ตอนที่ 243 กูรูความรัก!

ตอนที่ 243 กูรูความรัก!

พอสั่งกาแฟเสร็จ ฮั่ว ฉีอัน ก็เปิดบทสนทนาก่อน “ลี่จือเล่าให้ผมฟังว่าคุณแย่งแฟนเก่าเธอไปเหรอ?”

“ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ”

เหยียนฉี รีบอธิบาย “แฟนเก่าลี่จือน่ะมันเป็นผู้ชายเฮงซวย ตอนลี่จือพามันมากินข้าวกับฉัน มันก็แอบแอดวีแชทฉันมาเงียบๆ

ฉันอยากจะช่วยสแกนผู้ชายให้ลี่จือ ก็เลยแกล้งทำเป็นคุยกับมัน ใครจะไปรู้ว่าพอมันเห็นฐานะของฉัน มันก็ทิ้งลี่จือทันที

เรื่องนี้แหละที่ทำให้ลี่จือเข้าใจฉันผิดไปกันใหญ่

ฉันกับลี่จือรู้จักกันมาหกปีแล้วนะคะ ตั้งแต่อายุสิบแปดจนถึงยี่สิบสี่ เราเป็นเพื่อนสนิทที่ซี้กันที่สุดเลยนะ”

พอพูดถึงเรื่องนี้ เธอก็รู้สึกเศร้าใจมาก

“สรุปก็คือ คุณไม่ได้คบกับไอ้ผู้ชายเฮงซวยคนนั้นสินะ”

ฮั่ว ฉีอัน หยิบซองบุหรี่ขึ้นมา แต่ก็ต้องห้ามใจตัวเองไม่จุดสูบ เพราะยังไงที่นี่ก็เป็นห้องแอร์ แถมอีกฝ่ายยังเป็นผู้หญิง... เอาเถอะ ถึงจะเป็นเลสเบี้ยนก็ถือว่าเป็นผู้หญิงนั่นแหละ

“แน่นอนสิคะ ผู้ชายเฮงซวยแบบนั้น ใครจะไปลดตัวลงไปคบด้วยล่ะ”

พอพูดถึงไอ้ผู้ชายนั่น เหยียนฉี ก็มีแต่ความรังเกียจ เพราะมันเป็นต้นเหตุที่ทำให้เธอต้องแตกหักกับ เฉียว ลี่จือ

ฮั่ว ฉีอัน รับลูกต่อ “แล้วตอนนี้ คุณก็เลยอยากจะมาทดสอบผมแทนลี่จือด้วยสินะ”

“สุดหล่อคะ คุณเข้าใจผิดแล้วค่ะ”

เหยียนฉี รีบร้อนรน “ฉันแค่อยากจะขอให้คุณช่วยเป็นคนกลาง อธิบายให้ลี่จือเข้าใจฉันที จะได้ช่วยให้เราสองคนกลับมาคืนดีกันไงคะ”

“ทำไมผมต้องช่วยคุณด้วยล่ะ”

ฮั่ว ฉีอัน แกล้งทำท่าทีเย็นชาใส่ นี่แหละคือเกราะป้องกันตัวที่ดีที่สุดของผู้ชายแสนดี

“สุดหล่อคะ ถือว่าฉันขอร้องล่ะ ช่วยฉันหน่อยนะคะ แค่ให้ลี่จือยอมเปิดใจคุยกับฉันก็พอ ฉันไม่อยากเสียเพื่อนสนิทที่สุดอย่างเธอไปจริงๆ”

เหยียนฉี ไม่มีทางเลือก นอกจากแกล้งทำตัวน่าสงสาร

ฮั่ว ฉีอัน แสร้งทำเป็นลังเล “ขอผมคิดดูก่อนนะ ผมเพิ่งรู้จักกับลี่จือได้ไม่นาน ผมจะไปรู้ได้ยังไงว่าเรื่องที่คุณเล่ามันจริงหรือโกหก”

“สุดหล่อคะ คุณกับลี่จือแต่งงานสายฟ้าแลบกันเหรอ”

เหยียนฉี ฉวยโอกาสถามในสิ่งที่ค้างคาใจ

“เปล่าครับ”

ฮั่ว ฉีอัน ส่ายหน้า “ผมกับลี่จือแค่กำลังคบหาดูใจกันอยู่ เรื่องแต่งงานไม่ใช่เรื่องเล็กๆ การแต่งงานสายฟ้าแลบมันเป็นการไม่ให้เกียรติเธอ ลี่จือคู่ควรกับสิ่งที่ดีที่สุดครับ”

[ค่าความชอบของ เหยียนฉี +10 (-90)]

พอเห็นการแจ้งเตือนจากระบบ ฮั่ว ฉีอัน ก็รู้สึกเหมือนตัวเองจับ ‘สูตรลับเรียกคะแนนความชอบ’ ได้แล้ว แต่นี่มันยังไม่พอหรอก

“สุดหล่อ ฉันช่วยคุณจีบลี่จือได้นะ ฉันรู้ทุกอย่างว่าเธอชอบหรือไม่ชอบอะไร”

เหยียนฉี มองเห็นช่องทางแล้ว

ใครจะไปคิดว่าไอ้หมาบ้าคนนี้มันจะไม่เหมือนกับพวกผู้ชายห่วยๆ ที่เข้ามาพัวพันลี่จือก่อนหน้านี้เลยสักนิด

ฮั่ว ฉีอัน ส่ายหน้าปฏิเสธ “ทำแบบนั้นมันไม่ถูกหรอกครับ ความรักน่ะถ้ามัวแต่หาทางลัด มันจะไปเหลือความจริงใจอยู่สักกี่เปอร์เซ็นต์กันล่ะ เรื่องความชอบของลี่จือ ผมจะใช้เวลาค่อยๆ เรียนรู้เธอด้วยตัวเอง ผมเชื่อว่าถ้าใช้ความจริงใจ ยังไงก็ต้องสำเร็จแน่”

[ค่าความชอบของ เหยียนฉี +10 (-80)]

“สุดหล่อ คุณไม่เหมือนคนอื่นจริงๆ ด้วย”

เหยียนฉี พูดออกมาจากใจจริง

“ไม่มีอะไรไม่เหมือนคนอื่นหรอกครับ ผมก็แค่เชื่อว่าความจริงใจมันต้องแลกมาด้วยความจริงใจเท่านั้น”

พอดีกับที่พนักงานนำกาแฟมาเสิร์ฟ ฮั่ว ฉีอัน ยกแก้วขึ้นจิบ รสชาติก็พอกินได้ แต่ก็ยังสู้ร้านคูตี้ (Cotti Coffee) ไม่ได้อยู่ดี

“คุณไปรู้จักกับลี่จือได้ยังไงเหรอคะ”

เหยียนฉี อยากรู้เรื่องนี้จริงๆ

“อืม!”

ฮั่ว ฉีอัน คนกาแฟในแก้ว แสร้งทำเป็นตกอยู่ในภวังค์แห่งความหลัง “คืนนั้นอากาศหนาวมาก ผมลงมาซื้อบุหรี่ แล้วก็บังเอิญเจอลี่จือเดินอยู่ริมถนน

เธอใส่เสื้อผ้าบางๆ หน้าตาแดงก่ำเพราะความหนาว ตัวก็สั่นเทา...”

“ว้าย! ลี่จือไม่ได้ป่วยใช่ไหมคะ”

เหยียนฉี ทนฟังไม่ได้จนต้องพูดแทรก เธอปวดใจจะแย่อยู่แล้ว

ฮั่ว ฉีอัน เล่าต่อโดยไม่สนใจ “ตอนนั้นผมอยากจะถอดเสื้อโค้ตไปคลุมให้เธอด้วยซ้ำ แต่ผมรู้ว่าทำแบบนั้นไม่ได้ ตอนนั้นผมยังไม่รู้จักชื่อเธอ ไม่รู้อดีตของเธอด้วยซ้ำ

แต่ผมก็รู้ว่าผมปล่อยให้เธอเป็นอะไรไปไม่ได้เหมือนกัน เพราะสภาพจิตใจเธอดูดำดิ่งมาก เหมือนคนสติหลุดลอย

ผมก็เลยเดินตามเธอไปเงียบๆ ตามไปจนถึงหน้าหมู่บ้านที่เธอพักอยู่

จังหวะที่ผมกำลังจะหันหลังกลับ จู่ๆ เธอก็เรียกผมไว้

เธอบอกว่าจะเลี้ยงข้าวผม เป็นร้านเม่าช่ายหน้าหมู่บ้าน ชื่อร้านซานอะไรสักอย่างเนี่ยแหละ...”

“ร้านซานกู้เม่าช่ายค่ะ ลี่จือชอบกินร้านนั้นมาก”

เหยียนฉี รีบเสริม “ฉันกับลี่จือเรียนจบจากมหาวิทยาลัยครูหรงเฉิงมาด้วยกันค่ะ พวกเราเลยคุ้นเคยกับแถวนี้ดี พอเรียนจบ ฉันก็มาซื้อห้องที่หมู่บ้านป๋ายลู่หว่าน เราสองคนก็เลยอาศัยอยู่แถวนี้มาตลอด ไม่ได้ย้ายไปไหน”

“อืม!”

ฮั่ว ฉีอัน เล่าต่อ “ตอนที่นั่งกินข้าวด้วยกัน ผมเห็นว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ดีมาก กินข้าวไม่เหลือทิ้งเลยสักนิด ซึ่งผมเองก็เป็นคนไม่ชอบกินทิ้งกินขว้างเหมือนกัน เราก็เลยคุยกันถูกคอ

เราคุยกันเยอะมาก จนกระทั่งผมเล่าให้เธอฟังว่าผมเพิ่งจบความสัมพันธ์ที่คบกันมานานหลายปี เธอก็บอกว่าอยากลองคบกับผมดู ซึ่งผมก็ปฏิเสธผู้หญิงดีๆ แบบเธอไม่ลงหรอกครับ

เธอแสนดีและบริสุทธิ์ขนาดนั้น เธอคู่ควรกับสิ่งที่ดีที่สุดเสมอ

ต่อให้ผมต้องทุ่มเทจนหมดหน้าตัก ผมก็อยากจะปกป้องดูแลเธอให้ดีที่สุด”

[ค่าความชอบของ เหยียนฉี +30 (-50)]

“อื้อๆ!”

เหยียนฉี แทบจะร้องไห้ ลี่จือของเธอแสนดีขนาดนั้น ย่อมคู่ควรกับสิ่งที่ดีที่สุดอยู่แล้ว

ฮั่ว ฉีอัน ยังคงอินกับนิยายที่ตัวเองแต่งขึ้น “ผมอยากจะให้เงินเธอ เธอก็ไม่เอา พอจะให้บัตร เธอก็ไม่ยอมใช้ จนผ่านไปสองวัน เธอถึงยอมเปิดใจเล่าอดีตให้ผมฟัง

ผมถึงได้รู้ว่าเธอเพิ่งอกหัก โดนแย่งแฟน แถมยังตกงานอีก

ตอนนั้นเธอเล่าถึงคุณให้ผมฟังด้วย แต่ตอนนั้นผมไม่รู้หรอกว่าเป็นคุณ

พอรู้ว่าคุณพักอยู่หมู่บ้านนี้ ขับ Porsche

ผมก็เลยซื้อรถรุ่นเดียวกัน แล้วก็ซื้อห้องในหมู่บ้านนี้ให้เธอ

ความจริงผมไม่ได้พักอยู่ที่นี่หรอกครับ เมื่อกี้ที่อยู่ข้างล่าง ผมต้องขอโทษด้วยนะที่พูดจาไม่ดีกับคุณ ส่วนเรื่องที่เธอจูบผมเมื่อกี้ ก็น่าจะเป็นเพราะเธอโดนคุณกระตุ้นนั่นแหละครับ”

เหยียนฉี พยักหน้ารัวๆ “เข้าใจแล้วค่ะ! สุดหล่อคะ ขอบคุณมากนะที่ยอมเล่าเรื่องทั้งหมดนี้ให้ฉันฟัง คุณเป็นคนดีมากๆ เลย ก่อนหน้านี้ฉันก็เข้าใจคุณผิดไปเหมือนกัน”

[ค่าความชอบของ เหยียนฉี +50 (0)]

พระเจ้าช่วย!

ฮั่ว ฉีอัน เองก็คาดไม่ถึงเหมือนกันว่าแค่คุยไปคุยมา จะสามารถดึงคะแนนจากติดลบ 100 กลับมาเป็น 0 ได้หน้าตาเฉย ดูท่าสกิลการจีบมันก็มีประโยชน์แฮะ แค่ต้องใช้ให้ถูกวิธีเท่านั้นเอง

ถ้าขืนเขาไปเดินหน้าจีบ เหยียนฉี แบบทื่อๆ มีหวังคะแนนคงติดลบไปตลอดกาลแน่ๆ

แต่ตอนนี้เขารู้จุดอ่อนของ เหยียนฉี แล้ว การเลือกเป้าหมายได้ถูกจุด สถานการณ์มันก็พลิกกลับมาได้แบบนี้แหละ

“เหยียนฉี พอได้คุยกับคุณแล้ว ผมก็เพิ่งรู้ว่าก่อนหน้านี้ผมเข้าใจคุณผิดไปเหมือนกัน ดูออกเลยว่าคุณเป็นห่วงและแคร์ลี่จือมากจริงๆ”

“สุดหล่อคะ ขอบคุณนะที่เข้าใจฉัน”

เหยียนฉี เริ่มจะเข้าใจแล้วว่าทำไมลี่จือถึงถูกผู้ชายคนนี้ดึงดูด เขาเป็นคนดีมากจริงๆ นั่นแหละ แต่ลี่จือเป็นของเธอนะ เธอจะไม่ยอมให้ผู้ชายคนนี้มาแย่งไปเด็ดขาด

“สุดหล่อคะ งั้นเรามาแอดวีแชทกันไว้ก่อนได้ไหม”

“ก็ได้ครับ คุณสแกนบาร์โค้ดผมเลย”

ฮั่ว ฉีอัน เปิดคิวอาร์โค้ดขึ้นมา

ติ๊ง!

เหยียนฉี กดแอดเพื่อนไป แล้วทั้งคู่ก็ส่งชื่อให้กันและกัน

“สุดหล่อคะ คุณช่วยไปคุยกับลี่จือให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ เรื่องแฟนเก่าของเธอมันเป็นเรื่องเข้าใจผิดจริงๆ ฉันแค่ผิดตรงที่ไม่ได้บอกเธอก่อนล่วงหน้าก็เท่านั้นเอง”

ฮั่ว ฉีอัน ทำหน้าลำบากใจ “เอาตรงๆ นะ ผมไม่อยากพูดถึงไอ้แฟนเก่าอะไรนั่นของเธอเลย แล้วคุณก็ไม่ต้องมาบอกชื่อมันให้ผมรู้ด้วยนะ

และผมก็ขอแนะนำให้คุณเลิกพูดถึงเรื่องนี้ด้วยเหมือนกัน เมื่อกี้ตอนอยู่ข้างบน อารมณ์เธอดิ่งมาก เธอร้องไห้หนักเลยล่ะ ผมต้องโอ๋อยู่นานกว่าเธอจะยอมหลับไป”

“อ๊ะ!”

เหยียนฉี หน้าเสีย รีบถามต่อ “แล้วตอนนี้ฉันควรจะทำยังไงดีคะ ลี่จือถึงจะยอมอภัยให้ฉัน”

ฮั่ว ฉีอัน พูดปลอบใจ “คุณก็ใจเย็นๆ ก่อนสิ ลี่จือย้ายมาอยู่ที่นี่แล้ว ยังไงพวกคุณก็ต้องมีโอกาสได้เจอกันอยู่แล้ว”

ทำไมจู่ๆ เขาก็รู้สึกเหมือนตัวเองกลายมาเป็นกูรูความรักให้ เหยียนฉี ไปซะได้ล่ะเนี่ย ทั้งๆ ที่คนที่กำลังคุยอยู่คือภรรยาตามสัญญาของเขานะเฮ้ย

“อื้อๆ! สุดหล่อคะ ขอบคุณมากนะคะ”

เหยียนฉี คิดในใจว่า สำหรับผู้ชายคนนี้ เธอคงไม่จำเป็นต้องใช้แผนสกปรกอะไรแล้วล่ะ ผู้ชายคนนี้ก็แค่อยากจะทำดีกับลี่จือ มันจะไปผิดตรงไหนล่ะ

ความผิดเดียวที่ใหญ่หลวงที่สุดของเขา ก็คือดันมาคบกับลี่จือของเธอนี่แหละ!