275-ความชั่วร้ายของแก๊งมังกร

เจียงเฉิงโบกมืออย่างอารมณ์ดี "ไฮ!"

หลงเจิ้นเทียน เบิกตากว้าง หัวใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

เจียงเฉิง ยิ้มให้เขา "หัวหน้าหลงจะไปไหนกันเหรอ? รีบเร่งขนาดนี้ อย่างน้อยก็ควรจะบอกลากันหน่อยสิ!"

เห็นได้ชัดว่าเจียงเฉิงกำลังสนุกกับสถานการณ์นี้ หลงเจิ้นเทียนกัดฟันแน่น "นายต้องการอะไรกันแน่?! ฉันเสนอค่าชดเชยให้นายเป็นหมื่นล้านแล้วแต่นายก็ไม่รับ!"

"นายขอเอกสารทั้งหมดจากฉัน เพื่อจะควบคุมฉันไว้ไม่ให้ดิ้นรน ทีนี้จะให้ฉันทำยังไง? ก็เท่ากับนายกำลังจะฆ่าฉันทางอ้อมอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?"

"นายจะฆ่าพวกฉัน แต่กลับไม่ให้ฉันหนี? ที่ไหนกันมีตรรกะแบบนี้?!"

หลงเจิ้นเทียนตะโกนออกมาอย่างเกรี้ยวกราด เต็มไปด้วยความคับแค้น

เจียงเฉิงพยักหน้าอย่างสงบ "สรุปก็คือ ถ้าฉันไม่ฆ่านาย ฉันต้องปล่อยนายไป แล้วนายก็ยังมีหน้ามาบอกว่าติดคุกมันโหดร้ายเกินไปงั้นเหรอ?"

มองเห็นสีหน้าโกรธแค้นของหลงเจิ้นเทียน เจียงเฉิงส่ายหัว "ถ้าไม่อยากร่วมมือ งั้นฉันจะจัดการนายให้จบ ๆ ไปก็แล้วกัน ยังไงฉันก็ยังมีลูกชายนายอยู่!"

คำพูดยังไม่ทันสิ้นเสียง หลงเจิ้นเทียนก็ตระหนักได้ถึงเจตนาของเขา

ความหวาดกลัวฉายชัดในดวงตา เขาเพิ่งจะอ้าปากจะขอชีวิต แต่ใบมีดของเจียงเฉิงก็กรีดผ่านลำคอเขาไปแล้ว!

"พ่อ!"

หลงห้าวอวี่ กรีดร้องอย่างเจ็บปวดเมื่อเห็นหลงเจิ้นเทียนร่วงลงไป

เจียงอี๋อั๋และ เวินเนี่ยนซีตกใจ นี่มัน… ฆ่าหลงเจิ้นเทียนไปแล้วเหรอ?!

แต่เมื่อคิดว่าในเมื่อนายใหญ่ของแก๊งถูกฆ่าไปแล้ว แล้วจะเก็บหลงห้าวอวี่ไว้ทำไม? ถ้าเขาหนีออกไปได้ วันหน้าก็คงจะสร้างปัญหาอีก

เจียงเฉิงหันกลับมา ใช้พลังจิตสแกนโดยรอบ

ทั่วทั้งห้องโถงไม่มีสมาชิกแก๊งยืนอยู่แม้แต่คนเดียว

ภายนอกยังมีคนคอยเฝ้าอยู่บ้าง แต่เพราะก่อนหน้านี้พวกหลงเจิ้นเทียนเป็นฝ่ายปิดประตูจากด้านใน คนที่อยู่ข้างนอกจึงยังไม่รู้ถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้น

ส่วนคนที่อยู่นอกบริเวณนี้ เจียงเฉิงไม่สามารถสแกนได้ไกลขนาดนั้น แต่จากที่เห็นตอนถูกพาตัวเข้ามา แก๊งนี้มีสมาชิกราว ๆ หนึ่งร้อยกว่าคน ซึ่งล้วนเป็นแค่คนธรรมดา ไม่ใช่เรื่องยากในการจัดการ

เจียงเฉิง "เฮอะ" ในลำคอ ก้าวไปยืนตรงหน้าหลงห้าวอวี่

สีหน้าของหลงห้าวอวี่ที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและเศร้าโศกพลันแข็งค้าง

ไอ้ฆาตกรนี่… มันคงไม่คิดจะฆ่าฉันด้วยใช่ไหม?!

แค่คิดถึงความเป็นไปได้นั้น หลงห้าวอวี่ก็รู้สึกขาอ่อนแรง

เวินเนี่ยนซี แทบจะจับเขาไว้ไม่ทัน เกือบปล่อยให้ร่วงลงไปกองกับพื้น

เจียงเฉิงยกเท้าเหยียบลงบนอกของเขา พูดเสียงเย็นชา "อยากมีชีวิตรอดก็ตั้งใจให้ความร่วมมือหน่อย! ที่นี่คงไม่ใช่ทรัพย์สินเพียงแห่งเดียวของแก๊งพวกแกใช่ไหม? นอกจากที่นี่ ยังมีที่ไหนอีกที่เก็บทรัพย์สินหรือเอกสารสำคัญ?"

"พาฉันไป ถ้าฉันได้ข้อมูลที่มีประโยชน์ บางทีฉันอาจจะไว้ชีวิตแกก็ได้ แต่ถ้าแกปฏิเสธ ฉันจะส่งแกไปเจอพ่อของแกเดี๋ยวนี้เลย!"

"ได้! ผมยอมแล้ว! ได้โปรดอย่าฆ่าผม! ผมจะพาไปเดี๋ยวนี้!"

เพียงแค่เจียงเฉิงพูดจบ หลงห้าวอวี่ก็กระเสือกกระสนอ้อนวอนทันที

เจียงเฉิงให้เวินเนี่ยนซีคุมตัวเขาไว้ ส่วนตัวเองออกไปเคลียร์คนที่อยู่ด้านนอก

เมื่อมีปืนอยู่ในมือ อำนาจข่มขู่ก็มากพอ อีกไม่กี่นาที เจียงเฉิงก็เก็บกวาดทุกคนเรียบร้อย

แก๊งหลงพังทลายในชั่วข้ามคืน

เมื่อได้ข้อมูลจากเอกสารในแก๊ง เขารู้ว่าหากส่งเอกสารเหล่านี้ให้ตำรวจไปเฉย ๆ อาจไม่ได้ผลเท่าที่ควร เพราะมีคนคอยให้การคุ้มครองอยู่ และอาจช่วยปกปิดความผิดให้พวกมัน

เจียงเฉิงคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะโทรหาหม่าเหวินจิ้ง

"อะไรนะ?! นายกวาดล้างแก๊งหลงไปแล้ว? แถมยังเจอพวกนักล่าในระดับสูงถึงสองคน?"

"ไม่เป็นไรใช่ไหม?... งั้นก็ดี..."

"พวกนายสามคนรออยู่ข้างล่างก่อน เดี๋ยวฉันจะพาคนไปจัดการเรื่องนี้เอง!"

"เอกสารพวกนั้น เก็บไว้ให้ดี อย่าให้ใครคนอื่นเห็นก่อนฉันไปถึง!"

หม่าเหวินจิ้งตื่นตกใจไปหลายรอบ ก่อนจะออกคำสั่งอย่างเร่งด่วนแล้วตัดสายไป

เจียงเฉิงคุมตัวหลงห้าวอวี่ไปยังที่เก็บของและห้องนิรภัยของแก๊ง นำเอกสารที่สำคัญทั้งหมดออกมา

เอกสารเหล่านี้ถูกบรรจุลงกล่องเล็ก ๆ สองกล่อง

เมื่อเจียงเฉิงสุ่มเปิดแฟ้มเล่มหนึ่งขึ้นดู แววตาเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ

แก๊งหลงแต่เดิมไม่ได้เริ่มต้นจากอาชญากรรม

จุดเริ่มต้นของพวกมันคืออาคารเก่าหลังหนึ่งที่เป็นสมบัติของภรรยาหลงเจิ้นเทียน

ที่แห่งนั้นถูกเปลี่ยนให้กลายเป็น "สวรรค์สำหรับพวกคนมีอำนาจและเงินทอง" ภายนอกเรียกกันว่า "อาคารเสาะฝัน" คล้ายซ่องระดับสูงในสมัยโบราณ

ภายในเต็มไปด้วยเด็กสาวและเด็กหนุ่มหน้าตาดี บางคนอายุน้อยเกินกว่าที่ควรจะเป็น

และที่น่าหดหู่คือ คนเหล่านี้เกือบทั้งหมดไม่ได้เต็มใจอยู่ที่นั่น

หากพวกมันเล็งใครไว้และคน ๆ นั้นอ่อนแอ พวกมันก็จะใช้วิธีบังคับขืนใจ ถ่ายคลิปแบล็กเมล์ หรือทำร้ายร่างกายจนกว่าจะยอมสยบ

และถ้าใครใจแข็ง ก็ใช้ครอบครัวหรือภาพลับข่มขู่แทน

เรื่องที่แก๊งนี้ทำ ชั่วร้ายจนมิอาจบรรยายได้!

เวินเนี่ยนซี และ เจียงอี๋อั๋ ที่ช่วยกันตรวจเอกสารอยู่ถึงกับขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

หลงห้าวอวี่ที่ยังอยู่ตรงนั้น ถูกสองสาวระบายอารมณ์ใส่ไปชุดใหญ่

ผ่านไปไม่ถึงชั่วโมง หม่าเหวินจิ้งและ ฉินหลันเหยียน ก็นำกำลังมาถึง

พอเห็นทั้งสามคนปลอดภัย ฉินหลันเหยียนถึงค่อยกล่าวเสียงเข้ม

"พวกเธอนี่มันตัวปัญหาชัด ๆ!"