ตอนที่ 355 อัศวินมังกร!
ตอนที่ 355 อัศวินมังกร!
ตอนที่ 355 อัศวินมังกร!
“ขับรถดีๆ นะ ต่อไปห้ามลืมกินข้าวเช้าล่ะรู้ไหม”
ฮั่ว ฉีอัน ช่วยคาดเข็มขัดนิรภัยให้หญิงสาว สายเข็มขัดรัดผ่านหน้าอกขับเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งให้ดูเย้ายวน
“รู้แล้วน่า”
ซาง จื่ออวิ้น เงยหน้าขึ้น จุ๊บปากเขาเบาๆ
ฮั่ว ฉีอัน กระซิบเสียงแผ่ว “คราวหน้าต้องให้จูบอีกนะ”
“อืม!”
ซาง จื่ออวิ้น ฟังออกว่าเขาหมายถึงอะไร
จากนั้น ฮั่ว ฉีอัน ก็ยืนมองส่งรถของเธอจนลับสายตา
ผ่านไปหนึ่งคืน แต้มประสบการณ์ก็ไม่ได้เพิ่มขึ้น โควตากดล็อกเป้าหมายก็ไม่ได้เพิ่ม
แต่เขาไม่ได้ร้อนใจหรอก เพราะถือว่าเรื่องความสัมพันธ์มันคืบหน้าไปมากแล้ว
กริ๊งๆๆ!
พอ ฮั่ว ฉีอัน เห็นเบอร์โทรศัพท์ที่โชว์หราอยู่บนหน้าจอ เขาก็ไม่ได้กดรับสาย แต่รีบหันซ้ายหันขวามองหา
แล้วก็จริงดังคาด หลงฮุ่ย ยืนอยู่ไม่ไกล กำลังแกว่งมือถือไปมาให้เขาดูอยู่
“หลงหลง ทำไมคุณมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ”
เขารีบจ้ำพรวดๆ เข้าไปหา
จู่ๆ ก็นึกถึงเรื่องโควตาที่เพิ่งคุยกับ ซาง จื่ออวิ้น เมื่อคืนขึ้นมาได้ ตอนแรกเขากะจะเว้นโควตาสุดท้ายไว้ให้ หลงฮุ่ย นี่แหละ แต่เมื่อวานดันยกให้ หลี่ เยวี่ยฉิน ไปแล้ว
แต่ไม่เป็นไรหรอก เขาคิดเข้าข้างตัวเองว่าฝาแฝดน่ะนับรวมกันเป็นหนึ่งโควตาก็ได้... อย่างน้อยหน้าตาก็เหมือนกันแทบทุกอย่างนี่นา
เรื่องแค่นี้จะมาทำให้คนอย่างเขายอมแพ้ได้ไงล่ะ
“แล้วผู้หญิงคนเมื่อกี้เป็นใครอีกล่ะ”
หลงฮุ่ย ทำปากยื่นปากยาว แอบหงุดหงิด
“กุนซือฝ่ายกฎหมายของบริษัทน่ะ”
ฮั่ว ฉีอัน ยอมรับเลยว่าเรื่องพรหมลิขิตนี่มันมีอยู่จริง นี่เป็นครั้งที่สามแล้วที่เขาถูก หลงฮุ่ย จับได้คาหนังคาเขา
ครั้งแรกที่จุดชมวิวบนเขา ครั้งที่สองที่ห้างสรรพสินค้า แล้วก็มาครั้งนี้ที่ลานจอดรถของโรงแรม
หลงฮุ่ย หน้ามุ่ย “ตกลงนี่นายกำลังสร้างบริษัทหรือสร้างฮาเร็มกันแน่ฮะ มีทั้งพีทีฟิตเนส ผู้ช่วย กุนซือฝ่ายกฎหมาย... แล้วยังมีใครอีกบ้างฮะ”
“ก็ยังมีพาร์ตเนอร์ธุรกิจด้วยไง”
ฮั่ว ฉีอัน ดึงตัวเธอเข้ามากอด
สีหน้า หลงฮุ่ย ดูดีขึ้นมานิดหน่อย “โรงแรมนี้เป็นธุรกิจของครอบครัวฉันเอง ฉันเปิดห้องสวีตทิ้งไว้ที่นี่ห้องนึง เอาไว้มาพักบ่อยๆ น่ะ”
“องค์หญิงน้อย ถ้าผมจนกว่านี้อีกสักหน่อย ผมยอมแต่งเข้าบ้านคุณเป็นเขยแต่งเข้าเลยเอ้า”
ฮั่ว ฉีอัน แอบน้อยใจในโชคชะตาตัวเองนิดๆ ถ้านับแค่ธุรกิจและสินทรัพย์ถาวร กลายเป็นว่าเขายังรวยสู้องค์หญิงน้อยคนนี้ไม่ได้เลยแฮะ
แต่ไม่เป็นไร หลังจากนี้เขามีเวลาเหลือเฟือที่จะกว้านซื้อเพิ่ม
“ตอนนี้ก็มาเป็นได้นะ”
หลงฮุ่ย ยังคงบ่นอุบอิบ “นายไม่เคยคิดจะนัดฉันเลย”
“ก็ผมยังมัวแต่คิดถึงรสชาติของจูบวันนั้นอยู่นี่นา”
เขาพูดโกหกตาใสปิ๊งเลย ก็แหม เขา ‘ชิม’ รสชาติของสาวๆ มาเยอะจนแยกแทบไม่ออกแล้ว
“แล้วเมื่อกี้นี้ล่ะ นายจูบกับผู้หญิงคนนั้นนี่”
พูดจบ หลงฮุ่ย ก็เขย่งปลายเท้าขึ้นประกบจูบทันที
ตอนที่เล่นเกมสวมบทบาทที่ ‘ยูโทเปียแห่งรัตติกาล’ นั่นน่ะเป็นจูบแรกของเธอเลยนะ แถมเพราะมีกล้องวงจรปิดติดอยู่ เธอเลยได้จูบแค่แป๊บเดียวเอง
ครั้งนี้เธอเองก็ยังไม่ทันได้เรียนรู้วิธีจูบเหมือนกัน
และไม่นานนัก เธอก็ตกหลุมพรางรสจูบอันช่ำชองของ ฮั่ว ฉีอัน อย่างจัง
ผ่านไปพักใหญ่ หลงฮุ่ย ถึงได้ดึงสติกลับมาได้ “ฮั่ว ฉีอัน วันนั้นที่นายบอกฉัน นายพูดผิดแล้วล่ะ”
“พูดผิดตรงไหน”
ฮั่ว ฉีอัน แกล้งทำเป็นไม่รู้
หลงฮุ่ย กอดเขาไว้แน่น “วันนั้นนายบอกว่าความรู้สึกที่ฉันมีให้นายมันยังไม่ใช่ความรัก เป็นแค่อาการหวั่นไหวช่วงเริ่มต้น... แต่ถ้าฉันไม่ได้ชอบนาย แล้วทำไมฉันถึงอยากจูบนาย ทำไมฉันต้องมาหึงนายด้วยล่ะ”
ฮั่ว ฉีอัน แอบเหลือบดูแต้มความชอบของเธอ ตอนนี้พุ่งไปถึง 76 แต้มแล้ว
“หลงหลง ตอนนั้นก็คือตอนนั้นไง แต่ตอนนี้... ผมสัมผัสได้ถึงความรักที่คุณมีให้แล้วล่ะ”
“จริงเหรอ”
หลงฮุ่ย เงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาเป็นประกาย
“จริงสิ ช่วงนี้ผมมัวแต่นั่งทบทวนเรื่องราวต่างๆ เยอะแยะไปหมด โดยเฉพาะเรื่องความรักนี่แหละ...
เราไปหาที่เงียบๆ นั่งจับเข่าคุยกันดีไหม”
เขาเห็นคนเดินผ่านไปผ่านมาอยู่เรื่อยๆ ตรงนี้มันลานจอดรถ แถมยังมีรปภ. หันมามองบ่อยๆ ด้วย
อีกอย่าง เขามั่นใจล้านเปอร์เซ็นต์เลยว่าบอดี้การ์ดของ หลงฮุ่ย ต้องคอยซุ่มดูอยู่แถวนี้ และกำลังจับตาดูเขาอยู่แหงๆ
จริงๆ เขาก็มีบอดี้การ์ดทิพย์ (ระบบสแกน) คอยคุ้มกันอยู่เหมือนกันนะ
เอาเถอะ เขายอมรับว่าที่หรงเฉิงนี่สภาพแวดล้อมดีเยี่ยมจริงๆ พวกคดีปล้นจี้กลางวันแสกๆ หรือล้วงกระเป๋าอะไรพวกนี้ แทบจะไม่มีให้เห็นมานานแล้ว
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคดีลักพาตัวเรียกค่าไถ่เลย
ประกอบกับเขาไม่เคยไปเที่ยวผับบาร์หรือสถานบันเทิงอโคจร ที่ไหนไม่คุ้นเขาก็ไม่ไป
แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังรู้สึกว่าจำเป็นต้องจ้างบอดี้การ์ดมาคอยคุ้มกันอยู่ดี ซึ่งเรื่องนี้ทางบริษัทก็กำลังดำเนินการอยู่
เร็วๆ นี้คงจะมีการเปิดรับสมัครพนักงานล็อตใหญ่
“โอเค ตามมาสิ”
หลงฮุ่ย จูงมือเขาเดินเข้าไปในโถงล็อบบี้ แล้วกดลิฟต์ขึ้นไปชั้นบนสุดทันที
พอ ฮั่ว ฉีอัน เดินตามเข้าไปในห้อง ก็พบว่าการตกแต่งภายในมันดูไม่เหมือนห้องพักโรงแรมทั่วไปเลย พวกผ้าปูที่นอนก็ไม่ใช่สีขาวมาตรฐานของโรงแรม แต่เป็นสีที่ดูอบอุ่นเหมือนอยู่บ้าน
รวมไปถึงพวกของตกแต่งและเสื้อผ้าข้าวของเครื่องใช้ในห้องด้วย
“หลงหลง คุณมาพักที่นี่บ่อยเหรอ”
เขาชักจะสงสัยขึ้นมาแล้ว
หลงฮุ่ย อธิบาย “ก็ไม่บ่อยเท่าไหร่หรอก ฉันยังมีคอนโดอีกสองสามที่ เอาไว้สลับกันนอนน่ะ ฉันไม่ค่อยชอบกลับไปนอนที่บ้านเท่าไหร่ คนที่บ้านเอาแต่ทำงานกันหมด เดี๋ยวฉันให้คีย์การ์ดห้องนี้ไว้ใบหนึ่งนะ”
“หึ! กะจะเลี้ยงต้อยผมสินะเนี่ย
ผมยอมอุทิศตัวเพื่อศิลปะก็ได้นะ”
ฮั่ว ฉีอัน เพิ่งจะค้นพบว่า เขาก็มีแววจะเกาะผู้หญิงกินได้เหมือนกันนะ
“ใช่สิ จะเลี้ยงดูปูเสื่อให้ดีเลย”
หลงฮุ่ย โอบรอบคอชายหนุ่ม แล้วกระโดดขึ้นไปนั่งคร่อมตักเขา โพสท่าทางซะดูมีอำนาจเชียว
“ฮั่ว ฉีอัน นายบอกว่าอยากจับเข่าคุยกันไม่ใช่เหรอ งั้นก็เริ่มคุยตอนนี้เลย”
“โอเค คุยเลยก็คุย”
ฮั่ว ฉีอัน พูดต่อ “ช่วงนี้ผมกำลังทบทวนตัวเองอยู่น่ะ เมื่อก่อนผมก็ออกจะ... เอิ่ม... มีความสัมพันธ์เยอะไปหน่อย ก็เลยรู้จักผู้หญิงหลายคน
ผมก็เลยขีดเส้นจำกัดโควตาความรักไว้ให้ตัวเอง กุนซือฝ่ายกฎหมายที่คุณเห็นเมื่อกี้น่ะ เป็นคนที่ผมยกโควตารองสุดท้ายให้ไปแล้ว ตอนนี้ผมเหลือโควตาว่างอยู่อีกแค่ที่เดียวเท่านั้น
ถ้าโควตานี้เต็มเมื่อไหร่ ผมก็จะพับโครงการ ล้างมือในอ่างทองคำ กลับไปอยู่กับครอบครัว แล้วออกไปใช้ชีวิตท่องเที่ยวตามป่าเขาลำเนาไพรละ”
“ฮั่ว ฉีอัน นายอย่ามาบอกนะว่าโควตาสุดท้ายที่เหลือนั่นน่ะเป็นของฉัน ฉันไม่หลงกลคำโกหกพรรค์นั้นหรอก”
ถึง หลงฮุ่ย จะพูดแบบนั้น แต่เธอก็ยิ้มแก้มปริ
“ไม่ใช่ซะหน่อย”
ฮั่ว ฉีอัน บีบเอวคอดของหญิงสาวเบาๆ “ก่อนหน้านี้ผมคำนวณพลาด ตกหล่นคุณไปน่ะ”
“อ๊าย! ฮั่ว ฉีอัน ฉันอยากจะฟาดนายให้ตายเลย”
หลงฮุ่ย กำหมัดแน่น สีหน้าเปลี่ยนวับทันที
“โกรธซะแล้วเหรอเนี่ย”
ฮั่ว ฉีอัน จุ๊บปากเธอเบาๆ แล้วหัวเราะ “ตกหล่นไปจริงๆ นั่นแหละ แต่พอเห็นหน้าคุณ ผมก็ขอเพิ่มโควตาพิเศษให้อีกหนึ่งที่ทันทีเลย หลงหลง ผมยอมแหกกฎเพื่อคุณเลยนะ”
“ชิ! ใครจะไปเชื่อคำพูดนาย”
หลงฮุ่ย ถามต่อ “แล้วตอนแรกนายกะจะยกโควตาสุดท้ายนั่นให้ใครล่ะ”
“ก็ให้คุณนั่นแหละ ของคุณคนเดียวเลย”
ฮั่ว ฉีอัน เอาหน้าผากชนกับหน้าผากของหญิงสาว เพื่อหลบไม่ให้เธอเห็นสายตาหลุกหลิกของเขา
“โกหกอีกแล้ว เมื่อกี้นายยังบอกอยู่เลยว่าตกหล่นฉันไปน่ะ”
หลงฮุ่ย ชักจะแยกไม่ออกแล้วว่าเขาพูดจริงหรือกำลังกวนประสาทอยู่
“ผมจะลืมคุณลงได้ยังไง คุณเป็นองค์หญิงน้อยของผมคนเดียวนะ”
เรื่องนี้เขาไม่ได้โกหก เขาเล็งโควตานี้ให้เธอมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
“ฮั่ว ฉีอัน นายนี่มันกะล่อนปลิ้นปล้อนจริงๆ เลยนะ ปากหวานชะมัด”
หลงฮุ่ย ไม่กล้ายอมรับหรอกว่าเธอดันชอบที่ถูกเอาใจด้วยคำหวานแบบนี้ ก็ที่บ้านไม่เคยมีใครพูดจาหวานๆ แบบนี้กับเธอนี่นา
“นั่นเป็นเพราะคุณยังไม่เคยเห็นมุมเย็นชาของผมต่างหากล่ะ”
พูดจบ ฮั่ว ฉีอัน ก็ประกบจูบเธออีกครั้ง
หลงฮุ่ย จูบตอบอย่างดุเดือด เอาแต่ใจ สะท้อนให้เห็นถึงนิสัยปกติของเธอ
จูบกันไปจูบกันมา บรรยากาศก็ค่อยๆ เลยเถิดขึ้นทีละนิด
“อื้อ...”
จู่ๆ หลงฮุ่ย ก็ขมวดคิ้วแน่น ขาของเธอเป็นตะคริว
“ฮั่ว ฉีอัน นายนี่มันป่าเถื่อนจริงๆ เลย เมื่อคืนไม่ได้ทำอะไรกับแม่กุนซือนั่นเลยหรือไงฮะ”
หลงฮุ่ย ยังไม่ยอมแพ้หรอกนะ แต่พอขาเป็นตะคริวแบบนี้ เธอก็ทำอะไรไม่ได้เหมือนกัน
“ไม่ได้ทำอะไรเลย ก็เลยต้องมาปลดปล่อยพลังงานใส่คุณแต่เช้าแบบนี้ไงล่ะ”
ฮั่ว ฉีอัน นวดคลึงเรียวขาของหญิงสาวเบาๆ เพื่อคลายกล้ามเนื้อที่หดเกร็ง เรื่องพรรค์นี้เขามีประสบการณ์โชกโชน
“ฮั่ว ฉีอัน ฉันเคยดูหนังมานะ ถ้านายไปเดบิวต์ต้องดังพลุแตกแน่ๆ นายสามารถเล่นฉากถ่ายแบบลองเทคได้สบายๆ เลย มิน่าล่ะ นายถึงได้มีทั้งพีที ผู้ช่วย แล้วก็กุนซือไว้ในฮาเร็มน่ะ...”
หลงฮุ่ย ท้าทาย “เอาใหม่คราวนี้ นายช่วยจับขากดไว้ให้ฉันหน่อยสิ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะสู้แรงนายไม่ได้”
“หึ! อย่าฝืนเลยน่า คุณเพิ่งจะครั้งแรกนะ ผมก็จะถือว่านี่เป็นการลองสนามครั้งแรกกับคุณเหมือนกัน”
ฮั่ว ฉีอัน พรมจูบซับน้ำตาที่หางตาของหญิงสาว กลืนกินหยาดน้ำตารสเค็มปะแล่มๆ แต่กลับหวานละมุนลงคอ
“ฮั่ว ฉีอัน นายนี่มันชอบเล่นคำตลบตะแลงจริงๆ เลยนะ เอาที่ไหนมาครั้งแรกยะ”
หลงฮุ่ย แทบจะโมโหจนหัวเราะออกมา แต่เธอก็ลุ่มหลงไปกับสัมผัสนั้น ในตัวผู้ชายคนนี้ เธอเห็นทั้งการต่อต้าน การปลดแอก และความหน้าด้านไร้ยางอายที่กล้าแหกกฎเกณฑ์ของสังคม ซึ่งมันตรงกับอุดมการณ์ในใจที่เธอใฝ่ฝันหา
“หลงหลง”
เขาไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่ม เอาแต่เรียกชื่อเล่นของหญิงสาวด้วยน้ำเสียงยั่วยวน
“อื้อ!”
หลงฮุ่ย สงบลง เม้มริมฝีปากแน่น ร่างกายตอบสนองดุจเกลียวคลื่น
ฮั่ว ฉีอัน กระซิบเรียกอีกครั้ง “องค์หญิงน้อย”
“อื้อ!”
หลงฮุ่ย ตอบรับเสียงแผ่ว
“ฮั่ว ฉีอัน”
ฮั่ว ฉีอัน แกล้งดัดเสียงทุ้มต่ำแต่กลับดังกังวาน “ใครคืออัศวินมังกรของคุณล่ะ”
หลงฮุ่ย ออกเสียงทีละคำอย่างชัดเจน “ฮั่ว... ฉี... อัน นายคืออัศวินของฉัน และก็เป็นไอ้คนบ้าของฉันด้วย ระ…เร็วๆ เข้าสิ”
“ย่าห์ๆๆ ควบม้าลุย”
ฮั่ว ฉีอัน สวมบทบาทเป็นอัศวินผู้พิชิต
ในขณะที่ หลงฮุ่ย กำลังเคลิบเคลิ้ม จู่ๆ สายตาก็เหลือบไปเห็นรอยกัดบนไหล่ของชายหนุ่ม รอยกัดนั่นดูยังไงก็ไม่ใช่ฝีมือคนๆ เดียวแน่ๆ เพราะความลึกของรอยมันไม่เท่ากัน แถมดูจากสีรอยช้ำแล้วก็ไม่ได้ถูกกัดในวันเดียวกันด้วย ความหึงหวงพุ่งปรี๊ดขึ้นสมองทันที เธออ้าปากงับเข้าที่ไหล่ของ ฮั่ว ฉีอัน เต็มแรง
นายทำให้ฉันเจ็บ ฉันก็จะทำให้นายเจ็บเหมือนกัน...