บทที่ 12 - ห้องเช่าราคาถูก

บทที่ 12 - ห้องเช่าราคาถูก

"คุณแม่ พี่สาวคนนั้นไงครับ"

"อาจารย์!"

เสียงของสวี่จื่อหางและสวี่อวิ๋นเฟยดังขึ้นไล่เลี่ยกัน หรงเล่ออิงเงยหน้าขึ้นมองทั้งคู่ด้วยความงุนงง "พวกคุณมาทำอะไรที่นี่คะ"

คงไม่ได้มาขอให้เธอทำพิธีปัดรังควานหรอกนะ สกิลนั้นเธอทำไม่เป็นหรอก

เฉินเหวินเชี่ยนมองหรงเล่ออิงด้วยความประหลาดใจ หล่อนคิดว่าระดับปรมาจารย์น่าจะเป็นชายชราไว้หนวดเคราขาวยาวเฟื้อย ดูน่าเลื่อมใสอะไรทำนองนั้น ไม่คิดเลยว่าจะเป็นแค่เด็กสาวที่ดูเหมือนนักศึกษา

ถ้าไม่ใช่เพราะหล่อนได้เห็นลูกชายด้วยตาตัวเองผ่านยันต์แผ่นนั้น หล่อนคงคิดว่าเด็กสาวคนนี้เป็นพวกต้มตุ๋นแน่ๆ

สวี่อวิ๋นเฟยรีบเดินเข้าไปหา "อาจารย์ครับ ผมอยากจะขอซื้อยันต์เพิ่มอีกสักสิบเอ็ดแผ่นครับ!"

คนแก่สองคนบวกกับพวกเขาสองคนก็รวมเป็นสี่คน คนละสองแผ่นก็แปดแผ่นแล้ว บวกกับที่ซื้อไปก่อนหน้านี้แผ่นนึงก็ต้องซื้อเพิ่มอีกเจ็ดแผ่นสิถึงจะครบสิบสองแผ่น! (ตามต้นฉบับจีนเขียนว่า 11 แผ่น ผู้แปลแปลตามต้นฉบับ)

สิบเอ็ดแผ่นก็ปาเข้าไปสามแสนสามหมื่นหยวนเลยนะ! ออร์เดอร์ยักษ์! ดวงตาของหรงเล่ออิงเบิกกว้างเป็นประกายวิบวับ

"ไปคุยกันข้างนอกเถอะค่ะ คุณปู่ฉันกำลังหลับอยู่" เธอยังไม่รู้จะอธิบายเรื่องนี้ให้คุณปู่ฟังยังไงดี

"ได้ครับ"

ทั้งสามคนเดินมาถึงหน้าประตูก็สวนกับเลี่ยวเจียมู่ที่เข้ามาตรวจคนไข้พอดี หรงเล่ออิงบอกให้สองสามีภรรยารอสักครู่ ส่วนตัวเองก็เดินกลับไปดูคุณปู่กับเลี่ยวเจียมู่

เลี่ยวเจียมู่ตรวจเช็กร่างกายและสอบถามอาการของคนไข้กับหรงเล่ออิง เมื่อเสร็จเรียบร้อยก็กำชับเรื่องการดูแลผู้ป่วยให้เธอฟัง หรงเล่ออิงจดจำไว้ทุกรายละเอียด

เลี่ยวเจียมู่ปรายตามองสวี่อวิ๋นเฟยกับเฉินเหวินเชี่ยนที่รออยู่หน้าประตู ก่อนจะเอ่ยถามเรียบๆ "พวกเขาเป็นญาติคนไข้เหรอครับ"

"เปล่าค่ะ..." หรงเล่ออิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง "พวกเขาเป็นลูกค้าของฉันน่ะค่ะ"

คนที่มาขอซื้อยันต์ก็ต้องนับว่าเป็นลูกค้าสิ ถูกต้องแล้ว

ลูกค้า? แววตาของเลี่ยวเจียมู่ฉายแววประหลาดใจ เขาไม่คิดว่าจะได้รับคำตอบแบบนี้

แต่เขาก็นึกขึ้นได้ว่าหรงเล่ออิงยังเป็นนักศึกษาอยู่ บางทีอาจจะเคยรับจ้างสอนพิเศษให้เด็กคนนั้นก็ได้ เขาคิดทบทวนแล้วจึงเอ่ยขึ้น "เสียใจด้วยนะครับ"

"???"

หรงเล่ออิงหน้าเหวอ "คุณปู่ฉันกำลังจะตายเหรอคะ!"

หรงหงเยี่ยที่เพิ่งงัวเงียตื่นขึ้นมาได้ยินประโยคนี้พอดี เบิกตากว้างด้วยความตกใจ "...ฉันกำลังจะตายเหรอ!"

"..."

เลี่ยวเจียมู่ใช้เวลาอธิบายเรื่องเข้าใจผิดนี้อยู่สองสามประโยค ก่อนจะกุมขมับเดินจากไป

ช่วงนี้ทำงานหนักเกินไปแล้ว พรุ่งนี้ขอลาพักร้อนสักวันดีกว่า

หรงเล่ออิงบอกคุณปู่ว่าจะออกไปทำธุระแป๊บหนึ่ง แล้วก็เดินนำสวี่อวิ๋นเฟยกับเฉินเหวินเชี่ยนไปที่มุมทางเดิน ระหว่างที่เดินมาเธอก็กดสั่งซื้อยันต์เปิดเนตรไปพลางๆ

สั่งไปแค่ห้าแผ่นเท่านั้น

"ยันต์พวกนี้พอซื้อมาแล้วมันจะเริ่มทำงานทันทีเลยนะคะ ฉันแนะนำให้พวกคุณค่อยๆ ทยอยซื้อวันละแผ่นดีกว่าค่ะ อีกอย่างฉันก็ไม่มีของตุนไว้เยอะขนาดนั้นด้วย"

นี่เป็นกฎการใช้ยันต์ที่ระบบระบุไว้ชัดเจนว่ายันต์จะเริ่มนับเวลาทำงานทันทีที่ได้รับของ ซื้อไปตุนไว้เยอะๆ ก็มีแต่จะเสียของเปล่าๆ

"ตกลงครับ งั้นวันนี้ผมขอซื้อห้าแผ่นก่อน พรุ่งนี้ค่อยมาซื้อใหม่"

สวี่อวิ๋นเฟยโอนเงินหนึ่งแสนห้าหมื่นหยวนเข้าบัญชีเธอทันที

"อาจารย์ครับ ขอเบอร์ติดต่อหน่อยได้ไหมครับ พรุ่งนี้ผมจะได้โทรหาก่อนมา"

"ได้ค่ะ"

หรงเล่ออิงบอกเบอร์โทรศัพท์ของเธอให้เขาฟัง "ฉันชื่อหรงเล่ออิง หรงที่แปลว่าความสง่างาม เล่อที่แปลว่าความสุข อิงที่แปลว่าวีรบุรุษค่ะ"

"อาจารย์ครับ ชื่อของคุณเพราะมากเลยครับ" สวี่อวิ๋นเฟยรีบเมมเบอร์และแอดวีแชตของเธอทันที

"แหะๆ ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกันค่ะ"

เงินหนึ่งแสนห้าหมื่นหยวนโอนเข้าบัญชีเรียบร้อย หรงเล่ออิงก็ยื่นยันต์เปิดเนตรสี่แผ่นที่เพิ่งกดสั่งซื้อมาให้เขา

สวี่อวิ๋นเฟยรับยันต์ไป ทันทีที่สัมผัสแผ่นยันต์ เขาก็มองเห็นลูกชายที่ยืนอยู่ข้างๆ รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาทันที

แผ่นละสามหมื่น ห้าแผ่นก็แสนห้า หักต้นทุนห้าหมื่น เธอก็ยังเหลือกำไรเหนาะๆ ตั้งหนึ่งแสนหยวน

ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีก็หาเงินได้ตั้งหนึ่งแสน หรงเล่ออิงพยายามเก็บอาการตื่นเต้นสุดขีดไว้ในใจ

"อาจารย์คะ ฉันขอถามหน่อยได้ไหมคะ พวกเราจะให้หางหางอยู่กับพวกเราตลอดไปได้ไหมคะ" เฉินเหวินเชี่ยนถามขึ้น

หรงเล่ออิงมองสวี่จื่อหางที่มีใบหน้าไร้เดียงสา สลับกับมองพ่อแม่ของเขาที่ดูซูบผอมและเหนื่อยล้า เธอมองเห็นความหวังอันริบหรี่ในแววตาของทั้งคู่

เธอนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้า "ขอโทษนะคะ เรื่องนี้ฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกันค่ะ"

เธอไม่ใช่ปรมาจารย์ผู้รอบรู้อะไรเลยสักนิด

ประกายความหวังบนใบหน้าของทั้งสองคนดับวูบลงทันที

เด็กน้อยเห็นดังนั้นจึงรีบปลอบใจ "ไม่เป็นไรหรอกฮะคุณแม่ ขอแค่คุณลุงชุดดำไม่มาพาตัวผมไป ผมก็จะไม่ไปจากคุณพ่อกับคุณแม่หรอกฮะ"

เฉินเหวินเชี่ยนขมวดคิ้ว "คุณลุงชุดดำคือใครเหรอลูก"

คุณลุงชุดดำ... คงไม่ใช่ยมทูตดำยมทูตขาวหรอกนะ หรงเล่ออิงคิดในใจ

เด็กน้อยอธิบาย "ก็คือคุณลุงชุดดำหน้าตาน่ากลัวๆ ไงฮะ ผมเห็นคุณลุงคนอื่นเดินตามเขาไปแล้วก็ไม่กลับมาให้เห็นอีกเลย"

เฉินเหวินเชี่ยนกับสวี่อวิ๋นเฟยพอจะเดาออกแล้วว่าคุณลุงชุดดำที่ว่าคือใคร คนตายก็ต้องไปเกิดใหม่ตามวัฏสงสาร

คุณลุงชุดดำคนนั้นก็คงจะเป็นยมทูตที่มารับดวงวิญญาณไปเกิดใหม่นั่นเอง

แต่กว่าพวกเขาจะได้เจอลูกอีกครั้ง มันยากเย็นแสนเข็ญ พวกเขาทำใจปล่อยลูกไปไม่ได้จริงๆ

ทั้งคู่ตัดสินใจว่าจะซ่อนลูกไว้ในบ้านให้ดีที่สุด เพื่อไม่ให้คุณลุงชุดดำมาพาตัวลูกไปได้

หลังจากนัดแนะกับหรงเล่ออิงเรื่องซื้อยันต์ในวันพรุ่งนี้เรียบร้อยแล้ว ทั้งสองคนก็พาลูกชายรีบกลับบ้านทันที

เมื่อกลับถึงบ้าน พวกเขาก็รีบนำยันต์ไปให้ตายาย ทันทีที่รับยันต์ไป ทั้งสองตายายก็มองเห็นหลานชายที่ตายไปแล้ว

สองตายายดีใจจนร้องไห้โฮออกมา

...

"หนูจ๊ะ ป้ามีเพื่อนคนนึงมีห้องว่างแบบหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นให้เช่าอยู่ในหมู่บ้านจื่อหัว ใกล้ๆ โรงพยาบาลนี่เอง ให้เช่าเริ่มต้นที่หนึ่งเดือน ค่าเช่าเดือนละพันหยวน หนูสนใจจะไปดูไหมจ๊ะ"

"หมู่บ้านจื่อหัว ห้องชุดหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น ค่าเช่าแค่เดือนละพันหยวนเองเหรอคะ!"

หรงเล่ออิงร้องด้วยความดีใจ "จริงเหรอคะคุณป้า"

"จริงสิจ๊ะ มาดูรูปห้องก่อนสิ" คุณป้าอู๋ยื่นมือถือให้หรงเล่ออิงดู

หรงเล่ออิงรับมือถือมาดูรูปพร้อมกับคุณปู่ เป็นห้องชุดสไตล์โมเดิร์น ดูสะอาดตา กว้างขวาง ข้าวของเครื่องใช้และเฟอร์นิเจอร์มีครบครัน

หรงหงเยี่ยเห็นแล้วก็พยักหน้าพอใจ "ห้องนี้ดูดีทีเดียวนะ"

"ห้องน่ะดูดีจริงๆ ค่ะ..." หรงเล่ออิงเอ่ยความสงสัยออกมา "คุณป้าคะ ทำไมห้องนี้ถึงปล่อยเช่าถูกขนาดนี้ล่ะคะ"

ทำเลใกล้โรงพยาบาล เฟอร์นิเจอร์ครบครัน แถมยังอยู่ในหมู่บ้านจื่อหัวที่เป็นหมู่บ้านสร้างใหม่ ราคาเช่าตามเว็บหาบ้านอย่างต่ำก็ต้องพันแปดร้อยหยวนขึ้นไป

แต่ห้องนี้กลับปล่อยเช่าแค่เดือนละพันหยวน หรือว่าห้องนี้จะมีปัญหาอะไรหรือเปล่า

หรงเล่ออิงนึกถึงผีสาวตนนั้นขึ้นมาทันที เธอเหลือบมองไปทางจ้าวหย่ง แต่กลับไม่พบอะไรเลย

ผีสาวตนนั้นไม่อยู่แล้ว

หมู่บ้านจื่อหัว... หญิงสาว... เหมือนเธอจะเคยได้ยินเรื่องทำนองนี้มาจากที่ไหนสักแห่ง

คุณป้าอู๋รีบอธิบาย "ก็ป้าเห็นหนูน่าสงสาร คุณปู่ก็มาประสบอุบัติเหตุ คงไม่มีเงินเก็บเท่าไหร่ ป้าก็เลยอยากทำบุญช่วยหนูลดค่าเช่าให้ไงจ๊ะ"

"ถ้าหนูสนใจ พรุ่งนี้เพื่อนป้าจะพาไปดูห้องจ้ะ"

"ถ้าไม่สนใจก็ไม่เป็นไรนะ สมัยนี้หาห้องเช่าระยะสั้นราคาถูกๆ ยากจะตาย"

หรงเล่ออิงคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง "ตกลงค่ะ รบกวนคุณป้าช่วยติดต่อให้หน่อยนะคะ พรุ่งนี้ฉันจะเข้าไปดูห้องค่ะ"

"ได้จ้ะ เดี๋ยวป้าคุยให้"

คุณป้าอู๋กับจ้าวหย่งสบตากันอย่างรู้ใจ สำเร็จแล้ว!

หรงหงเยี่ยรู้สึกตะหงิดๆ ใจ พอสองแม่ลูกเดินคล้อยหลังไป เขาก็กระซิบกับหรงเล่ออิง "อิงจื่อ ปู่ว่าเอ็งไปหาที่อื่นดูดีกว่าไหมลูก ปู่มีเงินนะ"

เพิ่งจะรู้จักกันแค่วันเดียว คุยกันยังไม่ถึงสิบประโยคด้วยซ้ำ ป้าคนนี้จะใจดีเกินไปหรือเปล่า

บางทีของถูกอาจจะกลายเป็นของแพงหูฉี่ในภายหลังก็ได้

หรงเล่ออิงลูบมือคุณปู่เบาๆ เพื่อปลอบใจ "ไม่เป็นไรหรอกจ้ะคุณปู่ ฉันแค่ไปดูห้องเฉยๆ"

"อืม งั้นก็ดูให้ดีๆ เลือกรอบคอบหน่อย เอาที่ที่มันปลอดภัย ปู่มีเงินจ่ายนะลูก"

"จ้ะ ฉันรู้แล้ว"

[จบแล้ว]