บทที่ 35 - นี่ไม่ใช่พื้นที่หลบภัยขนาดเล็ก แต่เป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์!!

บทที่ 35 - นี่ไม่ใช่พื้นที่หลบภัยขนาดเล็ก แต่เป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์!!

พักที่พื้นที่หลบภัยของพวกเขาคืนนึงงั้นเหรอ

ผู้นำตระกูลเฒ่าเกือบจะอ้าปากปฏิเสธไปแล้วโดยสัญชาตญาณ

เหมือนฉู่สิงหยวนจะรู้ว่าเขาจะปฏิเสธ จึงรีบพูดต่อว่า "ฉันแถมดินบริสุทธิ์ชั้นดีให้อีกครึ่งถุงก็ได้"

คำปฏิเสธที่มาถึงริมฝีปากของผู้นำตระกูลเฒ่า เปลี่ยนเป็น "ฉันขอคิดดูก่อนนะ" พูดจบ เขาก็หันไปขยิบตาให้เยี่ยชวี

เยี่ยชวีรับลูกส่ง เหลือบมองฉู่สิงหยวน แล้วเดินกลับไปเงียบๆ

เมื่อกลับมา เยี่ยชวีก็บอกฉู่สิงหยวนว่า "ตกลง"

"แต่บ้านหินในหมู่บ้านเราคนเต็มหมดแล้ว ไม่มีบ้านว่างให้นายพักหรอกนะ"

"นายจะกางเต็นท์นอนเอง หรือจะไปนอนในบ้านหินเก็บเครื่องมือเกษตรก็ได้"

ฉู่สิงหยวนยิ้มกว้าง "ฉันไม่เรื่องมากหรอก ขอแค่มีที่ซุกหัวนอนก็พอ"

สุดท้าย เยี่ยชวีก็จัดให้เขาไปพักในบ้านหินหลังเล็กที่ใช้เก็บเครื่องมือเกษตร

ส่วนคนอื่นๆ ที่อยากจะเข้ามาพักด้วย

เยี่ยชวีปฏิเสธเรียบ ไม่ให้เข้าหมู่บ้านเด็ดขาด

...

"หัวหน้าฉู่ ทำไมท่านถึงยืนกรานจะค้างคืนที่นี่ให้ได้ล่ะครับ หรือท่านอยากจะสำรวจพื้นที่หลบภัยแห่งนี้ให้ละเอียด" จ้าวเจิ้งหมิงถาม

ผู้ฝึกยุทธ์คนอื่นๆ ได้ยินก็หันมามอง รอคอยคำตอบจากเขา

ฉู่สิงหยวนเลิกคิ้ว "การเดินทางข้ามที่ราบรกร้างตะวันออกมันอันตรายนะ ถ้าโชคร้าย อาจจะไปเจอกับภัยพิบัติระดับทำลายล้างเมืองที่ถล่มเมืองตี้กวนเข้าก็ได้"

"ท่านก็เลยอยากจะรู้ว่าพวกเขารอดมาได้ยังไง..." จ้าวเจิ้งหมิงพูดไม่จบประโยค

เขามองฉู่สิงหยวนอย่างอึ้งๆ

ผ่านไปพักใหญ่ ถึงทนไม่ไหวต้องพูดออกมาว่า

"แต่ท่านทำแบบนี้ อาจจะอันตรายมากนะครับ เรายังไม่รู้เลยว่าพื้นที่หลบภัยแห่งนี้เป็นมิตรกับเราหรือเปล่า!"

บรรดาผู้ฝึกยุทธ์ต่างทำท่าอึกอัก

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเองก็ไม่อยากให้หัวหน้าต้องเข้าไปเสี่ยงอันตรายเพียงลำพังเพื่อพวกเขา

ทุกคนต่างก็เป็นเพื่อนร่วมเป็นร่วมตายกันมาหลายครั้ง

ก่อนที่เมืองตี้กวนจะแตก พวกเขายึดถือคติร่วมทุกข์ร่วมสุข มีภัยก็ต้องรับด้วยกันมาโดยตลอด

มาตอนนี้ หัวหน้ากลับเลือกที่จะเผชิญหน้ากับอันตรายคนเดียวเพื่อพวกเขา...

"หัวหน้าครับ พวกเราคอยคุ้มกันอยู่ข้างนอกทั้งคืนด้วยกันเถอะ ท่านอย่าเข้าไปเลย"

ฉู่สิงหยวนส่ายหน้า

เขาถอนหายใจ "ไม่เข้าถ้ำเสือ จะได้ลูกเสือได้ยังไง"

"ก่อนค่ำ นายพาพวกพี่น้องถอยห่างจากพื้นที่หลบภัยเจ็ดสิบเจ็ดไปสักยี่สิบลี้นะ พอตกดึก ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ห้ามเข้ามาใกล้เด็ดขาด"

เขาสั่งการจ้าวเจิ้งหมิง

จ้าวเจิ้งหมิงพยักหน้ารับคำ

สองก้านธูปผ่านไป จ้าวเจิ้งหมิงก็นำคนนับพันถอยห่างจากพื้นที่หลบภัยเจ็ดสิบเจ็ดออกไปยี่สิบลี้

ไม่มีใครในขบวนร้องขอที่จะอยู่ต่อเลยสักคน พวกเขาแทบอยากจะหนีไปให้ไกลจากพื้นที่หลบภัยสุดแปลกประหลาดนั่นใจจะขาด

ยามเย็นคล้อยต่ำ แสงสุดท้ายแห่งวันเริ่มเลือนราง

ผู้ฝึกยุทธ์กว่าห้าสิบคนในขบวนคอยควบคุมสั่งการฝูงชนนับพัน

ให้ทยอยกันใช้ดินบริสุทธิ์วาดวงกลม

ทีมเล็กๆ หลายสิบทีมที่ได้รับมอบหมายให้วาดวงกลม ทำงานกันอย่างว่องไวและคล่องแคล่ว

พวกเขาวาดวงกลมอย่างรวดเร็วและระมัดระวัง

ไม่กล้าทำลวกๆ กลัวว่าจะวาดผิดพลาด

เพราะพวกเขารู้ดีว่า ถ้าโชคร้าย อาจจะได้เข้าไปอยู่ในวงกลมดินบริสุทธิ์ที่วาดผิดก็ได้

จ้าวเจิ้งหมิงคุมงานอยู่ตลอด หลังจากเห็นคนนับพันวาดวงกลมเสร็จ และเข้าไปประจำที่ในวงกลมของตัวเองแล้ว

เขาก็ทอดสายตามองไปไกล

แสงสว่างสุดท้ายริบหรี่หายไปจากขอบฟ้า

ราตรีมาเยือนในที่สุด

จ้าวเจิ้งหมิงนั่งลงกับพื้น

แม้จะรู้ดีว่าในตอนกลางคืน สายตาของเขาจะถูกหมอกดำบดบังจนมองเห็นได้ไกลแค่สองเมตร แต่เขาก็ยังคงเพ่งมองไปทางพื้นที่หลบภัยเจ็ดสิบเจ็ด

เขาแอบเดาอยู่ในใจ

พื้นที่หลบภัยขนาดเล็กแบบนี้ ม่านพลังที่กางออกตอนกลางคืน คงเล็กจนน่าสงสารแน่ๆ

ไม่รู้เหมือนกันว่ารอดจากเงื้อมมือของภัยพิบัติมาได้ยังไง

หวังว่าหัวหน้าจะปลอดภัย และสืบข่าวที่อยากรู้จากพื้นที่หลบภัยเจ็ดสิบเจ็ดได้นะ

ส่วนทางด้านฉู่สิงหยวน ชายร่างโย่งกลับต้องมานั่งหดตัวอยู่ในบ้านหินแคบๆ

เพราะขายาวเหยียดไม่สุด นั่งแล้วไม่สบายตัว เขาเลยลุกขึ้นยืนริมหน้าต่างบ้านหิน

ได้ยินเสียงกุกกักข้างหู ฉู่สิงหยวนจึงแง้มหน้าต่างที่ปิดตายไว้ครึ่งหนึ่ง แอบมองออกไปนอกพื้นที่หลบภัยผ่านช่องหน้าต่างขนาดเท่าก้อนอิฐ

หมู่บ้านยามค่ำคืนเงียบสงัด ไม่มีการจัดเวรยาม มีแค่คนเฝ้ายามสองสามคนเท่านั้น

ทั้งสามคนยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ หลังเหยียดตรง พวกเขาจ้องมองความมืดมิดนอกม่านพลังอย่างเงียบๆ

ผู้ฝึกยุทธ์ระดับศิษย์ขั้นสูงสุดสองคนในนั้น มีแววตากระตือรือร้นอย่างเห็นได้ชัด

ตอนแรกฉู่สิงหยวนนึกว่าตัวเองตาฝาด

เป็นแค่ระดับศิษย์ขั้นสูงสุดแท้ๆ แต่กลับคิดจะออกไปฆ่าสิ่งชั่วร้ายนอกเขตคุ้มครองงั้นเหรอ

ช่างไม่เจียมตัวเอาซะเลย!

ฉู่สิงหยวนเงี่ยหูฟัง พยายามตั้งสมาธิฟังบทสนทนาของทั้งสามคนใต้ต้นไม้ใหญ่

"เยี่ยชวี นายไม่ได้พักผ่อนดีๆ มาสองวันสองคืนแล้วนะ ทำไมยังมาเฝ้ายามอยู่อีก"

"ไม่ค่อยไว้ใจหมู่บ้านน่ะ"

"ก็จริงนะ หมู่บ้านเรามีตัวตึงโผล่มานี่ ได้ยินว่าเป็นถึงผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูงกว่าเราตั้งสองขั้นเชียวนะ"

"ตำแหน่งในเมืองตี้กวนก็สูงด้วย เป็นถึงหัวหน้าหน่วยผู้พิทักษ์ยามราตรีอะไรสักอย่างนี่แหละ!"

ตอนแรกทั้งสามคนก็คุยกันเรื่องสัพเพเหระ แต่ไปๆ มาๆ ก็วกเข้าเรื่องฝูงสิ่งชั่วร้ายนอกพื้นที่หลบภัยจนได้

"หวังว่าคืนนี้จะมีแต่สิ่งชั่วร้ายระดับต่ำมาเหมือนเดิมนะ เราจะได้ออกไปฝึกฝีมือกันหน่อย"

"นั่นสิ"

"ฉันรู้สึกว่า ขอแค่ได้ฆ่าสิ่งชั่วร้ายอีกสักสองสามวัน ฉันก็ทะลวงขั้นได้แล้ว"

พวกเขากล้าออกไปล่าสิ่งชั่วร้ายนอกพื้นที่หลบภัยจริงๆ ด้วย!

สายตาของฉู่สิงหยวนไหววูบ ประกายความชื่นชมคนข้างนอกสองคนนั้นวาบขึ้นมาในดวงตา

ถ้าเมืองตี้กวนยังไม่แตก เขาคงรับคนที่มีความกล้าหาญแบบนี้เข้าสังกัดเพื่อปั้นให้เก่งแน่ๆ

ดึกดื่นค่อนคืน

ม่านพลังสีขาวอ่อนๆ กั้นหมอกดำไว้ภายนอก ในระยะสิบเมตรไม่มีสิ่งชั่วร้ายระดับต่ำเข้ามาใกล้เลยแม้แต่ตัวเดียว

"เกิดอะไรขึ้น"

ฉู่สิงหยวนสังเกตเห็นความผิดปกติทันที

"ทำไมสิ่งชั่วร้ายถึงไม่โจมตีม่านพลังคุ้มครอง แถมยังหลบไปซะไกลเลย"

ฉู่สิงหยวนผู้เป็นถึงผู้ฝึกยุทธ์ระดับปรมาจารย์ขั้นสูงสุด ระเบิดพลังเลือดลมออกมา เพ่งสมาธิจ้องมองภาพในระยะสิบห้าเมตรนอกพื้นที่หลบภัย

นี่คือระยะไกลสุดที่เขาสามารถมองเห็นได้แล้ว

ยังไม่ทันได้ดูให้ละเอียด ผู้ฝึกยุทธ์ระดับศิษย์ขั้นสูงสุดสองคนที่เฝ้าอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ก็พุ่งตัวออกไปนอกเขตคุ้มครองเสียแล้ว!

พวกเขาพุ่งเข้าใส่สิ่งชั่วร้ายแมงมุมระดับต่ำสองตัว

หมัดลุ่นๆ ซัดเข้าเต็มเปี่ยม เสียงหมัดดังกึกก้อง!

สิ่งชั่วร้ายระดับต่ำสองตัวถูกซัดจนเละในพริบตา

ม่านตาของฉู่สิงหยวนหดเกร็งทันที

"ไม่จริงน่า พวกเขาเป็นแค่ผู้ฝึกยุทธ์ระดับศิษย์ขั้นสูงสุดแท้ๆ ทำไมถึงระเบิดพลังเลือดลมที่หนาแน่นระดับผู้ฝึกยุทธ์ระดับปรมาจารย์ออกมาได้"

เพียงชั่วพริบตา

สิ่งชั่วร้ายระดับต่ำสามสี่ตัวก็ถูกโค่นล้มลง

แต่ผู้ฝึกยุทธ์ทั้งสองคนก็เริ่มหมดแรง ถูกฝูงสิ่งชั่วร้ายล้อมกรอบ ตกอยู่ในอันตราย

ไม่รู้ทำไมฉู่สิงหยวนถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก

โชคดีนะ ถึงพลังเลือดลมจะหนาแน่นไปหน่อย แต่ก็ยังอยู่ในเกณฑ์ที่เขารับได้

เรียกได้ว่าพรสวรรค์ดีเลิศ แต่ก็ไม่ถึงกับเป็นสัตว์ประหลาด

พื้นที่หลบภัยเจ็ดสิบเจ็ดนี่มันแปลกแต่แรกอยู่แล้ว มีผู้ฝึกยุทธ์ที่ระเบิดพลังเลือดลมระดับปรมาจารย์ได้ทุกเมื่อสักสองคนก็ไม่แปลกอะไร

เขาพยายามหาเหตุผลมาอธิบายให้ตัวเองฟัง

มองดูผู้ฝึกยุทธ์สองคนที่ตกอยู่ในอันตรายข้างนอก เขาก็ขมวดคิ้ว ลังเลว่าจะออกไปช่วยตอนนี้ดีไหม

จะได้สร้างความประทับใจให้พวกเขา

แบบนี้ ต่อไปถ้าเขาอยากรู้ความลับอะไรในหมู่บ้าน ก็อาจจะง่ายขึ้นเยอะ

ฉู่สิงหยวนวางมือข้างหนึ่งบนบานประตูหิน ประตูกำลังถูกแง้มออกเป็นรอยแยก

ทันใดนั้น การเคลื่อนไหวของเขาก็ชะงักกึก

"นั่นมันอะไรน่ะ"

เขาเห็นต้นไม้ใหญ่ที่ยืนต้นตายซากอยู่กลางวงล้อมของบ้านหิน กิ่งก้านทั้งหมดของมันขยับพร้อมกัน!

ต้นไม้ขยับได้ กิ่งไม้ขยับได้หมดเลย!!

กิ่งไม้โบกสะบัดกลางอากาศ ยื่นออกไปนอกเขตคุ้มครองด้วยองศาแปลกๆ!

"ฉึก"

"ฉึก"

"ฉึก"

ฝูงสิ่งชั่วร้ายระดับต่ำสิบกว่าตัวที่ล้อมรอบผู้ฝึกยุทธ์ทั้งสอง ถูกกิ่งไม้ที่ยื่นออกไป สังหารเรียบจนหมดสิ้น!

ฉู่สิงหยวนถึงกับอ้าปากค้าง

ฉู่สิงหยวนเผยอปากค้าง

"ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ขยับได้เหรอ ของปลอมป่าวเนี่ย..."

"เป็นไปไม่ได้ ต้องเป็นภาพลวงตาแน่ๆ!"

"ข้างนอกต้องมีสิ่งชั่วร้ายระดับสูงโผล่มาแน่ๆ ฉันกำลังโดนภาพหลอนของมันหลอกเอา!"