บทที่ 11 ประโยชน์วิเศษของใบหลิว

บทที่ 11 ประโยชน์วิเศษของใบหลิว

จูต้าฝูฟังแล้วก็รู้สึกสนใจขึ้นมาทันที

"ปรมาจารย์หลินมีวิธีทำให้ฉันมองเห็นสิ่งที่มองไม่เห็นได้จริงๆ เหรอ"

จูต้าฝูตาเฒ่าคนนี้มีความอยากรู้อยากเห็นที่ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

"แน่นอนสิ ตอนนี้อาตมาสามารถทำให้ลุงเห็นไอความตายที่สะสมอยู่ในห้องนี้ได้เลย"

หลินเฟิงพูดจบ ก็หยิบใบหลิวสีเขียวสดสองใบออกมาจากย่ามผ้าที่หลวี่ซื่อสะพายอยู่ แล้วนำไปถูเบาๆ บนเปลือกตาของจูต้าฝู

จากนั้นจูต้าฝูก็แสดงสีหน้าตื่นเต้นและไม่อยากจะเชื่อออกมา

"ปรมาจารย์หลิน ฉันเห็นแล้ว ฉันเห็นไอสีดำเข้มแผ่ซ่านอยู่บนตัวหลานสาวของพี่สวี่จริงๆ ด้วย น่าอัศจรรย์มากเลย แต่ทำไมข้างๆ ไอสีดำพวกนั้นถึงมีหมอกสีขาวอยู่ด้วยล่ะ" จูต้าฝูถามหลินเฟิง ตอนนี้ในใจของเขาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ไอเย็นนั่นแผ่ออกมาจากร่างกายหลานสาวของคุณลุงสวี่ หนูคนนี้คงจะบังเอิญปลุกร่างกายเสวียนอินขึ้นมา ถึงได้ดึงดูดความสนใจจากพวกภูตผีปีศาจเข้า"

"ร่างกายเสวียนอินเหรอ ร่างกายเสวียนอินคืออะไรกัน"

"ร่างกายเสวียนอินเป็นลักษณะทางร่างกายที่หาได้ยากยิ่ง หากคนที่มีร่างกายแบบนี้ได้พบกับอาจารย์ที่เก่งกาจและได้ฝึกฝนวิชาที่เหมาะสม วันหน้าจะต้องกลายเป็นยอดฝีมือไร้เทียมทานได้อย่างแน่นอน"

หลินเฟิงอธิบายให้จูต้าฝูฟังอย่างใจเย็น ถึงยังไงจูต้าฝูก็เป็นเถ้าแก่ของเขา แถมยังดูแลเขาเป็นอย่างดี เขาจึงไม่รังเกียจที่จะตอบสนองความอยากรู้อยากเห็นของจูต้าฝู

หารู้ไม่ว่าคำพูดเหล่านี้ของหลินเฟิง ตาเฒ่าสวี่จงก็แอบจดจำไว้ในใจแล้วเช่นกัน

เมื่อจูต้าฝูฟังจนเข้าใจ เขาก็ไม่ได้หมกมุ่นกับเรื่องร่างกายเสวียนอินอีก เขาหันมองไปรอบๆ แล้วถามหลินเฟิงต่อว่า "ปรมาจารย์หลิน ไม่ทราบว่าภูตผีที่พันธนาการหลานสาวของพี่สวี่ตอนนี้อยู่ที่ไหนล่ะ ทำไมฉันถึงมองไม่เห็นเลย"

"เถ้าแก่จู ตอนนี้เป็นเวลากลางวันแสกๆ แถมบ้านกระเบื้องของคุณลุงสวี่ก็ยังมีลมพัดผ่านได้ทุกทิศทาง ลุงคิดว่าพวกภูตผีปีศาจที่กลัวแสงแดดจะโง่พอที่จะทนอยู่ที่นี่อีกเหรอ"

"ปรมาจารย์หลิน หมายความว่าตอนนี้ภูตผีปีศาจไม่ได้อยู่ที่นี่เหรอ"

"ถูกต้อง ตอนนี้ภูตผีปีศาจไม่ได้อยู่ที่นี่จริงๆ พวกเราออกไปเตรียมตัวกันก่อนเถอะ คาดว่าภูตผีปีศาจคงจะรอจนถึงตอนกลางคืนถึงจะมา และเมื่อกี้อาตมาก็ดูแล้ว หลานสาวของคุณลุงสวี่ไม่ได้เป็นอะไรมาก ขอแค่คืนนี้พวกเรากำจัดภูตผีปีศาจตัวนั้นได้สำเร็จ หลานสาวของคุณลุงสวี่ก็จะค่อยๆ ดีขึ้นเอง"

หลินเฟิงพูดจบ ก็เดินนำออกไปนอกบ้านกระเบื้อง

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ดูท่าฉันคงต้องรอจนถึงตอนกลางคืน ถึงจะได้เห็นปรมาจารย์หลินแสดงอิทธิฤทธิ์ซะแล้ว"

จูต้าฝูบ่นพึมพำเบาๆ แล้วเตรียมจะเดินตามหลินเฟิงออกไป

แต่ทว่าตอนนั้นเอง เขากลับเห็นหลวี่ซื่อกำลังถือใบหลิวสองใบถูที่ดวงตาของตัวเองอยู่เหมือนกัน

"อ้าว เสี่ยวซื่อ แกทำอะไรน่ะ"

"เถ้าแก่ครับ ผมก็อยากจะเห็นพวกภูตผีปีศาจและสิ่งสกปรกพวกนั้นบ้างเหมือนกัน" หลวี่ซื่อตอบจูต้าฝูด้วยสายตาคาดหวัง เห็นได้ชัดว่าเขาก็อยากรู้อยากเห็นมากเช่นกัน

จูต้าฝูฟังแล้วก็ถลึงตาใส่หลวี่ซื่ออย่างแรง แล้วรีบเดินตามหลินเฟิงออกไป

หลังจากที่หลวี่ซื่อใช้ใบหลิวถูตาเสร็จ เขาก็มองเห็นความผิดปกติในบ้านกระเบื้องทันที รวมถึงหมอกสีดำที่แผ่ซ่านไม่ยอมสลายไปบนตัวของสวี่ชิงเหยาด้วย

หลวี่ซื่อตกใจจนตัวสั่นสะท้าน รีบวิ่งตามจูต้าฝูกับหลินเฟิงออกไปทันที

ตาเฒ่าสวี่จงมองหลานสาวที่ยังคงนอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง หางตาของเขาก็มีน้ำตาขุ่นมัวไหลรินออกมาอีกสองสามหยดโดยไม่รู้ตัว

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

พริบตาเดียวก็ถึงเวลาดึกสงัด

ตอนนี้พวกหลินเฟิงกำลังนั่งเงียบๆ อยู่ในห้องของตาเฒ่าสวี่จง รอคอยการมาเยือนของภูตผีปีศาจ

จูต้าฝูมีความอยากรู้อยากเห็นมากเป็นพิเศษ เขาคอยแอบมองลอดช่องประตูไปยังห้องของสวี่ชิงเหยาเป็นระยะ

ส่วนตาเฒ่าสวี่จงก็มีสีหน้าเคร่งเครียดเต็มไปด้วยความกังวล ผิดกับหลวี่ซื่อที่กำลังนั่งสัปหงกอยู่

แต่ในตอนนั้นเอง จู่ๆ หลินเฟิงก็ลุกพรวดขึ้นมา

"ภูตผีปีศาจตัวนั้นมาแล้ว"

"อะไรนะ ภูตผีปีศาจมาแล้วเหรอ ทำไมฉันถึงไม่เห็นเลยล่ะ"

จูต้าฝูที่แอบมองอยู่ตรงช่องประตูเอ่ยถามด้วยความสงสัย พร้อมกับใช้ใบหลิวถูตาตัวเองอีกครั้ง

"เถ้าแก่จู ลุงไม่ต้องดูแล้ว ภูตผีปีศาจตัวนั้นเข้าทางหน้าต่างบานหลัง ลุงอยู่ตรงประตูหน้ามองไม่เห็นหรอก"

หลินเฟิงอาศัยสัมผัสอันแข็งแกร่ง รับรู้ถึงตำแหน่งของภูตผีปีศาจตัวนั้นได้โดยตรง

"ผู้ดูแลหลวี่ เอาถุงผ้ามาให้อาตมาก่อน อาตมาจะไปกำจัดภูตผีปีศาจตัวนั้นเดี๋ยวนี้" หลินเฟิงหันไปพูดกับหลวี่ซื่อที่กำลังสัปหงกอยู่

แต่เพราะหลวี่ซื่อหลับสนิทเกินไป จึงไม่ได้ตอบสนองหลินเฟิง

จูต้าฝูเห็นดังนั้น ก็รีบเดินเข้าไปเตะหลวี่ซื่อที่กำลังหลับจนหงายหลังล้มตึงไปกับพื้นทันที

"เสี่ยวซื่อ ไอ้ตัวกินล้างกินผลาญ นี่มันเวลาไหนแล้ว แกยังจะมานั่งสัปหงกอยู่อีก ยังไม่รีบเอาถุงผ้าที่ใส่ยันต์กับอุปกรณ์ไปให้ปรมาจารย์หลินอีก"

หลวี่ซื่อได้ยินดังนั้น ก็ไม่ทันได้เช็ดน้ำลายที่มุมปาก รีบปลดถุงผ้าสะพายข้างส่งให้หลินเฟิงอย่างนอบน้อมทันที

"พวกลุงรออยู่ที่นี่ก็พอแล้ว อาตมาจะไปกำจัดภูตผีปีศาจตัวนั้นเดี๋ยวนี้"

หลินเฟิงพูดจบ เขาก็ก้าวฉับๆ ออกจากห้องของตาเฒ่าสวี่จงไป

จูต้าฝูรีบเดินตามไปติดๆ

"เถ้าแก่จูลุงจะทำอะไรน่ะ เมื่อกี้อาตมาไม่ได้บอกให้พวกลุงรออยู่ที่นี่ก่อนเหรอ"

"ปรมาจารย์หลิน ฉันอยากจะตามไปเห็นอิทธิฤทธิ์อันไร้ขอบเขตของท่านสักหน่อย อีกอย่างฉันโตป่านนี้แล้ว ยังไม่เคยเห็นภูตผีปีศาจเลย ปรมาจารย์หลินช่วยเติมเต็มความอยากรู้อยากเห็นของฉันหน่อยเถอะ ให้ฉันตามไปเปิดหูเปิดตาด้วยคนนะ" จูต้าฝูพูดประจบประแจงหลินเฟิง

"งั้นก็ได้ ในเมื่อเถ้าแก่จูอยากจะเห็น ก็ตามมาดูเถอะ ยังไงก็เป็นแค่ภูตผีธรรมดาตัวหนึ่ง มันทำอะไรไม่ได้หรอก"

หลินเฟิงพูดจบ ก็พาจูต้าฝูเดินเข้าไปในห้องของสวี่ชิงเหยาอย่างรวดเร็ว

ทันใดนั้น ก็เห็นภูตผีสีดำตัวหนึ่งกำลังดูดกลืนไอเสวียนอินที่แผ่ออกมาจากตัวของสวี่ชิงเหยาอย่างตะกละตะกลาม

จูต้าฝูเห็นภาพนั้นก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นสิ่งที่เรียกว่าภูตผีปีศาจ

ในขณะที่จูต้าฝูกำลังกำใบหลิวในมือแน่นด้วยความทำตัวไม่ถูก

หลินเฟิงก็ตวาดใส่ภูตผีสีดำตัวนั้นว่า "ปีศาจร้าย เอาชีวิตของแกมา"

พูดจบ หลินเฟิงก็ทำนิ้วคาถาอาคม แล้วฟาดใส่ภูตผีสีดำกลางอากาศอย่างรวดเร็ว

จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนอันน่าเวทนา ภูตผีสีดำถูกหลินเฟิงซัดจนกระเด็นออกไปทันที

"ไม่เลวนี่ ภูตผีตัวเล็กๆ อย่างแก ดันรับคาถามือของนักพรตอย่างฉันได้โดยไม่ตาย ดูท่าแกคงใกล้จะกลายร่างเป็นวิญญาณอาฆาตแล้วสิ แต่น่าเสียดาย แกไม่มีโอกาสได้กลายเป็นวิญญาณอาฆาตอีกแล้ว"

หลินเฟิงก้าวฉับๆ เข้าไปหาอีกครั้ง หมายจะจัดการภูตผีสีดำตัวนี้ให้สิ้นซาก

แต่ภูตผีสีดำตัวนี้ก็ฉลาดเป็นกรด เมื่อเห็นว่าสู้หลินเฟิงไม่ได้ มันก็รีบพุ่งไปที่หน้าต่างเพื่อจะหนีเอาตัวรอดทันที

ทว่าในจังหวะที่ภูตผีสีดำกำลังจะพุ่งออกไปนอกหน้าต่าง มันกลับถูกยันต์สีเหลืองที่หลินเฟิงปามาขวางไว้จนสะท้อนกลับมา

"ตอนนี้คิดจะหนี มันไม่สายไปหน่อยเหรอ ตอนที่แกทำร้ายคนบริสุทธิ์ แกก็น่าจะนึกถึงวันที่ต้องแหลกสลายกลายเป็นเถ่าถ่านบ้างนะ วันนี้นักพรตอย่างฉันจะขอทำหน้าที่แทนสวรรค์ กำจัดภูตผีอย่างแกซะ"

หลินเฟิงพูดจบ ก็จงใจจัดเสื้อคลุมนักพรตของตัวเองให้เข้าที่ แถมยังทำท่าทางสุดเท่ห์อีกด้วย