บทที่ 1 : ข้าไม่อยากกลายเป็นภรรยาของใครนะ!

"จุ๊ๆๆ! เป็นการตายที่แปลกประหลาดพิสดารแท้!"

"ถึงกับหัวใจวายตายกะทันหันเพราะโดนเด็กผู้หญิงไม่กี่คนล้อมหน้าล้อมหลังในตรอกแล้วเรียกว่า 'พี่ชาย' เนี่ยนะ?"

"โชคดีนะที่เจ้ามาเจอข้า ข้าสามารถมอบโอกาสให้เจ้าได้ฟื้นคืนชีพอีกครั้ง!"

"แต่ว่า..." ร่างลึกลับที่เปล่งประกายแสงสีทองเจิดจ้าจ้องมองไปทางนั่วเสี่ยวฉือที่ดวงตายังคงพร่าเลือน มุมปากของเขาหยักลึกเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ชั่วร้าย "ก่อนหน้านั้น เจ้าต้องตอบคำถามข้ามาข้อหนึ่งก่อน!"

"ระหว่างสาวมังกรตัวน้อย กับสาวงามผู้บริสุทธิ์ผุดผ่อง เจ้าชอบแบบไหนมากกว่ากัน?"

"เอ๋?"

นั่วเสี่ยวฉือเพิ่งหลุดพ้นจากความเจ็บปวดปางตายดั่งฝันร้าย

"สาวมังกร หรือว่าสาวงามงั้นเหรอ?" เขาเอียงคอด้วยความฉงน สงสัยว่าเหตุใดชายลึกลับผู้นี้ถึงถามคำถามเช่นนี้กับเขา

เดี๋ยวก่อนนะ!

พลันความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัว ความยินดีสายหนึ่งเอ่อล้นขึ้นมาในอกทันที เขาจ้องมองไปยังบุรุษลึกลับตาเป็นประกาย

"นี่! ที่ท่านถามแบบนี้... คงไม่ใช่ว่าจะแจกภรรยาให้ข้าตั้งแต่เริ่มเกมหรอกนะ?!"

"แล้วก็ให้ข้าเลือกประเภทของภรรยาจากสองตัวเลือกนี้ใช่ไหมล่ะ?!"

เพียงแค่คิด มือไม้ของเขาก็สั่นเทาด้วยความตื่นเต้นจนต้องจับมาถูไปมา

ตัวเขาเป็นโสดมาตั้งแต่เกิดจนอายุยี่สิบปี ไม่เคยแม้แต่จะได้จับมือผู้หญิงเลยสักครั้ง ในที่สุดข้ากำลังจะได้กลายเป็นลูกผู้ชายเต็มตัวแล้วใช่ไหม?

บุรุษลึกลับเพียงแค่ยิ้มอย่างมีเลศนัย "เดาดูสิ?"

เดากับผีน่ะสิ!

มันต้องใช่แน่ๆ!

นั่วเสี่ยวฉือยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น มุมปากยกยิ้มกว้างจนแทบถึงรูหู

สาวมังกรนี่แหละสุดยอด! สาวมังกรมีพลังต่อสู้เต็มพิกัด เวลาเบื่อๆ ยังสามารถขี่หลังนางโบยบินไปบนท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ได้อีกด้วย!

แต่สาวงามผู้บริสุทธิ์ผุดผ่องก็น่าสนใจไม่แพ้กัน!

ทั้งร่าเริงและน่ารัก หากมีนางอยู่เคียงข้างคอยปรนนิบัติ ย่อมช่วยเติมเต็มคุณค่าทางจิตใจได้อย่างแน่นอน!

"โธ่เว้ย!" นั่วเสี่ยวฉือใช้มือทั้งสองข้างทึ้งหัวตัวเอง คิ้วขมวดมุ่นด้วยความรักพี่เสียดายน้อง "ดีทั้งคู่เลย! เลือกยากชะมัด!"

"เร็วๆ เข้า!" ชายลึกลับยิ้มน้อยๆ "ถ้าเจ้าไม่เลือก ข้าจะเลือกให้เจ้าเองนะ?"

"ไม่ได้นะ!"

นั่วเสี่ยวฉือรีบส่ายหัวเป็นพัลวัน ทันใดนั้นดวงตาของเขาก็พลันสว่างวาบ

"ผิดแล้ว!"

"มีแต่เด็กเท่านั้นแหละที่ต้องเลือก!" เขายกยิ้มอย่างผู้ชนะ พร้อมกับชี้นิ้วไปยังบุรุษลึกลับอย่างมั่นใจ "คำตอบของข้าคือ... ข้าขอเหมาทั้งหมด!"

ชายลึกลับชะงักไปชั่วครู่

หลังจากตั้งสติได้ เขาก็กุมท้องระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น

"ฮ่าๆๆ! ดี! ดีมาก! ข้าล่ะนับถือการตัดสินใจของเจ้าจริงๆ!"

"เอาล่ะ ตอนนี้เริ่มปรับแต่งใบหน้าของเจ้าได้แล้ว!"

ชายลึกลับสะบัดมือเบาๆ หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าครามก็พลันปรากฏขึ้นตรงหน้าของนั่วเสี่ยวฉือ

บนหน้าจอนั้นแสดงภาพของเผ่ามังกรที่มีเขาม้วนเกลียวอยู่สองข้างศีรษะและมีใบหูแหลมเรียว

มันคือสาวมังกรที่มีหางสีขาวราวกับหิมะยาวประมาณสองเมตรอยู่ด้านหลัง!

ตอนนี้นั่วเสี่ยวฉือสามารถปรับแต่งรูปลักษณ์เฉพาะของสาวมังกรตัวนี้ได้ตามใจชอบ ราวกับกำลังสร้างตัวละครในเกมออนไลน์ไม่มีผิด!

"ใช่แล้ว! ผมทรงทวินเทลสีขาวนี่แหละคือความถูกต้อง!"

"ส่วนสูงปรับเปลี่ยนได้อิสระระหว่าง 1.3 ถึง 1.7 เมตรอย่างนั้นเหรอ?"

"งั้นเอาเป็น 1.58 เมตรแล้วกัน!"

"เครื่องแต่งกายล่ะ? ยกเลิกไม่ใส่ได้ไหม?"

"ดูเหมือนจะไม่ได้แฮะ! งั้นเดรสสั้นสีขาวเรียบๆ ชุดหนึ่งก็พอ!"

"เพิ่มถุงน่องยาวสีขาวเข้าไปด้วย!"

นั่วเสี่ยวฉือจดจ่ออยู่กับการเลือกสิ่งต่างๆ อย่างเพลิดเพลิน จนไม่ได้สังเกตเลยว่าคำพูดก่อนหน้านี้ของบุรุษลึกลับนั้นแฝงความนัยอันน่าสะพรึงกลัวไว้เพียงใด!

ในไม่ช้า พารามิเตอร์ทุกอย่างก็ถูกปรับแต่งจนครบถ้วน เหลือเพียงแค่... นิสัย!

เขายื่นมือออกไปปรับเปลี่ยนมันทันที

【 อุปนิสัย : ใสซื่อบริสุทธิ์ และถูกหลอกลวงได้ง่าย เมื่อได้ใช้เวลาร่วมกับบุรุษเป็นเวลานาน จะกลายเป็นคนที่อ่อนหวานและเอาใจใส่ประหนึ่งภรรยาที่ดีโดยไม่รู้ตัว 】

"โยชชช! เรียบร้อย!" นั่วเสี่ยวฉือตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้น พลางโบกไม้โบกมือและมองไปยังบุรุษลึกลับด้วยสายตาคาดหวัง "ขอบคุณมากนะพี่ชาย!"

"ช่วยส่งข้าไปเกิดใหม่ทีเถอะ! ข้าอดใจรอที่จะเจอภรรยาไม่ไหวแล้ว!"

ร่างของบุรุษลึกลับสั่นสะท้านไปทั้งตัว เขาฝืนยิ้มพลางเอ่ยกลั้นหัวเราะ "อุ๊บ! เจ้าแน่ใจแล้วจริงๆ ใช่ไหม?"

"ห้ามกลับคำเด็ดขาดนะ!"

"ไม่มีวันเสียใจภายหลังแน่นอน!" นั่วเสี่ยวฉือยิ้มร่าพลางส่ายหัว เริ่มจินตนาการถึงชีวิตอันแสนสุขในอนาคต

ท่านพ่อท่านแม่!

วิญญาณของพวกท่านบนสรวงสวรรค์เห็นหรือไม่?

ลูกชายของพวกท่านกำลังจะประสบความสำเร็จในชีวิตแล้ว!

"ดี! ดีมาก! อาฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!" บุรุษลึกลับไม่สามารถกลั้นความรู้สึกได้อีกต่อไป เขากุมท้องพะงาบๆ พลางหัวเราะเยาะใส่ขวัญนั่วเสี่ยวฉือ "ยินดีด้วยนะที่เจ้าได้สร้างร่างกายอันแสนงดงามนี้ขึ้นมาเพื่อตัวเจ้าเอง!"

"เริ่มได้..."

"จุติ!"

ฟุ่บ!

ร่างของนั่วเสี่ยวฉือเปล่งแสงสีขาวสว่างจ้าแสบตา

และเขารู้สึกได้ว่าตนเองกำลังจะจากสถานที่แห่งนี้ไปแล้ว!

"เดี๋ยว! เดี๋ยวเดียวก่อน!" นั่วเสี่ยวฉือพลันตระหนักถึงบางอย่างได้ ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง "เมื่อกี้ท่านพูดว่าอะไรนะ?"

"ท่านบอกว่าข้าสร้างร่างกายอันแสนงดงามนี้ขึ้นมา... เพื่อตัวข้าเองงั้นเหรอ?!"

"ฉิบหายแล้ว! ร่างที่ข้าเพิ่งปรับแต่งไปเมื่อกี้ไม่ใช่ภรรยาของข้าหรอกเร้า?!"

นั่วเสี่ยวฉือรู้สึกราวกับฟ้าร้องสายนึกฟาดลงมากลางหัวจนโลกทั้งใบพังทลาย

บุรุษลึกลับมองเขาด้วยสายตาราวกับมองคนโง่ "ข้าเคยพูดตอนไหนว่าเจ้ากำลังสร้างร่างของภรรยา?"

"นั่นมันเป็นสิ่งที่เจ้าทึกทักเอาเองต่างหาก!"

"แน่นอน! ตอนนี้ต่อให้เจ้าอยากจะเปลี่ยนใจมันก็สายเกินไปแล้ว!" บุรุษลึกลับยิ้มน้อยๆ พลางโบกมือลา "จงไปเป็นภรรยาที่ดีเสียเถอะ!"

"ไอ้มนุษย์ทองคำ เจ้ามันโคตรจะ..."

ฟุ่บ!

ก่อนที่นั่วเสี่ยวฉือจะทันได้ด่าทอจบ ร่างของเขาก็อันตรธานหายไปจากมิติลึกลับแห่งนั้นในพริบตา

เมื่อเขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่าดวงวิญญาณของตนกำลังลอยอยู่เหนือเมืองที่ความสูงนับหมื่นเมตร และกำลังร่วงดิ่งลงสู่เบื้องล่างด้วยความเร็วสูงจนน่าใจหาย!

โลกหมุนเคว้งคว้างในชั่วพริบตา!

หนึ่งหมื่นเมตร...

สามพันเมตร...

หนึ่งพันเมตร...

สิบเมตร!

ณ ตรอกร้างไร้ผู้คน... สถานที่ที่เขาโดนเด็กผู้หญิงหลอกจนหัวใจวายตายนั่นเอง!

ฟุ่บ!

ดวงวิญญาณถูกหลอมรวมกลับเข้าสู่ร่าง จากนั้นเนื้อตัวก็เปล่งแสงสีขาวนวลออกมาก่อนจะค่อยๆ หดเล็กลง

เมื่อแสงสีขาวจางหายไป

นางนั่งแหมะอยู่บนพื้นในท่าก้นกบ (ท่าเป็ด) หางยาวเหยียดสีขาวส่ายไปมาเบาๆ ทางด้านหลัง

"นี่... นี่มันอะไรกัน?" นางค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองดูมืออันขาวเนียนและนุ่มนิ่มของตนเอง ใบหน้าพลันถอดสีจนขาวซีดราวกับคนตาย

"แงงงงงงงงงง!"

"พินาศแล้ว! พินาศหมดแล้ว! ท่านพ่อท่านแม่ ลูกขอโทษ แงงงงง~"

นางสติแตกแทบคลั่ง กุมหัวตัวเองนอนกลิ้งไปมาบนพื้น หยาดน้ำตาร่วงพรูราวกับเม็ดไข่มุก

แม้แต่เสียงร้องไห้ที่เปล่งออกมาก็ยังอ่อนหวานและนุ่มนวลจนน่าใจหาย

ในเวลาเดียวกัน นางก็รู้สึกนึกเสียใจอย่างสุดซึ้งที่ดันไปตั้งค่าพารามิเตอร์อุปนิสัยให้อยู่ในสภาพที่น่าอนาถเช่นนั้น

นั่นไม่ได้หมายความว่า... หากมีผู้ชายหน้าไหนสุ่มสี่สุ่มห้าเข้ามาล่อลวง นางก็พร้อมจะโอนอ่อนผ่อนตามแล้วยอมให้เขาพากลับบ้านไปเป็นภรรยาที่เชื่อฟังอย่างง่ายดายหรอกหรือ?

แถมยังเป็นประเภทที่อาจจะต้องแชร์ร่วมกับคนอื่นเป็นร้อยคนอีกต่างหาก!

"ไม่! ตลกสิ้นดี!" นางใช้มือทั้งสองข้างปิดหน้า พลางเค้นเสียงหัวเราะที่ฟังดูสับสนและบ้าคลั่ง "ฮ่าๆๆ! ข้าจะยอมแพ้ง่ายๆ แบบนี้ได้อย่างไร!"

"ตราบใดที่ข้าเอาแต่หมกตัวอยู่แต่ในบ้านทุกวันไม่ยอมออกไปไหน ข้าก็น่าจะหลีกเลี่ยงสถานการณ์บ้าๆ แบบนั้นได้ไม่ใช่หรือไง?"

"ใช่! ถูกต้อง! มันต้องแบบนี้สิ!"

"ฮ่าๆๆๆ!"

หลังจากหัวเราะอย่างบ้าคลั่งอยู่พักหนึ่ง นั่วเสี่ยวฉือก็เริ่มสงบสติอารมณ์ลงได้บ้าง

นางจำเป็นต้องรีบกลับบ้านให้เร็วที่สุด มิฉะนั้นหากไปเจอใครที่คิดมิดีมิร้ายเข้าคงเป็นเรื่องใหญ่แน่!

ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น...

นางเอี้ยวตัวกลับไปมองหางขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านหลัง แล้วพลันตัวสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวเมื่อนึกถึงบางสิ่งขึ้นมาได้

หากฐานะการเป็นสาวมังกรของนางถูกเปิดโปง มีหวังคงโดนจับไปชำแหละแยกชิ้นส่วนเพื่อวิจัยเป็นแน่!

เมื่อคิดได้ดังนั้น นางจึงตัดสินใจว่าควรจะหาลังกล่องกระดาษขนาดใหญ่สักใบมามุดหัวซ่อนหางและเขา แล้วค่อยๆ แอบย่องกลับบ้าน

ทว่าในตอนนั้นเอง เสียงของบุรุษผู้หนึ่งก็พลันดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง

"เฮ้! ดูซิว่าข้ามาเจออะไรเข้า!" ชายหนุ่มผมสีทองผู้หนึ่งเดินตรงเข้ามา ในมือถือโทรศัพท์มือถือพลางยกยิ้มอย่างผู้ชนะ ก่อนจะยื่นมือมาตบไหล่ของนั่วเสี่ยวฉือเบาๆ "นั่วเสี่ยวฉือ คู่ปรับตลอดกาลของข้า... นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะกลายร่างเป็นสาวมังกรที่น่ารักน่าชังขนาดนี้?"

เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้ใบหูของนั่วเสี่ยวฉือ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

"นั่วเสี่ยวฉือ..."

"เจ้าคงไม่อยากให้คนอื่นล่วงรู้ฐานะการเป็นสาวมังกรของเจ้าหรอก... ใช่ไหม?"