บทที่ 18 เกิดมาแตกต่าง (2)

“พวกเขาเอาหัวใจของข้าไป ในตอนที่ข้ากำลังจะสลบไป ก็สัมผัสได้ว่านักพรตแซ่เจียงตรวจสอบลมหายใจของข้า บอกกับฟ่านหลางอย่างกล้าๆ กลัวๆ ว่าข้าตายแล้ว เป็นความผิดพลาดของเขาเอง...หลังจากที่ฟ่านหลางได้ยิน ก็บ้าคลั่งขึ้นมาในตอนนั้น แวบหนึ่ง ในใจของข้ากลับมีความสุขเล็กน้อย” ปีศาจสาวกล่าวแล้วยิ้งอย่างเยือกเย็น "หลังจากนั้น พวกเขาฝังร่างของข้าไว้ใต้ดิน หนีไปด้วยความตื่นตระหนก บอกแก่คนนอกว่าข้าป่วยหนัก ไม่อยากพบผู้ใด"

“ข้าอยู่ใต้ดินเป็นเวลาสี่สิบเก้าวัน หลังจากที่คลานออกมาจากซากศพ ก็กลายเป็นดังเช่นทุกวันนี้” ปีศาจสาวชี้ไปยังหวังอี๋เหนียงที่เสียสติไปแล้วอย่างโกรธแค้น เอ่ยว่า “ถ้านางในตอนนี้เรียกว่าคนครึ่งปีศาจครึ่ง แล้วข้าเล่า？ข้าคือตัวอะไร？ข้ากลายเป็นตัวที่แม้แต้ตนเองก็ยังไม่รู้จัก！ข้าไม่ต้องการให้พวกเขาตาย ข้าอยากให้พวกเขาอยู่ไม่สู้ตาย！”

จู่ๆ ใบหน้าของปีศาจสาวก็มีรอยยิ้มอ่อนโยนที่ดูแปลกประหลาด “หวังอี๋เหนียงไม่ใช่ชอบกินหัวใจของผู้อื่นไม่ใช่หรือ？ถ้าอย่างนั้นข้าจะให้นางกินเยอะๆ ทั้งชีวิตนี้ต้องอาศัยการกินหัวใจผู้อื่นเพื่อดำรงชีวิต！หญิงชราผู้นั้นเสียสติไปแต่แรกแล้ว หากข้าอยากขยี้นางให้ตายไปก็ง่ายดายราวกับขยี้มดตัวหนึ่ง ดังนั้นข้าจึงไม่รีบร้อน ข้าอยากให้นางทรมานไปเรื่อยๆ แต่ว่าฟ่านหลาง ข้าทำใจฆ่าเขาไม่ได้ ข้าอยากให้เขาอยู่ข้างกายข้าไปตลอดชีวิต อยู่ในนรกบนดินแห่งนี้ ดื่มด่ำความทุกข์ทรมานอันไร้ที่สิ้นสุดไปพร้อมกับข้า！ฮ่าๆๆๆๆๆ！”นางเงยหน้าขึ้นหัวเราะ น้ำตายังไหลออกมาจากหางตาของนางไม่หยุด

รูปแบบการส่งพลังวิญญาณที่กระทำขึ้นใหม่ของสิงอวี้เซิงระหว่างที่ปีศาจสาวกำลังเล่าถึงเรื่องราวของตนเองนั้นได้รับการตอบกลับแล้ว เสิ่นอี้ได้ฟังเรื่องราวเมื่อสักครู่ เงียบไปชั่วขณะ เสียงดังขึ้นในจิตของสิงอวี้เซิง “จับนางไว้ ข้าจะออกจากเขตอาคมในเร็วๆ นี้！”

สิงอวี้เซิงทำสัญลักษณ์มือบอกแก่มู่ฉางถิง มู่ฉางถิงเข้าใจในทันที รีบกล่าวกับปีศาจสาว “ท่านพัวพันกับสกุลฟ่านมาทั้งชีวิต และยังเหนื่อยกับการถูกดึงลงมาพัวพันกับความแค้น ท่านเคยคิดบ้างหรือไม่ว่า เป็นอย่างนี้มันคุ้มแล้วจริงๆ หรือ？ความเจ็บปวดและเกลียดชังชั่วกาลนั้นเป็นความต้องการของท่านจริงๆ หรือไม่？”

ปีศาจสาวเอ่ยอย่างประชดประชัน “เด็กน้อย เจ้าไม่เคยลิ้มรสความรัก ไม่รู้จักการทรยศ การทอดทิ้งคนคนหนึ่งนั้นทำร้ายคนได้มากเพียงใด ความโกรธแค้นในใจข้า เจ็บปวด เจ้าเข้าใจมากน้อยเพียงใด？”เงียบไปสักพัก มุมปากของนางก็มีรอยยิ้ม “รอสักวันหนึ่งที่สหายของเจ้า ได้รับความทุกข์ทรมานเฉกเช่นข้าในวันนี้ ลิ้มรสความโหดร้ายและอยุติธรรมบนโลกใบนี้ เจ้าจะเข้าใจเองว่าสิ่งที่ข้าทำไปนั้นคุ้มค่าหรือไม่ วิญญาณแตกซ่านกระจัดกระจายแล้วอย่างไรเล่า！ไม่ได้เข้าสู่วังวนวัฏสงสารแล้วอย่างไรเล่า！การเกิดมาเป็นมนุษย์นั้น เกิดมาแตกต่างจากผู้คน ถึงจะเป็นเรื่องโชคร้ายอย่างแท้จริง！”

สิงอวี้เซิงกัดฟันแน่น เวลาผ่านไปชั่วครู่จึงได้กล่าวออกมาหนึ่งประโยค “ไม่ ข้าและเจ้านั้นต่างกัน！”

ปีศาจสาวยิ้มออกมาพลางกล่าวว่า “โอ้？มีอะไรที่ต่างกันเล่า？อีกไม่ช้าก็จะเป็นเหมือนกันแล้ว”สายตาของนางโอบรอบกายมู่ฉางถิงราวกับงูพิษ “ให้ข้าช่วยเจ้าดีกว่า！”

ก่อนที่จะพูดจบ นางก็ออกกระบวนท่าในทันใด เพียงพริบตาเดียวกรงเล็บคมของนางก็กางต่อหน้ามู่ฉางถิงทันที

ปฏิกิริยาของมู่ฉางถิงนั้นรวดเร็วยิ่ง วาดกระบี่ไปยังฝ่ามือของนาง ยกปลายคมให้คว่ำลง สิ่งที่ตวัดฉับไปได้กลับมีเพียงอากาศ！

จู่ๆ แผ่นหลังของมู่ฉางถิงก็เย็นวาบไปด้วยเหงื่อเย็นๆ ที่ไหลซึมออกมา รู้สึกราวกับว่าขนทั่วทั้งร่างกายกำลังลุกชัน

ทันใดนั้นเงาร่างของหญิงสาวก็ปรากฎอยู่ด้านหลังของมู่ฉางถิง สิงอวี้เซิงเบิกตากว้าง ยื่นมือออกไปคว้าข้อมือของมู่ฉางถิง ต้องการจะลากเขาเข้าหาตนเอง！แต่การกระทำกลับไวกว่าคำพูด เล็บสีแดงเลือดกุมรอบลำคอขาวผ่องและบอบบางของมู่ฉางถิง มู่ฉางถิงเหลือเวลาเพียงเล็กน้อยเพื่อหายใจเข้า ร่างทั้งร่างก็โดนปีศาจสาวลากไปต่อหน้าต่อตา！

แผ่นหลังของสิงอวี้เซิงนั้นเกร็งแน่น ราวกับเชือกที่สามารถขาดได้ทุกวินาที

หน้าผากของมู่ฉางถิงมีเหงื่อเย็นๆ ไหลออกมาไม่หยุด แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังหัวเราะขึ้นมาได้ “พี่สาวปีศาจ ท่านบอกให้หันหน้าก็หันหน้าเพื่อเหตุใด？”

ปีศาจสาวมองสิงอวี้เซิงอย่างไม่ละสายตา ยิ้มแล้วขยับไปแนบใบหูของมู่ฉางถิง เอ่ยด้วยเสียงอ่อนโยนแผ่วเบา “เจ้าหน้าตาดีเช่นนี้ พูดกันตามตรง พี่สาวเองก็ฆ่าเจ้าไม่ลงจริงๆ แต่ว่า หากคนหนึ่งไม่ได้สูญเสียสิ่งใดไป จะรู้ได้อย่างไร ว่าเขาเองก็เป็นเหมือนกันกับข้า เต็มไปด้วยความแค้น ความเกลียดชัง และความปรารถนาที่จะทำลายโลกใบนี้！”