บทที่ 29 : ยัยคุณหนูใหญ่เยี่ยเจียวเจียวจอมมาร คิดจะจับข้าไปเป็นภรรยางั้นหรือ?
บทที่ 29 : ยัยคุณหนูใหญ่เยี่ยเจียวเจียวจอมมาร คิดจะจับข้าไปเป็นภรรยางั้นหรือ?
"ซัคคิวบัส...?"
"คุณหนูใหญ่เยี่ยเจียวเจียวเนี่ยนะ?"
เปลือกตาของนั่วเสี่ยวฉือกระตุกยิบ ลางสังหรณ์อันย่ำแย่แล่นริ้วขึ้นมาในหัวทันที "อยู่ๆ ยัยคุณหนูใหญ่เยี่ยเจียวเจียวกลายร่างเป็นซัคคิวบัสไปได้อย่างไรกัน?"
และการที่ระบบส่งภารกิจแจ้งเตือนมาในเวลานี้ ย่อมหมายความว่าเยี่ยเจียวเจียวได้มาถึงที่นี่แล้ว
แรงระเบิดกึกก้องเมื่อครู่นี้ ก็เป็นฝีมือของยัยคุณหนูใหญ่เยี่ยเจียวเจียวอย่างนั้นหรือ?
คลื่นกระแทกจากแรงระเบิดมหาศาลขนาดนี้...
ในยามนี้ ยัยคุณหนูใหญ่เยี่ยเจียวเจียวจะแข็งแกร่งขึ้นมามากมายขนาดไหนกันแน่!
ตูม!!!
ยังไม่ทันที่นางจะคิดหาคำตอบ หลังคาโรงแรมนิทรรศการทั้งหมดก็ถูกพลังงานสีม่วงอันดุดันเกรี้ยวกราดระเบิดซัดจนกลายเป็นผุยผงในพริบตา!
แสงอาทิตย์ยามอัสดงสาดส่องผ่านช่องโหว่ของหลังคาที่พังทลายลงมา
ร่างของซัคคิวบัสสาวผู้มีเรือนร่างเย้ายวนและมีเขาสัตว์งอกเงยอยู่บนศีรษะ ซึ่งก็คือคุณหนูใหญ่เยี่ยเจียวเจียว ยืนตระหง่านอยู่บนซากปรักหักพังของหลังคา
นางกอดอก รูม่านตาส่องประกายแสงสีม่วงปลาบ พลางกวาดสายตาอันเย็นชาสำรวจทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่เบื้องล่าง
ในเวลานี้ ผู้คนทั่วทั้งโรงแรมต่างพากันกลั้นหายใจด้วยความหวาดกลัว ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะส่งเสียงหายใจแรง!
และนางก็ค้นพบนั่วเสี่ยวฉือที่อยู่ท่ามกลางฝูงชนได้อย่างรวดเร็ว!
"เฮะๆๆๆๆ!"
ริมฝีปากของคุณหนูใหญ่เยี่ยเจียวเจียวยกยิ้มกว้าง นางยกมือขึ้นปิดใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง รูม่านตาสั่นระริกด้วยความตื่นเต้นสุดขีด "นั่วเสี่ยวฉือของข้า! ในที่สุดข้าก็หาเจ้าเจอแล้ว!"
"เอ๊ะ?"
นั่วเสี่ยวฉือถึงกับสตั้นไปในทันที นางอ้าปากค้างด้วยความตื่นตะลึงตามสัญชาตญาณ
คำว่า 'นั่วเสี่ยวฉือของข้า' มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่?
ยัยนี่ตั้งใจบุกมาที่นี่เพื่อชำระแค้นเรื่องที่โดนข้าทุบตีปางตายในคราวนั้นใช่ไหม?
"นี่! เยี่ยเจียวเจียว เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับคนอื่น!" นั่วเสี่ยวฉือขมวดคิ้วแน่น นางรีบกางแขนออกเพื่อเอาตัวเข้าบังมู่เสี่ยวหลานที่ยืนอยู่ข้างๆ ทันที
"หากเจ้ามีความแค้นเคืองอะไรกับข้า ก็จงมาลงที่ข้าคนเดียวเลย!"
นางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังอันเข้มข้นเด่นชัด ยามนี้พละกำลังของคุณหนูใหญ่เยี่ยเจียวเจียวแข็งแกร่งเหนือกว่าใครทั้งหมดในที่แห่งนี้
กระทั่งอาจจะเหนือกว่าท่านผู้นำตระกูลมู่เสียด้วยซ้ำ!
หากต้องเปิดฉากต่อสู้กันจริงๆ ต่อให้ทุกคนร่วมมือกันรุมโจมตี ก็อาจจะไม่มีทางเอาชนะนางได้เลย
ในเมื่อนางเป็นคนก่อเรื่องและยั่วยุศัตรูคนนี้ขึ้นมาเอง นางก็ไม่อยากให้คนอื่นต้องพลอยโดนหางเลขและถูกล้างแค้นไปด้วย!
โดยเฉพาะมู่ชิงเสวียน! และมู่เสี่ยวหลาน!
"มาลงที่เจ้าอย่างนั้นหรือ?"
คุณหนูใหญ่เยี่ยเจียวเจียวส่ายหน้าไปมา พลางยกมือขึ้นป้องปากหัวเราะคิกคักพลางจ้องมองนางด้วยสายตาหวานเชื่อม "ไม่ ไม่ ไม่! ข้าจะตัดใจลงมือทำร้ายเจ้าได้อย่างไรกันเล่า? แม่กระต่ายขาวน้อยของข้า!"
"แล้วเจ้าต้องการจะทำอะไรกันแน่!" นั่วเสี่ยวฉือขบเคี้ยวเคี้ยวฟันถลึงตาใส่ยัยจอมมารตรงหน้า
"เจ้ามัน....."
ฟุ่บ!
"เฮะๆๆ! ข้าคิดจะทำอะไรอย่างนั้นหรือ?"
ยังไม่ทันที่นางจะเอ่ยจบประโยค ร่างของคุณหนูใหญ่เยี่ยเจียวเจียวก็มาปรากฏกายอยู่ด้านหลังของนางในพริบตา นางโน้มตัวเข้าใกล้ใบหูของนั่วเสี่ยวฉือ พลางกระซิบกระซาบเสียงแผ่วเบา
"แน่นอนว่าข้าปรารถนาจะสยบเจ้าด้วยพละกำลังอันเหนือชั้น และเปลี่ยนเจ้าให้กลายเป็นคนของข้าอย่างไรเล่า!"
"!!! เร็วมาก!" ดวงตาของนั่วเสี่ยวฉือเบิกกว้างด้วยความตกใจ นางรีบกระโดดหลบฉากถอยหนีไปด้านข้างทันที!
ขณะเดียวกัน นางก็ไม่เข้าใจความหมายของคำว่า 'สยบ' ที่คุณหนูใหญ่เยี่ยเจียวเจียวเอ่ยออกมาเลยสักนิด?
นี่เป็นวิธีการรูปแบบใหม่ที่ยัยนี่คิดขึ้นมาเพื่อสร้างความอัปยศอดสูให้นางหรืออย่างไรกัน?
"เฮะๆๆ! อย่าคิดว่าจะหนีพ้นเลย แม่กระต่ายขาวน้อยของข้า!" คุณหนูใหญ่เยี่ยเจียวเจียวคลี่ยิ้ม นิ้วก้อยของนางขยับไหวระริกยามที่จ้องมองร่างที่กำลังถอยร่นของนั่วเสี่ยวฉือ ก่อนจะพุ่งร่างไปดักหน้าของนางในพริบตา
"เพราะไม่ว่าเจ้าจะหนีเตลิดไปที่ใด ข้าก็ย่อมตามไปจับตัวเจ้ากลับมาได้อยู่ดี!"
"ถอยไปให้พ้นทางข้านะ!" ใบหน้าของนั่วเสี่ยวฉือเหยเกด้วยความนึกรังเกียจ นางรัวกำปั้นทุบสวนออกไปทันที
"เจ้าต้องการอะไรจากข้ากันแน่วะ?!"
คุณหนูใหญ่เยี่ยเจียวเจียวปรายตามองกำปั้นที่เชื่องช้าและเบาหวิวราวนุ่นนั้น ก่อนจะส่ายหน้าพลางเผยรอยยิ้มเหยียดหยาม
"การออกหมัดมันไม่ได้ทำกันแบบนี้หรอกนะ!"
วินาทีต่อมา นางก็ควบแน่นบอลพลังงานขึ้นในฝ่ามืออย่างรวดเร็ว แล้วกระแทกตูมเข้าใส่หน้าท้องของนั่วเสี่ยวฉืออย่างจัง!
โครม!
"อึก... อวักกกก!"
ร่างของนั่วเสั่วฉือปลิวละลิ่วถอยหลังไปตามแรงกระแทก นางเอามือกุมท้องพลางล้มพับลงไปกองกับพื้น
จบเห่แล้ว! จบสิ้นแล้ว! โดนพลังโจมตีรุนแรงมหาศาลขนาดนี้เข้าไป ข้าต้องตายแน่ๆ!
เจ็บ... เจ็บเหลือเกิน...
"เอ๊ะ? ไม่ใช่สี่!" อยู่ๆ นั่วเสี่ยวฉือก็เบิกตาค้าง นางลองเอามือลูบหน้าท้องของตนเองด้วยความเหลือเชื่อ "มันไม่เห็นจะเจ็บตรงไหนเลยนี่นา!"
"พลังป้องกันของข้า แข็งแกร่งขนาดที่ต้านทานการโจมตีระดับนี้ได้เชียวหรือ?"
ทว่าวิกฤตการณ์เบื้องหน้ายังไม่สิ้นสุด คุณหนูใหญ่เยี่ยเจียวเจียวค่อยๆ สาวเท้าก้าวเดินเข้ามาหาช้าๆ โดยไม่มีความคิดที่จะปล่อยนางไปเลยแม้แต่น้อย!
"เฮะๆๆ! นี่ยังไม่เข้าใจอีกหรือ?"
"ถ้าอย่างนั้น ข้าจะเอ่ยคำพูดตรงๆ เลยก็แล้วกัน!" นางเอื้อมมือไปเชยคางของนั่วเสี่ยวฉือขึ้นมา พลางแสยะยิ้มกว้าง
"ข้าถูกตาต้องใจในตัวเจ้าแล้ว เพราะฉะนั้นเจ้าต้องมาเป็นภรรยาของข้า!"
"หากเจ้าบังอาจปฏิเสธล่ะก็..."
นางแค่นเสียงหัวเราะอย่างชั่วร้าย "เจ้าคงไม่อยากเห็นสามีสุดที่รักของเจ้า ต้องเผชิญกับเคราะห์ร้ายหรอกใช่ไหม?"
เปรี้ยง!
ราวกับมีสายฟ้าฟาดผ่าลงมากลางใจของนั่วเสี่ยวฉือจนสมองขาวโพลน!
"ฮะ?" นางตาค้าง จ้องมองคุณหนูใหญ่เยี่ยเจียวเจียวด้วยความเหลือเชื่อ "ไปเป็นภรรยาของเจ้านี่นะ?"
นี่มันเรื่องตลกขำขันระดับโลกเรื่องไหนกันเนี่่ย?
ความจริงแล้วคุณหนูใหญ่เยี่ยเจียวเจียวหลงรักมู่ชิงเสวียนไม่ใช่หรือไง?
แล้วไฉนในยามนี้ ยัยนี่ถึงได้เปลี่ยนความสนใจมาลงที่ตัวข้าได้เล่า?
ต่อให้ยัยนี่จะนึกสนใจในตัวข้าจริงๆ แต่มันจะเป็นไปได้อย่างไรที่ผู้หญิงสองคนจะมาครองคู่กันได้!
ในเวลานี้ สมองอันน้อยนิดของนั่วเสี่ยวฉือมึนตึ้บจนหมุนติ้วไปหมดแล้ว
ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขัดจังหวะขึ้นมา!
【 โฮสต์คะ เรื่องราวมันเป็นแบบนี้ค่ะ 】
【 เป็นเพราะก่อนหน้านี้คุณหนูใหญ่เยี่ยเจียวเจียวเคยถูกโฮสต์ทุบตีปางตาย แถมยังถูกมู่ชิงเสวียนสร้างความอัปยศอดสูต่อหน้าผู้คนมากมาย 】
【 ด้วยเหตุนี้ นางจึงเกิดความยึดติดอันแรงกล้าที่จะต้องเอาชนะและสร้างความอัปยศอดสูคืนให้แก่โฮสต์ให้จงได้ 】
【 ทว่าดันเกิดอุบัติเหตุไม่คาดฝันขึ้น ร่างกายของนางถูกจอมมารรุกรานและแทรกซึม จนทำให้แปรเปลี่ยนสภาพกลายเป็นซัคคิวบัส และแม้กระทั่งความยึดติดในใจของนางก็เริ่มเกิดความบิดเบี้ยวเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อยค่ะ 】
【 นั่นก็คือ การเอาชนะโฮสต์พร้อมกับจับโฮสต์มาทำเป็นภารโรง... ไม่ใช่ เปลี่ยนโฮสต์มาเป็นภรรยาของนางแทนค่ะ! 】
【 เพราะอย่างไรเสีย คงไม่มีสิ่งใดที่จะสร้างความอัปยศอดสูให้แก่ศัตรูได้มากไปกว่าการจับศัตรูมาเป็นภรรยาของตนเองอีกแล้วล่ะค่ะ! 】
ปัง!
"ช่างน่าขันสิ้นดี! ข้าไม่มีวันยอมให้ยัยนี่ทำสำเร็จหรอก!" นั่วเสี่ยวฉือขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน นางทุบกำปั้นลงบนพื้นดินด้วยความโกรธจัด แววตาทั้งสองข้างฉายประกายแน่วแน่เด็ดเดี่ยว
"ถึงแม้ว่าตัวข้า นั่วเสี่ยวฉือ จะนึกเกลียดชังมู่ชิงเสวียนมาก และเกลียดที่เขาชอบกลั่นแกล้งรังแกข้าอยู่เรื่อยก็ตาม แต่ถึงอย่างไรในยามนี้เขาก็ถือว่าเป็นคนของข้าแล้ว!"
"ต่อให้ข้าต้องตาย ข้าก็ไม่มีวันยอมทรยศหักหลังเขาเด็ดขาด!"
เมื่อเห็นท่าทีเช่นนั้น ระบบก็เงียบเสียงลงและไม่โต้ตอบอะไรอีก
นั่วเสี่ยวฉือขมวดคิ้ว เม้มริมฝีปากแน่น นางเริ่มใช้ระดับสติปัญญาอันน้อยนิดและจำกัดของตนเองเพื่อขบคิดหาวิธีทำลายสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกนี้
ไม่นานนัก ความคิดอันชาญฉลาดหลักแหลมก็แล่นเข้ามาในหัว!
พรสวรรค์ของนาง 'บารมีราชมังกร' ไม่ใช่ว่ามันจะสามารถสร้างความหวาดกลัวฝังลึกในสายเลือดให้แก่สิ่งมีชีวิตทั้งมวลยกเว้นมนุษย์หรอกหรือ?
ในยามนี้ ยัยคุณหนูใหญ่เยี่ยเจียวเจียวก็ไม่ควรจะนับว่าเป็นมนุษย์ธรรมดาอีกต่อไปแล้วใช่ไหมล่ะ?
หากข้าลองใช้กลยุทธ์นี้ดู มันจะสามารถข่มขวัญยัยนี่จนหวาดกลัวจนต้องวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงไปได้หรือเปล่านะ?
ลองดูเลยก็แล้วกัน!
"นี่! เจ้าน่ะ..." นั่วเสี่ยวฉือรีบตั้งสติ พลางหยัดกายลุกขึ้นยืนตรง จากนั้นก็แสร้งทำสีหน้าท่าทางเย็นชาเลียนแบบคุณหนูใหญ่เยี่ยเจียวเจียวในตอนแรกทันที
"คุกเข่าลงไปซะ!!!"
"เฮะๆๆ!" คุณหนูใหญ่เยี่ยเจียวเจียวชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำนั้น ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะอย่างเหยียดหยาม "เจ้าพูดเรื่องบ้าอะไรน่ะ? เจ้า..."
ทว่ายังไม่ทันที่นางจะเอ่ยจบประโยค ยามที่สายตาของนางประสานเข้ากับนั่วเสี่ยวฉือ ร่างทั้งร่างของนางก็พลันสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ตามสัญชาตญาณ!
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด อยู่ๆ ในใจของนางก็บังเกิดความหวาดกลัวอย่างลึกลับต่อตัวนั่วเสี่ยวฉือขึ้นมาทันตา!
มันเป็นความรู้สึกหวาดกลัวฝังลึกที่สืบทอดมาทางสายเลือด เหมือนอย่างที่ฝูงแกะตัวน้อยมักจะหวาดกลัวหมาป่าตัวร้ายมาตั้งแต่กำเนิดไม่มีผิด!
"ข้าบอกให้เจ้าคุกเข่าลงไปอย่างไรเล่า!"
"คุกเข่าลงไปแล้วค่อยเอ่ยปากพูด!!!"
นั่วเสี่ยวฉือแผดเสียงคำรามลั่นอีกครั้ง แอบนึกกระหยิ่มยิ้มย่องและดีใจลึกๆ ในใจ
นึกไม่ถึงเลยว่า พรสวรรค์ของนางจะใช้งานได้ยอดเยี่ยมและมีประโยชน์ขนาดนี้!
ทว่าในวินาทีต่อมา นางก็ไม่สามารถหัวเราะออกมาได้อีกต่อไป
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! น่าตลกสิ้นดี! ช่างน่าขันเหลือเกิน!"
คุณหนูใหญ่เยี่ยเจียวเจียวเอามือปิดใบหน้า พลางแหงนหน้าหัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่ง จากนั้นนางก็ฝืนสะกดกลั้นความหวาดกลัวในสายเลือดเอาไว้ แล้วบังคับตัวเองให้จ้องประสานสายตากลับไปที่นั่วเสี่ยวฉืออีกครั้ง
"นั่วเสี่ยวฉือ! ความแข็งแกร่งดุดันของเจ้ามันยิ่งทำให้ข้าปรารถนาที่จะสยบและพิชิตใจเจ้ามากยิ่งขึ้นไปอีก!"
"อะไรนะ?!" ดวงตาของนั่วเสี่ยวฉือเบิกกว้าง นางยังไม่ทันจะตื่นจากอาการตกตะลึงเลยด้วยซ้ำ
ฟุ่บ!
วินาทีต่อมา หางรูปหัวใจของคุณหนูใหญ่เยี่ยเจียวเจียวก็ควบแน่นพลังงานสีม่วงอันเข้มข้น ก่อนจะตวัดฟาดเข้าใส่ร่างของนางอย่างรวดเร็ว
ส่งผลให้ร่างของนางถูกพันธนาการจนไม่สามารถขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวได้อีกต่อไปในทันที!