บทที่ 3: กรมพิทักษ์

"หัวหน้าฝ่ายวิชาการ ที่พูดแบบนั้นหมายความว่ายังไง? คำสาปผีเหรอ?"

หลี่จวิ้นเฟยโพล่งถามออกไปโดยไม่รู้ตัว

แม้คนอื่นๆ จะไม่ได้เอ่ยถาม แต่สายตาของพวกเขาก็ไม่ต่างจากหลี่จวิ้นเฟยเลย

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาทุกคู่ที่จ้องมองมา ลู่เหลียนเสวี่ยก็ยกมือขาวเรียวขึ้นนวดขมับแล้วถอนหายใจยาว

"มันคือคำสาปผี พวกนายทุกคนโดนผีสาปเข้าแล้ว รอยมือเลือดนั่นก็คือคำสาปที่มันทิ้งไว้บนตัวพวกนาย"

พอพูดถึงผี หัวใจของทุกคนก็กระตุกวูบ ร่างกายของพวกเขาเกร็งสั่นขึ้นมาตามสัญชาตญาณอย่างไม่มีข้อยกเว้น ความหวาดกลัวสุดขีดตีตื้นขึ้นจากก้นบึ้งของหัวใจและลุกลามไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว

"หัวหน้า... เธออย่าล้อเล่นสิ เรื่องนี้ไม่ตลกเลยนะ นี่คือคำสาปผีงั้นเหรอ? ผะ... ผีมีอยู่จริงที่ไหนกัน?"

หลี่จวิ้นเฟยฝืนยิ้มแหย เป็นรอยยิ้มที่ดูน่าเกลียดยิ่งกว่าตอนร้องไห้เสียอีก

พอพูดจบประโยค อย่าว่าแต่คนอื่นเลย แม้แต่ตัวเขาเองยังไม่เชื่อคำพูดของตัวเองด้วยซ้ำ

สถานการณ์ทุกอย่างในตอนนี้มันอยู่เหนือขอบเขตที่วิทยาศาสตร์จะอธิบายได้ มันหลุดโลกไปไกลลิบ และมีเพียงคำว่า 'ผีมีจริง' เท่านั้นที่พอจะตอบคำถามเหล่านี้ได้

แต่ถึงอย่างนั้น ทุกคนรวมถึงหลี่จวิ้นเฟยก็ยังไม่อยากจะเชื่อเรื่องผีอยู่ดี

เพราะแค่คิดว่าจะต้องเผชิญหน้ากับผี หลี่จวิ้นเฟยและคนอื่นๆ ก็รู้สึกสิ้นหวังแล้ว ภาพฉากสยองขวัญในหนังผีที่เคยดูผุดขึ้นมาในหัวอย่างห้ามไม่ได้ ทั้งฉากที่ผีฉีกร่างคนเป็นชิ้นๆ กัดกินจนตาย และอีกสารพัดความสยดสยอง

พวกเขายังนึกไปถึงตำนานพื้นบ้านเกี่ยวกับภูตผีปีศาจอีกด้วย

ทั้งในหนังและตำนานพื้นบ้าน แม้จะมีการพรรณนาถึงผีไว้หลากหลายรูปแบบ แต่สิ่งหนึ่งที่เหมือนกันก็คือ ผีไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะรับมือได้เลย ร้อยทั้งร้อยเวลาที่คนธรรมดาเจอผี จุดจบก็มีเพียงทางเดียวเท่านั้น... ตายอย่างอนาถ!

ลู่เหลียนเสวี่ยพยักหน้า

"ผีมีอยู่จริงบนโลกใบนี้ ความจริงพวกนายก็รู้ดีอยู่แก่ใจ สิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ นอกจากโดนผีหลอกแล้วก็ไม่มีคำอธิบายอื่นอีก"

"ส่วนเรื่องที่ว่านี่เป็นการกลั่นแกล้งหรือเปล่า..."

"พวกนายคิดว่ามันเหมือนการแกล้งกันไหมล่ะ? ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่แดงฉานเหมือนเลือดแบบนั้น ฝีมือมนุษย์สร้างขึ้นมาได้เหรอ?"

"บานหน้าต่างพวกนั้นอาจจะเป็นจอแอลซีดีที่ฉายภาพท้องฟ้าอยู่ก็ได้นี่?" หลี่จวิ้นเฟยลองเสนอความเป็นไปได้

แต่ลู่เหลียนเสวี่ยกลับส่ายหน้า

"เมื่อคืนพวกเราบางคนยังนั่งอ่านหนังสือกันอยู่ที่นี่เลย นายคิดว่าจะมีใครสามารถเดินสายไฟและเปลี่ยนหน้าต่างทุกบานเป็นจอแอลซีดีได้ภายในเวลาไม่ถึงคืนโดยที่พวกเราไม่รู้ตัวอย่างนั้นเหรอ?"

เมื่อ 'ความหวัง' สุดท้ายพังทลายลง ภายในห้องเรียนก็ตกอยู่ในความเงียบงัน

เป็นความเงียบที่น่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

บนใบหน้าของแทบทุกคนเต็มไปด้วยความกระวนกระวายและตื่นตระหนก

หากไม่ใช่เพราะตอนนี้มีคนอยู่รวมกันกว่าห้าสิบชีวิต ซึ่งจำนวนคนที่มากขนาดนี้พอจะให้ความรู้สึกอุ่นใจได้บ้างล่ะก็ ป่านนี้คงมีคนกรีดร้องและร้องไห้โฮออกมาแล้ว

แต่ก็ใช่ว่าทุกคนจะหวาดกลัว ยังมีข้อยกเว้นอยู่อีกสองคน

ใบหน้าสะสวยของลู่เหลียนเสวี่ยยังคงเยือกเย็นและสงบนิ่งเช่นเคย ราวกับว่าเธอไม่ได้หวาดกลัวการเจอผีเลยแม้แต่น้อย

ในสายตาของหลี่จวิ้นเฟยและคนอื่นๆ ลู่เหลียนเสวี่ยคือหัวหน้าฝ่ายวิชาการและเป็นถึงเทพธิดาประจำโรงเรียน

ทว่านอกจากฐานะนี้แล้ว เธอยังเป็นนักพรตเต๋าอีกด้วย

เธอมาจากสำนักเต๋าแห่งเขาหลงหู เป็นศิษย์รุ่นที่ 63 ของเขาหลงหู ในอนาคต เธอยังถูกวางตัวให้สืบทอดสายวิชาเต๋าแห่งเขาหลงหู และจะกลายเป็นเจ้าสำนักรุ่นที่ 64

ขณะเดียวกัน เธอก็ยังเป็นสมาชิกของหน่วยงานภาครัฐแห่งต้าเซี่ยในปัจจุบัน ซึ่งก็คือหน่วยผู้พิทักษ์มรรคา

ในฐานะสมาชิกของหน่วยผู้พิทักษ์มรรคาที่เชี่ยวชาญด้านการจัดการกับภูตผีปีศาจ ลู่เหลียนเสวี่ยเคยปะทะกับผีมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน แล้วเธอจะกลัวได้อย่างไร?

เทียบกับการเจอผีแล้ว สิ่งที่ทำให้ลู่เหลียนเสวี่ยหนักใจมากกว่าก็คือ เธอไม่คาดคิดเลยว่าพิธีเรียกผีสี่มุมของโจวผิงอวิ๋นจะดึงดูดผีที่มีแดนผีมาได้

แม้ว่าตอนนี้พวกเขาจะดูเหมือนอยู่ในห้องเรียน แต่ความจริงแล้วพวกเขากำลังติดอยู่ในแดนผีของผีตนนั้นต่างหาก

ท้องฟ้ายามค่ำคืนสีเลือดนอกหน้าต่างนั่นคือหลักฐานชั้นดี

และนี่ก็หมายความว่า... เธอไม่สามารถปราบผีอย่างลับๆ ได้อีกต่อไป เพราะทุกคนถูกดึงเข้ามาในแดนผีและโดนผีสาปไปแล้ว

ต้องเข้าใจก่อนว่า เพื่อป้องกันไม่ให้ประชาชนแตกตื่น รัฐมักจะจัดการกับพวกผีอย่างลับๆ มาโดยตลอด เพื่อไม่ให้คนธรรมดาล่วงรู้ถึงการมีอยู่ของผีบนโลกใบนี้

ในวินาทีนี้ ลู่เหลียนเสวี่ยรู้ดีว่าคงไม่สามารถปิดบังความจริงเรื่องผีจากทุกคนได้อีกต่อไป

เธอตัดสินใจปฏิบัติตามกฎข้อที่เก้าของหน่วยผู้พิทักษ์มรรคา ซึ่งระบุไว้ว่า หากคนธรรมดาเผชิญหน้ากับผี และเจ้าหน้าที่หน่วยผู้พิทักษ์มรรคาไม่สามารถแก้ไขสถานการณ์ได้ในทันที จะต้องเปิดเผยความจริง เพื่อป้องกันไม่ให้คนธรรมดาตกเป็นเหยื่อของผีโดยไม่รู้ตัว

เธอกวาดสายตามองทุกคน สังเกตสีหน้าของแต่ละคน

ทันใดนั้น เมื่อสายตาของลู่เหลียนเสวี่ยไปหยุดอยู่ที่จางเหว่ย เธอก็ชะงักไป

"หืม?"

เธอสังเกตเห็นว่าคนอื่นๆ รอบตัวต่างหวาดกลัวที่เจอผี บนใบหน้ามีแต่ความตื่นตระหนกและหวาดผวาในระดับที่ต่างกันไป ทว่าจางเหว่ยกลับไม่เป็นเช่นนั้น

เขาไม่เพียงแต่ทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มองซ้ายมองขวาด้วยความอยากรู้อยากเห็นเหมือนเด็กน้อยเท่านั้น แต่เธอยัง... ลู่เหลียนเสวี่ยไม่แน่ใจว่าตัวเองตาฝาดไปหรือเปล่า แต่เมื่อครู่เธอคิดว่าเห็นแววตาของจางเหว่ยเป็นประกายตื่นเต้นพาดผ่าน

เจอผีเนี่ยนะ แล้วเขายังตื่นเต้นได้อีกเหรอ?

ลู่เหลียนเสวี่ยถึงกับอึ้ง

หมอนี่หน้าหนาเกินไป หรือว่าประสาทกลับกันแน่?

เธอไม่ได้เก็บมาคิดให้รกสมองนานนัก เรื่องเร่งด่วนที่สุดในตอนนี้คือต้องอธิบายสถานการณ์ให้ทุกคนฟัง

จากนั้น ลู่เหลียนเสวี่ยก็เอ่ยปาก เปิดเผยข้อเท็จจริงบางอย่างเกี่ยวกับผี

"ถึงนอกหน้าต่างจะดูน่ากลัว แต่ความจริงแล้วท้องฟ้าไม่ได้กลายเป็นสีแดงหรอกนะ"

"พวกเราแค่ถูกดึงเข้ามาในแดนผีของผีตนนั้น"

"ฉันคิดว่าทุกคนน่าจะรู้จักคำว่า 'ผีบังตา' ใช่ไหม? อย่างเช่นเวลาเดินอยู่บนถนนมืดๆ แล้วหาทางออกไม่ได้ หรือเดินวนเวียนอยู่ที่เดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่าออกไปไหนไม่ได้ นั่นแหละคือผีบังตา"

"และผีบังตาก็คือระดับต่ำสุดของแดนผีนี่แหละ"

"พวกนายจะเข้าใจว่าแดนผีคืออาณาเขตของผีก็ได้ ตอนนี้พวกเรากำลังอยู่ในอาณาเขตของมัน"

นอกจากนี้ เธอยังอธิบายเรื่องรอยมือเลือดด้วย

นี่คือคำสาปผี พูดง่ายๆ ก็คือผีได้หมายหัวพวกเขากำหนดตราประทับเอาไว้ ตราบใดที่รอยมือเลือดนี้ยังอยู่ ผีก็จะตามมาล่าและฆ่าพวกเขาทิ้ง

เมื่อได้รับรู้สถานการณ์ ทุกคนก็แตกตื่นกันไปใหญ่

"หัวหน้า เธอรู้เรื่องผีเยอะขนาดนี้ เธอพาพวกเราออกไปจากแดนผีนี่ได้ไหม? ถ้าทำได้ฉันเลี้ยงข้าวทุกคนเลยเอ้า"

เพื่อนคนหนึ่งที่เป็นหัวหน้าห้องรีบพุ่งเข้าไปหา สีหน้าเต็มไปด้วยความเว้าวอน

คนอื่นๆ ก็มองมาด้วยความหวังเช่นกัน

ลู่เหลียนเสวี่ยส่ายหน้าอย่างรู้สึกผิด

"ถ้าแดนผีนี่ครอบคลุมแค่ในห้องเรียน ฉันก็พอจะพาพวกนายออกไปได้ แต่ผีตนนี้กางอาณาเขตครอบคลุมตึกเรียนไปเกือบครึ่ง ซึ่งมันเกินกำลังที่ฉันจะจัดการได้ ฉันทำได้แค่รับประกันความปลอดภัยให้พวกนายชั่วคราวเท่านั้น"

"แต่ไม่ต้องตื่นตระหนกไปนะ จะมีคนมาช่วยพวกเราแน่ ฉันติดต่อเพื่อนๆ ไว้แล้ว"

"พวกเขากำลังเดินทางมา น่าจะถึงในอีกไม่ช้า"

เมื่อรู้ว่าออกไปไม่ได้ สถานการณ์ก็วุ่นวายขึ้นมาทันที คนที่มีสติย่อมสัมผัสได้ว่าความหวาดระแวงของทุกคนกำลังทวีความรุนแรงขึ้น ถึงแม้ลู่เหลียนเสวี่ยจะบอกว่ามีคนกำลังมาช่วย แต่ใครจะรับประกันได้ล่ะว่าผีจะไม่ฆ่าพวกเขาทิ้งก่อนที่ความช่วยเหลือจะมาถึง?

หัวหน้าห้องถึงขั้นพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อโจวผิงอวิ๋น

"ไอ้เวรเอ๊ย! เป็นความผิดของแกคนเดียวเลย! ถ้าแกไม่ย้ายเข้ามา พวกเราจะเจอผีได้ยังไงฮะ?"

พวกอารมณ์ร้อนบางคนก็ปรี่เข้าไปสมทบ หวังจะลงไม้ลงมือกับโจวผิงอวิ๋นด้วย

ในขณะนั้น โจวผิงอวิ๋นยังคงอยู่ในอาการเพ้อคลั่ง ปากก็พร่ำบ่นประโยคเดิมๆ ซ้ำไปซ้ำมาว่า "มันมาแล้ว อย่ามาหาฉันนะ"

คนที่ไม่โง่ย่อมปะติดปะต่อเรื่องราวได้ จากสิ่งที่จางเหว่ยพูดก่อนหน้านี้ ข่าวลือที่หลี่จวิ้นเฟยเอามาบอก และคำพูดของโจวผิงอวิ๋น เห็นได้ชัดเลยว่าการที่พวกเขาต้องมาเจอผีแบบนี้ มีความเกี่ยวข้องกับโจวผิงอวิ๋นอย่างแยกไม่ออก

ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขายังคาดเดาว่าเหตุการณ์สารเคมีรั่วไหลที่มหาวิทยาลัยครุศาสตร์ฟู่ตง ก็คงเป็นฝีมือของผีด้วยเช่นกัน

ทันทีที่คิดได้แบบนี้ อารมณ์ของทุกคนก็ระเบิดออกทันที ความหนาวเหน็บแล่นปราดจากปลายเท้าพุ่งปรี้ดขึ้นสู่กระหม่อม หลายคนหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ หวาดกลัวจนตัวสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้

นั่นมันตั้ง 116 ชีวิตเลยนะ!

แค่คืนเดียว ทุกคนถูกผีฆ่าตายหมดเลยเนี่ยนะ!?

ความหวาดผวาแพร่กระจายราวกับโรคระบาดในวินาทีนี้ ซึมลึกเข้าไปในจิตใจของทุกคนอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ทุกคนแตกตื่นจนไม่สามารถรักษาสติไว้ได้อีกต่อไป

และเมื่อคนเราหวาดกลัวถึงขีดสุด พวกเขามักจะหาที่ระบายเสมอ และโจวผิงอวิ๋นก็กลายเป็นกระโถนรองรับอารมณ์นั้น

ใครใช้ให้เขาเป็น 'ต้นเหตุ' ของเรื่องนี้ล่ะ?

ลู่เหลียนเสวี่ยเข้าไปห้ามหัวหน้าห้องและคนอื่นๆ

"ใจเย็นๆ ก่อนทุกคน โจวผิงอวิ๋นเล่นพิธีเรียกผีสี่มุมจนเรียกผีมาก็จริง แต่ผีที่เราเจอตอนนี้อาจจะไม่ได้เป็นผีตนเดียวกันก็ได้..."

ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ โจวผิงอวิ๋นที่กำลังตื่นตระหนกก็ทึ้งหัวตัวเองพลางพูดด้วยน้ำเสียงหวาดผวา

"ผีตนนั้นแหละ ไม่ผิดแน่ หลินเฟิงกับคนอื่นๆ ก็ถูกมันฆ่าตายหมด"

"หลินเฟิงกับทุกคนก็มีรอยมือเลือดบนมือเหมือนกัน พวกเขาถึงได้ตายกันหมด ตอนนี้ผีตนนั้นกำลังมาหาฉันแล้ว"

พูดจบ โจวผิงอวิ๋นก็ถูรอยมือเลือดบนแขนของตัวเองอย่างบ้าคลั่ง พยายามจะเช็ดมันออกเพื่อไม่ให้ผีตามมาหาเขา

ทว่าแม้เขาจะใช้เล็บขูดผิวหนังจนเลือดซิบ รอยมือเลือดก็ยังคงติดแน่นทนนานราวกับหนอนเกาะกระดูกเน่า ไม่อาจลบเลือน ราวกับถูกประทับตรึงฝังรากลึกเข้าไปในเนื้อหนัง

ภาพที่เห็นทำเอาทุกคนขวัญผวา

"ฉันไม่อยากตายที่นี่!"

"หัวหน้าฝ่ายวิชาการ เธอรู้เรื่องผีตั้งเยอะ เธอต้องมีวิธีพาฉันออกไปแน่ๆ! ได้โปรดคิดหาทางทีเถอะ!"

"ใครก็ได้ช่วยพวกเราที?"

นักเรียนหญิงบางคนที่สภาพจิตใจอ่อนแอพากันร้องไห้จ้าด้วยความกลัว นั่งยองๆ สะอื้นไห้อย่างควบคุมไม่ได้

เสียงร้องไห้ของพวกเธอดังก้องอยู่ในหูของทุกคน ยิ่งตอกย้ำความแตกตื่นให้ทวีคูณ

ลู่เหลียนเสวี่ยถอนหายใจอย่างจนปัญญา

เธอคาดการณ์ปฏิกิริยาของคนธรรมดาเวลาเจอผีไว้แล้ว แต่ไม่นึกเลยว่าสภาพจิตใจของโจวผิงอวิ๋นจะพังทลายลงขนาดนี้ เธอทำได้เพียงพยายามบอกทุกคนอย่างสุดความสามารถว่าอย่าเพิ่งตื่นตระหนก ให้รวมกลุ่มกันไว้ พลังหยางของคนหมู่มากจะช่วยยับยั้งไม่ให้ผีลงมือในทันทีได้

ภายใต้ความหวาดกลัวสุดขีด หัวหน้าห้องก็ไม่มีกะจิตกะใจจะไปเอาเรื่องโจวผิงอวิ๋นอีกต่อไป สภาพของโจวผิงอวิ๋นในตอนนี้ดูน่ากลัวจนแทบจะเหมือนผีเสียเอง

เขาหันกลับมาขอร้องลู่เหลียนเสวี่ย

"หัวหน้า ถ้าพาพวกเราออกไปไม่ได้ อย่างน้อยช่วยลบรอยมือเลือดนี่ออกให้หน่อยได้ไหม?"

ทุกคนหันขวับมามองเป็นตาเดียว

จริงด้วยสิ ถ้าพาออกไปไม่ได้ การลบรอยมือเลือดออกก็น่าจะได้ผลเหมือนกันนี่นา โจวผิงอวิ๋นเพิ่งบอกเองไม่ใช่เหรอว่าผีจะตามล่าคนที่มีรอยมือเลือด? ถ้ารอยหายไป มันก็หาพวกเขามีไม่เจอแล้วไม่ใช่เหรอ?

ในเวลานี้ ทุกคนต่างเข้าตาจน

พวกเขากรูเข้ามารุมล้อมลู่เหลียนเสวี่ย เพื่อนร่วมชั้นบางคนถึงกับร้องไห้คุกเข่าอ้อนวอนขอให้เธอช่วย

"ฉันขอโทษนะ"

ลู่เหลียนเสวี่ยถอนหายใจ

"ฉันลบรอยมือเลือดให้ไม่ได้หรอก นี่เป็นคำสาปผี มันลบออกด้วยวิธีธรรมดาอย่างการใช้ผ้าเช็ดหรือน้ำลายไม่ได้หรอกนะ"

"วิธีลบรอยมือเลือดมีแค่สองวิธีเท่านั้น"

"หนึ่งคือใช้ของวิเศษในการลบ อย่างเช่นยันต์หรือน้ำมนต์"

"ส่วนอีกวิธีคือต้องฆ่าผีที่เป็นคนร่ายคำสาปรอยมือเลือดทิ้งซะ"

ขณะที่พูด ลู่เหลียนเสวี่ยก็แตะกระเป๋าเสื้อของเธอ ความจริงแล้วเธอพกยันต์ติดตัวมาด้วย ในฐานะนักพรตเต๋าจากเขาหลงหู เธอจะไม่มีอุปกรณ์ปราบผีติดตัวมาได้อย่างไร? แต่จำนวนยันต์ที่มีก็พอแค่ลบรอยมือเลือดให้คนได้บางส่วนเท่านั้น ในขณะที่คนตรงนี้มีตั้งกว่าห้าสิบคน

เธอรู้ดีว่าทันทีที่หยิบยันต์ออกมา ความกลัวตายจะทำให้ไม่มีใครในที่นี้เสียสละพอที่จะยอมสละโอกาสในการลบรอยมือเลือดของตัวเองแน่ๆ จะต้องเกิดการแย่งชิงกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ และสถานการณ์จะยิ่งวุ่นวายหนักเข้าไปอีก แทนที่จะเป็นแบบนั้น สู้ไม่หยิบออกมา แล้วเก็บไว้ใช้รับมือกับผีทีหลังจะดีกว่า

"ไม่มีทางอื่นแล้วจริงๆ เหรอหัวหน้า?"

นักเรียนหญิงคนหนึ่งถามเสียงสั่นเครือ หวาดกลัวจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

หัวหน้าห้องพูดโพล่งขึ้นมาบ้าง

"อ้อ จริงสิ! แล้วฉี่เด็กผู้ชายบริสุทธิ์ล่ะ? พวกเราในนี้ต้องมีคนซิงอยู่แน่ๆ ในหนังกับตำนานเขาก็บอกไม่ใช่เหรอว่าฉี่เด็กผู้ชายบริสุทธิ์เป็นอาวุธชั้นดีในการสู้กับผีน่ะ?"

ลู่เหลียนเสวี่ยส่ายหน้า

"ไม่มีประโยชน์หรอก ฉี่เด็กผู้ชายบริสุทธิ์เป็นอาวุธปราบผีชั้นเยี่ยมก็จริง แต่นั่นมันเอาไว้ใช้สู้กับผี ไม่ได้เอาไว้แก้คำสาปผีสักหน่อย..."

ระหว่างที่เธอกำลังพูด หางตาของเธอก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ทำเอาเธอหมดคำจะพูดในทันที เธอหันไปมองทางจางเหว่ย

จางเหว่ยหยิบยางลบบนโต๊ะขึ้นมาถูกับรอยมือเลือดบนแขนของตัวเอง

ต่อให้เป็นคนโง่ก็ยังดูออกว่าจางเหว่ยกำลังใช้ยางลบพยายามจะลบรอยมือเลือดออก

พอเห็นแบบนั้น ลู่เหลียนเสวี่ยก็ถึงกับถอนหายใจหน่ายๆ

"จางเหว่ย ฉันก็บอกอยู่ว่าวิธีธรรมดามันลบรอยมือเลือดไม่ได้หรอก นายเอายางลบมาลบ... หืม??????"

ยังพูดไม่ทันจบประโยค ลู่เหลียนเสวี่ยก็เบิกตากว้างชะงักงัน ด้วยสีหน้าราวกับเห็นผี

ไม่ใช่แค่เธอหรอก ทุกคนที่ได้ยินสิ่งที่ลู่เหลียนเสวี่ยพูด ต่างก็หันไปมองจางเหว่ยเป็นตาเดียว

ในวินาทีนี้ พวกเขาก็อึ้งจนตาค้างไปตามๆ กัน ไม่ต่างจากลู่เหลียนเสวี่ยเลย

"เชี่ยเอ๊ย?! มันลบออกด้วยเหรอวะ?!"

ท่ามกลางสายตาทุกคู่ที่จ้องมองมา จางเหว่ยหยิบยางลบที่ใช้ไปแล้วครึ่งก้อนบนโต๊ะขึ้นมา

เขาถูกูดมันลงบนรอยมือเลือดบนแขน ราวกับกำลังลบรอยดินสอ

และเมื่อขี้ยางลบร่วงหล่น มุมหนึ่งของรอยมือเลือดก็เลือนหายไป...