บทที่ 14 ซับซ้อนไม่ชัดเจน (2)

ฟู่ซีเฟิงพยักหน้า “ใช่ ข้าไร้เดียงสาที่สุด”

มู่ฉางถิงยิ้มอย่างประจบสอพลอกล่าว “เขาอยู่คนเดียวน่าสงสารและโดดเดี่ยวยิ่งนัก เมื่อก่อนแม้แต่ข้าเจ้าก็ยังดูแล เหตุใดจึงไม่เผื่อแผ่ไปแก่เขาด้วย？”

...นั่นจะเหมือนกันหรือ？

ฟู่ซีเฟิงมองไปยังเขาที่มีท่าทางนิ่งขรึมเงียบงัน ก็รู้สึกหงุดหงิดจนไร้ความรู้สึกไปแล้ว

มู่ฉางถิงใช้โอกาสนี้ลากเขาเข้าไปหาสิงอวี้เซิง

ทั้งสามคนเดินๆ หยุดๆ สอบถามข้อมูลจากพ่อค้าแม่ค้าที่เปิดแผงขายถามทางหลายคน หลังจากผ่านสถานที่ที่ชื่อว่า ‘ภัตตาคารเทียนเซียง’ เห็นผู้คนท่าทางโกลาหล จึงรีบเดินเข้าไป

เสี่ยวเอ้อร์มองเห็นพวกเขาแต่งกายดูดี จึงกระตือรือร้นเป็นพิเศษ พาพวกเขาขึ้นไปนั่งบนห้องชั้นสอง

หลังจากสุ่มสั่งอาหารเล็กน้อยไปแล้ว ฟู่ซีเฟิงมอบก้อนเงินชิ้นหนึ่งเป็นรางวัลให้แก่เขา เอ่ย “พี่เสี่ยวเอ้อร์ สอบถามอะไรท่านบางอย่าง”

เสี่ยวเอ้อร์รับผลประโยชน์นั้นไว้ ยิ้มกว้างเสียจนไม่สามารถหุบปากได้ “ท่านถามข้ามาได้เลยเต็มที่ ในเมืองตานเฟิงนี้ไม่มีสิ่งใดที่ข้าไม่รู้！”

ฟู่ซีเฟิงและมู่ฉางถิงมองหน้ากัน มู่ฉางถิงยิ้มอย่างใจดีมองไปยังเสี่ยวเอ้อร์ กล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นไม่รู้ว่าพี่เสี่ยวเอ้อร์ทราบหรือไม่ ระยะนี้มีคนนอกจำนวนไม่น้อยที่หายไปอย่างลึกลับในเมืองตานเฟิง？”

"ที่แท้ท่านก็อยากสอบถามเรื่องนี้นั่นเอง" สีหน้าของเสี่ยวเอ้อร์เปลี่ยนไป กระซิบเสียงเบา “ไม่ปิดบังพวกท่าน ที่นี่ของพวกเรานั้นมีสัตว์ประหลาดจริงๆ มักจะเลือกเอาชายวัยกลางคนเป็นพิเศษ ตกค่ำล้วนแต่ไม่มีคนกล้าออกนอกประตู ไม่ใช่ว่านักพรตอย่างพวกท่านไม่เคยมาที่นี่ แต่ว่า...” เขาส่ายหัวถอนหายใจออกมา “ไม่ใช่ทุกคนที่เสียชีวิต”

เสี่ยวเอ้อร์พิจารณาถึงอายุของพวกเขา เกลี้ยกล่อมอย่างใจดี “พวกท่าน ข้าแนะนำให้พวกท่านรีบออกจากที่นี่ไปโดยเร็วที่สุด อย่าได้มาฝังตัวที่โคลนบ่อนี้！นักพรตสองท่านก่อนหน้านี้อายุมากกว่าพวกท่าน ความสามารถมากมาย ล้วนแต่เสียชีวิต ไม่ต้องพูดถึงพวกท่าน...อา หากว่าบ้านของข้าไม่ได้มีท่านแม่นอนติดเตียงอยู่ ข้าก็คงจะออกไปจากสถานที่ผีสิงเช่นนี้นานแล้ว”

มู่ฉางถิงกล่าว “เป็นตัวประหลาดแบบใดทราบหรือไม่？”

เสี่ยวเอ้อร์ส่ายหน้า ถอนหายใจพูด “ไม่ทราบ แต่ว่าดุร้ายยิ่งนัก คนเหล่านั้นล้วนถูกฆ่าโดยการควักเอาหัวใจออกไป สภาพศพน่ากลัวมาก ทวารทั้งเจ็ดมีเลือดออก เป็นการตายตาไม่หลับ...”

มู่ฉางถิงขมวดคิ้วครุ่นคิด แท้จริงแล้วเป็นเรื่องยุ่งยากโดยแท้ ต้องรีบกลับไปรายงานกับเสวียนเยวี่ยจวินโดยเร็ว

หลังจากขอบคุณเสี่ยวเอ้อร์แล้ว เขากำลังจะก้าวออกไป ก็นึกอะไรขึ้นมาได้อย่างกระทันหัน หันหลังกลับไปพูด “อ้อใช่แล้ว ยังต้องเตือนพวกท่านอีกเรื่อง ได้โปรด！ได้โปรดอยู่ให้ห่างไกลจากสกุลฟ่านที่อยู่ในเมืองให้มากที่สุด！”

มู่ฉางถิงใจกระตุก “เหตุใดถึงกล่าวเช่นนั้น？”

เสี่ยวเอ้อร์พูด “ท่านก็คงจะทราบดี ภัตตาคารของเราเป็นการค้าขายที่ดี่ที่สุดในเมืองแล้ว คนนอกจำนวนมากล้วนแต่ชอบมาที่ร้านของพวกเราเพื่อรับประทานอาหาร คิดจะพักอาศัยอยู่ที่นี่ พูดไปก็น่าประหลาด ก่อนหน้านี้รถม้าของสกุลฟ่านจะมาหยุดที่หลังประตูร้านของเราเป็นบางครั้ง หญิงสาวสกุลฟ่านจะสวมหมวกคลุมหน้าแล้วมาที่นี่ยามค่ำคืน หลังจากนั้น เวลาผ่านไปไม่นาน ล้วนแต่เสียชีวิตกันทั้งหมด อนิจจา จะว่าไปแล้ว สกุลของเขานั้นชั่วร้ายมาก แต่นายน้อยสกุลฟ่านกลับน่าสงสาร ต้องแต่งงานกับหญิงสาวมารยาและมากชู้...”

มู่ฉางถิงนึกไปถึงเหตุการณ์เมื่อเช้าที่นายน้อยสกุลฟ่านชี้หน้าหวังอี๋เหนียงและสบถด่านางทันที

สิงอวี้เซิงที่มีท่าทีนิ่งเงียบมาตลอดกล่าวว่า “ที่่นี่สามารถพักอาศัยได้หรือ？”

เสี่ยวเอ้อร์นิ่งงุนงง หัวเราะแล้วกล่าวว่า “เป็นอย่างที่ท่านได้กล่าว ย่อมต้องได้อยู่แล้ว”

ความจริงยิ่งชวนให้สับสนและมึนงงมากขึ้น ในหัวของมู่ฉางถิงก้องไปด้วยเสียงหัวเราะของสาวใช้ผู้นั้น “ย้ายออกไปจำนวนมาก โรงเตี๊ยมหนึ่งเดียวของที่นี่ก็เพิ่งปิดตัวลงไปเมื่อสองเดือนก่อน！”

เมื่อคิดจะกลับไปยังจวนสกุลฟ่านอีกครั้ง ก็มีความรู้สึกเหมือนลูกแกะเดินเข้าปากเสือ

เมื่อกลับมาในตอนค่ำ พวกเขาเล่าเรื่องที่ไปสืบฟังมาให้แก่เสิ่นอี้ฟังโดยละเอียด หลังจากฟังจบเสิ่นอี้ก็บอกให้พวกเขาอย่าได้กระโตกกระตาก แสร้งทำเป็นว่าไม่รู้เรื่องนี้ ปกติแล้วทำตัวอย่างไรก็ให้ทำตัวอย่างนั้น

หลังจากนั้นก็ผ่านไปไม่กี่วัน ตรงกับวันเกิดของหญิงชรา ฮูหยินฟ่านจึงลงมือดูแลทุกอย่างด้วยตนเอง

กลางวันเชิญคณะงิ้วมาแสดงร้องเพลง กลางคืนจัดงานเลี้ยงขนาดใหญ่ คึกคักเป็นอย่างมาก

อาจเป็นเพราะวันนี้เหนื่อยมากแล้ว อีกทั้งลมยังแรงและหนาวเหน็บ ฮูหยินฟ่านจึงขอตัวกลับไปยังเรือนของตน ขอตัวออกไปจากงานก่อนเวลา

หวังอี๋เหนียงเห็นนางไปแล้ว นั่งอยู่ไม่นานก็อ้างขอตัวออกไปเช่นเดียวกัน

มู่ฉางถิงรับประทานอาหารเสียจนพุงกาง กำลังรินสุราอย่างเบื่อหน่าย เหลือบไปเห็นหลินเจี้ยนแอบเดินไปทางหลังจวนอย่างลับๆ

...เจ้าบ้านี่คิดอยากจะทำอะไร？

มู่ฉางถิงเรียกฟู่ซีเฟิงและสิงอวี้เซิงให้ตามไปด้วย ในตอนที่สิงอวี้เซิงถูกเขาเรียก สีหน้าดูงุนงง ราวกับไม่คิดว่ามู่ฉางถิงจะเรียกเขาให้ไปด้วย

ทั้งสามเดินตามไปอย่างระมัดระวังจนไปถึงเรือนของหวังอี๋เหนียง แต่คนกลับหายไปแล้ว！