บทที่ 44 - หลี่หยางคือฆาตกร

บทที่ 44 - หลี่หยางคือฆาตกร

"พวกคุณกลับมาแล้ว!"

เมื่อเห็นหรงเล่ออิง ฉินปิงก็ตื่นเต้นจนลุกพรวดขึ้นมาจากพื้น "ของส่งถึงมือหรือเปล่า แล้วเมื่อไหร่พวกเขาจะมารับผมออกไปจากที่นี่ล่ะ"

หรงเล่ออิงตอบ "ของส่งถึงแล้วค่ะ แต่โจวไต้หยุนไม่ยอมมารับคุณกลับไป เธอยังโกรธที่คุณทิ้งสองแม่ลูกไปโดยไม่บอกกล่าวอยู่เลย"

เจ้าหน้าที่สถานฌาปนกิจที่เดินตามมาข้างๆ มองเธอด้วยสายตางุนงง เธอคุยกับใครอยู่น่ะ?

ฉินปิงโอดครวญ "ผมไม่ได้ทิ้งไปโดยไม่บอกกล่าวสักหน่อย ผมบอกเธอแล้วว่าจะไปหาหลี่หยางแป๊บเดียวเดี๋ยวก็กลับ"

"แล้วทำไมคุณถึงไม่กลับไปล่ะคะ" หรงเล่ออิงถามต่อ "ทำไมถึงตาย"

สีหน้าของฉินปิงดูสับสน "ผมตายได้ยังไง... ผมตายได้ยังไงนะ... ผมจำไม่ได้แล้ว..."

เขาจำได้แค่ว่าพอคุยธุระที่บ้านหลี่หยางเสร็จและเดินออกมา จู่ๆ เขาก็มาโผล่ที่นี่แบบงงๆ

เขาไม่รู้จักคนที่นี่เลยสักคน แถมยังออกไปไหนไม่ได้ด้วย

หลี่อิงเจ๋อแทรกขึ้น "ผมเป็นตำรวจกองสืบสวนอาชญากรรมเมืองตงหนิง คุณลองนึกดูดีๆ สิว่าตายยังไง"

"คุณเป็นตำรวจเหรอ" ฉินปิงมองหลี่อิงเจ๋อด้วยใบหน้าที่ยังคงสับสน "ผมจำไม่ได้จริงๆ ว่าตัวเองตายยังไง"

"จะจำไม่ได้ได้ยังไงกัน ถ้าคุณไม่รู้ว่าตัวเองตายยังไง แล้วพวกเราจะช่วยตามหาฆาตกรได้ยังไงล่ะ"

หลี่อิงเจ๋อเริ่มร้อนใจ "คุณรู้หรือเปล่าว่าคุณตายมาสิบกว่าปีแล้ว ลูกสาวคุณโตเป็นสาวแล้วนะ! แต่พวกเขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุณตายแล้ว!"

"ลูกสาวผมเหรอ" ฉินปิงทวนคำ "ผมไม่มีลูกสาวนี่นา..."

ความทรงจำเลือนรางบางอย่างเริ่มแล่นเข้ามาในหัว ฉินปิงรู้สึกปวดหัวอย่างรุนแรง เขาทรุดตัวลงนั่งยองๆ กอดตัวเองด้วยความเจ็บปวด

ลูกสาว... เขากับเสี่ยวอวิ๋นมีลูกสาวงั้นเหรอ... เหมือนเขาจะจำได้ลางๆ ว่าพวกเขากำลังจะมีลูก...

คุณปู่หรงเห็นสภาพอันน่าเวทนาของเขาก็อดสงสารไม่ได้ "แกลองนึกดูดีๆ สิ ก่อนตายแกเจอใครเป็นคนสุดท้าย"

"เอ่อ... ขอโทษนะครับ ขอขัดจังหวะหน่อย" เจ้าหน้าที่ที่ยืนอยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกล้าๆ กลัวๆ

พวกหรงเล่ออิงหันไปมองพร้อมกัน หลี่อิงเจ๋อถาม "มีอะไรเหรอครับ"

เจ้าหน้าที่ชี้ไปที่พื้นว่างเปล่าตรงหน้าพวกเขา "พวกคุณ... เมื่อกี้คุยกับใครอยู่เหรอครับ"

ที่นี่มันสถานฌาปนกิจนะ ทำตัวแบบนี้มันน่ากลัวเกินไปแล้ว

พวกหรงเล่ออิง "..."

ลืมไปเลยว่าเจ้าหน้าที่มองไม่เห็นฉินปิง

หลี่อิงเจ๋อหันไปมองหรงเล่ออิงตามสัญชาตญาณ เขาเองก็คิดไม่ออกว่าจะอธิบายยังไงดี เพราะอาชีพตำรวจกับเรื่องภูตผีปีศาจมันช่างขัดแย้งกันเหลือเกิน

คุณปู่หรงเองก็มองหรงเล่ออิงเป็นเชิงถามว่าบอกเขาได้ไหม

บอกได้สิ เผลอๆ อาจจะได้ลูกค้าเพิ่มด้วย

หรงเล่ออิงตอบกลับไปตรงๆ "พวกเรากำลังคุยกับผีค่ะ คุณอยากเห็นเขาไหม ยันต์ใบละสามพันบาท"

ให้เห็นสักสองชั่วโมงน่าจะพอ

สีหน้าของเจ้าหน้าที่เปลี่ยนเป็นพิลึกพิลั่นทันที "คุณตำรวจครับ ผมจะแจ้งความ พวกนี้เป็นแก๊งต้มตุ๋น!"

หลี่อิงเจ๋อ "..."

คุณปู่หรง "..."

หรงเล่ออิงไหวไหล่อย่างจนใจ เห็นไหมล่ะ ต่อให้พูดความจริงก็ใช่ว่าจะมีคนเชื่อ

หลี่อิงเจ๋อรีบหาข้ออ้างหลอกล่อเจ้าหน้าที่ให้ไปทางอื่น พร้อมกำชับว่าห้ามให้ใครเข้ามาใกล้บริเวณนี้เด็ดขาดเพราะพวกเขากำลังสืบคดีอยู่

เจ้าหน้าที่เดินจากไปพลางเหลียวหลังมองด้วยความหวาดระแวง ตกลงว่าพวกเขามองเห็นผีจริงๆ หรือแค่หลอกลวงกันแน่?

หลี่อิงเจ๋อเปิดคลังภาพในมือถือ เลื่อนหารูปถ่ายที่เกิดเหตุจากแฟ้มคดีแล้วยื่นให้ฉินปิงดูเพื่อกระตุ้นความจำ

"คุณลองดูสิ สภาพศพคุณอนาถมากเลยนะ ตอนนี้ฆาตกรที่ฆ่าคุณยังลอยนวลอยู่เลย รีบนึกให้ออกเร็วเข้าว่าใครเป็นคนฆ่า หรืออย่างน้อยใครคือคนสุดท้ายที่คุณเจอก่อนตาย พวกเราจะได้จับตัวมันมาลงโทษได้"

ฉินปิงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองภาพถ่ายสภาพศพที่แหลกเหลวจนดูไม่ได้

เศษเสี้ยวความทรงจำค่อยๆ ปะติดปะต่อกันจนกลายเป็นภาพที่สมบูรณ์ "ผมนึกออกแล้ว... ผมนึกออกแล้ว!"

"หลี่หยาง! หลี่หยางเป็นคนฆ่าผม!"

หรงเล่ออิงและคุณปู่หรงสบตากันด้วยความตกตะลึง เจ้าของร้านหม้อไฟซุปเห็ดคือฆาตกรตัวจริง!

ฉินปิงเล่าด้วยความเจ็บปวด "เสี่ยวอวิ๋นท้อง วันนั้นผมดีใจมากก็เลยไปหาหลี่หยางเพื่อบอกข่าวดี แต่ผมดันไปเห็นเขากำลังลักลอบทำเรื่องผิดกฎหมายเข้าพอดี"

หลี่หยาง ฉินปิง และโจวไต้หยุน ทั้งสามคนโตมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเดียวกัน พวกเขาไม่มีครอบครัว จึงรักและผูกพันกันเหมือนคนในครอบครัวแท้ๆ

พอโตขึ้น ฉินปิงกับโจวไต้หยุนก็ตกลงคบหากัน ทั้งคู่ช่วยกันเก็บหอมรอมริบเพื่อซื้อบ้าน ถ่ายรูปพรีเวดดิ้ง และกำหนดวันแต่งงาน

แต่ก่อนงานแต่งเพียงหนึ่งเดือน โจวไต้หยุนก็ตั้งท้องโดยไม่คาดคิด

พอรู้ข่าวฉินปิงก็ดีใจจนเนื้อเต้น เขารีบวิ่งไปที่บ้านหลี่หยางเพื่อแบ่งปันข่าวดีนี้

แต่ดันบังเอิญไปเห็นหลี่หยางกำลังลักลอบซื้อขายสัตว์ป่าคุ้มครอง

หลี่หยางเปิดร้านอาหารเล็กๆ บังหน้า โดยเมนูที่ขายก็เป็นอาหารทั่วไป

แต่เบื้องหลังกลับลักลอบค้าสัตว์ป่าคุ้มครองเพื่อส่งให้พวกลูกค้ากระเป๋าหนัก

ฉินปิงเป็นเพื่อนกับเขามาตั้งนาน ไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย มิน่าล่ะ ร้านอาหารเล็กแค่นั้นแต่กลับทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำ

ฉินปิงพยายามเตือนสติหลี่หยาง "หลี่หยาง นายทำแบบนี้มันผิดกฎหมายนะ ถ้าโดนจับได้ต้องติดคุกหัวโตแน่ เลิกทำเถอะ"

แต่หลี่หยางกลับไม่สะทกสะท้าน "ใครๆ เขาก็ทำกันทั้งนั้น ไม่ใช่ฉันทำแค่คนเดียวสักหน่อย ตำรวจตามสืบมาไม่ถึงตัวฉันหรอกน่า"

"แล้วถ้าเกิดซวยโดนจับได้ขึ้นมาล่ะ"

"ถ้านายไม่ปากโป้งเอาไปบอกตำรวจ ใครจะมาจับฉันได้"

หลี่หยางมองฉินปิงด้วยสายตาเย็นเยียบพลางหยั่งเชิง "เราเป็นเพื่อนรักกันมาตั้งหลายปี นายคงไม่หักหลังฉันหรอกใช่ไหม"

ฉินปิงตอบ "ก็เพราะเป็นเพื่อนรักกันนี่แหละ ฉันถึงไม่อยากเห็นนายถลำลึกทำผิดซ้ำซากไงล่ะ"

"ผิดตรงไหนวะ ช่างเถอะ คุยกับคนบ้านนอกอย่างนายไปก็ไม่รู้เรื่องหรอก"

หลี่หยางตัดบทอย่างรำคาญใจ "นายมาหาฉันทำไม มีข่าวดีอะไรจะบอกงั้นเหรอ"

"เสี่ยวอวิ๋นท้องแล้วนะ นายกำลังจะได้เป็นคุณอาแล้ว!"

ฉินปิงคิดว่าหลี่หยางจะได้ยินข่าวนี้แล้วจะดีใจไปกับพวกเขา แต่กลับกลายเป็นว่าอีกฝ่ายหน้าเปลี่ยนสีทันที

"นายล่วงเกินเสี่ยวอวิ๋นแล้วงั้นเหรอ!"

"อืม... คราวก่อนที่เราไปเที่ยวกัน ฉันทนไม่ไหวน่ะ..."

ยังพูดไม่ทันจบ หมัดลุ้นๆ ก็กระแทกเข้าที่ใบหน้าของเขาอย่างแรง

"ไอ้สารเลว! ใครสั่งใครสอนให้นายแตะต้องเธอ! นายรับปากฉันแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะไม่แตะต้องเธอจนกว่าจะแต่งงาน!"

ฉินปิงรู้มาตลอดว่าหลี่หยางรักและทะนุถนอมโจวไต้หยุนเหมือนน้องสาวแท้ๆ เขาจึงเข้าใจความโกรธของอีกฝ่าย

"ขอโทษ เป็นความผิดของฉันเอง แต่ยังไงมันก็ไม่สำคัญแล้วล่ะ เพราะเดี๋ยวเราก็จะแต่งงานกันแล้ว"

"แต่งบ้าแต่งบออะไร ฉันไม่ยอมหรอก!"

หลี่หยางพุ่งเข้าใส่และปล่อยหมัดใส่ฉินปิงไม่ยั้ง "ฉันไม่มีทางยอมให้เธอแต่งงานกับแกแน่! ฉันเองก็รักเสี่ยวอวิ๋น ฉันจะแต่งงานกับเธอ! แกเป็นใครถึงกล้ามาแตะต้องเธอ!"

"ฉันรักเธอมากขนาดนั้น ยังไม่กล้าแตะต้องเธอเลย!"

ฉินปิงเพิ่งตระหนักได้ว่าเพื่อนรักของเขาก็หลงรักโจวไต้หยุนเช่นกัน เขาตกตะลึงไปชั่วขณะ

ในจังหวะที่เขากำลังเหม่อลอย หลี่หยางก็คลุ้มคลั่งกระหน่ำทุบตีเขาอย่างบ้าคลั่ง ฉินปิงไม่ทันได้ตั้งตัวตอบโต้ จึงถูกทุบตีจนตายคามือเพื่อนรักในที่สุด

[จบแล้ว]