บทที่ 28 บทสรุปอันน่าตกตะลึง! สตอร์มเทอร์เรอร์ถูกชำระล้าง ลูฟี่ได้รับวิชั่นธาตุไฟ!

นักเดินทางแทงดาบยาวลึกเข้าไปในแกนกลางสีม่วงเข้มที่แปดเปื้อนบนลำคอของดวาลิน!

คมดาบไม่ได้สร้างความเสียหายทางกายภาพใด ๆ

สิ่งที่ปลดปล่อยออกมาคือพลังแห่งการชำระล้างที่อ่อนโยน ทว่าไม่อาจหยุดยั้งได้!

หากบทเพลงของเวนติคือเกลียวคลื่นที่ชำระล้างความโสมม การโจมตีของนักเดินทางก็คือแกนกลางแห่งการชำระล้างที่ถูกจุดระเบิดขึ้นอย่างแม่นยำ!

“โฮก!”

ถูกโจมตีทั้งจากภายในและภายนอก!

ดวาลินแหงนหน้าขึ้น แผดเสียงคำรามสะเทือนเลื่อนลั่นสวรรค์เป็นครั้งสุดท้าย!

ในห้วงเสียงนั้น ความเจ็บปวดพุ่งทะยานถึงขีดสุด และจากนั้น... มันก็มลายหายไปในทันที

สิ่งที่เห็นได้ชัดเจนคือ

เส้นสายสีม่วงเข้มอันดุร้ายและน่าสะพรึงกลัวที่พันธนาการรอบกายของเขา ราวกับหิมะภายใต้แสงอาทิตย์ มันละลายและจางหายไปอย่างรวดเร็ว!

กลุ่มก๊าซสีดำอันหนาทึบและชวนคลื่นเหียนถูกบังคับให้ขับออกจากร่างกายของเขา และจากนั้น ท่ามกลางสายลมอันบริสุทธิ์ มันก็กรีดร้องและหายวับไปในความว่างเปล่า

ซวู้บ...

พายุลมแรงหยุดนิ่งลง

หน้าผากลับคืนสู่ความสงบสุขอีกครั้ง

ร่างอันมหึมาของดวาลินหมอบอย่างเงียบสงบอยู่ริมหน้าผา

เขาค่อย ๆ ... ลืมตาขึ้น

นัยน์ตามังกรคู่นั้นไม่ใช่สีแดงฉานแห่งความปรารถนาที่จะทำลายล้างอีกต่อไป

ทว่ามันกลับกลายเป็นสีฟ้าคราม บริสุทธิ์และกระจ่างใสดั่งท้องนภา

ความบ้าคลั่งและความเจ็บปวดในดวงตาของเขาหายไปแล้ว

แทนที่ด้วยความเหนื่อยล้าของผู้รอดชีวิต และ... ความรู้สึกของการถูกปรักปรำ

เขาหันหัวกลับมา กะโหลกศีรษะอันมหึมาของเขาที่ใหญ่พอจะกลืนกินภูเขาลูกเล็ก ๆ ได้ ค่อย ๆ ... คลอเคลียร่างเล็ก ๆ สีเขียวที่ถือพิณอยู่ริมหน้าผาอย่างแผ่วเบา

เวนติปล่อยมือจากสายพิณ

เขายื่นมือออกไป วางทาบลงบนจมูกขนาดยักษ์ของดวาลินอย่างอ่อนโยน

“ยินดีต้อนรับกลับมานะ”

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม และร่องรอยของเสียงสะอื้นไห้ที่แทบจะสังเกตไม่เห็น

“สหายของชั้น”

สายลมหยุดนิ่งลงแล้ว

มังกรยักษ์ที่เคยทำให้มอนด์สตัดท์ต้องสั่นสะท้าน บัดนี้กลับเชื่องราวกับแมวตัวใหญ่

มันจ้องมองนักกวีเบื้องหน้าด้วยนัยน์ตาสีฟ้าครามดุจท้องฟ้า คลอเคลียหัวขนาดยักษ์เข้ากับไหล่ของเขา เปล่งเสียงครางต่ำ ๆ ที่เต็มไปด้วยความน้อยใจและพึ่งพิง

เวนติส่งยิ้ม พลางลูบจมูกยักษ์ของดวาลิน

“ยินดีต้อนรับกลับมานะ สหายของชั้น”

ยอดหน้าผาตกอยู่ในความสงบ

เจ้าเด็กแสบทั้งสาม เอส ลูฟี่ และซาโบ พร้อมด้วยนักเดินทางและไพม่อน ต่างเฝ้ามองฉากการกลับมาพบกันอีกครั้งอันแสนอบอุ่นหัวใจหลังผ่านพ้นภัยพิบัติอย่างเงียบ ๆ

ทันใดนั้นเอง

เสียงจักรกลอันเย็นชาและไร้อารมณ์ก็ดังขึ้นในหัวของสามพี่น้องพร้อมกันกะทันหัน

[ภารกิจหลัก: สยบความเกรี้ยวกราดของสตอร์มเทอร์เรอร์ สำเร็จแล้ว!]

[ดันเจี้ยน: บทเพลงแห่งสายลมและกวีแห่งมังกร เคลียร์แล้ว!]

[กำลังคำนวณผลสรุปภารกิจ...]

[จะทำการเทเลพอร์ตออกจากดันเจี้ยนในอีก 10 วินาที...]

[10... 9... 8...]

เสียงที่ดังขึ้นกะทันหันทำเอาสามพี่น้องถึงกับอึ้งไป

ถึงเวลาต้องกลับแล้วงั้นเหรอ?

เอสและซาโบมองหน้ากัน มองเห็นความตกตะลึงและความอาลัยอาวรณ์ในแววตาของกันและกัน

โลกอันแสนมหัศจรรย์ใบนี้ ประสบการณ์อันเหลือเชื่อนี้ กำลังจะสิ้นสุดลงแล้ว

อย่างไรก็ตาม

จุดสนใจของลูฟี่เห็นได้ชัดว่าไม่ได้อยู่คลื่นความถี่เดียวกับพี่ชายทั้งสองคนของเขาเลย

เขากระโดดหย็องขึ้นมา!

เขาชี้ไปที่เครื่องประดับสีฟ้าครามบนเอวของซาโบที่กำลังพัดพาสายลมอ่อน ๆ เป็นอันดับแรก จากนั้นก็ชี้ไปที่เครื่องประดับสีแดงบนเอวของเอสที่กำลังลุกโชนไปด้วยเปลวไฟ!

“ทำไมล่ะ!”

ลูฟี่กระทืบเท้า ใบหน้าของเขายับยู่ยี่ไปหมด เปล่งเสียงร้องไห้คร่ำครวญแทบขาดใจ

“ทำไมพวกนายถึงได้ของวิบวับกันทั้งคู่ แต่ชั้นไม่ได้ล่ะ!”

“ขี้โกงนี่นา!”

“ชั้นอยากได้อันที่พ่นไฟได้! ชั้นอยากได้อันที่สร้างลมได้! ชั้นก็อยากได้เหมือนกันอะ!”

เขาแหกปากโวยวาย กลิ้งเกลือกไปมาบนพื้น อาการเหมือนเด็กที่ไม่ได้กินลูกอมไม่มีผิด

เส้นเลือดปูดโปนเต้นตุบ ๆ บนหน้าผากของเอส เขาแทบอยากจะซัดไอ้งั่งจอมขายหน้านี่ให้สลบเหมือดไปซะให้รู้แล้วรู้รอด

มุมปากของซาโบกระตุกยิก ๆ ไปชั่วขณะ เขาไม่รู้เลยว่าจะอธิบายเรื่องนี้ให้น้องชายสมองทึบของเขาฟังยังไงดี

เวนติและแอมเบอร์มองดูมนุษย์ยางยืดที่กำลังอาละวาดด้วยความอยากรู้อยากเห็น ราวกับกำลังมองดูสัตว์หายากก็ไม่ปาน

[3... 2...]

“ไม่รู้ไม่ชี้ ไม่รู้ไม่ชี้! ชั้นก็อยากได้เหมือนกัน! เบลค นายได้ยินไหม! ชั้นก็อยากได้เหมือนกัน! ไม่งั้นชั้นไม่กลับหรอกนะ!”

เสียงคำรามของลูฟี่ยังคงดำเนินต่อไป

[1... 0!]

วื้ด!

ก่อนที่เขาจะทันได้แหกปากจนจบ เสาแสงสีขาวบริสุทธิ์ก็สาดส่องลงมาจากฟากฟ้า อาบไล้ร่างของสามพี่น้องในทันที!

“อ๊าก!”

ท่ามกลางเสียงร้องอย่างไม่พอใจของลูฟี่ ร่างทั้งสามก็เลือนรางลงอย่างรวดเร็วภายใต้แสงสีขาว และหายวับไปจากเทย์วัตอย่างสมบูรณ์

ทิ้งไว้เพียงชาวเมืองมอนด์สตัดท์ที่ยังคงยืนตื่นตะลึง

วินาทีต่อมา

ความรู้สึกไร้น้ำหนักอันคุ้นเคยก็กลับคืนมาอีกครั้ง

เมื่อเอสลืมตาขึ้นอีกครั้ง ท้องฟ้าสีครามและทุ่งหญ้าเขียวขจีก็หายไปแล้ว

แทนที่ด้วยป่าอันสลัวและชื้นแฉะของภูเขาโคลูโบ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นใบไม้เน่าเปื่อย

พวกเขากลับมาแล้ว

“ปัดโธ่เว้ย! เกือบจะได้อยู่แล้วเชียว!”

ลูฟี่ทิ้งตัวนั่งแปะลงบนพื้น ยังคงฟึดฟัดโกรธเกรี้ยวที่ตัวเองไม่ได้ “ของวิบวับ” มาครอบครอง

ซาโบกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ยืนยันว่าพวกเขากลับมายังจุดเริ่มต้นแล้ว ความตื่นเต้นจากการเดินทางข้ามโลกยังคงไม่จางหายไป

และในตอนนั้นเอง

เสียงจักรกลอันเย็นชานั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง

[สรุปผลภารกิจเสร็จสิ้น!]

[กำลังแจกจ่ายรางวัลตามผลงานในดันเจี้ยน...]

สิ้นเสียง บอลแสงสีฟ้าครามอ่อนละมุนก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเอสและซาโบ

แสงสว่างจางหายไป และสิ่งของที่มีลักษณะคล้ายผ้าคลุมที่ถูกพับอย่างประณีตสองผืนก็ลอยมาตกลงในมือของพวกเขาอย่างแผ่วเบา

เนื้อผ้าของมันเบาหวิว และถูกปักด้วยลวดลายสีทองที่ดูแปลกตา

“นี่มันอะไรเนี่ย?”

ซาโบคลี่สิ่งของนั้นออกด้วยความสับสน

พรึ่บ!

สิ่งของชิ้นนั้นกางออกกลางอากาศ ก่อตัวเป็นปีกรูปร่างประหลาดคู่หนึ่ง!

“เครื่องร่อนเวหาเหรอ?”

ในหัวของซาโบหวนนึกถึงภาพอันสุดเท่ของแอมเบอร์ที่กำลังร่อนทะยานอยู่เหนือเมืองมอนด์สตัดท์โดยมีเจ้านี่อยู่บนหลังในทันที

เอสเองก็คลี่เครื่องร่อนเวหาของเขาออกเช่นกัน เขากระตุกมันไปมา สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย

อย่างไรก็ตาม ลูฟี่กลับไม่แม้แต่จะปรายตามอง “ผ้าคลุมโง่ ๆ” ทั้งสองผืนนั้นเลย

สายตาของเขาเอาแต่จ้องเขม็งไปที่จุดหนึ่งในความว่างเปล่า ริมฝีปากของเขายื่นยาวจนแทบจะเอาหม้อไปแขวนได้อยู่แล้ว

เขายังคงโกรธเรื่องวิชั่นไม่หาย!

[คะแนนผลงาน: โปโตกัส D เอส. ปลุกวิชั่นตื่นขึ้น, สร้างบาดแผลฉกรรจ์ให้อะบิสเมจด้วยหมัดเดียว, สร้างโอกาสชี้ชะตาในการชำระล้างสตอร์มเทอร์เรอร์ ระดับ: S]

[คะแนนผลงาน: ซาโบ. ปลุกวิชั่นตื่นขึ้น, สนับสนุนการต่อสู้, วิเคราะห์สถานการณ์ ระดับ: A]

[คะแนนผลงาน: มังกี้ D ลูฟี่... อู้ตลอดศก, ยืนเชียร์อยู่ข้างสนาม ระดับ: E]

รางวัลของเอสและซาโบคือเครื่องร่อนเวหา

แล้วของลูฟี่ล่ะ?

ในจังหวะที่มาตรวัดความโกรธของลูฟี่กำลังจะพุ่งปรี๊ดจนถึงขีดสุด

เสียงจักรกลก็ดังขึ้นอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้ มันกลับดูเหมือนจะแฝงแววหยอกล้อเอาไว้ด้วย

[ตรวจพบปณิธานอันแรงกล้าของผู้ท้าชิง มังกี้ D ลูฟี่...]

[มอบรางวัลเพิ่มเติม!]

วื้ด!

แสงสีแดงฉานอันเจิดจ้า ซึ่งเหมือนกับที่อยู่บนเอวของเอสไม่มีผิดเพี้ยน พลันสว่างวาบขึ้นตรงหน้าลูฟี่!

แสงสว่างควบแน่นกลายเป็นเครื่องประดับสีแดงที่มีลวดลายสลับซับซ้อน สัญลักษณ์เปลวเพลิงบนนั้นสว่างไสวเสียยิ่งกว่าดวงอาทิตย์ยามเที่ยงวัน!

ธาตุไฟ!

วิชั่น!

เครื่องประดับสีแดงเพลิงค่อย ๆ ลอยอยู่ตรงหน้าลูฟี่

ความโกรธเกรี้ยวของลูฟี่มลายหายไปในพริบตา

เขาจ้องมอง “ของวิบวับ” ตรงหน้าอย่างเหม่อลอย และกะพริบตาปริบ ๆ

จากนั้น เขาก็คว้ามันหมับจากกลางอากาศ แล้วเอามาติดไว้ที่เอวของตัวเอง!

“วะฮะฮะฮะฮ่า!”

ลูฟี่เท้าสะเอว แผดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งดังลั่นสนั่นหวั่นไหว!

“ชั้นก็มีเหมือนกันแล้ว! ชั้นก็มีเหมือนกันแล้ว!”

เขาหันไปมองเอส พลางยืดอกเล็ก ๆ ของตัวเองอย่างภาคภูมิใจ

“เอส! ดูสิ! พวกเราเหมือนกันเลย!”

เอสเบ้ปาก หันหน้าหนีด้วยสีหน้ารังเกียจ ทว่ารอยยิ้มที่มุมปากซึ่งไม่อาจกลั้นเอาไว้ได้กลับทรยศอารมณ์ที่แท้จริงของเขาในตอนนี้

“ไอ้งั่งเอ๊ย”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน

By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═