บทที่ 706 อะไรนะ? คนแซ่เจียงสามารถควบคุมกองทัพได้งั้นเหรอ?
บทที่ 706 อะไรนะ? คนแซ่เจียงสามารถควบคุมกองทัพได้งั้นเหรอ?
"ฮัลโหล ฮัลโหล! เกิดอะไรขึ้นกันแน่? เกิดเรื่องอะไรขึ้น?"
เสียงถามไถ่อย่างร้อนรนของโจวม่อเหวินดังมาจากปลายสายโทรศัพท์
ทว่า
ในเวลานี้ คนไม่กี่คนในรถกลับไม่มีเวลาไปสนใจเลยแม้แต่น้อย พวกเขามองดูสถานการณ์นอกตัวรถแล้วก็นิ่งอึ้งไปกับที่ในทันที!
รถออฟโรดทั้ง 7 คันนั้นบีบให้รถของพวกเขาหยุดลง จากนั้นก็จอดล้อมรอบพวกเขาเอาไว้
ไม่เปิดโอกาสให้พวกเขาพุ่งหนีออกไปได้เลยแม้แต่นิดเดียว
ตามมาด้วย
นักรบติดอาวุธครบมือกว่าสามสิบคนรีบเดินลงมาจากรถอย่างรวดเร็ว
พวกเขาแต่งกายด้วยชุดปฏิบัติการที่เหมือนกันหมด
ในมือถือปืนไรเฟิลจู่โจม
มองปราดเดียวก็รู้ได้ทันทีว่านี่คือกองกำลังทหารหน่วยรบพิเศษที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชนแน่นอน!
ลูกน้องไม่กี่คนของโจวม่อเหวินในรถเห็นภาพนี้แล้วถึงกับโง่กุมขมับ!
พวกเขาไม่มีทางฝันถึงเลยว่า คนที่มาสกัดจับพวกเขาจะเป็นทหารหน่วยรบพิเศษที่ถือปืนจริงกระสุนจริงแบบนี้??
มันจะเกินจริงเกินไปแล้วมั้ง?
ที่น่ากลัวที่สุดก็คือทหารหน่วยรบพิเศษเหล่านี้ดูไม่เหมือนทหารธรรมดาทั่วไปเลย
อุปกรณ์ของพวกเขาให้ความรู้สึกที่เหนือชั้นจนน่าเกรงขามอย่างบอกไม่ถูก!
ทุกคนต่างมีแววตาเฉียบคมดั่งคบไฟ และเปี่ยมไปด้วยรังสีสังหารอันรุนแรง!
คนไม่กี่คนไม่สงสัยเลยแม้แต่น้อย
ขอเพียงแค่พวกเขากล้าแสดงความคุมแค้นหรือขัดขืนออกมาแม้แต่นิดเดียว ทหารหน่วยรบพิเศษเหล่านี้จะต้องลั่นไกอย่างไม่ลังเลแน่นอน!
"ฉันสั่งให้พวกแก! ลงมาจากรถเดี๋ยวนี้!"
หยางต้าหู่ประกาศย้ำอีกครั้ง
นักรบกว่าสามสิบคนยกปืนไรเฟิลจู่โจมในมือขึ้น เล็งตรงไปยังรอบๆ รถคันนั้น
เวลานี้คนไม่กี่คนในรถแทบจะฉี่ราด!
การถูกปากกระบอกปืนสีดำทมิฬนับสิบกระบอกเล็งใส่ ความกดดันมันมหาศาลจนถึงขีดสุดจริงๆ!
"อย่า... อย่าเพิ่งยิง! พวกเราจะลงไปเดี๋ยวนี้แหละ!"
ไม่มีอะไรพลิกโผ
คนไม่กี่คนเลือกที่จะยอมสยบในเวลาเพียงพริบตาเดียว
ต่อให้พวกเขาจะจงรักภักดีต่อโจวม่อเหวินแค่ไหน แต่เมื่ออยู่ต่อหน้ากำลังอาวุธที่เหนือกว่าอย่างเด็ดขาด พวกเขาก็ไม่กล้ามีความคิดที่จะขัดขืนเลยแม้แต่น้อย!
คนไม่กี่คนเอามือกุมหัว แล้วเดินลงมาจากรถด้วยอาการสั่นเทา
แต่โจวม่อเหวินกลับได้ยินเนื้อหาที่ไม่ธรรมดาผ่านทางโทรศัพท์!
"พวกมันมีปืนงั้นเหรอ???"
"ฮัลโหล! ใครกันแน่ที่ขวางพวกแกเอาไว้!"
โจวม่อเหวินถามเค้นอย่างร้อนรนในโทรศัพท์
ทว่าคำถามของเขากลับไม่ได้รับคำตอบแต่อย่างใด
หลังจากที่ลูกน้องไม่กี่คนลงมาจากรถ พวกเขาก็ถูกควบคุมตัวไว้ในทันที
จะมีกะจิตกะใจที่ไหนไปตอบคำถามของเขาได้อีก?
ยิ่งกว่านั้น
โทรศัพท์มือถือที่ใช้คุยกับโจวม่อเหวินก็ถูกทิ้งไว้ในรถแล้ว
หลังจากควบคุมตัวคนไม่กี่คนเอาไว้ได้
หยางต้าหู่ก็พาลูกน้องสองคนเข้าไปตรวจค้นภายในรถ
นักรบคนหนึ่งเปิดกระโปรงหลังรถออก
แล้วก็พบน้ำมันเบนซินที่อยู่ท้ายรถทันที
"หัวหน้า เจอคราบน้ำมันเบนซินจริงๆ ด้วยครับ! ไอพวกสารเลวกลุ่มนี้มันกล้าเผาจริงๆ !!"
หยางต้าหู่ได้ยินดังนั้นก็เดือดดาลขึ้นมาในพริบตา
"มารดามันเถอะ! ถึงกับกล้าวางเพลิงเลยเหรอ? ช่างขวัญกล้าเทียมฟ้าจริงๆ !"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหล่านักรบต่างก็หันไปมองคนกลุ่มนั้นด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยรังสีสังหาร
หยางต้าหู่เอ่ยถามด้วยความโกรธแค้นว่า "พูดมา! ใครส่งพวกแกมา?"
คนไม่กี่คนถูกทำให้หวาดกลัวจนโง่งมอีกครั้ง!
คนกลุ่มนี้มีท่าทางดุดันโหดเหี้ยม เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่พวกที่พูดคุยด้วยง่ายๆ เลย
ในเวลาเพียงช่วงสั้นๆ
คนไม่กี่คนก็พลันนึกขึ้นมาได้ในที่สุด
เคยได้ยินมาว่าเจียงเจ๋อมีเบื้องหลังเป็นกองทัพ
หรือว่า!
ทหารหน่วยรบพิเศษที่ดูร้ายกาจเหล่านี้ จะมาจากเจียงเจ๋อ?
อะไรกันเนี่ย???
คนแซ่เจียงถึงกับสามารถสั่งการกองทัพได้เลยงั้นเหรอ?
ต้องรู้ก่อนนะว่า การมีเบื้องหลังเกี่ยวข้องกับกองทัพ กับการมีอำนาจสั่งการกองทัพได้นั้น มันเป็นคนละแนวคิดกันโดยสิ้นเชิง!
ตอนแรกคนไม่กี่คนคิดว่าเจียงเจ๋อแค่มีเบื้องหลังที่แข็งแกร่งมากเท่านั้น
แต่คิดไม่ถึงเลยว่า
เจียงเจ๋อไม่เพียงแต่มีเบื้องหลังที่แข็งแกร่ง
ทว่าเขายังมีอำนาจที่แท้จริงในมืออีกด้วย!
เขาสามารถสั่งการกองกำลังทหารที่ติดอาวุธครบมือได้เลยด้วยซ้ำ!
นี่มันใครจะไปคาดคิดได้ล่ะ?
เกินจริง!
มันเกินจริงเกินไปแล้ว!
"พี่... พี่ชายครับ! พี่อย่าถือสาพวกเราเลย พวกเราก็แค่คนตัวเล็กๆ ที่ทำตามคำสั่งเท่านั้น! คนที่คิดจะเล่นงานคุณชายเจียงจริงๆ คือคนอื่นต่างหากครับ!"
เมื่อเผชิญกับการคาดคั้นจากหยางต้าหู่ คนไม่กี่คนก็รีบร้องขอชีวิตซ้ำแล้วซ้ำเล่า
และในขณะที่หยางต้าหู่กำลังจะซักไซ้ไล่เลียงต่อ
นักรบอีกคนหนึ่งก็พบโทรศัพท์มือถือที่ยังเปิดสายทิ้งไว้อยู่ในรถ
"หัวหน้าครับ! เจออะไรบางอย่างครับ!"
"โอ้?"
หยางต้าหู่รับโทรศัพท์มา
เมื่อพบว่าโทรศัพท์ยังอยู่ในระหว่างการสนทนา เขาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเอ่ยถามทันทีว่า "แกทำอะไรอยู่? คนพวกนี้แกส่งมาใช่ไหม?"
โจวม่อเหวินเงียบไปครู่หนึ่ง
เขารู้ตัวในที่สุดว่า ลูกน้องที่จงรักภักดีของเขา
ถูกอีกฝ่ายสยบลงในเวลาเพียงพริบตาเดียวแล้ว!
นี่ก็ยิ่งพิสูจน์ให้เห็นว่า อีกฝ่ายต้องมีปืนแน่นอน!
"พวกแกเป็นใคร? เป็นคนของเจียงเจ๋องั้นเหรอ?"
โจวม่อเหวินถามกลับไปในโทรศัพท์
แน่นอนว่าเขาไม่มีทางคิดไปถึงขั้นว่าเจียงเจ๋อจะมีสิทธิ์สั่งการกองทัพได้
เขายังคิดว่าคนเหล่านี้คือกองกำลังรักษาความปลอดภัยส่วนตัวของเจียงเจ๋อ
แต่ต่อให้เป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยส่วนตัว
ถึงกับมีปืนพกติดตัวด้วยเนี่ยนะ?
คนแซ่เจียงคนนี้จะมีความสามารถมากเกินไปแล้วมั้ง?
"เลิกพูดจาไร้สาระ! ตอนนี้ฉันเป็นคนถามแก!"
หยางต้าหู่พูดขึ้นด้วยเสียงอันดังอย่างไม่เกรงใจเลยสักนิด
โจวม่อเหวินตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง
เขารู้ดีว่า
เจียงเจ๋อไม่เพียงแต่มีลูกน้องที่มีปืน
ความสามารถในการสืบหาข้อมูลข่าวสาร ก็ยังเหนือกว่าที่เขาคาดคิดเอาไว้มากอีกด้วย!
โจวม่อเหวินไม่เข้าใจเอาเสียเลย
เจียงเจ๋อทำมันได้อย่างไรกันแน่?
ลูกน้องที่ส่งไปเผาโรงงาน กลับถูกคนสกัดจับเอาไว้ได้กลางทางงั้นเหรอ?
หรือว่าเจียงเจ๋อจะได้รับข้อมูลข่าวสารที่แน่ชัดตั้งแต่ตอนที่เขาเริ่มลงมือทำตามแผนการแล้ว?
แต่วันนี้เขาทำหน้าที่รักษาความลับเป็นอย่างดีแล้วนี่นา!
นอกจากลูกน้องที่จงรักภักดีไม่กี่คนนี้แล้ว เขาก็ไม่ได้บอกใครอื่นเลย!
เนื้อหาของแผนการที่แน่ชัด ก็สั่งการลงไปด้วยวาจาทั้งสิ้น
ต่อให้เจียงเจ๋อมีความสามารถในการดักฟังโทรศัพท์ของเขา ก็ไม่มีทางล่วงรู้ได้อย่างแน่นอน!
ในนาทีนี้
โจวม่อเหวินรู้สึกราวกับว่ามีดวงตาคู่หนึ่งที่มองไม่เห็น คอยเฝ้าจับตาดูทุกการเคลื่อนไหวของเขาอยู่ตลอดเวลา!
ความรู้สึกนี้ทำให้เขาอึดอัดใจเป็นอย่างยิ่ง!
เขาถึงกับไม่รู้เลยว่าเจียงเจ๋อใช้ วิธีการแบบไหนในการเฝ้าจับตาดูเขา!
"หึ ฝากบอกคุณชายเจียงด้วยว่า พวกเรายังมีวันหน้าให้พบกันอีก!"
โจวม่อเหวินเค่นเสียงหึกล่าวออกมา
ในเมื่อลูกน้องเหล่านี้ถูกจับตัวไปแล้ว โจวม่อเหวินก็รู้ดีว่า เขาได้สูญเสียพวกมันไปตลอดกาลแล้ว
และเขาไม่คิดจะพูดจาไร้สาระกับหยางต้าหู่ให้มากความอีก
เขาทิ้งคำขู่เอาไว้ประโยคหนึ่ง แล้วก็รีบวางสายไปทันที
"เป็นบ้าอะไรของมันวะ?"
หยางต้าหู่มีสีหน้ามึนงงอย่างบอกไม่ถูก
อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่ได้ติดใจเรื่องฐานะของอีกฝ่ายมากนัก
คิดว่าด้วยความสามารถของเจียงเจ๋อ คงไม่มีทางไม่รู้หรอกว่าอีกฝ่ายเป็นใคร
"หัวหน้าครับ คนพวกนี้จะจัดการยังไงดี?"
เพื่อนร่วมรบคนหนึ่งที่อยู่ด้านข้างเดินเข้ามาเอ่ยถาม
หยางต้าหู่คิดอยู่ครู่หนึ่ง "ถามเจ้านายดูก่อนแล้วกัน"
ดังนั้น เขาจึงกดโทรศัพท์หาเจียงเจ๋อ เพื่อรายงานสถานการณ์ตามความเป็นจริง
……
ในเวลานี้
เจียงเจ๋อเพิ่งจะเสร็จสิ้นการซ้อมร้องเพลงคอนเสิร์ตร่วมกับซ่งอวี่เวย
เขากำลังเตรียมตัวเดินทางไปยังมหาวิทยาลัยฟู่ตั้นตามตารางงาน เพื่อไปเซอร์ไพรส์เฉินซินเยว่……
สำหรับเขาแล้ว โจวม่อเหวินไม่ได้มีค่าพอให้เขาต้องเสียเวลาและพลังงานมากมายขนาดนั้น
ศูนย์กลางการใช้ชีวิตของเขา แน่นอนว่าต้องเน้นไปที่การจีบสาวเป็นหลัก
"เจ้านายครับ คนพวกนี้จะเอายังไงดี? จะส่งตัวให้ทางตำรวจไหมครับ?"
หยางต้าหู่เอ่ยถามในสาย
เจียงเจ๋อคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจว่า "ก็ดี งั้นก็ส่งให้ตำรวจไปแล้วกัน"
ลูกน้องพวกนี้ของโจวม่อเหวิน อย่างมากที่สุดก็เป็นแค่ปลาซิวปลาสร้อยเท่านั้น
ดังนั้นเขาจึงไม่ได้คิดที่จะใส่ใจอะไรมากมาย
อย่างไรก็ตาม
เจียงเจ๋อเองก็ไม่รังเกียจที่จะส่งคนพวกนี้เข้าไปอยู่ในคุกเช่นกัน
ด้วยข้อหาวางเพลิง ก็เพียงพอที่จะให้พวกเขาไปใช้ชีวิตอยู่ในคุกได้พักใหญ่แล้ว……
เจียงเจ๋อจึงสั่งให้หวังไฉรวบรวมหลักฐานการวางเพลิง รวมถึงคลิปเสียงบันทึกการสนทนาไม่กี่ช่วงของโจวม่อเหวินขึ้นมาโดยตรง
จากนั้นก็บอกให้หยางต้าหู่นำไปส่งมอบให้กับทางตำรวจ
แม้ว่าผลลัพธ์สุดท้าย มีความเป็นไปได้สูงที่ลูกน้องพวกนี้ของโจวม่อเหวิน จะต้องกลายมาเป็นแพะรับบาปแทนผู้เป็นนาย
แต่นี่ก็ถือว่ามีคลิปเสียงเป็นหลักฐาน อย่างน้อยก็เพียงพอที่จะทำให้โจวม่อเหวินต้องปวดหัวจนกินไม่ได้นอนไม่หลับไปพักใหญ่แล้ว
และที่สำคัญที่สุดก็คือ
ข้อมูลความลับด้านมืดเหล่านั้นของโจวม่อเหวิน ได้ถูกหวังไฉจัดการรวบรวมและโพสต์ลงบนอินเทอร์เน็ตเรียบร้อยแล้ว
นี่ต่างหากที่เป็นเรื่องที่ทำให้โจวม่อเหวินต้องปวดหัวอย่างแท้จริง
ข้อมูลความลับด้านมืดที่หวังไฉสืบหามาได้นั้น มีความละเอียดถี่ถ้วนเป็นอย่างมาก
ถึงขนาดรวมไปถึงเรื่องน่าอายบางเรื่องของโจวม่อเหวินด้วย
ยกตัวอย่างเช่น
คุณชายใหญ่โจวในช่วงสมัยเรียนมัธยมปลาย เคยถูกตาต้องใจผู้หญิงคนหนึ่ง
จากนั้นก็ยอมเป็นทาสรักคอยตามรับใช้ผู้หญิงคนนั้นอยู่ถึงสามปีเต็ม แต่สุดท้ายกลับยังคงโดนปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย……
ต่อให้เป็นคนธรรมดาทั่วไปที่ความเป็นส่วนตัวถูกเปิดเผยออกมาอย่างไม่เหลือชิ้นดี ก็ยังยากที่จะทำใจยอมรับได้เลย
นับประสาอะไรกับคุณชายโจวแห่งเมืองหลวงผู้มีชื่อเสียงโด่งดังล่ะ?
[จบบท]