บทที่ 44 เย่ไป๋ใกล้จะมีลูกแล้ว แต่นิกยังต้องแทะอาหารกระป๋องอยู่อีกเหรอ?

ปลาแมนดารินหมัก, เต้าหู้เหม็น, บะหมี่ผัดซีอิ๊ว, ข้าวหมก,

มันฝรั่งเส้นผัดยอดกระเทียม...

นิกอดใจไม่ไหวจนต้องกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่

เขาเดินตามกลิ่นหอมเดินขึ้นตึกไปตามสัญชาตญาณ

ในขณะที่เขากำลังเคาะประตูนั้น ในใจเขากลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน

จะยอมแพ้งั้นเหรอ? ศักดิ์ศรีลูกผู้ชายมันค้ำคออยู่

แต่ถ้าไม่ยอมแพ้ล่ะ? พยาธิในกระเพาะมันก็ประท้วงจนทนไม่ไหว

ในที่สุด นิกก็เกิดไอเดียบรรเจิดขึ้นมาในหัว เขานึกแผนการที่ยอดเยี่ยมออกแล้ว

ก็อก ก็อก ก็อก

นิกเคาะประตูห้องอพาร์ตเมนต์

สิ่งแรกที่เขาทำทันทีที่ประตูเปิดออกคือการพุ่งเข้าไปสวมกอดอย่างรวดเร็วและเร่าร้อน

"สวัสดียามบ่าย! เพื่อนชาวหัวเซี่ยที่รักของฉัน!"

"ฉันมาเพื่อขอแลกเปลี่ยนเสบียงน่ะ"

เย่ไป๋และหลินเสวี่ยที่กำลังถือตะเกียบกินข้าวอยู่

ต่างก็หันไปมองที่ประตูพร้อมกันโดยพร้อมเพรียง

นิกถึงกับชะงักไปทันที

ทั้งสองคนยังนั่งกินข้าวอยู่ที่โต๊ะ แล้วเมื่อกี้ใครเป็นคนเปิดประตูให้เขากันล่ะ?

สายตาของเขาค่อย ๆ เลื่อนต่ำลง

จนในที่สุดก็ได้สบเข้ากับดวงตาของสุนัขที่ดูใสซื่อไร้เดียงสาคู่หนึ่ง

เป้าหมายที่เขาโอบกอดอย่างแรงเมื่อครู่นี้ กลับกลายเป็นสุนัขลากเลื่อนตัวหนึ่ง

บรู๊ววว!

สุนัขพันธุ์อลาสก้าตัวนี้ทั้งฉลาดและมีแววตาเจ้าเล่ห์

มันยืนขึ้นด้วยขาหลังและใช้เท้าหน้าตะปบเปิดประตูอย่างคล่องแคล่ว

ดูท่าทางจะเป็นสุนัขเน็ตไอดอลที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี

นิกตกใจจนกรามแทบจะร่วงลงไปกองกับพื้น

เขาคิดว่าเย่ไป๋แค่รวบรวมพวกปลาทอง เต่าตัวเล็กจากตลาดสัตว์เลี้ยง

และสัตว์จากฟาร์มมาเท่านั้น

ใครจะไปนึกว่าเย่ไป๋จะยังมีอารมณ์สุนทรีย์เลี้ยงสัตว์เลี้ยงเอาไว้เล่นแบบนี้อีก?

"เย่ไป๋ นายนี่มัน..."

ยังไม่ทันที่นิกจะบ่นจบ แมวนอร์เวย์ฟอเรสต์ที่สะบัดขนยาวสลวยพองฟูก็ส่งเสียงขู่

"เมี้ยววว" อย่างดุร้าย พร้อมกับสะบัดอุ้งเท้าตบประตูให้ปิดลงดังปัง!

ปัง!

นิกถูกปิดประตูใส่หน้าเข้าอย่างจัง

ทั้งหดหู่ ทั้งมึนงง จนทำอะไรไม่ถูก

เขาอึ้งไปครู่ใหญ่ กว่าจะยอมรับความจริงตรงหน้าได้

เย่ไป๋ไม่เพียงแต่สร้างฟาร์มในหมู่บ้านที่มีระบบหมุนเวียนเท่านั้น

แต่ยังมีทั้งแมวและสุนัขครบครัน

แถมยังมีสาวสวยคอยนั่งกินข้าวเป็นเพื่อนคุยอีกด้วย

แล้วเขาล่ะ?

นอกจากอาหารกระป๋องและขนมขบเคี้ยวที่มีอยู่ทั่วทั้งเมืองแล้ว เขาก็ไม่มีอะไรเลย!

ในห้องถ่ายทอดสด ผู้ชมจากประเทศสุดสวยต่างพากันเจ็บปวดใจจนแทบหายใจไม่ออก

"โอ้พระเจ้า ฉันแทบจะร้องไห้ออกมาเลย"

"สงสารเทพเจ้านิกจับใจ!"

"มันทรมานเกินไปแล้ว!"

"เย่ไป๋แทบจะมีลูก (มีครอบครัว) อยู่แล้ว

แต่นิกยังต้องนั่งแทะอาหารกระป๋องอยู่อีกเหรอ?"

...

ในภาพถ่ายทอดสด เย่ไป๋เปิดประตูและเชิญนิกเข้ามาในห้อง

"เมื่อกี้คุณบอกว่า จะมาแลกเปลี่ยนเสบียงเหรอ?"

นิกเองก็รู้ตัวว่าทำตัวไม่ค่อยดี เขาจึงมีท่าทีหลบสายตา

เขาแลกเปลี่ยนเสบียงกับเย่ไป๋มาสองสามครั้งแล้ว

และทุกครั้งเขาก็มักจะเล่นตุกติกอยู่เสมอ

ตอนนี้เย่ไป๋ยังไม่ถือสาและยอมให้เขาแลกเปลี่ยนเสบียงอีกครั้ง

ก็นับว่าใจกว้างมากแล้ว

"เย่ไป๋! เสบียงที่ฉันเอามาคราวนี้ รับรองว่านายต้องสนใจมากแน่ ๆ"

นิกยิ้มอย่างโอ้อวดและภูมิใจ

"เพราะอาหารกระป๋องทั้งหมดจากทุกห้างสรรพสินค้าในใจกลางเมืองตอนนี้อยู่ที่ฉันหมดแล้ว"

เขาชี้ไปทางถนนสายหลักใจกลางเมือง

เมื่อมองออกไปจากหน้าต่างอพาร์ตเมนต์ของเย่ไป๋

ก็จะเห็นอาคารหลังหนึ่งที่ดูแวววาวแปลกตา

เขาหรี่ตาพิจารณาอยู่ครู่หนึ่งจนเข้าใจในที่สุด

"นิก! นี่คุณขนอาหารกระป๋องทั้งเมืองมาสร้างเป็นบ้านด้วยมือเปล่าเลยเหรอ?"

"ที่แท้หลายวันที่ผ่านมา คุณมัวแต่ทำเรื่องนี้อยู่นี่เอง?"

บ้านกระป๋อง!

บ้านระดับอาหารที่หนึ่งเดียวในโลก ผนัง กระจก ประตู

ทุกที่ที่มือเอื้อมถึงล้วนสร้างขึ้นจากกระป๋องอาหาร

ตราบใดที่รู้สึกหิว ก็แค่เอื้อมมือไปหยิบกระป๋องออกมาเปิดกินประทังหิวได้ทันที

ช่างสะดวกสบายเสียจริง

นับเป็นความคิดสร้างสรรค์ที่ไม่เหมือนใครของผู้เอาชีวิตรอด

นิกหัวเราะร่าอย่างภาคภูมิใจ

"ใช่แล้วเย่ไป๋"

"เสบียงน่ะมันยุติธรรม ใครชิงมาก่อนคนนั้นก็เป็นเจ้าของ"

"ตอนนี้อาหารกระป๋องพวกนี้เป็นของฉัน ถ้านายอยากได้กระป๋องพวกนี้

ก็เอาเสบียงอื่นมาแลกกับฉันสิ"

ข้อเสนอที่นิกยื่นมานั้นดูเจ้าเล่ห์มาก

เขามั่นใจว่าเย่ไป๋ไม่มีทางปฏิเสธอาหารกระป๋องที่อยู่ตรงหน้าได้แน่

เพราะการกินอาหารกระป๋องสำเร็จรูปนั้นสะดวกกว่าการต้องมาเหนื่อยยากปลูกพืชเองตั้งเยอะ

ทว่า

ใครจะไปรู้ว่าเย่ไป๋กลับยิ้มออกมา

"ฉันไม่จำเป็นต้องใช้กระป๋องพวกนั้นหรอก คุณเก็บไว้เถอะ"

นิกอึ้งไปทันทีและเริ่มร้อนรน เขาเปิดกระป๋องผักโขมออกมาแล้วตักผักโขมสดชื่นเข้าปาก

สวาปามลงท้องอย่างรวดเร็ว

"เย่ไป๋! ผักสด ๆ แบบนี้ มันไม่หอมเหรอ?"

เย่ไป๋พานิกไปที่โรงเรือนเพาะชำระดับเบื้องต้นที่สวนหลังหมู่บ้าน

เมื่อนิกได้เข้ามาดูโรงเรือนเพาะชำใกล้ ๆ

เขาถึงได้พบว่าพืชที่ปลูกอยู่ข้างในนั้นมีหลากหลายชนิดมาก

เย่ไป๋ชี้ไปที่มันฝรั่งแล้วพูดว่า "นี่คือผลผลิตชุดแรกที่เราปลูก มันฝรั่งครับ"

"ต่อมา พอเราเริ่มเบื่อมันฝรั่ง

เราก็เลยไปหาผักจี้ไช่ป่าจากพื้นที่สีเขียวในหมู่บ้านมาปลูก

โซนนี้คือผักจี้ไช่ป่าที่ผ่านการปรับปรุงสายพันธุ์แล้วครับ"

"โซนนี้คือต้นกล้าฟักทองที่เพาะจากเมล็ดฟักทองในฟาร์ม"

"แล้วยังมีเมล็ดผักชีที่เอามาจากฟาร์มด้วย"

"แครอท"

"มันเทศสีม่วง"

"เมล็ดมะเขือเทศ"

"เมล็ดถั่วลันเตา"

"เมล็ดผักโขม"

...

ต้นไม้ในพื้นที่สีเขียวของหมู่บ้านถูกย้ายออกไปจนหมด

และถูกแทนที่ด้วยโรงเรือนเพาะชำระดับเบื้องต้นที่ตั้งเรียงรายกันอย่างหนาแน่น

ทั้งพืชผล พืชพรรณ และผักชนิดต่าง ๆ...

ผักหลากหลายสายพันธุ์กระจายอยู่เต็มโรงเรือนเพาะชำของหมู่บ้าน

หมู่บ้านที่เคยดูคับแคบ ตอนนี้กลับกลายเป็นฟาร์มเพาะปลูกไปเสียแล้ว!

นิกตกใจจนตาค้าง

ในห้องถ่ายทอดสด ผู้ชมจากประเทศสุดสวยก็ตกใจจนสูดลมหายใจเข้าลึกเช่นกัน

ผ่านไปครู่ใหญ่ นิกถึงได้สติกลับมาและพึมพำออกมาว่า

"ฉันก็ไปฟาร์มแถวชานเมืองกับนายมาเหมือนกันนะ"

"แต่ว่า... แต่ทำไมฉันถึงไม่ยักษ์เห็นเมล็ดพันธุ์พืชพวกนี้เลยล่ะ?"

เป้าหมายในการหาเสบียงของนิกคืออาหารกระป๋องและของกินสำเร็จรูป

ในขณะที่เป้าหมายของเย่ไป๋คือ เมล็ดพันธุ์ สัตว์ที่ยังรอดชีวิต และพืชที่ยังไม่ตาย

ที่สำคัญที่สุดคือ เย่ไป๋เดินนำหน้านิกอยู่ก้าวหนึ่งเสมอ ในฐานะผู้บุกเบิก

เขามีโอกาสเลือกได้กว้างขวางกว่า

ส่วนนิกทำได้เพียงเดินตามหลังและคอยเก็บกินเศษน้ำแกงที่เหลือ

แต่ตอนนี้ นิกกลับรู้สึกว่าน้ำแกงที่เหลือนั้นมันช่างไม่อร่อยเอาเสียเลย

"คือว่า... เย่ไป๋"

"เอาอย่างนี้ไหม นายช่วยแบ่งเมล็ดพันธุ์ผักให้ฉันหน่อยสิ"

"ฉันจะเอาอาหารกระป๋อง 100 กระป๋องมาแลกกับนาย"

นิกกัดฟันพูดจำนวน 100 กระป๋องออกมาอย่างเสียดาย

แต่ละกระป๋องล้วนเป็นสิ่งที่เขาต้องเหนื่อยยากขนย้ายมา

ปกติเขากินอย่างประหยัดมาก 100

กระป๋องนี้เพียงพอให้เขาอยู่รอดได้อีกหลายเดือน แต่ตอนนี้เพื่อแผนการในระยะยาว

เขาจึงยอมทุ่มสุดตัว!

เขาต้องแลกเปลี่ยนเสบียงกับเย่ไป๋ เพื่อเอาเมล็ดพันธุ์ผักมาให้ได้!

ในห้องถ่ายทอดสด

ผู้ชมประเทศสุดสวยต่างพากันสูดลมหายใจเข้าด้วยความเสียดายและเจ็บปวดใจ

"100 กระป๋องเลยเหรอ มันไม่เยอะไปหน่อยเหรอ!"

"นิก นายไม่ต้องใจป้ำขนาดนั้นก็ได้!"

"100 กระป๋อง? แลกแค่ 10 กระป๋องก่อนสิ"

"ประหยัดหน่อย!"

...

ผู้ชมต่างชาติพากันเสียดายอาหารกระป๋องของนิก

และคิดว่าตัวเลขที่นิกกัดฟันพูดออกมานั้นมันสูงเกินไป

ทว่า

เย่ไป๋ไม่ได้มองจำนวนที่นิกเสนอเลยแม้แต่น้อย เขาทำเพียงส่ายหน้าเรียบ ๆ แล้วตอบว่า

"ไม่แลกครับ"

นิกอึ้งไปเลย

หลินเสวี่ยเองก็อึ้งเช่นกัน

หลินเสวี่ยคิดว่า อาหารกระป๋อง 100 กระป๋องนั้นไม่ใช่น้อย ๆ เลย

อีกทั้งอาหารกระป๋องทั้งเมืองก็อยู่ในมือนิก

การแลกเปลี่ยนครั้งนี้พวกเขาไม่ได้เสียเปรียบเลยสักนิด

"เย่ไป๋ นายลองพิจารณาดูอีกทีไหม"

นิกถึงกับกัดฟันและพูดออกมาอย่างดุเดือดว่า

"ใคร ๆ ก็บอกว่าไอ้หนุ่มเอเชียผิวเหลืองน่ะเจ้าเล่ห์"

"ฉันว่าแกนี่มันพ่อค้าหน้าเลือดชัด ๆ ก็แค่จะกดราคาล่ะสิ"

"ตกลง! ฉันจะใช้กระป๋อง 200 กระป๋องแลกกับเมล็ดพันธุ์ 100 เมล็ด!"

ทันทีที่นิกประกาศคำพูดนั้นออกมา

ห้องถ่ายทอดสดส่วนตัวของประเทศสุดสวยก็เดือดพล่านทันที

"พระเจ้าของฉัน!"

"โอ้มายก๊อด!"

"ฟัก! มันเยอะเกินไปแล้ว!"

"นิก! เชี่ยเอ๊ย! แกให้เยอะเกินไปแล้ว!"

...

แต่สิ่งที่เหนือความคาดหมายของเหล่าคนต่างชาติก็คือ

เย่ไป๋ยังคงส่ายหน้าเป็นสัญญาณว่าไม่แลกเหมือนเดิม

นิกเริ่มร้อนรนจนตาแดง

หลินเสวี่ยเองก็เริ่มกังวลจนคิ้วขมวดมุ่นและแอบกระวนกระวายอยู่ในใจ

ทำไมถึงยังไม่ยอมแลกอีกล่ะ?

ถ้าเกิดคนต่างชาติคนนี้ฟิวส์ขาดแล้วเปลี่ยนใจไม่แลกขึ้นมา

อาหารกระป๋อง 200 กระป๋องนี้ก็จะหลุดลอยไปเลยนะ

จบบท