บทที่ 71 - สร้อยข้อมือเจ้าปัญหา

บทที่ 71 - สร้อยข้อมือเจ้าปัญหา

ช่วงบ่าย หรงเล่ออิงมีเรียนอีกหนึ่งคาบ เธอนั่งรวมกลุ่มกับรูมเมตทั้งสามคนตามปกติ

เธอสังเกตเห็นว่าทุกคนใส่สร้อยข้อมือคริสตัลเหมือนกันหมด สร้อยสวยมากจนตอนเลิกเรียนเธออดถามไม่ได้

"สร้อยข้อมือสวยจัง ซื้อมาจากไหนเหรอ" หรงเล่ออิงถาม

"ซื้อมาจากเสี่ยวหยางน่ะ สวยใช่ไหมล่ะ สร้อยเส้นนี้ช่วยเสริมดวงการเงินด้วยนะ"

เรื่องดวงความรักพวกเธอไม่ค่อยสนหรอก แต่เรื่องเสริมดวงการเงินนี่โดนใจเต็มๆ

หวังชิวซวงล้วงสร้อยข้อมืออีกเส้นออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้หรงเล่ออิง "เพื่อนรักอย่างฉันไม่ลืมเธอหรอกน่า อุตส่าห์เตรียมไว้ให้เธอเส้นหนึ่งด้วยนะ"

เป็นเพื่อนรักกันก็ต้องรวยไปด้วยกันสิ

"เสี่ยวหยางทำเองเหรอเนี่ย" หรงเล่ออิงพูดพลางยื่นมือไปรับ

แต่พอสร้อยสัมผัสมือเธอปุ๊บ มันกลับขาดผึงทันที

ลูกปัดคริสตัลร่วงกราวลงพื้น เสียงหล่นกระทบพื้นดังกรุ๊งกริ๊ง

"อ้าว ทำไมขาดล่ะ"

หวังชิวซวง จ้าวเจี๋ย และเติ้งหมิงเย่ว์รีบก้มลงเก็บลูกปัดที่หล่นเกลื่อนกลาด

หรงเล่ออิงก็รีบก้มลงไปช่วยเก็บด้วย ที่นั่งค่อนข้างแคบ จังหวะที่ก้มลงไป มือของเธอดันไปปัดโดนสร้อยข้อมือของจ้าวเจี๋ยเข้าอย่างจัง

เป๊าะ! สร้อยข้อมือของจ้าวเจี๋ยก็ขาดผึงตามไปติดๆ

"หา!!!" จ้าวเจี๋ยร้องเสียงหลง "ให้ตายเถอะ ของฉันก็ขาดเหมือนกัน! เชือกนี่มันคุณภาพห่วยแตกขนาดไหนเนี่ย โดนนิดโดนหน่อยก็ขาดซะแล้ว"

เติ้งหมิงเย่ว์กับหวังชิวซวงหน้าเหวอ หวังชิวซวงลองดึงสร้อยข้อมือของตัวเองดู

ก็เหนียวดีนี่นา

หรงเล่ออิงเหมือนจะจับสังเกตอะไรได้ เธอจึงเอื้อมมือไปดึงสร้อยข้อมือของเติ้งหมิงเย่ว์ดูบ้าง

"เป๊าะ!"

สร้อยข้อมือของเติ้งหมิงเย่ว์ก็ขาดกระจุย

สามสาวเพื่อนซี้: "...!!!"

พวกเธอเบิกตากว้างมองหรงเล่ออิงด้วยความตกตะลึง หวังชิวซวงถามเสียงสั่น "เสี่ยวอิง นี่เธอแอบไปฝึกวิทยายุทธมาเหรอเนี่ย!"

แตะปุ๊บขาดปั๊บ แตะปุ๊บขาดปั๊บ นี่มันวิชาฝ่ามือเหล็กหรือไง

จ้าวเจี๋ยกับเติ้งหมิงเย่ว์รีบสำรวจข้อมือตัวเองว่ามีรอยช้ำรอยแดงตรงไหนหรือเปล่า โล่งอกไปทีที่ไม่มีรอยอะไรเลย

จ้าวเจี๋ยวิเคราะห์ "ดูเหมือนว่าวิทยายุทธของเธอจะใช้ได้ผลเฉพาะกับสิ่งของไม่มีชีวิตนะ ไม่ทำร้ายคน"

เติ้งหมิงเย่ว์เสริม "ยังต้องไปฝึกฝนวิชาเพิ่มอีกนะเนี่ย"

หรงเล่ออิง "..."

บางทีเธอก็นับถือในความคิดแปลกแหวกแนวของเพื่อนกลุ่มนี้จริงๆ

"ฉันไม่ได้ฝึกวิทยายุทธอะไรทั้งนั้นแหละ สร้อยข้อมือพวกนี้ต่างหากที่มีปัญหา" พูดจบหรงเล่ออิงก็ยื่นมือไปแตะสร้อยข้อมือของหวังชิวซวง

และมันก็เป็นไปตามคาด สร้อยข้อมือที่ถูกเธอสัมผัสขาดผึงทันที

เป๊าะ เป๊าะ เป๊าะ... ลูกปัดร่วงกราวลงกระแทกพื้น เสียงใสๆ ของมันกลับฟังดูหลอนหูพิกลในความคิดของหวังชิวซวงและเพื่อนๆ

หวังชิวซวงกลืนน้ำลายเอื๊อกด้วยความกลัว "เสี่ยวอิง สร้อยพวกนี้มันมีปัญหาอะไรเหรอ"

"ฉันก็ยังไม่แน่ใจเหมือนกัน" หรงเล่ออิงหยิบลูกปัดเม็ดหนึ่งขึ้นมาดู สีหน้าเคร่งเครียด "คราวก่อนที่พวกเธอเล่าให้ฟัง หยางฉินย้ายมาจากห้องไหนนะ"

จ้าวเจี๋ยขยับเข้าไปเกาะแขนเติ้งหมิงเย่ว์ด้วยความกลัว "เธอย้ายมาจากห้อง 312 ตึกสามน่ะ ทำไมเหรอ เธอมีอะไรไม่ชอบมาพากลเหรอ"

"ห้อง 312 มีนักศึกษาชื่อหวงหลิงเสวี่ยใช่ไหม คนที่มีเรื่องกับหยางฉินน่ะ" หรงเล่ออิงซักต่อ

หวังชิวซวงพยักหน้า "ใช่ๆ คนที่มีเรื่องกับหยางฉินชื่อหวงหลิงเสวี่ยแหละ"

"ได้ยินมาว่าหวงหลิงเสวี่ยไปแย่งแฟนหยางฉิน พวกเธอเลยทะเลาะกันแตกหักไปเลย!"

ก็หยางฉินย้ายมาเพราะมีปัญหากับรูมเมตนี่นา เรื่องแบบนี้บางทีก็อาจจะเป็นความผิดของอีกฝ่าย หรืออาจจะเป็นความผิดของหยางฉินเองก็ได้

ตอนที่หยางฉินย้ายเข้ามาใหม่ๆ หวังชิวซวงกลัวว่าจะได้ตัวปัญหามาอยู่ด้วย ก็เลยไปแอบสืบเรื่องสาเหตุที่เธอย้ายห้องมา

หรงเล่ออิงจ้องลูกปัดในมือตาเขม็ง ว่าแล้วเชียว ชื่อหวงหลิงเสวี่ยคุ้นๆ เหมือนเคยได้ยินที่ไหน

หลายวันก่อนตอนกินข้าวด้วยกันที่โรงอาหาร พวกหวังชิวซวงเคยเล่าเรื่องนี้ให้ฟังนี่เอง แต่ตอนนั้นเสียงในโรงอาหารดังมาก แถมเธอกำลังคิดเรื่องอื่นอยู่ก็เลยไม่ได้ใส่ใจฟัง

พอได้ยินเพื่อนบอกว่ารูมเมตคนใหม่นิสัยดี หรงเล่ออิงก็เลยไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจอีก

พอเห็นหรงเล่ออิงหน้าตาเคร่งเครียด เพื่อนทั้งสามคนก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก รู้สึกหวาดหวั่นใจ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่านะ

"เกิดอะไรขึ้นเหรอเสี่ยวอิง เสี่ยวหยางมีปัญหาอะไรเหรอ" หวังชิวซวงถาม

"ยังไม่แน่ใจหรอก แต่พวกเธออย่ารับของจากหยางฉินอีกนะ แล้วถ้าเธอชวนไปเที่ยวไหนก็อย่าเพิ่งไปล่ะ"

หรงเล่ออิงก้มลงเก็บลูกปัดที่หล่นอยู่บนพื้น "เดี๋ยวฉันจะเอาลูกปัดพวกนี้ไปให้ผู้รู้ช่วยดูให้ ได้เรื่องยังไงแล้วฉันจะมาบอกพวกเธออีกทีนะ"

สัญชาตญาณบอกเธอว่าปัญหาของหวงหลิงเสวี่ยอาจจะเกี่ยวโยงกับสร้อยข้อมือที่หยางฉินเอามาขายก็ได้ เธอต้องเอาลูกปัดพวกนี้ไปให้นักพรตชิงหยางตรวจดูสักหน่อย

พวกหวังชิวซวงถึงจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่พวกเธอรู้ดีว่าหรงเล่ออิงไม่มีทางคิดร้ายกับพวกเธอแน่ๆ

ทั้งสามคนจึงช่วยกันกอบลูกปัดทั้งหมดส่งให้หรงเล่ออิง

เมื่อหวังชิวซวงและเพื่อนๆ กลับมาถึงห้องพัก หยางฉินก็อยู่ในห้องด้วย พอเห็นพวกเธอกลับมา หยางฉินก็ยิ้มแย้มทักทาย

"กลับมากันแล้วเหรอ เย็นนี้ว่างกันไหม พี่ชายฉันมาหาที่นี่น่ะ เขาอยากจะเลี้ยงข้าวพวกเธอสักมื้อ"

สามสาวมองหน้ากัน นึกถึงคำเตือนของหรงเล่ออิงเมื่อครู่ พวกเธอจึงพากันปฏิเสธคำชวนของหยางฉิน

หวังชิวซวงพูดขึ้น "เย็นนี้ฉันมีธุระ คงไปไม่ได้หรอก"

จ้าวเจี๋ยเสริม "ฉันต้องไปทำกิจกรรมชมรมน่ะ ไปไม่ได้เหมือนกัน"

เติ้งหมิงเย่ว์ปิดท้าย "ฉันก็ไม่ว่างจ้ะ ขอโทษด้วยนะเสี่ยวหยาง"

ถึงจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่กันไว้ดีกว่าแก้ อย่าเพิ่งไปไหนมาไหนด้วยจะปลอดภัยที่สุด

หยางฉินที่โดนปฏิเสธรวดเดียวสามคนถึงกับหน้าเสีย "แต่เมื่อตอนเที่ยงพวกเธอยังบอกว่าเย็นนี้ว่างกันอยู่เลยนี่นา"

"พี่ชายฉันอุตส่าห์เดินทางมาตั้งไกลเพื่อมาเจอพวกเธอ ถ้าพวกเธอไม่ไป เขาต้องเสียใจมากแน่ๆ เลย"

พี่ชายเธอถ่อมาตั้งไกลเพื่อมาเจอพวกฉันเนี่ยนะ พี่สาว พวกเราสนิทกันขนาดนั้นเลยเหรอ

ตอนแรกที่ปฏิเสธ หวังชิวซวงก็แอบรู้สึกผิดนิดๆ แต่พอได้ยินประโยคนี้เข้าไป เธอถึงกับกลอกตาบนทันที

"พี่ชายเธออุตส่าห์เดินทางมาตั้งไกลก็เพื่อมาหาเธอนั่นแหละ พวกเราจะไปหรือไม่ไปก็ไม่เกี่ยวอะไรด้วยหรอก อย่ามาโยนความผิดให้พวกเราสิ"

"อีกอย่าง ตอนเที่ยงฉันอาจจะว่าง แต่ตอนนี้มีธุระด่วนเข้ามาแทรกไม่ได้หรือไง"

ตลกจัง เวลาของฉัน ฉันจะจัดสรรยังไงก็เรื่องของฉันสิ

ในบรรดาสี่คนนี้ หวังชิวซวงเป็นคนมนุษยสัมพันธ์ดีที่สุด แต่ก็เป็นคนอารมณ์ร้อนที่สุดเหมือนกัน

ถ้ามีอะไรไม่สบอารมณ์ เธอก็พร้อมจะตอกกลับหน้าหงายได้ทันที

หยางฉินถึงกับหงอไปเลย "ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น ฉันแค่รู้สึกว่ากว่าจะหาเพื่อนดีๆ อย่างพวกเธอได้มันยาก ก็เลยอยากพาไปแนะนำให้พี่ชายรู้จัก แล้วก็เลี้ยงข้าวพวกเธอสักมื้อน่ะ"

จ้าวเจี๋ยไม่อยากให้บรรยากาศมาคุไปกว่านี้ จึงรีบพูดไกล่เกลี่ย

"เสี่ยวหยาง เธออย่าถือสาคำพูดชิวซวงเลยนะ เธอก็เป็นคนปากร้ายแบบนี้แหละ"

"พวกเรามีธุระกันจริงๆ เธอไปกินข้าวกับพี่ชายสองคนเถอะ ไม่ต้องเกรงใจพวกเราหรอกนะ"

เติ้งหมิงเย่ว์สมทบ "ใช่ๆ เสี่ยวหยาง เธอไปเที่ยวกับพี่ชายให้สนุกเถอะ ไม่ต้องห่วงพวกเราหรอก"

ในเมื่อพวกเธอพูดมาขนาดนี้ หยางฉินก็ไม่สามารถดึงดันจะลากพวกเธอไปได้อีก

หยางฉินนั่งหน้ามุ่ย ไม่เป็นไร คราวหน้ายังมีโอกาส ขอแค่พวกเธอยังใส่สร้อยข้อมือนั่น...

จู่ๆ สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นข้อมืออันว่างเปล่าของจ้าวเจี๋ยเข้าพอดี ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจ

เธอพุ่งพรวดเข้าไปหาจ้าวเจี๋ย เค้นเสียงถามอย่างร้อนรน "สร้อยข้อมือเธอหายไปไหน ทำไมเธอถึงไม่ยอมใส่สร้อยที่ฉันให้!"

จ้าวเจี๋ยสะดุ้งโหยงกับท่าทีคุกคามของอีกฝ่าย "...สะ...สร้อยข้อมือ ฉันถอดเก็บไว้ในกระเป๋าแล้ว..."

เธอไม่ได้บอกว่าสร้อยมันขาดและถูกหรงเล่ออิงเอาไปแล้ว เพราะตอนนี้พวกเธอยังไม่รู้แน่ชัดว่าสร้อยนั่นมีปัญหาอะไรหรือเปล่า

ขืนพูดไป เกิดสุดท้ายเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดขึ้นมา จะทำให้หยางฉินเสียความรู้สึกเปล่าๆ

[จบแล้ว]