บทที่ 20 : สามีจอมเผด็จการ!
บทที่ 20 : สามีจอมเผด็จการ!
"ประลองยุทธ์กันอย่างนั้นหรือ?"
มู่ชิงเสวียนฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้ มุมปากของเขาพลันยกยิ้มเจ้าเล่ห์: "ตกลง! ข้ารับคำท้า!"
นั่วเสี่ยวฉือดีใจจนเนื้อเต้นเมื่อได้ยินเช่นนั้น
นางต้องยอมทนรองรับอารมณ์ของมู่ชิงเสวียนมาตั้งนานนม ยามนี้นางจะได้สั่งสอนและทุบตีเจ้าคู่ปรับตลอดกาลคนนี้ให้หนำใจเสียที!
"ทว่า!"
มู่ชิงเสวียนขยับกายเข้ามาใกล้ขนาบข้างนาง ก่อนจะยื่นมือไปบีบแก้มเนียนแรงๆ แล้วเอ่ยว่า "จะประลองกันก็ย่อมได้ แต่หากเจ้าเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ขึ้นมา เจ้าจะชดเชยอย่างไรเล่า?"
"หา? ข้าจะแพ้อย่างนั้นหรือ?" นั่วเสี่ยวฉือพลันทำสีหน้าไม่สบอารมณ์ทันควัน นางถลกแขนเสื้อขึ้นด้วยความทนงตน เผยให้เห็นต้นแขนอันขาวผ่องและนุ่มนิ่มเพื่อข่มขวัญอีกฝ่าย:
"มู่ชิงเสวียน! ข้าจะบอกอะไรเจ้าให้นะ!"
"ยามนี้ข้าแข็งแกร่งมาก! เจ้ามันก็แค่พวกสวะ... อื้อ~"
ยังมิทันที่นางจะเอ่ยจนจบประโยค มู่ชิงเสวียนก็ใช้ฝ่ามือปิดปากของนางไว้เสียก่อน
"ข้ารู้ว่าเจ้าแข็งแกร่งมาก ภรรยาของข้า!" มู่ชิงเสวียนหัวเราะหึๆ ในลำคอ พลางเลียริมฝีปากนัยน์ตาจดจ้องไปยังนั่วเสี่ยวฉือที่ใบหน้าเริ่มขึ้นสีระเรื่อ "แต่เจ้ามิคิดหรือว่า การประลองที่ไม่มีเดิมพันมันช่างไร้ความน่าสนใจสิ้นดี?"
เอาเช่นนี้เป็นอย่างไร!
"ผู้ใดที่เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ จะต้องยอมทำตามความปรารถนาของผู้ชนะหนึ่งข้อ!"
มู่ชิงเสวียนเผยรอยยิ้มอันเจ้าเล่ห์แฝงความนัย
"เอ๋?" นั่วเสี่ยวฉือจ้องมองรอยยิ้มของเขาแล้วพลันสัมผัสได้ถึงลางสังหรณ์อันไม่ชอบมาพากล ทว่านางก็ยังคงพยักหน้ารับพร้อมฝืนยิ้ม: "ตกลง! เอาตามนั้น!"
ฟุ่บ!
สิ้นคำเอ่ย นั่วเสี่ยวฉือก็ฉีกยิ้มกว้างและอันตรธานหายไปจากจุดนั้นในพริบตา!
วินาทีต่อมา นางก็ไปปรากฏกายอยู่ทางด้านหลังของมู่ชิงเสวียน
"หึๆ! มู่ชิงเสวียน! เจ้าประมาทเกินไปแล้ว!" นั่วเสี่ยวฉือดีใจจนเนื้อเต้น นางรวบรวมพลังวัตรทั้งหมดไว้ที่กำปั้นก่อนจะซัดเข้าที่กลางหลังของเขาอย่างสุดแรง:
"ไปลงนรกเสียเถอะ!"
กำปั้นอันทรงพลังขนาดเท่าทะนานเปี่ยมด้วยอานุภาพที่ไม่อาจต้านทาน ทะลวงผ่านทรวงอกของมู่ชิงเสวียนในทันที!
ทว่าสัมผัสจากปลายหมัดกลับว่างเปล่า ทำให้นั่วเสี่ยวฉือมิอาจยินดีได้เลยสักนิด
"ภาพลวงตาอย่างนั้นหรือ?" นางเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง
มองมาข้างหลังเจ้าสิ!
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลังของนาง!
"นาหนี่?!" นางสะดุ้งสุดตัว รีบเอี้ยวตัวกลับมาเพื่อเตรียมรับมืออย่างรวดเร็ว
ทว่าสิ่งแรกที่พุ่งเข้ามาปะทะกลับเป็นริมฝีปากของอีกฝ่าย!
จุ๊บ!
"กรี๊ดดดดด!" นั่วเสี่ยวฉือร้องลั่นพลาดยังถอยร่นไปข้างหลังหลายสิบก้าว นางขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความอับอาย ใบหน้าแดงก่ำจดจ้องเขาตาไม่กระพริบ
"มู่ชิงเสวียน! เจ้าจงจริงจังกับข้าเดี๋ยวนีนะ! ยามนี้พวกเรากำลังประลองยุทธ์กันอยู่!"
"เรื่องพรรค์นั้นไว้ค่อยกลับไปจัดการกันที่ห้อง!"
"ก็ได้! ยามนี้ข้าจริงจังแล้ว!" เสียงของมู่ชิงเสวียนดังขึ้นจากทางด้านหลังของนางอีกครา!
ภาพลวงตาอีกแล้วซินะ!
ตูม!
"อึก...!"
ยังมิทันที่นั่วเสี่ยวฉือจะได้โต้ตอบ ร่างของนางก็ถูกกระแทกเข้าที่กลางหลังอย่างแรงจนลอยกระเด็นไปข้างหน้าอย่างมิอาจควบคุมได้
ร่างของนางไถลครูดไปกับพื้นจนกระทั่งตกลงไปในหลุมลึกขนาดใหญ่ริมทะเลสาบ
ทว่าโชคดีนักที่พลังป้องกันของเผ่ามังกรในร่างนี้สูงล้ำเกินไป การโจมตีเมื่อครู่จึงเป็นเพียงแค่การทำให้นางสะกิดสะเกาเท่านั้น
"เจ้ามู่ชิงเสวียนตัวแสบ!" นั่วเสี่ยวฉือปัดเศษดินออกจากริมฝีปาก นางเผยรอยยิ้มอันตื่นเต้นพลางหยัดกายลุกขึ้นยืน "แบบนี้สิถึงจะสนุก! การได้ลิ้มรสความสำเร็จหลังจากโค่นเจ้าลงได้ มันช่างเย้ายวนใจนัก!"
จนถึงตอนนี้ นางก็ยังมิเชื่อว่าตนเองจะพ่ายแพ้ให้แก่มู่ชิงเสวียน
เพราะเรื่องเมื่อครู่มันเป็นเพียงแค่ความประมาทของนางเท่านั้น
และนางยังคงมีเคล็ดวิชาที่ยังมิได้งัดออกมาใช้อีกตั้งมากมาย!
ฟุ่บ!
ร่างของมู่ชิงเสวียนถูกห่อหุ้มด้วยชั้นพลังปราณสีขาวบริสุทธิ์ เขาค่อยๆ ก้าวเดินลงไปใจกลางทะเลสาบโดยที่ร่างมิได้จมลงสู่ผืนน้ำเลยแม้แต่น้อย
เขาค่อยๆ หยิบโทรโข่งขยายเสียงออกมาจากทางด้านหลัง ก่อนจะกวักมือเรียกนั่วเสี่ยวฉือ:
"เจ้าน่ะ—เข้ามานี่สิ!"
"บ้าจริง! มู่ชิงเสวียน เจ้าโง่หรืออย่างไร?"
นั่วเสี่ยวฉือกระทืบเท้าด้วยความขัดใจ: "ข้ายังมิสำเร็จวิชาตัวเบาขั้นเหยียบน้ำระลอกคลื่นเลยนะ เจ้าคิดจะแกล้งให้ข้าจมน้ำตายหรืออย่างไร?"
ทว่ามู่ชิงเสวียนกลับแสร้งทำเป็นหูทวนลม ราวกับจงใจจะกลั่นแกล้งและหยอกเย้าคร่าเวลาของนางเล่น
"ก็ได้! มู่ชิงเสวียน นี่เจ้าบังคับข้าเองนะ!"
นั่วเสี่ยวฉือนัยน์ตาฉายแววเด็ดเดี่ยว
"เดิมทีข้ากลัวว่าจะทำร้ายเจ้าจนบาดเจ็บ จึงไม่อยากจะใช้วิธีนี้เลยสักนิด"
"ทว่ายามนี้ดูเหมือนว่าหากข้าไม่ลงมือ เจ้าก็คงมิรู้ว่าผู้ใดกันแน่ที่เป็นผู้เหนือกว่า!"
"มู่ชิงเสวียน! รับมือ!"
นางสูดลมหายใจเข้าลึก จนหน้าท้องพองขยายใหญ่โตราวกับลูกบอล จากนั้นก็พ่นมันออกมาอย่างรุนแรง!
"【 มังกรคลั่งคำราม! โฮก~ 】"
ตูม!!!
ทะเลเพลิงอันบ้าคลั่งพวยพุ่งออกจากปากของนางในทันที!
ซ่า ซ่า ซ่า!
คลื่นเปลวเพลิงซัดสาดลงสู่ผืนน้ำในทะเลสาบ เกิดเป็นฟองคลื่นหนุนเนื่องนับพันระลอก
มวลน้ำและเปลวเพลิงปะทะกันจนเกิดเสียงอื้ออึง บดบังทัศนียภาพจนมืดฟ้ามัวดิน พุ่งเข้ากดทับร่างของมู่ชิงเสวียนที่ดูเล็กจ้อยราวกับมดปลวกในทันใด!
"น่าสนใจดีนี่!"
มุมปากของมู่ชิงเสวียนยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เขาจ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยความสงบนิ่งโดยไร้แววตื่นตระหนกแม้เพียงกระผีกริ้น
ระลอกคลื่นเพลิงคืบคลานเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ!
ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แล้ว!!!
วินาทีต่อมา!
เขายกหมัดขึ้น!
ทั่วทั้งร่างของเขาพลันอัดแน่นไปด้วยพลังปราณสีขาวพิสุทธิ์ ซึ่งควบแน่นจนกลายเป็นกลุ่มก้อนคล้ายไอหมอก คลี่คลายและหลอมรวมเข้าสู่กำปั้นอย่างรวดเร็ว!
ตูม!
เขาซัดหมัดออกไปเพียงหนึ่งครา ทำลายกำแพงเพลิงเบื้องหน้าจนเกิดเป็นช่องโหว่ขนาดใหญ่เท่าตึกสามสี่ชั้นในพริบตา!
คลื่นเปลวเพลิงอันสูงชันพังทลายลงทันควัน ร่วงหล่นลงสู่น้ำราวกับใบไม้แห้งที่ปลิดปลิวตามสายลม
"นี่เจ้า... ล้อข้าเล่นใช่ไหม?!"
นั่วเสี่ยวฉือเบิกตากว้าง อ้าปากค้างด้วยความอัศจรรย์ใจ: "เจ้า... เหตุใดเจ้าจึงแข็งแกร่งถึงเพียงนี้?"
มู่ชิงเสวียนมิได้ตอบคำถาม เขาทำเพียงส่งยิ้มละมุนมาให้นาง
ฟุ่บ!
ฉับ ฉับ ฉับ!
สองเท้าของมู่ชิงเสวียนเคลื่อนไหวรวดเร็วราวกับภาพลวงตา เขาเหยียบย่างเหนือระลอกคลื่น ทะยานร่างข้ามผืนน้ำในทะเลสาบมุ่งตรงมายังฝั่ง!
"แม่เจ้าโว้ย! ผีหลอก!"
นั่วเสี่ยวฉือตกใจสุดขีด ทว่านางก็ยังไม่คิดที่จะยอมแพ้!
"【 มังกรคลั่งคำราม! โฮก~ 】"
นางเปิดฉากโจมตีอีกครั้ง หลังจากพ่นลมหายใจออกไปคราหนึ่ง นางก็สูดลมหายใจเข้าลึกแล้วพ่นออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า!
ราวกับปืนใหญ่อัคนีที่พ่นคลื่นเพลิงเข้าใส่ศัตรูอย่างต่อเนื่องมิขาดสาย
ทว่า.....
การกระทำทั้งหมดนี้กลับสูญเปล่า!
ปัง ปัง ปัง!
มู่ชิงเสวียนใช้มือเปล่าปัดป้องคลื่นเพลิงที่พุ่งเข้ามาขยำมันจนกลายเป็นก้อนกลมอย่างง่ายดายราวกับเศษกระดาษ
จากนั้นเขาก็โยนมันทิ้งไปทางด้านหลัง ส่งผลให้น้ำในทะเลสาบสาดกระเซ็นไปทั่วทุกสารทิศ!
เขาฉีกยิ้มกว้าง ขณะที่ระยะห่างจากชายฝั่งกระชั้นชิดเข้ามาเรื่อยๆ: "ฮิฮิ! ภรรยาข้า ข้ามาหาเจ้าแล้ว!"
"กรี๊ดดดดด!"
ขนทั่วร่างของนั่วเสี่ยวฉือลุกชันด้วยความหวาดกลัว นางตื่นตระหนกกับความไร้เทียมทานของเขาจนต้องรีบหันหลังกลับเพื่อเตรียมโกยแนบ
หมับ!
วินาทีต่อมา ฝ่ามือหนาก็วางลงบนไหล่ของนางอย่างแม่นยำ!
"สามี... สามีขา?" นางหันกลับมาพร้อมรอยยิ้มที่ดูแหยเกยิ่งกว่าการร้องไห้ พยายามออดอ้อนเพื่อขอความเมตตาจากมู่ชิงเสวียน: "ข้า... ข้าคือภรรยาของเจ้านะเจ้าคะ!"
"ท่านช่วยออมมือและอ่อนโยนกับข้าหน่อยได้หรือไม่?"
มู่ชิงเสวียนยิ้มละมุน
ตูม!
ด้วยแรงกดดันอันมหาศาลที่ปะทุขึ้นอย่างกะทันหัน ร่างของนั่วเสี่ยวฉือก็ถูกซัดกระแทกลงกับพื้นดินอย่างรุนแรงจนมิอาจขัดขืนได้!
แรงกระแทกนั้นทำให้ผืนดินยุบตัวลงเป็นหลุมลึกขนาดใหญ่!
สมองของนั่วเสี่ยวฉืออื้ออึง นัยน์ตาเริ่มพร่ามัวและค่อยๆ มืดดับลง
ในใจของนางเต็มไปด้วยความสิ้นหวังอันลึกล้ำ และมิอาจเข้าใจได้เลยว่าเหตุใดตนเองจึงพ่ายแพ้อย่างหมดรูปเช่นนี้!
เหตุใดมู่ชิงเสวียนจึงได้แข็งแกร่งปานสวรรค์กลั่นแกล้งเช่นนี้?
ก่อนที่สติจะดับวูบ นางได้แต่ยิ้มขื่นให้กับชะตากรรม พลันรู้สึกท้อแท้ในใจเป็นอย่างยิ่ง:
'ศัตรูที่ต่อให้ทุ่มเทพลังทั้งหมดที่มีก็มิอาจก้าวข้ามได้เลยอย่างนั้นหรือ?'
'จบเห่แล้ว... ต่อจากนี้ไปข้าคงต้องยอมสยบอยู่ใต้โอวาทของสามีจอมเผด็จการผู้นี้ไปชั่วชีวิตแน่ๆ!'
ตุบ!
เอ่ยจบ นางก็สะบัดหน้าไปอีกทางแล้วหมดสติหลับใหลไปบนพื้นดิน
มู่ชิงเสวียนยิ้มบางๆ ก่อนจะช้อนร่างของนางขึ้นในท่าอุ้มเจ้าสาวแนบอักษ์
"เด็กดี~ บนพื้นมันหนาวนัก~" เขาจุมพิตเบาๆ ที่หน้าผากของนั่วเสี่ยวฉือด้วยความทะนุถนอม จากนั้นร่างของเขาก็อันตรธานหายไปในทันที มุ่งหน้าพานางกลับเข้าสู่ห้องนอน:
"พวกเราไปนอนกันเถอะ!"
เขาหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้กลุ่มศิษย์ในสำนักที่ยืนเฝ้าดูเหตุการณ์อยู่รอบๆ ได้แต่นิ่งอึ้งและยืนงงอยู่ท่ามกลางสายลม
"บ้าน่า? เมื่อครู่นี้พวกเขากำลังใช้ความรุนแรงในครอบครัวกันอยู่ใช่หรือไม่? ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก!"
"บ้าจริง! ข้าประเมินมู่ชิงเสวียนต่ำเกินไป! ที่แท้เขาก็มิใช่พวกกลัวภรรยาหรอกรึ!"
"ซี้ด! คุณหนูนั่วช่างน่าเวทนายิ่งนัก!"
ต่อให้ภายนอกนางจะดูน่าเกรงขามเพียงใด ทว่ายามใดที่อยู่ต่อหน้าสามีของตนเอง นางกลับกลายเป็นแมวน้อยที่ไร้ทางสู้ไปในทันที!
"จะว่าไป... แล้วยามนี้คนทั้งสองกำลังจะไปทำสิ่งใดกันต่อล่ะ?"