บทที่ 26 - พลังศักดิ์สิทธิ์ ปิดฟ้าข้ามทะเล!

บทที่ 26 - พลังศักดิ์สิทธิ์ ปิดฟ้าข้ามทะเล!

[กำลังอัปเกรดวิชาจำแลงกาย]

[วิชาจำแลงกายเกิดการกลายพันธุ์!]

[ทิศทางการกลายพันธุ์: ผสานพลังศักดิ์สิทธิ์ (วิชาจำแลงกายผสานกับพลังศักดิ์สิทธิ์ระดับต่ำ: ซ่อนเร้นกายา พลังศักดิ์สิทธิ์ระดับต่ำเลื่อนขั้นเป็นพลังศักดิ์สิทธิ์ระดับสูง)]

[พลังศักดิ์สิทธิ์ระดับต่ำ: ซ่อนเร้นกายา เปลี่ยนเป็นพลังศักดิ์สิทธิ์ระดับสูง: ปิดฟ้าข้ามทะเล (พิเศษ)]

[เมื่อใช้พลังศักดิ์สิทธิ์กับกลุ่มเป้าหมาย สามารถซ่อนเร้นกายาและลบรอยเชื่อมโยงแห่งกรรมได้หนึ่งชั่วโมง]

[สิ่งชั่วร้ายและภัยพิบัติที่ระดับต่ำกว่าระดับผู้ยิ่งใหญ่ไม่สามารถทำลายได้ เวลาคูลดาวน์หลังใช้งาน: สามสิบวัน]

ม่านตาของเยี่ยหยางหดเกร็งเล็กน้อย

เขาจ้องมองหน้าต่างระบบของสกิลพลังศักดิ์สิทธิ์โดยไม่กะพริบตา

ลบรอยเชื่อมโยงแห่งกรรมหนึ่งชั่วโมง สิ่งชั่วร้ายและภัยพิบัติที่ระดับต่ำกว่าระดับผู้ยิ่งใหญ่ไม่สามารถทำลายได้!

นี่มันรอดตายแล้วไม่ใช่เหรอ!

กิ่งไม้กลายพันธุ์บนต้นของเยี่ยหยางสั่นไหวเบาๆ!

เมื่อหลายคนสังเกตเห็นฉากนี้ บางคนก็คุกเข่า บางคนก็โขกศีรษะ

มีเพียงเด็กวัยสามขวบคนหนึ่งที่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสาว่า "แม่จ๋า ทำไมกิ่งไม้ของท่านต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ถึงสั่นไปสั่นมาล่ะจ๊ะ"

"ชู่ว อย่าถามซี้ซั้วสิ ท่านต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์แค่ยืนนานๆ เลยขยับเส้นขยับสายหน่อยน่ะ"

"อ้อ จ้ะ!"

ชายหน้าบากคลานมาถึงระยะสามเมตรหน้าต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ในที่สุด เขาพยายามจะคลานต่อไป

แต่คนตระกูลเยี่ยหลายคนที่ทำหน้าที่เฝ้าต้นไม้อยู่ก็เข้ามาขวางทางไว้

ชายหน้าบากเงยหน้าที่เปื้อนฝุ่นขึ้น เผยรอยยิ้มอ้อนวอนประจบประแจง

"พี่ๆ ผู้กล้าทุกท่าน พอจะผ่อนปรนให้หน่อยได้ไหมครับ"

คนตระกูลเยี่ยส่ายหน้า

มองเขาด้วยสายตาเวทนาพลางกล่าวช้าๆ

"พวกเราปล่อยให้นายเข้าไปไม่ได้ ผู้นำตระกูลสั่งไว้ว่าห้ามใครเข้าใกล้ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ตามอำเภอใจ"

ชายหน้าบากขมวดคิ้วดกหนา นิ้วมือกำแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ

เขาแหงนมองต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ห่างไปเพียงแค่เอื้อม

สายตาเต็มไปด้วยความปรารถนาและตรงไปตรงมา

จะยอมแพ้แค่นี้งั้นเหรอ

ชายหน้าบากไม่ยอม

ตอนที่หมู่บ้านถูกทำลายเขาก็ไม่ยอม ระหว่างหนีตายครอบครัวถูกฆ่าตายเขาก็ไม่ยอม

จนกระทั่งตอนนี้ที่เขากำลังจะตาย

เขาก็ยังคงไม่ยอมแพ้

เขาจะต้องพกความไม่ยินยอมทั้งหมดนี้ฝังลงไปในดิน ตายตาไม่หลับงั้นเหรอ

ชายหน้าบากกัดฟันกรามแน่น

ไม่ เขาไม่ยอม

เขาอยากมีชีวิตอยู่

มีชีวิตอยู่เพื่อแข็งแกร่งขึ้น!

ชายหน้าบากฝืนลุกขึ้นจากพื้น จากนั้นเขาก็หมอบราบลงกับพื้นตรงหน้าต้นไม้ใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงกลาง

กราบสามครั้ง โขกศีรษะหนึ่งครั้ง

กราบครั้งที่หนึ่ง ขอชีวิต

กราบครั้งที่สอง ขอพึ่งพิง

กราบครั้งที่สาม ขอติดตาม!

และโขกศีรษะครั้งสุดท้ายอย่างแรง

ชายหน้าบากตะโกนเสียงดัง "ข้าขออุทิศวิญญาณ ขอเป็นข้ารับใช้ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ไปทุกภพทุกชาติ!"

ทั้งสองตระกูลตกอยู่ในความเงียบงัน

ในเวลานี้ บริเวณนั้นเงียบสงบจนได้ยินแม้แต่เสียงเข็มตก

จางเหล่าซื่อแทบไม่เชื่อสายตา เขาค่อยๆ เผยสีหน้าราวกับเพิ่งเคยรู้จักชายหน้าบากเป็นครั้งแรก

"จางอิ๋งหย่ง ฉันนับถือความกล้าหาญและความมุ่งมั่นของนายจริงๆ" เขาพึมพำ

เยี่ยหยางที่เฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมด คิดทบทวนอยู่สองอึดใจ ก็บังคับกิ่งไม้ให้ร่วงหล่นลงมา

ยื่นไปตรงหน้าของจางอิ๋งหย่ง

[มนุษย์ที่กำลังจะตายขอทำสัญญานายบ่าวกับคุณ ต้องการรับไว้หรือไม่?]

[ใช่/ไม่]

เยี่ยหยางใช้ทักษะตรวจสอบจางอิ๋งหย่ง

[เผ่าพันธุ์: มนุษย์]

[เลเวล: ระดับศิษย์ขั้นสูงสุด (คุณภาพสีเหลือง)]

[คัมภีร์เคล็ดวิชาระดับมนุษย์: ก้าวดาวตกเจ็ดดารา (ขั้นพื้นฐาน)]

[จุดอ่อน: สมอง]

ผู้ฝึกยุทธ์คุณภาพสีเหลือง ในอนาคตมีโอกาสเลื่อนขั้นเป็นปรมาจารย์ใหญ่

เนื่องจากเยี่ยหยางไม่สามารถออกไปจากที่นี่ได้ เขาจึงเตรียมตัวสำหรับการเลื่อนระดับของตัวเองในอนาคต

มีผู้ช่วยเยอะๆ ย่อมดีกว่าอยู่แล้ว

เลือกทำสัญญา

ปลายนิ้วของจางอิ๋งหย่งถูกพลังที่มองไม่เห็นกรีดจนเป็นแผล

หยดเลือดสีสดหยดหนึ่งลอยออกมาจากบาดแผล ค่อยๆ ลอยไปหากิ่งไม้

วินาทีที่สัมผัสกับกิ่งไม้ เลือดสีสดก็ซึมเข้าไปในนั้น

[การทำสัญญาเสร็จสมบูรณ์!]

ร่างที่หมอบราบของจางอิ๋งหย่งถูกแสงสีเขียวอ่อนๆ ปกคลุมไว้

ท่ามกลางสายตาของทุกคน

บาดแผลบนร่างกายของเขากำลังค่อยๆ สมานตัว แผลที่ลึกจนเห็นกระดูกก็กำลังมีเนื้อเยื่อใหม่งอกขึ้นมา

จางอิ๋งหย่งมีสีหน้าตื่นเต้น

เขารีบถอดเสื้อออก แกะผ้าที่พันแผลไว้ออก แล้วจ้องมองไปที่บาดแผล

รอยแผลที่เมื่อครู่ยังมีเลือดไหลอาบ ตอนนี้หยุดไหลแล้ว

ผิวหนังรอบๆ บาดแผลกำลังค่อยๆ ประสานเข้าหากัน

จางอิ๋งหย่งมองตาไม่กะพริบ

เขามองดูร่างกายของตัวเองที่ค่อยๆ ฟื้นคืนชีพ สัมผัสได้ถึงพลังเลือดลมที่ถูกซ่อมแซม

ความศรัทธาและความเคารพที่มีต่อต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ในใจพุ่งสูงปรี๊ด!

นี่คือต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ที่ผู้ลิขิตสวรรค์ทั้งสองยอมแลกทุกอย่างเพื่อคุ้มครองไว้!

ไม่ธรรมดาจริงๆ ด้วย

จางอิ๋งหย่งเดิมพันถูกแล้ว

ปัง ปัง ปัง!

จางอิ๋งหย่งโขกศีรษะสิบกว่าครั้งอย่างแรง

ตื่นเต้นจนแทบพูดไม่ออก

เขาอยากจะพูดขอบคุณต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์สักคำ แต่ก็รู้สึกว่าไม่ค่อยจริงใจนัก เพราะมันก็แค่คำพูดลอยๆ

ท่านต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ต้องการอะไรนะ

จางอิ๋งหย่งตั้งสติแล้วครุ่นคิด

ดินวิญญาณ ดินบริสุทธิ์งั้นเหรอ

การที่คนตระกูลเยี่ยยอมให้พวกเขาพักพิงหนึ่งคืน ดูเหมือนก็เป็นเพราะของสองสิ่งนี้

ที่ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ต้องการดินวิญญาณเขาไม่แปลกใจ แต่ทำไมคนตระกูลเยี่ยถึงต้องการดินบริสุทธิ์เยอะแยะขนาดนี้

หรือว่าดินบริสุทธิ์ก็มีประโยชน์ต่อต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์เหมือนกัน

จางอิ๋งหย่งคิดไม่ตก แต่เขาก็ตัดสินใจแน่วแน่แล้ว

รอให้แผลหายดี พลังฟื้นคืนสู่จุดสูงสุด และเก็บตัวทะลวงผ่านไปสู่ระดับปรมาจารย์

เขาจะออกจากพื้นที่หลบภัยไปข้างนอก เพื่อหาดินบริสุทธิ์มาถวายต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ให้มากกว่านี้!

ความเปลี่ยนแปลงบนร่างกายของจางอิ๋งหย่ง ทุกคนในตระกูลเยี่ยและตระกูลจางรอบๆ ต่างเห็นกันหมด

แต่ละคนมีความคิดต่างกันไป

บางคนอยากจะลองเข้าไปดูบ้าง แต่พอนึกถึงคำสัญญาของจางอิ๋งหย่งที่ยอมเป็นข้ารับใช้ไปทุกภพทุกชาติ

ขาที่ก้าวออกไปก็ต้องหยุดชะงัก

ไม่ใช่ทุกคนที่จะมีความกล้าพูดแบบนี้

คนตระกูลเยี่ยที่ทำหน้าที่เฝ้าต้นไม้อยู่ รู้สึกซับซ้อนในใจเมื่อมองดูจางอิ๋งหย่งที่ใกล้จะหายดี

จู่ๆ ก็พูดขึ้นมาว่า "ตอนนี้นายเข้าไปใกล้ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ได้แล้ว วันหลังถ้านายจะเข้ามาอีก พวกเราจะไม่ขวางนายแล้ว"

ข้ารับใช้ของต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ หรือที่มนุษย์เรียกกันว่า ข้ารับใช้ศักดิ์สิทธิ์ คนพวกนี้มักจะรับคำสั่งจากต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น

ถือเป็นสมบัติส่วนตัวของต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์

พวกเขาไม่มีสิทธิ์ห้ามข้ารับใช้ศักดิ์สิทธิ์เข้าใกล้ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์

นี่คือสิทธิพิเศษของข้ารับใช้ศักดิ์สิทธิ์

ริมฝีปากที่ซีดเซียวของจางอิ๋งหย่งกลับมามีสีเลือด เขาจัดท่านั่งคุกเข่าให้เรียบร้อย แล้วกล่าวขอบคุณต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์อย่างจริงใจ

ขอบคุณเสร็จ ก็ลุกขึ้นเดินกลับไปที่เต็นท์ทรุดโทรมของตัวเอง ก้มตัวมุดเข้าไป นั่งขัดสมาธิเพื่อปรับลมปราณ

ทางฝั่งตระกูลเยี่ย

หลังจากที่ผู้นำตระกูลเฒ่าดื่มน้ำแกงที่ต้มจากโสมป่าพืชวิญญาณเข้าไป ใบหน้าที่ซีดเซียวไร้ชีวิตชีวาก็เริ่มมีเลือดฝาด

"ผู้นำตระกูลฟื้นแล้ว!" ป้าเยี่ยตะโกนเสียงดัง ทำให้คนตระกูลเยี่ยที่รอดูอยู่ข้างนอกสะดุ้ง

จากนั้นทุกคนก็พากันกรูเข้าไปในบ้านหิน

"ดีจังเลย ผู้นำตระกูลรอดแล้ว"

"ผู้นำตระกูลยังไม่ตาย!"

"ผู้นำตระกูลเป็นยังไงบ้าง พูดได้หรือเปล่า"

"ตอนนี้ผู้นำตระกูลดูมีเรี่ยวมีแรงขึ้นมาหน่อยแล้วนะ"

เสียงพูดคุยดังจอแจในบ้านหินราวกับตลาดขายของในเมือง ดังจนผู้นำตระกูลเฒ่าปวดหัวตึบๆ

เขาถลึงตาพูดเสียงดุ "ตาแก่นี่ไม่ตาย ก็คงถูกพวกแกกวนจนตายเข้าสักวัน หุบปากแล้วออกไปให้หมด!"

ทุกคนหดคอลง

แอบดูสีหน้าผู้นำตระกูล เห็นว่าเขากำลังโกรธจริงๆ จึงรีบหนีออกจากบ้านไป

เยี่ยชวีเองก็อยากจะออกไปเหมือนกัน

ผู้นำตระกูลเฒ่าเรียกให้เขาหยุด

"เยี่ยชวีอยู่ก่อน ฉันอยากจะฟังเรื่องที่เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้หน่อย"