บทที่ 13 - ให้เป็นซัพพอร์ตมันเป็นไปไม่ได้หรอก!

บทที่ 13 - ให้เป็นซัพพอร์ตมันเป็นไปไม่ได้หรอก!

"อะไรนะ? นะ... นี่มัน 'คำพิพากษาคลุ้มคลั่ง' งั้นเหรอ?

เมื่อเห็นภาพนี้ สวี่ว่านเฉิงผู้มากประสบการณ์ก็มองออกทันทีว่าลู่เซิ่งใช้สกิลอะไร เขาอุทานออกมาด้วยความตกใจ "นี่แก... แกเลือก 'สายพิพากษา' ไปแล้วเหรอเนี่ย?"

"ใช่สิครับ!"

ลู่เซิ่งพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม

ในเวลานี้ เมื่อเปิดใช้ "คำพิพากษาคลุ้มคลั่ง" เขารู้สึกราวกับว่าเลือดในกายกำลังเดือดพล่าน ความปรารถนาในการต่อสู้พุ่งพล่านทะลักจุดเดือดอยู่ในใจ จนเขาแทบอยากจะหาใครสักคนมาฟาดฟันให้รู้แล้วรู้รอดไปเดี๋ยวนี้เลย!

"ไอ้เด็กบ้า! แกมันบ้าไปแล้ว!"

ในที่สุด สวี่ว่านเฉิงก็ได้สติกลับมา!

เมื่อเห็นว่าลู่เซิ่งไม่สนใจคำเตือนของเขา ดึงดันจะเลือกสายพิพากษาให้ได้ เขาก็แทบจะโมโหจนลมจับ!

"ใจเย็นๆ น่าตาเฒ่าสวี่ อายุตั้งป่านนี้แล้วนะ!" ลู่เซิ่งส่ายหน้าหัวเราะร่วน!

"แก!"

สวี่ว่านเฉิงกัดฟันกรอด พูดด้วยความผิดหวังปนโมโห "เมื่อกี้ฉันเพิ่งบอกแกไปหมาบๆ ไม่ใช่เหรอไง ว่า 'อัศวินพิพากษา' มันก็แค่อาชีพไร้ค่า ขนาด 'เปลี่ยนอาชีพขั้นที่ห้า' ยังไปไม่ถึงเลย แล้วทำไมแกถึงยังจะเลือกสายนี้อีกล่ะ? ทำไมแกไม่ยอมเป็นสายซัพพอร์ตดีๆ หะ?"

"ให้เป็นซัพพอร์ตน่ะเป็นไปไม่ได้หรอก ชาตินี้ก็ไม่มีทางเป็นซัพพอร์ตเด็ดขาด..."

ลู่เซิ่งลูบจมูกตัวเองพลางพูด!

ล้อเล่นหรือไง!

มี "พรสวรรค์การต่อสู้" ระดับ SSS อยู่ในมือ เขาจำเป็นต้องซัพพอร์ตด้วยเหรอ?

ใครหน้าไหนมันจะคู่ควรให้เขาไปซัพพอร์ตให้?

"แก!"

สวี่ว่านเฉิงทำท่าจะบ่นต่อ แต่ลู่เซิ่งก็ยกมือขึ้นเบรก!

"เอาเถอะตาเฒ่าสวี่ ฉันรู้ลิมิตของฉันน่า!" ลู่เซิ่งยิ้มปลอบใจ

"แกรู้กับผีน่ะสิ!"

สวี่ว่านเฉิงด่ากราด ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห ท้ายที่สุดเขาก็ขี้เกียจจะสนละ สะบัดมือเดินหนีไปดื้อๆ!

"ขี้เกียจคุยกับแกละ จะทำอะไรก็เชิญ!"

"เอ่อ... นี่มัน..."

เมื่อมองดูแผ่นหลังของชายชราที่เดินจากไปอย่างหัวเสีย ลู่เซิ่งก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มขื่น เขารู้ดีว่าที่สวี่ว่านเฉิงทำไปก็เพราะหวังดีกับเขา!

แต่เขาก็มีความคิดของตัวเอง และมีจุดยืนของตัวเอง!

"ไม่มี 'อัศวินพิพากษา' คนไหนไปถึงขั้นที่ห้าได้งั้นเหรอ? ฉันนี่แหละจะลบคำสบประมาทนั้นให้ดู!"

ลู่เซิ่งพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเผยรอยยิ้มอย่างภาคภูมิใจ!

หลังจากนั้น ลู่เซิ่งก็ไม่ได้อยู่เตร็ดเตร่ใน "หนองน้ำมืดมิด" ต่อ เพราะเลเวลของเขาตอนนี้มันไปถึงขีดจำกัดสูงสุดที่หนองน้ำแห่งนี้จะรองรับได้แล้ว ต่อให้ตีมอนสเตอร์ต่อไป ก็ไม่ได้ค่าประสบการณ์อะไรเพิ่มอยู่ดี!

แถมสกิล "ขยายผลหมื่นเท่า" ของเขาก็เข้าสู่ช่วงคูลดาวน์ 24 ชั่วโมงไปแล้วด้วย

เมื่อไม่มีอะไรทำ เขาจึงตัดสินใจเรียกแท็กซี่ ปิดจ๊อบการเก็บเลเวลครั้งนี้ไปก่อนคนแรก

เมื่อกลับมาถึงเมืองตงหลิน ลู่เซิ่งก็หาร้านอาหารดีๆ ริมทางเพื่อปรนเปรอกระเพาะของตัวเองสักหน่อย

พอกินอิ่มหนำสำราญแล้ว เขาก็กลับมานอนหลับพักผ่อนอย่างสบายใจเฉิบที่อพาร์ตเมนต์ของตัวเอง!

จนกระทั่งบ่ายของอีกวัน!

เมื่อเห็นว่าในที่สุดสกิลขยายผลหมื่นเท่าของเขาก็พ้นคูลดาวน์ 24 ชั่วโมง ลู่เซิ่งถึงได้เดินออกจากบ้านอย่างไม่รีบร้อน มุ่งหน้าไปยังเขตชานเมืองของ "เมืองตงหลิน"!

......

......

"ถ้ำมารแมกมา" เป็นดันเจี้ยนห้วงลึกระดับมือใหม่ที่ตั้งอยู่บริเวณเขตชานเมืองของ "เมืองตงหลิน" เงื่อนไขการเข้าดันเจี้ยนนี้ก็ต่ำมาก ขอแค่มีเลเวล 20 ก็สามารถเข้าไปผจญภัยได้แล้ว โดยสามารถเก็บเลเวลได้สูงสุดถึงเลเวล 60 เหมาะสำหรับผู้ใช้อาชีพมือใหม่ในการสะสมค่าประสบการณ์และอัปเลเวลเป็นอย่างมาก

นับตั้งแต่เปลี่ยนอาชีพเป็น "อัศวินศักดิ์สิทธิ์" ในช่วงสองวันที่ผ่านมานี้ ทุกครั้งที่ว่าง ลู่เซิ่งจะพยายามศึกษาหาความรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับสายอาชีพต่างๆ ดังนั้นเขาจึงวางแผนไว้ในใจเรียบร้อยแล้วว่าก้าวต่อไปของการอัปเลเวลควรจะเป็นที่ไหน!

ไม่นานนัก ลู่เซิ่งก็เดินทางมาถึง "ถ้ำมารแมกมา" อย่างคุ้นเคย

แต่พอมาถึงหน้าทางเข้าดันเจี้ยนห้วงลึก เขากลับถูกชายวัยกลางคนในชุดเกราะเต็มยศขวางทางเอาไว้!

"เอ๋? ไอ้หนู ทำไมมาเช้าขนาดนี้ล่ะ?"

เมื่อเห็นลู่เซิ่งมาคนเดียว ชายวัยกลางคนก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วถาม!

เขาชื่อลวี่กวั่ง เป็นทหารยามที่รับหน้าที่เฝ้า "ถ้ำมารแมกมา" แห่งนี้

ในโลกดาวครามยุคปัจจุบัน ด้วยกฎแห่งโลกที่เปลี่ยนไป สถานที่อันตรายต่างๆ เช่น ดันเจี้ยนห้วงลึก, ดันเจี้ยนลับ, โบราณสถาน ฯลฯ ได้ผุดขึ้นมาราวกับดอกเห็ด

แต่สถานที่อันตรายพวกนี้ก็ไม่ได้ตายตัวเสมอไป บางครั้งอาจเกิดเหตุการณ์มอนสเตอร์คลุ้มคลั่ง แหกเขตแดนออกมาทำร้ายชาวบ้านที่อยู่รอบนอกได้!

ด้วยเหตุนี้ เมืองใหญ่ๆ ทั่วประเทศเสินเซี่ย มักจะจัดสรรทหารยามหนึ่งนายหรือมากกว่านั้นมาประจำการอยู่หน้าทางเข้าดันเจี้ยนห้วงลึกเพื่อรักษาความปลอดภัย!

"พี่ชายครับ ตอนนี้ผมขอเข้าไปใน 'ถ้ำมารแมกมา' ได้ไหมครับ?"

เมื่อเห็นลวี่กวั่ง ลู่เซิ่งก็ถามขึ้นมาลอยๆ

"นายมาคนเดียวเหรอ?" ลวี่กวั่งถามกลับตามสัญชาตญาณ

"ใช่ครับ!" ลู่เซิ่งพยักหน้ารับ!

"นี่..."

ลวี่กวั่งขมวดคิ้วแน่น!

เพราะเวลานี้เพิ่งจะผ่าน "พิธีเปลี่ยนอาชีพ" ของโรงเรียนมัธยมส่วนใหญ่ในเมืองตงหลินมาได้แค่วันเดียว ทุกคนยังไม่มีใครอัปไปถึงเลเวล 20 กันเลย ทำให้ "ถ้ำมารแมกมา" ตอนนี้ยังไม่มีคนมา!

การที่ลู่เซิ่งมาที่นี่ตอนนี้ คงหาปาร์ตี้ไม่ได้แน่ๆ!

หรือว่าเขาคิดจะลุยเดี่ยวใน "ถ้ำมารแมกมา" งั้นเหรอ?

เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้ข้อนี้ ลวี่กวั่งก็เตือนด้วยความหวังดี "ไอ้หนู 'ถ้ำมารแมกมา' นี่ถึงจะเป็นแค่ดันเจี้ยนห้วงลึกระดับต่ำ แต่มันก็อันตรายอยู่พอตัวเลยนะ พี่ว่าน้องรออีกสักพักดีกว่า รอให้คนอื่นเลเวลถึงแล้วตั้งปาร์ตี้ค่อยเข้าไปพร้อมกัน ขืนเข้าไปลุยเดี่ยวแล้วพลาดพลั้งขึ้นมา มันไม่มียาแก้ความเสียใจขายนะเว้ย!"

"ขอบคุณที่เตือนครับ แต่ผมมั่นใจในฝีมือตัวเอง!"

ลู่เซิ่งตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

แน่นอนว่านี่ไม่ใช่การอวดดี แต่ก่อนมาที่นี่ เขาได้ศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับ "ถ้ำมารแมกมา" มาบ้างแล้ว และรู้ดีว่ามอนสเตอร์ในดันเจี้ยนห้วงลึกระดับมือใหม่นี้ไม่ได้จัดการยากอะไรเลย!

แถมเขายังมีสูตรโกงอย่าง "ขยายผลหมื่นเท่า" ติดตัว แค่บัฟ "คำพิพากษาศักดิ์สิทธิ์" ให้ตัวเอง ก็สามารถทำดาเมจเพิ่มได้ตั้ง 10,000 แต้มแล้ว!

ถ้าขนาดนี้ยังลุยเดี่ยวไม่ไหวอีกล่ะก็ เขาก็เลิกเป็นผู้ใช้อาชีพแล้วกลับบ้านไปตักขี้ขายเถอะ...

"โอ้โห?"

เมื่อเห็นลู่เซิ่งมีความมั่นใจขนาดนี้ ลวี่กวั่งก็นึกว่าเขาเปลี่ยนเป็น "อาชีพลับ" สุดเทพอะไรสักอย่าง จึงร่าย "วิชาตรวจสอบ" ใส่เขาตามสัญชาตญาณ!

แต่พอเห็นผลลัพธ์เท่านั้นแหละ เขาก็แทบจะสบถคำด่าออกมาตรงนั้นเลย!

【เป้าหมาย: ลู่เซิ่ง】

【อาชีพ: อัศวินศักดิ์สิทธิ์】

【ความเชี่ยวชาญเฉพาะอาชีพ: พิพากษา】

【Lv: 20 (เปลี่ยนอาชีพขั้นที่ 1)】

【พลังชีวิต: 740】

【มานา: 290】

【ระดับดาวพลังรบ: 44 ดาว】

............

"เชี่ย 'อัศวินศักดิ์สิทธิ์' เนี่ยนะ? แถมยังเป็น 'อัศวินพิพากษา' อีก?"

เมื่อเห็นสเตตัสต่างๆ อัน "น้อยนิดน่าสมเพช" ของลู่เซิ่ง ลวี่กวั่งก็ถึงกับกุมขมับ...

เพราะเขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าลู่เซิ่งเอาความมั่นใจมาจากไหน!

เป็นแค่อาชีพสายซัพพอร์ตอย่าง "อัศวินศักดิ์สิทธิ์" แถมยังดันทะลึ่งเลือก "อัศวินพิพากษา" ที่ไร้ค่าที่สุดในบรรดา "อัศวินศักดิ์สิทธิ์" ทั้งมวล แล้วนี่คิดจะบุกเดี่ยว "ถ้ำมารแมกมา" เนี่ยนะ?

นี่มันรนหาที่ตายชัดๆ!

แต่ลู่เซิ่งก็ขี้เกียจสนใจว่าอีกฝ่ายจะคิดยังไง เขาถามย้ำอีกครั้ง "พี่ชาย ตกลงผมเข้าดันเจี้ยนได้หรือยังครับ?"

"ก็ตามใจนายแล้วกัน!"

ลวี่กวั่งถอนหายใจยาว ขี้เกียจจะเตือนต่อแล้ว!

เพราะหลายปีที่ผ่านมา หลังจาก "พิธีเปลี่ยนอาชีพ" จบลงทีไร ก็มักจะมีผู้ใช้อาชีพมือใหม่ที่ไม่รู้จักประมาณตนพยายามมาลุยเดี่ยวใน "ถ้ำมารแมกมา" อยู่เสมอ หวังจะฮุบอุปกรณ์และค่าประสบการณ์ทั้งหมดไว้คนเดียว แต่สุดท้ายก็ต้องไปตายในนั้นเพราะความสามารถไม่ถึงและขาดประสบการณ์!

(จบแล้ว)