บทที่ 211 แผนการของกองทัพปฏิวัติ

ในสวนของคฤหาสน์

ยามาโตะและคายะกำลังเล่นด้วยกัน และบทสนทนาก็เปลี่ยนมาเป็นเรื่องของริวอย่างรวดเร็ว

“เอ๊ะ? เธอเองก็ชอบริวเหมือนกันเหรอ?”

ยามาโตะมองคายะที่กำลังหน้าแดง โดยไม่รู้ถึงความหมายแฝงเลยแม้แต่น้อย กลับกัน ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสุข

“ชั้นก็ชอบริวมากเหมือนกัน!”

“อา?”

คายะตอบสนองช้าไปเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นท่าทางตื่นเต้นของยามาโตะ เธอกลับไม่รู้สึกอิจฉาเลย เธอสามารถสัมผัสได้ถึงความสุขของยามาโตะ

ราวกับว่ายามาโตะกำลังแบ่งปันความสุขให้เธอ

คายะจัดทรงผม เม้มริมฝีปาก “พี่ยามาโตะ เล่าเรื่องพี่ริวให้ฟังหน่อยได้ไหมคะ?”

“ได้สิ ได้เลย!”

ยามาโตะพยักหน้ารัวราวกับลูกไก่จิกข้าว

“จะเริ่มจากตรงไหนดีล่ะ? อ่า ชั้นจะเล่าให้ฟังทุกเรื่องเลย!”

ตั้งแต่การพบกันที่ประเทศวาโน ไปจนถึงการเดินทางเข้าสู่โลกใหม่ และเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่ต้องเผชิญหลังจากกลับมาที่สาขากองทัพเรือ

ยามาโตะอธิบายทุกรายละเอียด ในสายตาของเธอ แม้แต่การกินข้าวกับริวก็เป็นเรื่องน่าสนใจ และมันเป็นโอกาสที่หาได้ยากที่จะได้แบ่งปันความสุขนี้กับผู้อื่น

ตอนที่เธออยู่ที่สาขากองทัพเรือ เธอค่อนข้างเหงาเลยทีเดียว

คายะรับฟังอย่างเงียบ ๆ เมื่อได้ยินเรื่องราวขบขันระหว่างทั้งสอง เธออดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างรู้ทัน เมื่อได้ยินว่าริวตกอยู่ในอันตราย เธอเผลอกำเสื้อแน่นโดยสัญชาตญาณ ถึงขั้นตื่นเต้นจนแทบจะลืมหายใจ

ริวผ่านอะไรมามากมายขนาดนี้เลยเหรอ

เธอค่อย ๆ เข้าใจความรู้สึกที่ยามาโตะมีต่อริว แทนที่จะเป็นความชอบแบบชู้สาว มันเหมือนความไว้ใจและพึ่งพาอาศัยกันมากกว่า เต็มไปด้วยความรู้สึกปลอดภัยเมื่อพูดถึงริว

พี่สาวคนนี้เข้าใจง่ายจัง

“แล้วฉันล่ะ?”

คายะอดไม่ได้ที่จะถามตัวเอง

เธอตระหนักว่าเธอไม่รู้จักริวเลย ซึ่งทำให้เธอรู้สึกกังวลมาก พี่ริวที่แสนสมบูรณ์แบบในใจเธอดูเหมือนจะอยู่ห่างไกลจากเธอเหลือเกิน

เธอเองก็อยากจะติดตามพี่ริวเหมือนพี่ยามาโตะ แต่เธอต่อสู้ไม่เป็น และร่างกายก็อ่อนแอมาก เธอกลัวว่าจะเป็นภาระ

“คายะ เธอต้องพยายามนะ ไม่งั้นพี่ริวจะถูกแย่งไป!”

คายะให้กำลังใจตัวเองในใจ แต่ไม่นานก็รู้สึกหมดไฟ

“พี่ริวเก่งขนาดนั้น ต้องมีคนชอบเยอะแน่ ๆ เลย ฉันทำอะไรไม่ได้สักอย่าง ฉันมันไร้ประโยชน์จริง ๆ”

ยิ่งคิดเด็กสาวก็ยิ่งหดหู่

เธอเป็นแค่เด็กสาวบ้านนอก จะเอาอะไรไปสู้กับคนอื่นได้ล่ะ?

“นี่ คายะ”

ดวงตาของยามาโตะเป็นประกาย “เมื่อกี้เธอสุดยอดไปเลยนะ ดอกแดนดิไลออนนั่นเหมือนเวทมนตร์เลย!”

“อ่า สุดยอดเหรอคะ?”

คายะอึ้งไปชั่วขณะ

“สุดยอดมาก ๆ เลยล่ะ!”

ยามาโตะพยักหน้าอย่างแรง “เพื่อนพ้องที่สาขามักจะบาดเจ็บบ่อย ๆ ถ้ามีเธออยู่ พวกเขาคงจะเจ็บปวดน้อยลงเยอะเลย”

“ขอบคุณนะ ยามาโตะ!”

แววตาของคายะสดใสขึ้นเล็กน้อย

บางทีเธออาจจะเข้าร่วมกองทัพเรือในฐานะหมอก็ได้นะ!

ในขณะเดียวกัน ที่ห้องรับแขก

คุณไซรัปสังเกตเห็นสถานการณ์และขอตัวออกมาอย่างแนบเนียน ปล่อยให้ริวและกลุ่มกองทัพปฏิวัติอยู่ในห้อง

ริวนั่งบนโซฟา สายตาของเขาจับจ้องไปที่กองทัพปฏิวัติ และไปหยุดอยู่ที่หญิงสาวหน้าอกเปิดกว้างที่เป็นผู้นำ

เสื้อผ้าที่น้อยชิ้นของเธอดูเพลินตาดี

“เมื่อไม่นานมานี้ ชั้นได้ยินมาว่าตำแหน่งผู้บัญชาการกองกำลังภาคตะวันออกของกองทัพปฏิวัติที่ว่างมานานในที่สุดก็มีคนมาแทนแล้ว ผู้บัญชาการกองกำลังภาคตะวันออกคนใหม่ก็คือเธอใช่ไหม?”

“ใช่แล้ว ฉันเอง!”

เบ็ตตี้คาบบุหรี่อยู่ในปาก ยกมือขึ้นดันแว่นตากันลม จ้องมองริวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ราวกับพยายามจะมองให้ทะลุตัวเขา

มีข่าวลือว่าผมดำเป็นสัตว์ประหลาดที่แข็งแกร่งจนแทบเป็นไปไม่ได้ และดูเหมือนว่ามันจะเป็นเรื่องจริง นายทหารเรือทั่วไปไม่มีออร่าน่ากลัวขนาดนี้หรอก

แค่เห็นก็ขนลุกซู่แล้ว

“พลเรือโทผมดำ คุณมาที่นี่เพื่อจับกุมพวกเราเหรอ?”

“น่าเสียดายที่ชั้นกำลังพักร้อน เลยไม่คิดจะจับกุมพวกเธอในตอนนี้หรอก การที่บังเอิญเจอพวกเธอที่นี่มันเป็นแค่เรื่องบังเอิญน่ะ”

ริวยักไหล่ แล้วเปลี่ยนเรื่อง

“แต่ในเมื่อเจอกันแล้ว จะปล่อยให้พวกเธอไปเฉย ๆ มันก็ดูไม่สมเหตุสมผลเท่าไหร่ ท้ายที่สุดแล้วชั้นก็เป็นทหารเรือ และคุณกับคุณนายไซรัปก็เป็นเพื่อนของชั้น”

“บอกมาสิ ว่าจุดประสงค์ที่พวกเธอมาที่นี่คืออะไร? ชั้นจะปรับท่าทีของชั้นที่มีต่อพวกเธอตามคำตอบของเธอ”

ถ้าเขาไม่กลับมา สุขภาพของคุณและคุณนายไซรัปคงทนได้อีกไม่นาน การที่กองทัพปฏิวัติมาปรากฏตัวในเวลาแบบนี้ ทำให้เขาอดสงสัยในเจตนาของพวกนี้ไม่ได้

แม้จะมีข่าวลือว่ากองทัพปฏิวัติมีชื่อเสียงที่ดี แต่พวกเขาเกณฑ์คนโดยไม่เลือกหน้า รวมไปถึงโจรสลัดและบุคคลที่มีนิสัยต่ำทรามด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น กองทัพปฏิวัติยังยากจนมาก

เมื่อแม้แต่ความต้องการพื้นฐานยังไม่ได้รับการตอบสนอง ก็ยากที่ผู้คนจะไม่คิดเรื่องทุจริต

“ผู้บัญชาการเบ็ตตี้!”

เหล่านักรบที่ยืนอยู่ด้านหลังก้าวไปข้างหน้า จ้องเขม็งไปที่ริวพร้อมชักอาวุธออกมา แผนการปฏิบัติงานของกองทัพปฏิวัติไม่สามารถเปิดเผยให้กองทัพเรือรู้ได้ง่าย ๆ

“ใจเย็น ๆ ถอยไป”

เบ็ตตี้ออกคำสั่งเบา ๆ หยุดยั้งพฤติกรรมก้าวร้าวของลูกน้องของเธอ ตั้งแต่ริวปรากฏตัว เธอประเมินโอกาสในการชนะหากเกิดการต่อสู้มาโดยตลอด

ผลลัพธ์นั้นยากจะคาดเดา

แต่สิ่งหนึ่งที่เธอสัมผัสได้อย่างชัดเจนก็คือ พลเรือโทผมดำตรงหน้าเธอมีความมั่นใจที่จะฆ่าพวกเธอทั้งหมด!

เบ็ตตี้สะกดกลั้นอารมณ์ที่พลุ่งพล่านและพูดอย่างสงบ “พวกเรามาพบคุณไซรัปเพื่อขอความช่วยเหลือทางการเงินและเสบียง ไม่มีเจตนาอื่น”

“เข้าใจแล้ว”

ริวพยักหน้าเล็กน้อย

นั่นมันสไตล์กองทัพปฏิวัติจริง ๆ ด้วย

กองทัพปฏิวัติขาดแหล่งเงินทุน และนอกจากการปล้นพวกขุนนางและวิธีอื่น ๆ แล้ว การขอความช่วยเหลือจากคนรวยก็เป็นวิธีปกติของพวกเขาเช่นกัน

พูดตรง ๆ ก็คือพวกเขากำลังขอทานนั่นแหละ

ริวลูบคาง

ดูจากท่าทีของคุณไซรัปก่อนหน้านี้ ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรมาก แต่พอมองดูเรือของกองทัพปฏิวัติหลายลำที่จอดเทียบท่าอยู่ มันรู้สึกแปลก ๆ

แม้แต่การขอทานก็มีกฎเกณฑ์ของมัน

จากที่เขารู้ ปกติกองทัพปฏิวัติไม่ขอเงินแต่จะขอเสบียง พวกเขาเคยไปเติมเสบียงที่โรงฝึกชิโมสึกิมาแล้ว

ในสถานการณ์ปกติ พวกเขาจะขอแค่พอเติมให้เต็มเรือหนึ่งลำ ไม่ได้ขอมากจนเกินไป แต่มีเรือมากกว่าหนึ่งลำที่ท่าเรือ ซึ่งเห็นได้ชัดว่าพวกเขาเตรียมตัวมาอย่างดี

ต่อให้ครอบครัวของคายะจะรวยมาก แต่พวกเขาจะมาขูดรีดไปเรื่อย ๆ แบบนี้ไม่ได้หรอก ใช่ไหม?

หัวใจของริวเต้นแรง

ช่วงนี้ไม่มีเหตุการณ์สำคัญเกิดขึ้น และทะเลทั้งสี่ก็ค่อนข้างสงบ แต่สำหรับกองทัพปฏิวัติ เหตุการณ์สำคัญกำลังใกล้เข้ามาแล้ว

การประชุมระดับโลกกำลังจะเริ่มขึ้น!

ในเวลานั้น กองกำลังทั้งหมดของกองทัพเรือจะถูกใช้เพื่อคุ้มกันเชื้อพระวงศ์และพิทักษ์ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ทำให้ไม่มีกำลังเหลือไปรับมือกับกองทัพปฏิวัติ

สำหรับกองทัพปฏิวัติ ช่วงเวลาของการประชุมระดับโลกคือเวลาที่ดีที่สุดในการเปิดฉากการปฏิวัติ และโอกาสนี้มีเพียงครั้งเดียวในรอบ 4 ปี

และสงครามก็ต้องใช้เงิน!

ริวมองเบ็ตตี้ด้วยความสนใจและถามอย่างมั่นใจ “พวกเธอวางแผนจะล้มล้างประเทศไหนในช่วงการประชุมระดับโลกล่ะ?”

“ฟุ่บ!”

สีหน้าของเบ็ตตี้เปลี่ยนไปทันที

เหล่านักรบด้านหลังเธอชักอาวุธออกมา ทั้งดาบและปืนพกเล็งไปที่หัวของริว ฝ่ามือของพวกเขาเต็มไปด้วยเหงื่อจากความตึงเครียด

“ดูเหมือนชั้นจะเดาถูกนะ”

ริวเลิกคิ้ว

เขาเดาถูกจริง ๆ ปกติกองทัพปฏิวัติมักจะปะทะกันเล็ก ๆ น้อย ๆ ครั้งนี้พวกเขากำลังเตรียมการใหญ่สินะ?

ปัง!

เสียงปืนดังขึ้น!

ริวยกมือขึ้น ใช้นิ้วชี้และนิ้วกลางคีบกระสุนที่พุ่งมา และสายตาเย็นชาของเขาก็จับจ้องไปที่ชายที่ยิงปืนด้านหลังเบ็ตตี้

เบ็ตตี้และเพื่อนพ้องของเธอก็มองไปที่เขาเช่นกัน

“โจ!”

“ขอโทษ ฉัน... มือมันสั่น!”

ร่างของชายคนนั้นสั่นเทา เขาส่ายหัวอย่างแรง ใบหน้าซีดเผือด เขากังวลมากจนมือสั่นจริง ๆ!

“งั้นชั้นจะคืนให้แล้วกัน!”

ริวแค่นเสียงเย็นชา สะบัดมือที่คีบกระสุนไปทางชายคนนั้น เจาะทะลุไหล่ของเขาในพริบตา

“อ๊ากกก!”

ชายคนนั้นกรีดร้องและล้มลงกับพื้น กุมไหล่ของตัวเองไว้

มือของเบ็ตตี้ค้างอยู่กลางอากาศ ตอนนี้มีรูเลือดอยู่ที่ฝ่ามือของเธอ เธอสัมผัสได้ถึงการโจมตีของริวแต่ไม่สามารถสกัดกั้นกระสุนไว้ได้

ฮาคิของเธอถูกเจาะทะลุ!

“ผู้บัญชาการเบ็ตตี้!”

“ฉันไม่เป็นไร ไปดูโจเถอะ!”

เบ็ตตี้ก้าวมายืนขวางหน้าเพื่อนพ้องของเธอ สายตาจริงจังถึงขีดสุด

การปะทะด้วยฮาคิสั้น ๆ ทำให้เธอตระหนักถึงความแข็งแกร่งของผมดำอย่างชัดเจน การรับมือกับผมดำ ลำพังความแข็งแกร่งของเธอไม่เพียงพอ

เธอต้องหาทางแจ้งให้ดราก้อนรู้!

ริวค่อย ๆ ยืนขึ้นและเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเบ็ตตี้ มองลงมาที่เธอ

“ไม่ต้องห่วง ชั้นไม่ได้สนใจการเคลื่อนไหวของกองทัพปฏิวัติของพวกเธอหรอก และชั้นก็จะไม่เอาบทสนทนาวันนี้ไปบอกเบื้องบนด้วย”

“ทว่า ชั้นมีข้อเสนอแนะเล็ก ๆ น้อย ๆ ในฐานะผู้บัญชาการกองกำลังภาคตะวันออกคนใหม่ของกองทัพปฏิวัติ เธอควรจะเด็ดขาดกว่านี้นะ อย่าปล่อยให้คนอื่นมาดูถูกเธอสิ”

“อ้อ สไตล์การแต่งตัวของเธอสุดยอดมาก ชั้นชอบจริง ๆ!”

พูดจบ ริวก็ตบไหล่ผู้บัญชาการกองกำลังภาคตะวันออกแล้วเดินไปที่ประตูอย่างใจเย็น ไม่สนใจคนไม่กี่คนที่กำลังระแวดระวังตัวเลย

เบ็ตตี้อดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมอง

“ผมดำ!”

ริวโบกมือโดยไม่หันกลับมา

แล้วเจอกัน

มีอีกตอนหนึ่งนะ จะดึกหน่อย

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน

By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═