บทที่ 131 นายพ่ายแพ้ให้กับผู้ชายพรรค์นี้เนี่ยนะ?

ท้องฟ้าเหนือเกาะสายฟ้า

เมฆสายฟ้ายักษ์ถูกผ่าเป็นสองซีก และพุ่งตกลงสู่ใจกลางเมืองด้วยอานุภาพที่น่าสะพรึงกลัว ทำลายล้างทุกสิ่งที่ขวางหน้า!

“ตูม!!!”

เสาสายฟ้าอันเจิดจ้าพุ่งทะยานขึ้น สาดแสงสว่างวาบไปทั่วทั้งเกาะ!

สโมคเกอร์ ฮินะ บาโธโลมีโอ

และลาว จี เซญอร์ มัคไวส์

ทุกคนที่อยู่ในการต่อสู้ต่างต้องหลับตาลง เมื่อแสงสว่างที่แสบตาหายไป พวกเขาก็ลืมตาขึ้นอีกครั้ง

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่!”

“นาวาเอกริวเป็นอะไรมั้ย!”

“ดิอาแมนเต้!”

เมฆสายฟ้าอันน่าสะพรึงกลัวเมื่อครู่ดูไม่เหมือนกระบวนท่าที่มนุษย์จะสามารถใช้ได้เลย มันคือพลังของธรรมชาติอย่างไม่ต้องสงสัย!

หลุมอุกกาบาตขนาดยักษ์เส้นผ่านศูนย์กลางหลายร้อยเมตรปรากฏขึ้นที่ใจกลางเมือง ภายในหลุมนั้น นอกเหนือจากซากของโรงเตี๊ยมครึ่งหนึ่งที่อยู่ตรงกลางแล้ว สิ่งอื่น ๆ ล้วนถูกทำลายล้างจนสิ้นซาก

“รุ่นพี่!”

ลู่อวิ๋นหลบอยู่หลังบาร์ แหงนหน้ามองท้องฟ้าด้วยความร้อนใจ เมื่อเห็นริวกำลังร่วงหล่นลงมา เธอก็รีบใช้เกปโปทะยานขึ้นไปรับตัวริวไว้ด้วยมือทั้งสองข้างทันที

“เปรี๊ยะ ๆ!”

“อื้อ~”

สาวแว่นกัดริมฝีปากแน่น กลั้นเสียงแปลก ๆ ไม่ให้เล็ดลอดออกมา ร่างกายของเธอรู้สึกเสียวซ่าไปทั่วจากการถูกไฟฟ้าช็อต

รุ่นพี่โดนไฟช็อตนี่นา!

“ฟู่~ ชั้นไม่เป็นไร!”

ริวหอบหายใจเล็กน้อย ปล่อยให้สาวแว่นอุ้มตัวเขาไว้ในท่าอุ้มเจ้าหญิง ร่างกายของเขามีประกายไฟฟ้าแลบแปลบปลาบอยู่ตลอดเวลา ทำให้เขาชาไปทั้งตัวและขยับเขยื้อนไม่ได้

แม้ว่าเขาจะสามารถผ่าเมฆสายฟ้าออกได้ แต่เขาก็ไม่สามารถป้องกันความเสียหายจากสายฟ้าได้ทั้งหมด แม้แต่ชุดกันฟ้าผ่าของเขาก็ยังถูกทำลายจนกลายเป็นเถ้าถ่าน

โชคดีนะที่ชุดกันฟ้าผ่าช่วยลดทอนความเสียหายไปได้บ้าง

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง ริวก็รู้สึกว่าร่างกายสามารถขยับได้อีกครั้ง

“ลู่อวิ๋น วางชั้นลงเถอะ”

“อ๊ะ!”

สาวแว่นวางริวลงอย่างไม่เต็มใจนัก

ริวยันตัวขึ้นพิงบาร์ มองดูใบหน้าที่แดงระเรื่อของสาวแว่น แล้วขมวดคิ้ว: “หน้าเธอแดงมากเลยนะ บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”

“ไม่ค่ะ ไม่ได้บาดเจ็บเลย!”

ลู่อวิ๋นรีบโบกไม้โบกมือ ใบหน้าของเธอยิ่งแดงก่ำขึ้นไปอีก

ริวส่ายหน้าและเดินเข้าไปหาดิอาแมนเต้ที่อยู่ไม่ไกลนัก

ดิอาแมนเต้คุกเข่าอยู่บนพื้น ร่างกายไหม้เกรียมและมีควันลอยกรุ่น และเขายังคงถือร่มเหล็กไว้ในมืออย่างโง่เขลา

เหล็กมันนำไฟฟ้านะเว้ย!

อย่างไรก็ตาม หากเขาวางร่มลง เขาก็ต้องรับความเสียหายจากลูกตุ้มหนามเหล็ก สำหรับหมอนี่แล้ว นั่นอาจจะน่ากลัวยิ่งกว่าซะอีก

“แกร๊ก!”

ร่มเหล็กแตกออกเป็นสองซีก เผยให้เห็นใบหน้าอันอัปลักษณ์ของดิอาแมนเต้และลมหายใจที่รวยริน แต่เขาก็หมดสติไปแล้ว

ริวหยิบดาบอามากิริที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาแล้วขมวดคิ้ว

การฆ่าดิอาแมนเต้ในตอนนี้เป็นเรื่องง่ายนิดเดียว แต่เขายังต้องใช้เจ้านี่เป็นเหยื่อล่อเวอร์โก้ ในสถานการณ์แบบนี้ คนเป็นย่อมมีประโยชน์กว่าคนตาย

ท้ายที่สุดแล้ว หากตัวประกันตายไป การช่วยเหลือก็ไร้ความหมาย

และสำหรับเหตุการณ์นี้ เขาก็ต้องใช้เจ้านี่เป็นข้ออ้างในการรายงานเบื้องบนด้วย

“ความอ่อนแอของแกช่วยชีวิตแกไว้แท้ ๆ”

ริวเก็บดาบอามากิริ

ในความเห็นของเขา ดิอาแมนเต้ก็แค่คนไร้น้ำยาที่พึ่งพาพลังพิเศษ และพลังพิเศษของเขาก็ธรรมดามาก หากเป็นพิก้า เขาคงไม่กล้าปล่อยให้มีชีวิตรอดหรอก

“ลู่อวิ๋น ใส่กุญแจมือมันแล้วพามันไป”

“รับทราบค่ะ”

การต่อสู้ยังไม่จบลง

สมรภูมิทางทิศตะวันออก

“หมัดผู้เฒ่าปฐพี: ทะลวงตา!”

“หมัดผู้เฒ่าปฐพี: รูปแบบน้ำแข็ง!”

“หมัดผู้เฒ่าปฐพี: ความเจ็บปวดของซามูไรอมตะ!”

“อา-ช่า อา-ช่า อา-ช่า!!!”

ลาว จี กำลังอัดสโมคเกอร์อย่างเมามัน เทคนิคศิลปะการต่อสู้ที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีทำให้สโมคเกอร์ไม่มีโอกาสได้ตอบโต้เลย

“ตูม!”

สโมคเกอร์ถูกต่อยกระเด็น ทะลุบ้านเรือนหลายหลังติดต่อกัน

“แฮ่ก~ แฮ่ก~ บ้าเอ๊ย ตาแก่นี่มันแข็งแกร่งขนาดนี้ได้ยังไงกัน!”

สโมคเกอร์ฝืนลุกขึ้นยืน เช็ดเลือดที่มุมปาก ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและไม่ยอมแพ้

การต่อสู้ทางกายภาพของเขาถูกบดขยี้อย่างย่อยยับ!

หากไม่ใช่เพราะร่างกายที่แก่ชราของอีกฝ่ายขาดพละกำลังที่เพียงพอ เขาคงพ่ายแพ้ไปนานแล้ว แต่นี่ก็ยิ่งทำให้เขายอมรับได้ยากขึ้นไปอีก

เขาไม่อยากเอาชนะคู่ต่อสู้ด้วยข้อได้เปรียบเรื่องอายุหรอกนะ!

“อึดใช้ได้นี่!”

ลาว จี เดินผ่านซากปรักหักพัง มองดูสโมคเกอร์ที่ยังอยู่ในสภาพดี และตระหนักถึงข้อบกพร่องในปัจจุบันของตัวเอง

ความอ่อนเยาว์และพละกำลังที่เต็มเปี่ยม ช่างน่าอิจฉาจริง ๆ!

ส่วนเขากลับทำได้เพียงมองดูร่างกายที่แก่ชราอ่อนแอลงทุกวัน และมุ่งหน้าสู่ความตาย

“กับไอ้เด็กเมื่อวานซืนอย่างแกน่ะ ไม่มีทางเอาชนะชั้นที่ฝึกปรือฝีมือจนถึงขีดสุดได้หรอก เดี๋ยวชั้นจะแสดงพลังที่แท้จริงให้แกดู!”

“ย้ากกก!!!”

ลาว จี คำราม ออร่าอันน่าทึ่งแผ่ซ่านออกมาจากทั่วร่าง ร่างกายที่เคยแก่ชรากลับขยายตัวอย่างรวดเร็ว กลับคืนสู่ร่างที่แข็งแกร่งที่สุดในวัยหนุ่ม

“หมัดผู้เฒ่าปฐพี เคล็ดวิชาขั้นสุดยอด!”

“หมัดกักเก็บพลัง!”

รูม่านตาของสโมคเกอร์สั่นระริก

ร่างที่ทรงพลังนั่นมันอะไรกัน!

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”

ลาว จี หัวเราะลั่น: “ด้วยทักษะที่ฝึกปรือจนถึงขีดสุด และพละกำลังในช่วงที่แข็งแกร่งที่สุด ตอนนี้ใครจะเอาชนะชั้นได้อีก!”

“ไอ้บ้าเอ๊ย!”

ขาของสโมคเกอร์เปลี่ยนเป็นควัน ขับเคลื่อนเขาพุ่งเข้าหาลาว จี หมัดที่เคลือบด้วยฮาคิกระแทกเข้าที่ร่างของลาว จี อย่างจัง!

“เปล่าประโยชน์ เปล่าประโยชน์ เปล่าประโยชน์!”

ลาว จี หัวเราะขณะคว้าข้อมือของสโมคเกอร์ เหวี่ยงสโมคเกอร์ไปด้านหลัง แล้วปล่อยหมัดโจมตีจากระยะไกล!

ในวินาทีวิกฤต ร่างกายของสโมคเกอร์ก็เปลี่ยนเป็นควัน!

“ตูม!”

กระแสอากาศที่มองเห็นได้พุ่งทะลุควัน ทำลายกำแพงที่อยู่ด้านหลังจนแหลกละเอียด

“แค่หมัดเดียวก็มีพลังขนาดนี้เลยเหรอ!”

สโมคเกอร์หอบหายใจ พละกำลังของเจ้านี่เพิ่มขึ้นหลายเท่าเมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ หากเขาโดนเข้าไปล่ะก็ ผลที่ตามมาคงไม่อาจจินตนาการได้

“ตูม!”

พื้นดินด้านหลังเขาระเบิดออก!

สโมคเกอร์หันขวับไปมองอย่างแข็งทื่อ รูม่านตาของเขาหดเกร็งอย่างรุนแรงเมื่อเห็นชายร่างกำยำโพสท่าทางพิเศษอยู่ข้างหลังเขา

“ความเร็วของแกมันช้า หมัดก็เบาหวิว ฮาคิก็ไม่ได้เรื่อง พลังผลปีศาจก็ห่วยแตก ไม่มีอะไรดีสักอย่าง แล้วแกคิดว่าจะมาต่อกรกับชั้นได้งั้นเหรอ!”

ลาว จี วาดมือไปมา วาดสัญลักษณ์ตัว ‘G’ ขึ้นกลางอากาศ!

“ตายซะเถอะ ทหารเรือ!”

“หมัดกักเก็บพลัง เคล็ดวิชา: ประทับตรา G!”

ตราประทับ G อันร้อนระอุสลักลงบนหน้าอกของสโมคเกอร์!

วินาทีต่อมา แรงปะทะอันน่าสะพรึงกลัวก็ระเบิดออก!

“อั่ก!”

สโมคเกอร์กระอักเลือดออกมาคำโต ร่างกายของเขาลอยกระเด็นไปด้านหลังอย่างควบคุมไม่ได้ ทะลุบ้านเรือนหลายสิบหลังราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่!

“ตูม ตูม ตูม!!!”

ฝุ่นควันฟุ้งกระจายกลืนกินทุกสิ่ง!

“เฮ้ สโมคเกอร์ ตื่นสิ!”

สโมคเกอร์ซึ่งเต็มไปด้วยเลือดและตาเหลือกค้าง นอนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง ในความรู้สึกที่เลือนลาง เขาดูเหมือนจะได้ยินเสียงใครบางคนเรียกเขา

“ตื่นสิโว้ย!”

ความเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นปลาบที่หน้าท้อง จากนั้นร่างกายของเขาก็ลอยขึ้น

สโมคเกอร์สะดุ้งตื่นเพราะความเจ็บปวด

เขานอนอยู่บนพื้น พยายามยกหัวขึ้นอย่างยากลำบาก

ริวและพันตรีลู่อวิ๋นยืนอยู่ข้างหน้า และที่เท้าของพวกเขามีชายในชุดคลุมสีแดงนอนอยู่

ริวเอาชนะหัวหน้าศัตรูได้แล้วเหรอ?

ริวยืนหันหลังให้สโมคเกอร์ สายตาจับจ้องไปที่ลาว จี เบื้องหน้า และเอ่ยถามอย่างเย็นชาว่า: “น่าสมเพชจริง ๆ สโมคเกอร์ นายพ่ายแพ้ให้กับสวะพรรค์นี้เนี่ยนะ?”

“ชั้น!”

สโมคเกอร์เถียงไม่ออก เขาพยายามจะลุกขึ้นแต่ทำได้แค่กลิ้งตัวไปมา จากนั้นก็เห็นฮินะเดินมาจากทางทิศตะวันตก หญิงสาวลากร่างของผู้บริหารศัตรูที่ถูกล่ามโซ่มาด้วย

ให้ตายสิ มีแค่เขาคนเดียวที่แพ้!

“ดิอาแมนเต้! เซญอร์!”

ลาว จี มองดูสหายที่พ่ายแพ้ ความโกรธแค้นอันไร้ที่สิ้นสุดลุกโชนอยู่ภายใน มือทั้งสองข้างทำท่าเป็นรูปตัว ‘G’ ตรงหน้า

กระแสอากาศอันน่าทึ่งระเบิดออกรอบตัวเขา!

“ก็เพราะพวกแกมัวแต่ชะล่าใจในการฝึกซ้อมน่ะสิถึงได้พ่ายแพ้ แต่ไม่ต้องห่วง ชั้นจะแก้แค้นให้พวกแกเอง!”

“หมัดกักเก็บพลัง เคล็ดวิชา: อสูรเพลิงผลาญโลกา!”

ร่างที่แข็งแกร่งที่สุดที่สามารถเผาผลาญได้ทุกสิ่ง!

“รับนี่ไป”

ริวโยนดาบอามากิริให้ลู่อวิ๋น ยกมือขึ้นบิดคอไปมา และเดินเข้าไปหาลาว จี ฮาคิบนหมัดของเขาไหลเวียนราวกับพลังงานแห่งปีศาจ

“ย้ากกก!!!”

ลาว จี ย่อเข่าลงเล็กน้อย พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของเขาระเบิดออก และร่างของเขาก็พุ่งข้ามระยะหลายสิบเมตรมาปรากฏตัวตรงหน้าริวในพริบตา หมัดที่ใหญ่กว่ากระสอบทรายพุ่งเข้าใส่ริว!

ริวเองก็กำหมัดแน่น ใช้กระบวนท่าไม้ตายเพียงหนึ่งเดียวที่ครูฝึกเซเฟอร์สอนเขา: อัดฮาคิทั้งหมดเข้าไปในร่างกายของศัตรู แล้วจุดระเบิดมันซะ!

“ทลาย: บลาสเตอร์!”

“ปัง!!!”

ราวกับเสียงระฆังดังกังวาน หมัดทั้งสอง ทั้งเล็กและใหญ่ พุ่งเข้าปะทะกัน!

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า หมัดของแกน่ะ...”

ลาว จี หัวเราะลั่น กำลังจะเยาะเย้ยหมัดที่ดูอ่อนแอและไร้เรี่ยวแรงของริว แต่จู่ ๆ เลือดก็พุ่งกระฉูดออกมาจากแขนข้างที่ปล่อยหมัด

วินาทีต่อมา รอยร้าวก็ลุกลามไปตามแขนและลามไปทั่วทั้งร่างอย่างรวดเร็ว!

“เป็น...ไป...ไม่...ได้!”

ริวหันหลังเดินกลับไปหาพรรคพวกของเขา

“ก็แค่ผู้บริหารระดับล่าง อย่ามาทำเก่งหน่อยเลย”

“ตูม!!!”

ศัตรูที่อยู่เบื้องหลังเขาระเบิดกลายเป็นเถ้าธุลี!

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน

By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═