บทที่ 16 - ใช่แล้ว พวกเราแอบหมั้นหมายกันมาตั้งนานแล้ว!

บทที่ 16 - ใช่แล้ว พวกเราแอบหมั้นหมายกันมาตั้งนานแล้ว!

"เอ่อ... สถานการณ์มันเป็นยังไงเนี่ย?"

น่าสงสารที่จนป่านนี้ ลู่เซิ่งก็ยังตั้งตัวไม่ติดว่าเกิดอะไรขึ้น!

ส่วนหญิงสาวคนนั้นก็ฉวยโอกาสนี้ แอบส่ง "ข้อความกระซิบ" หาเขา!

"นี่เพื่อน รบกวนเล่นตามน้ำหน่อยสิ ช่วยฉันไล่แมลงวันน่ารำคาญตัวนี้ไปที เดี๋ยวฉันพาลงดันเจี้ยนห้วงลึกเป็นการตอบแทน ฉันเป็นผู้ใช้ 'อาชีพระดับซูเปอร์' เชียวนะ!"

"พาฉัน... ลงดันเจี้ยนห้วงลึกงั้นเหรอ?" ลู่เซิ่งพึมพำหน้าซื่อ!

ในขณะเดียวกัน เมื่อเห็นเทพธิดาที่ตัวเองตามจีบมาตั้งนาน กลับเป็นฝ่ายเข้าไปอิงแอบแนบชิดกับลู่เซิ่ง ชายหนุ่มร่างกำยำก็แทบจะฟิวส์ขาดคาที่ เขาจ้องมองลู่เซิ่งอย่างมาดร้ายแล้วตะคอกถาม "แกเป็นใครวะ กล้าดียังไงมาแย่งผู้หญิงของฉัน? อยากตายใช่มั้ย?"

"เชี่ย นี่ฉันคงไม่ได้กำลังโดนหลอกใช้เป็นเครื่องมืออยู่หรอกนะ..."

ในที่สุด สมองที่กำลังตื้อตันของลู่เซิ่ง ก็พอจะประติดประต่อเรื่องราวได้เลือนลาง!

และในเวลาเดียวกันนี้เอง เมื่อเวลาผ่านไป "ถ้ำมารแมกมา" ที่เดิมทียังไม่มีใคร ก็เริ่มครึกครื้นขึ้นมาทีละน้อย

จะเห็นได้ว่าเริ่มมีผู้ใช้ "อาชีพสายต่อสู้" ที่เก็บเลเวลถึง 20 ก่อนใครเพื่อน มารวมตัวกันที่หน้าดันเจี้ยนห้วงลึกระดับมือใหม่แห่งนี้ เห็นได้ชัดว่ากำลังเตรียมตั้งปาร์ตี้เข้าไปผจญภัยด้านใน

และเหตุการณ์ชุลมุนทางฝั่งของลู่เซิ่ง ก็ดึงดูดความสนใจของทุกคนในทันที!

"ดูนั่นสิ นั่นมันลั่วเซวียนเซวียน ดาวโรงเรียนของ 'มัธยมตงหลินแห่งที่หนึ่ง' ของพวกเราไม่ใช่เหรอ?"

"เป็นเธอจริงๆ ด้วย สวยจังเลยแฮะ!"

"ได้ยินมาว่าลั่วเซวียนเซวียนไม่เพียงแต่หน้าตาสวยนะ แต่ยังเปลี่ยนอาชีพเป็น 'เรนเจอร์แห่งแสง' ซึ่งเป็นอาชีพระดับซูเปอร์ได้อีกด้วย!"

"อะไรนะ? อาชีพระดับซูเปอร์เหรอ?"

"ถูกต้อง!"

"แล้วผู้ชายสองคนที่ล้อมรอบเธออยู่นั่นเป็นใครกันล่ะ?"

"ผู้ชายร่างกำยำคนนั้นรู้สึกจะชื่อจางเลี่ยง เป็น 'นักรบโล่' ได้ยินมาว่าเขาตามจีบลั่วเซวียนเซวียนมาหลายปีแล้ว!"

"อะไรนะ? แค่ 'นักรบโล่' ธรรมดาๆ ก็กล้าตามจีบ 'ผู้ใช้อาชีพระดับซูเปอร์' เหรอนั่น? ไม่เจียมตัวเอาซะเลย!"

"ชิ! พวกนายจะไปรู้อะไร บ้านของจางเลี่ยงเปิดร้านขายหมาล่าทั่ง แถมยังมีแฟรนไชส์อยู่ทั่วประเทศ ธุรกิจใหญ่โตมาก ได้ยินมาว่าแม้แต่นายกเทศมนตรียังต้องพูดคุยกับเขาอย่างเกรงใจเลยนะ!"

"อ้อ เป็นแบบนี้นี่เอง มิน่าล่ะ..."

"แล้วอีกคนนึงล่ะ?"

"คนนี้ฉันรู้จัก เขาชื่อลู่เซิ่ง เป็นเด็กหลังห้องของมัธยมแห่งที่สามที่ดวงดีสุดๆ เพิ่งจะเปลี่ยนอาชีพเป็น 'อัศวินศักดิ์สิทธิ์' ไปเมื่อวานนี้เอง!"

"อะไรนะ? เด็กหลังห้องเหรอ?"

ฝูงชนพากันพูดคุยถกเถียงกันไปมา ไม่นานก็ขุดคุ้ยเบื้องลึกเบื้องหลังของทั้งสามคนออกมาจนหมดเปลือก!

อีกด้านหนึ่ง เมื่อเห็นลู่เซิ่งเอาแต่อ้ำอึ้งไม่ยอมตอบคำถามของตัวเอง จางเลี่ยงก็หมดความอดทนเฮือกสุดท้าย เขาจ้องมองลู่เซิ่งอย่างมาดร้ายแล้วตะคอกถาม "ไอ้หนู ฉันถามแกอยู่นะ หูหนวกหรือไงฮะ?"

สิ้นคำ เขาก็ก้าวพรวดไปข้างหน้าสองก้าว พร้อมกับยกโล่ในมือขึ้น ดูจากท่าทางแล้ว ถ้าขัดหูกันอีกแค่คำเดียว คงได้มีลงไม้ลงมือกันแน่!

"จางเลี่ยง นายจะทำอะไร? ฉันขอเตือนนะว่าอย่าทำอะไรบ้าๆ!"

ลั่วเซวียนเซวียนเห็นท่าไม่ดีก็ร้อนใจ รีบตะโกนเตือนอยู่ด้านข้าง!

โชคดีที่ในเวลานี้ ลวี่กวั่งซึ่งเป็น "ยามเฝ้าดันเจี้ยนห้วงลึก" ที่อยู่ไม่ไกล ทนดูต่อไปไม่ไหว จึงตะโกนเสียงกร้าวขึ้นมา "ที่ 'ถ้ำมารแมกมา' ห้ามต่อสู้กันเองเด็ดขาด ผู้ใดฝ่าฝืน จะถูกจับกุมคุมขัง และรับโทษสถานหนัก!"

"นี่..."

พอได้ยินแบบนี้ จางเลี่ยงที่เมื่อครู่ยังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ก็ชะงักไปทันที!

ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นลูกเศรษฐีที่ใครๆ ก็รู้จัก และมีฐานะทางบ้านที่ร่ำรวยมากก็ตาม!

แต่กฎหมายของ "ประเทศเสินเซี่ย" นั้นเข้มงวดมาก ต่อให้เป็นเขา ก็ไม่กล้าฝ่าฝืนต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้หรอก!

สุดท้ายจางเลี่ยงก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากต้องจำใจข่มความอยากสั่งสอนลู่เซิ่งเอาไว้ เขากัดฟันกรอดตะโกนใส่หน้า "ไอ้หนู คราวนี้ถือว่าแกดวงดีไป แต่ฉันจำหน้าแกไว้แล้ว ฝากไว้ก่อนเถอะมึง!"

ทิ้งท้ายคำขู่เสร็จ จางเลี่ยงก็หมุนตัวหันหลังเตรียมจะเดินจากไปอย่างหัวเสีย!

"ฟู่... ในที่สุดก็ยอมไปสักทีสินะ..."

เมื่อเห็นแมลงวันน่ารำคาญตัวนี้ยอมไปสักที ลั่วเซวียนเซวียนก็แอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก!

ทว่าจังหวะนั้นเอง!

"เดี๋ยวก่อน!"

จู่ๆ ลู่เซิ่งที่เอาแต่เงียบมาตลอด กลับเงยหน้าขึ้นมา แล้วตะโกนใส่จางเลี่ยงเสียงดังฟังชัด "ไอ้หน้าโง่ วันหลังก็อยู่ห่างๆ เมียฉันไว้หน่อยนะ ไม่งั้นฉันจะหักขาแกซะ!"

สิ้นเสียง เขาก็ยื่นมือออกไปโอบเอวคอดกิ่วของลั่วเซวียนเซวียนอย่างไม่เกรงใจ ทำเอาอีกฝ่ายถึงกับยืนอึ้งตาค้างไปเลย!

"มะ... เมียเหรอ?"

คำพูดนี้ทำเอาไม่ใช่แค่จางเลี่ยงที่เหวอ แต่ฝูงชนรอบข้างก็หน้าเอ๋อไปตามๆ กัน!

"นี่... นายจะทำอะไรน่ะ?"

ลั่วเซวียนเซวียนยิ่งตกใจจนหน้าถอดสี พยายามจะดิ้นให้หลุดจากอ้อมแขนของลู่เซิ่งสุดชีวิต ปากก็ร้องโวยวายไม่หยุด!

แต่ตอนนี้ลู่เซิ่งยังคงอยู่ในสถานะ "ขยายผลหมื่นเท่า, พรประทานจากเทพ" สเตตัสพละกำลังของเขาพุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึง 10000 แต้ม!

ลั่วเซวียนเซวียนออกแรงดิ้นอยู่นานสองนาน แต่ก็พบว่าท่อนแขนของลู่เซิ่งมันแข็งแรงราวกับเหล็กเส้นที่เชื่อมติดกันไว้แน่นหนา ไม่ว่าเธอจะดิ้นรนยังไง ก็หนีไม่พ้นการควบคุมของลู่เซิ่งไปได้!

และการกระทำอันใกล้ชิดของทั้งสองคนนี้ ก็ยิ่งทำให้กลุ่มไทยมุงที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว เชื่อสนิทใจว่าความสัมพันธ์ของพวกเขานั้นไม่ธรรมดา...

"ที่รัก เราก็นอนเตียงเดียวกันมาตั้งนานแล้ว ไม่เห็นต้องปิดบังพวกเขากันอีกต่อไปเลย!"

ตอนนั้นเอง ลู่เซิ่งก็แสร้งทำเป็นส่ง "สายตาสุดซึ้ง" แล้วพูดประโยคนี้ขึ้นมา!

พูดจบ เขาเหมือนจะรู้สึกว่ายังเล่นใหญ่ไม่พอ จึงเงยหน้าขึ้นประกาศกร้าวต่อหน้าฝูงชนที่กำลังอ้าปากค้างว่า "ใช่แล้ว ฉันกับเซวียนเซวียนแอบหมั้นหมายกันมาตั้งนานแล้ว แถมตอนนี้เธอยังท้องลูกของเราอยู่ด้วย..."

ตู้ม...

"อะไรนะ? ฉันไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม!"

"ดาวโรงเรียนอันดับหนึ่ง ลั่วเซวียนเซวียน ท้องลูกของไอ้เด็กหลังห้องลู่เซิ่งเนี่ยนะ?"

"เชี่ยเอ๊ย โลกนี้มันเป็นบ้าอะไรไปแล้วเนี่ย?"

เมื่อได้ยินข่าวที่เรียกได้ว่าโคตรจะช็อกวงการนี้ กลุ่มไทยมุงก็ถึงกับฮือฮาจนสติแตกกันไปตามๆ กัน!

"เซวียนเซวียน นี่เธอ... เธอท้องลูกของมันงั้นเหรอ?"

จางเลี่ยงโกรธจนตาแดงก่ำ เขาจ้องหน้าลั่วเซวียนเซวียนพลางแผดเสียงคำราม!

"ฉะ... ฉันไม่ได้ท้องนะ นายอย่าไปฟังเขากุเรื่องสิ!"

คราวนี้ลั่วเซวียนเซวียนร้อนรนของจริงแล้ว เห็นได้ชัดว่าคาดไม่ถึงว่าลู่เซิ่งจะมามุกนี้!

ในยามคับขัน เธอก็ไม่สนจะเสแสร้งเล่นละครต่อไปแล้ว ชี้หน้าลู่เซิ่งพลางพูดรัวเร็ว "ฉันไม่รู้จักเขาด้วยซ้ำ..."

แต่ลู่เซิ่งไม่เปิดโอกาสให้เธอได้อธิบายเลย เขาหลับตาลง แล้วสาดน้ำมันเข้ากองไฟต่ออย่างเมามันส์!

"ที่รัก ทำไมพูดแบบนี้ล่ะจ๊ะ หรือว่าลืมภาพอันงดงามในคืนนั้นที่เราดั่งฟืนแห้งเจอกองไฟ เปลื้องผ้าร่วมรัก ห้ำหั่นกันดุเดือดถึงเจ็ดเจ็ดสี่สิบเก้ายกไปแล้ว..."

"ไอ้เดรัจฉาน กล้าดียังไงมาย่ำยีเทพธิดาของฉัน ฉันจะฆ่าแก!!!"

ในที่สุด จางเลี่ยงก็ฟิวส์ขาด!

เมื่อเห็นเทพธิดาที่ตัวเองเฝ้าตามจีบมาหลายปี แต่ไม่เคยแม้แต่จะปรายตามองเขา กลับไปท้องลูกของคนอื่น!

เลือดขึ้นหน้าจนขาดสติ เขาระเบิดความโกรธออกมาจนหมดเปลือก แล้วพุ่งเข้าใส่ลู่เซิ่งอย่างบ้าคลั่ง!

แต่ตั้งแต่ต้นจนจบ ลู่เซิ่งกลับยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย เอาแต่มองจางเลี่ยงด้วยสายตาเหยียดหยาม!

ปัง!

วินาทีต่อมา พร้อมกับเสียงกระแทกดังสนั่น!

ภาพที่เห็นคือจางเลี่ยงเพิ่งจะก้าวเท้าออกไป ยังไม่ทันจะพุ่งมาถึงตัวลู่เซิ่งด้วยซ้ำ ก็โดนลวี่กวั่งที่รับหน้าที่คุมระเบียบ ตบหน้าหันจนสลบเหมือดไปในฝ่ามือเดียว!

(จบแล้ว)