทเคลื่อนย้าย' ของพวกเรานี่นา!"

เวลาเดียวกัน กากูรูที่สมองมีปัญหาเพิ่งจะได้สติว่าลู่เซิ่งกำลังเบนเข็มไปทางลานวงเวทเคลื่อนย้ายของตัวเอง มันตกใจจนแทบจะฉี่ราดกางเกง เตรียมจะสั่งให้คนไปขวาง!

แต่ทว่าในตอนนั้นเอง!

ฟุ่บ!

ตู้มมมม...

"อ๊าก..."

ตามมาด้วยเสียงระเบิดดังกึกก้อง ประกายไฟสาดกระจาย ควันดำพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า แรงสั่นสะเทือนจากเวทมนตร์แผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง ฝูงอากะสันที่อยู่ในระยะไม่มีใครต้านทานแรงระเบิดได้เลย พวกมันถูกพัดกระเด็นลงไปกองกับพื้นกันถ้วนหน้า ไม่เว้นแม้แต่กากูรูที่แข็งแกร่งที่สุดในกลุ่ม!

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน เมื่อควันคละคลุ้งรอบๆ ค่อยๆ จางลง กากูรูค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นมาจากพื้นอย่างยากลำบาก ภาพที่ปรากฏแก่สายตากลับทำให้มันต้องจดจำไปจนวันตาย!

ภาพที่เห็นคืออัศวินศักดิ์สิทธิ์ที่เปิดโหมดอมตะ กำลังยืนกอดอกสบายใจเฉิบอยู่ข้างนอกวงเวทเคลื่อนย้ายที่พังยับเยินของพวกมัน พร้อมกับทิ้งประโยคที่ทิ่มแทงใจดำที่สุด!

"ไอ้พวกโง่ โง่ดักดานขนาดนี้แล้วยังมีหน้ามาคิดแข่งกับประเทศเสินเซี่ยเราอีก ใครประทานความกล้าให้พวกแกมั่นหน้าขนาดนี้ฮะ? อาหรู (นักร้องเพลงความกล้า) งั้นเหรอ?"

"ไม่นะ!!!!"

ในที่สุด กากูรูก็ทนความสิ้นหวังในใจไม่ไหว แผดเสียงร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา!

……

……

สองวันต่อมา

ในเขตสงครามทรายโลหิต ณ ลานวงเวทเคลื่อนย้ายของเมืองกระดูกโลหิต!

วิ้ง...

พร้อมกับแสงเวทมนตร์อันเจิดจรัส ร่างอรชรอ้อนแอ้นสะโอดสะองร่างหนึ่ง ก็ปรากฏขึ้นใจกลางวงเวทเคลื่อนย้าย!

"ฟู่... ในที่สุดก็กลับมาถึง หวังว่าจะยังทันนะ!"

เมื่อมองดูสภาพแวดล้อมที่คุ้นเคยรอบตัว ผู้มาเยือนก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่งดงามอ่อนเยาว์ เธอคือ "เรนเจอร์แห่งแสง" ลั่วเซวียนเซวียนนั่นเอง!

แต่เธอยังไม่ทันก้าวออกจากวงเวทเคลื่อนย้ายเลยด้วยซ้ำ!

ทันใดนั้น รอบๆ ตัวก็มีเสียงตะโกนเรียกหาปาร์ตี้ดังระงมไปหมด!

"มีใครรับปาร์ตี้ไปตามล่าพวกหมาขี้แพ้ 'พันธมิตรสามชาติ' ไหม รับฉันเข้าปาร์ตี้หน่อยสิ!"

"นักเวทตัวน้อยหาปาร์ตี้แกร่งๆ ไปไล่กระทืบพวกสัตว์นรก 'พันธมิตรสามชาติ' ใครสนใจทักแชทส่วนตัวมาเลย!"

"ได้ข่าวว่าพวกเดรัจฉาน 'พันธมิตรสามชาติ' หนีไปกบดานอยู่ที่ 'ชายฝั่งตอนใต้' แล้วนะ ทุกคนรีบตั้งปาร์ตี้ตามไปฆ่ามันเร็วเข้า ขืนไปช้าเดี๋ยวพวกมันก็ตายเกลี้ยงหรอก!"

……

……

เสียงตะโกนดังเซ็งแซ่ไปหมด!

บนถนนรอบๆ มีผู้ใช้อาชีพจำนวนมากกำลังเตรียมความพร้อม กระตือรือร้นรอเวลาออกเดินทาง และบนใบหน้าของทุกคนก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น ดีใจ และความฮึกเหิม!

"เอ๊ะ? เกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย?"

เมื่อเห็นภาพนี้ ลั่วเซวียนเซวียนก็อดไม่ได้ที่จะทำหน้างง!

เธอคว้าแขนผู้ใช้อาชีพคนหนึ่งที่บังเอิญเดินผ่านหน้าเธอพอดีโดยสัญชาตญาณ!

"ขอโทษนะคะเพื่อน ไม่ทราบว่าที่นี่เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอคะ?" ลั่วเซวียนเซวียนเอ่ยถาม

"โห สวยจัง!"

ผู้ใช้อาชีพคนนั้นเห็นหน้าลั่วเซวียนเซวียนก็ตาโตเป็นประกาย รีบถามทันที "คนสวย แอดเพื่อนกันหน่อยได้ไหมจ๊ะ?"

"เอ่อ... นายบอกฉันมาก่อนสิว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ 'พันธมิตรสามชาติ' เพิ่งจะเปิดฉากลอบโจมตี 'เมืองกระดูกโลหิต' ของประเทศเสินเซี่ยเราไม่ใช่เหรอ ทำไมทุกคนถึงดูไม่แตกตื่นเลยล่ะ แถมยังดูตื่นเต้นกันขนาดนี้ด้วย?" ลั่วเซวียนเซวียนถามเสียงเครียด!

"ฮ่าฮ่า คนสวย เธอคงเพิ่งมาถึง 'เมืองกระดูกโลหิต' สินะ!"

ผู้ใช้อาชีพคนนั้นไม่ตอบ แต่กลับยิงคำถามกลับมาแทน!

"ใช่ค่ะ!"

ลั่วเซวียนเซวียนพยักหน้า ยอมรับตามตรง!

(จบแล้ว)