บทที่ 17 - ราชาผีจุติ ทำลายจุดอ่อน

บทที่ 17 - ราชาผีจุติ ทำลายจุดอ่อน

กึก กึก กึก

ราชาผีภูเขาซากศพค่อยๆ ยืนขึ้น

ปากขยับไปมา

พ่นหมอกควันสีดำออกมาเป็นสาย

แรงกดดันมหาศาล

แผ่ซ่านออกมารอบตัว

"หึ"

เยี่ยนกูเฉิงแค่นเสียงเย็นชา แล้วก้าวเดินไปข้างหน้า

"เดี๋ยวก่อน ราชาผีภูเขาตัวนี้แข็งแกร่งมาก พวกเราร่วมมือกันโจมตีดีกว่า"

ถังซวนร้องบอก

"ไม่จำเป็น"

เยี่ยนกูเฉิงตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา

เขาไม่มีเนตรสัพพัญญู

ย่อมมองไม่เห็นความแข็งแกร่งที่แท้จริงของราชาผีภูเขา

แม้จะสัมผัสได้ถึงความน่ากลัว

แต่ในฐานะผู้ฝึกยุทธ์ระดับขุนพลยุทธ์

เขาก็มีความหยิ่งผยองในตัวเอง

แถมเขายังเคยผ่านศึกหนักมานักต่อนักแล้ว

ถึงมอนสเตอร์ที่มาบุกครั้งนี้จะเก่งกาจเกินคาดไปบ้าง

แต่เยี่ยนกูเฉิงก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร

ถังซวนหัวเราะเบาๆ

"โอเค ถ้าไม่ไหวก็ถอยมานะ"

เยี่ยนกูเฉิงหันมามอง

"ไม่มีวันนั้นหรอก"

พูดจบ เขาก็กระทืบเท้าลงพื้น ร่างทะยานขึ้นสู่อากาศ

รอบเท้ามีพลังวิญญาณไหลเวียน ร่างกายถูกโอบล้อมด้วยพลังแห่งลม

แค่ก้าวเดียวก็พุ่งไปได้ไกลลิบ

ไป๋หลีและเฉียนจวินต่างก็มองด้วยความทึ่ง

แม้แต่ถังซวนเองก็ยังพยักหน้ายอมรับ

ถึงตาเยี่ยนกูเฉิงนี่จะหยิ่งไปหน่อย

แต่ฝีมือก็ของจริง

สมกับเป็นผู้ฝึกยุทธ์จากโลกเริ่มต้นระดับศักยภาพ

ถ้ามีเขาอยู่

มอนสเตอร์ระดับทั่วไป 9 ดาวก็ไม่ใช่ปัญหา

แต่

โลกเริ่มต้นของถังซวนไม่ธรรมดา

มอนสเตอร์ที่ดึงดูดมานั้นแข็งแกร่งพอๆ กับพวกที่บุกโลกเริ่มต้นระดับศักยภาพเลยทีเดียว

เยี่ยนกูเฉิงก้าวไปแค่สามก้าวก็ประชิดตัวราชาผีภูเขาแล้ว

ยังไม่ทันได้เข้าใกล้ เขาก็สัมผัสได้ถึงพลังความมืดอันเย็นเยียบทะลวงเข้าสู่ร่างกาย

พลังวิญญาณที่ไหลเวียนอยู่ภายในร่างกาย พลันเชื่องช้าลงทันที

"อึก"

เยี่ยนกูเฉิงสะดุ้ง เขารู้ตัวแล้วว่าโดนพลังความมืดเล่นงานเข้าให้แล้ว

ถ้าเผด็จศึกไม่ได้ในเร็วๆ นี้

ไม่เพียงแต่ร่างกายจะบาดเจ็บ แต่อาจจะกลายเป็นแผลเป็นไปตลอดชีวิตเลยก็ได้

"พายุหมุน"

พายุพัดกระหน่ำ เสียงดาบฟันแหวกอากาศดังก้อง

ประกายแสงสีเงินพุ่งทะยานลงมา

กลายเป็นดาบยาวเรียวแหลม

นี่คือดาบประจำตัวธาตุลมของเยี่ยนกูเฉิง

ดาบเล่มนี้ก็มีธาตุลมเหมือนกัน

เมื่อใช้ร่วมกัน

จะช่วยให้เยี่ยนกูเฉิงรีดเร้นพลังออกมาได้เทียบเท่ากับผู้ฝึกยุทธ์ระดับขุนพล 3 ดาว หรืออาจจะ 4 ดาวเลยทีเดียว

ผสานกับท่าไม้ตายก้นหีบ

ก็เพียงพอที่จะกำจัดผู้ฝึกยุทธ์ระดับขุนพล 9 ดาวทุกคนได้

นี่แหละคือความมั่นใจที่ทำให้เยี่ยนกูเฉิงกล้าลงมือ

"ย้าก"

คมดาบนำร่อง

ตามด้วยคลื่นพลังวายุ

ปราณดาบผสานพลังลม

ก่อตัวเป็นคมดาบรูปพระจันทร์ครึ่งเสี้ยว ฟาดฟันลงมาจากเบื้องบน พุ่งเป้าไปที่ราชาผีภูเขา

แต่อีกฝ่ายกลับยืนนิ่งไม่ไหวติง

นัยน์ตาอันดุร้าย

ฉายแววดูแคลน

เคร้ง

เสียงโลหะปะทะกันดังกังวาน

ประกายไฟแลบแปลบปลาบ

เกราะที่ดูผุพังมีรอยร้าวปรากฏขึ้น

แต่เพียงครู่เดียว พลังความมืดก็พวยพุ่งขึ้นมาสมานรอยร้าวเหล่านั้นจนกลับมาเป็นเหมือนเดิม

"อะไรกัน เป็นไปได้ยังไง"

เยี่ยนกูเฉิงตกตะลึง

ดาบนี้แม้ไม่ใช่ท่าไม้ตาย แต่ก็ไม่ใช่ดาบธรรมดาๆ

ต่อให้เป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับขุนพล 5 ดาว หรือ 6 ดาว

ก็ยังต้องรับมืออย่างระมัดระวัง

แต่ราชาผีภูขากลับรับการโจมตีนี้เข้าไปเต็มๆ

โดยไม่เป็นอะไรเลยแม้แต่น้อย

"ระวัง"

ในขณะที่เยี่ยนกูเฉิงกำลังอึ้งอยู่นั้น เสียงตะโกนของถังซวนก็ดังมาจากด้านหลัง

ราชาผีภูเขาใช้สองมือจับดาบ แล้วฟันเฉียงลงมา

ตู้ม

เพิ่งจะตวัดดาบ เสียงก็ดังกึกก้องปานสายฟ้าฟาด

เยี่ยนกูเฉิงถึงกับหายใจสะดุด หน้าซีดเผือด

ถ้าโดนดาบนี้เข้าไป

คงไม่เหลือแม้แต่เศษกระดูกแน่ๆ

เขารีบใช้พลังลมพยุงร่างให้ถอยร่นอย่างรวดเร็ว

แต่ระยะทำการของดาบราชาผีภูเขานั้นกว้างเกินไป

ต่อให้เยี่ยนกูเฉิงจะพยายามถอยแค่ไหน ก็ยังไม่พ้นระยะอันตรายอยู่ดี

ในยามคับขันนั้นเอง

สายฟ้าสีทองก็พุ่งแหวกอากาศมา

กระแทกเข้าที่ใบมีดอย่างจัง

เคร้ง

ดาบเล่มยักษ์สั่นสะท้านเล็กน้อย

ก่อนจะฟาดฟันลงข้างกายเยี่ยนกูเฉิง

คมดาบปะทะพื้นดิน

ดินทรายปลิวว่อน

รอยแยกกว้างกว่า 3 จั้ง ปรากฏขึ้นตรงหน้า

รอดตายหวุดหวิด

เยี่ยนกูเฉิงจะกล้าอยู่ต่อได้ยังไง

รีบวิ่งหนีหางจุกตูดกลับมาอย่างรวดเร็ว