บทที่ 21 เย่ไป๋ นายช่วยมีสำนึกหน่อย นี่มันใช่สิ่งที่หญิงสาวบอบบางควรทำเหรอ

ผู้ชมชาวประเทศสุดสวยต่างพากันตื่นเต้นแทนนิก

“ทำได้ดีมากนิก!”

“ประเทศเรามีไฟฟ้าใช้แล้ว!”

“ไม่รู้ว่าผู้เข้าแข่งขันหัวเซี่ยสมองกลับหรือไง

ถึงได้โง่เง่าเอาแหล่งพลังงานที่ล้ำค่าที่สุดมาแลก!”

“หัวเซี่ยช่างโง่เขลา! นี่มันสมองโดนลาเตะชัด ๆ! ตอนนี้ใครมีไฟฟ้าคนนั้นคือราชา!”

“ยินดีด้วยนิก!”

“ยินดีด้วยนิก!!”

...

ผู้คนทั่วโลกต่างร่วมแสดงความยินดีกับนิก

มีเพียงผู้ชมชาวหัวเซี่ยเท่านั้นที่รู้ถึงความผิดปกติ

“ฉันจำได้ว่า เมื่อคืนเย่ไป๋พูดในห้องถ่ายทอดสดส่วนตัวว่า

แหล่งพลังงานสำรองเครื่องนี้แบตเตอรี่มันหมดแล้ว”

“ใช่ ใช้ไปสองวันก็หมดเกลี้ยงแล้ว

แหล่งพลังงานสำรองที่ใช้งานต่อเนื่องได้สองวันน่ะถือว่าเต็มที่แล้ว

ตอนนี้ข้างในมันว่างเปล่า”

“น่าสงสารนิกจัง น่าสงสารประเทศสุดสวยด้วย พวกเขายังคิดว่าตัวเองได้กำไรอยู่เลย

เห็นแล้วปวดใจแทนจริง ๆ!”

“ทั้งปวดใจทั้งขำเลยว่ะ ฮ่า ๆ ๆ!”

...

แฟนคลับจากทั้งสองห้องถ่ายทอดสดต่างพากันเฉลิมฉลองอย่างบ้าคลั่ง

นิกรับแหล่งพลังงานสำรองของเย่ไป๋มา พลางเหลือบมองเย่ไป๋ด้วยความระแวดระวัง

กลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจมาแย่งคืนกลางคัน

เขาถึงขั้นกอดแหล่งพลังงานสำรองแล้ววิ่งโกยอ้าวหนีไปอย่างรวดเร็วยิ่งกว่ากระต่าย

หนีสิครับรออะไร!

ไอ้หนุ่มหัวเซี่ย ห้ามคืนคำ ห้ามมาแย่งนะเว้ย!

วันนี้แหละ ข้านี่แหละนิกจะได้เป็นราชา!

พอนิกจากไปไม่ทันไร เย่ไป๋ก็เปิดกระโปรงหลังรถเชฟโรเลตออก

เขาคุ้ยหาห่อสัมภาระทีละห่อด้วยความตื่นเต้น

“เยี่ยมเลย! วัสดุพวกนี้แหละที่ผมต้องการพอดี!”

“แผ่นซีดี! แผ่นซีดีเยอะขนาดนี้!

แผ่นซีดีเป็นพันแผ่นนี่พอที่จะทำแผงโซลาร์เซลล์แบบง่าย

ๆ ได้เลย!”

“หลินเสวี่ย! รีบมาช่วยผมหน่อย!”

ในห้องแชทของห้องถ่ายทอดสดปรากฏเครื่องหมายคำถามขึ้นมาเป็นแถบ

ไม่มีผู้ชมคนไหนเดาออกว่าเย่ไป๋กำลังจะทำอะไร

ทำไมหลังจากที่นิกหอบเอาแหล่งพลังงานสำรองไปแล้ว

เย่ไป๋ถึงดูไม่เดือดเนื้อร้อนใจเลยสักนิด

แถมยังค่อย ๆ คุ้ยหาแผ่นซีดีในรถอย่างใจเย็นอีก?

จนกระทั่งผู้ชมได้ยินเย่ไป๋พูดคำว่า “แผงโซลาร์เซลล์”

ทุกคนต่างก็ทำสีหน้าอึ้งจนแข็งค้างไปตาม

ๆ กัน

แผงโซลาร์เซลล์?

เทคโนโลยีขั้นสูงเนี่ยนะ?

ไอ้หนุ่มหัวเซี่ยนี่บ้าไปแล้วหรือเปล่า! เขาคิดว่าเขาเป็นใครกัน?

ถึงได้คิดจะมาประดิษฐ์เทคโนโลยีด้วยมือเปล่าแบบนี้?

แต่ภาพเหตุการณ์ต่อมา กลับทำให้ผู้ชมจากชาติต่าง ๆ ต้องตกตะลึงจนตาค้าง

“หลินเสวี่ย! คุณปีนขึ้นไปบนเสาไฟฟ้านั่นสิ เปิดแผงควบคุมของไฟถนนออก

แล้วถอดซีเนอร์ไดโอด (Zener diode) ลงมาให้ผม”

เย่ไป๋ออกคำสั่งกับหลินเสวี่ย วินาทีต่อมาหลินเสวี่ยก็ชะงักไป

ก่อนจะหัวเราะออกมาด้วยความโมโห

“เย่ไป๋ นายเห็นฉันเป็นลิงหรือไง”

“อย่าว่าแต่เรื่องที่ฉันจะปีนเสาไฟลื่น ๆ นั่นได้ไหมเลยนะ

ทำไมฉันต้องฟังคำสั่งนายด้วย?”

“นายสั่งให้ฉันทำอะไรฉันก็ต้องทำงั้นเหรอ?”

ไม่ทันที่หลินเสวี่ยจะระเบิดอารมณ์ออกมา

เย่ไป๋ก็เปิดคลิปเสียงในโทรศัพท์มือถือที่เขาบันทึกเอาไว้ล่วงหน้าขึ้นมาเปิดวนซ้ำ

เสียงบันทึกที่ชัดเจนกังวานไปทั่วบริเวณ

【หลินเสวี่ย ต่อไปไม่ใช่แค่ขับรถนะ งานจิปาถะทุกอย่างที่ผู้ช่วยต้องทำ

เธอต้องรับผิดชอบหมด และต้องตั้งใจทำด้วยนะ!】

【ได้ค่ะ!】

หลังจากคลิปเสียงจบลง ใบหน้าที่สวยงามของหลินเสวี่ยก็เปลี่ยนสีทันที

นั่นเป็นคำพูดของเธอเอง เป็นคำรับปากของเธอจริง ๆ

คราวนี้เธอเถียงไม่ออกเลยสักคำ

“เย่ไป๋! นายมันร้ายนักนะ!”

“แต่อย่างน้อยนายก็ช่วยบอกหน่อยได้ไหม ว่าจะให้ฉันปีนเสาไฟฟ้าไปเอาไดโอดมาทำอะไร”

“ฉัน... ฉันปีนขึ้นไปไม่ได้จริง ๆ นะ!”

ตอนนี้หลินเสวี่ยเปลี่ยนท่อนบนเป็นเสื้อยืดธรรมดาแล้ว

แต่ท่อนล่างยังคงเป็นกระโปรงทรงสอบรัดรูปสไตล์สาวออฟฟิศ

การที่เธอจะใส่รองเท้าส้นสูงปีนเสาไฟฟ้าจึงเป็นเรื่องที่เพ้อฝันสิ้นดี

เย่ไป๋ไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาย่อตัวลงแล้วกุมข้อเท้าของเธอไว้

“เย่ไป๋! นายกุมเท้าฉันทำไม! จะลวนลามกันเหรอ?”

ไม่ว่าหลินเสวี่ยจะโวยวายอย่างไร

เย่ไป๋ก็จัดการถอดรองเท้าส้นสูงของเธอออกอย่างรวดเร็ว

ตามด้วยการถอดถุงน่อง เผยให้เห็นเท้าเปล่าที่ขาวนวลและบอบบาง

เรียวขาขาวผ่องของเธอถูกยกขึ้น ถุงน่องค่อย ๆ ถูกรูดออก

จากมุมมองของเย่ไป๋ เรียวขาที่ยาวและขาวเนียนของเธอนั้นปรากฏแก่สายตาอย่างชัดเจน

โดยเฉพาะช่วงต้นขาที่มีสัดส่วนสวยงาม ช่างเป็นภาพที่ชวนให้จินตนาการไปไกล

แต่เย่ไป๋ไม่มีกะจิตกะใจจะมองต่อ

เขาจัดการพยุงตัวเธอให้ไปเกาะอยู่ที่เสาไฟฟ้าแล้วออกคำสั่งอย่างดุดัน

“อยากมีไฟฟ้าใช้ไหม?”

“ถ้าอยากมีไฟก็ช่วยกันทำงาน! ลิงเท้าเปล่ายังปีนต้นไม้ได้

คุณไม่สวมถุงน่องก็ต้องปีนเสาไฟฟ้าได้เหมือนกัน!”

“รีบหน่อยเถอะ พอผมพันลวดเคลือบน้ำยาลงบนแผ่นซีดีเสร็จ

ผมก็ต้องใช้ซีเนอร์ไดโอดทันที

ไฟถนนพวกนี้เคยใช้พลังงานแสงอาทิตย์มาก่อน แต่ลวดเคลือบมันถูกใครบางคนทำลายไป

แผงโซลาร์เซลล์ซิลิคอนก็ถูกกรีดจนพัง

แต่โชคดีที่ชิ้นส่วนข้างในยังถอดออกมาใช้งานได้อยู่”

หลินเสวี่ยฟังไม่เข้าใจหรอก เธอรู้เพียงแต่ว่าเธอปีนเสาไฟฟ้าที่สูงขนาดนี้ไม่ได้

เธอเป็นคนกลัวความสูงจนหน้ามืดไปหมดแล้ว

เย่ไป๋เองก็เริ่มหมดความอดทน เขาจึงตบไปที่บั้นท้ายแน่นงัดของเธอเบา ๆ

อย่างแรงพลางตะคอก

“เหยียบไหล่ผมขึ้นไป!”

“เอาเท้าเหยียบตรงส่วนที่มันปูดออกมา แล้วใช้ไขควงแงะแผงควบคุมออก

ส่งซีเนอร์ไดโอดลงมาให้ผม!

ไดโอดที่หน้าตาเป็นแบบนี้นะ”

หลินเสวี่ยรู้สึกเจ็บจี๊ด เธอไม่เคยได้รับความอัปยศขนาดนี้มาก่อน

ทำได้เพียงเม้มริมฝีปากแน่น

ทั้งอายทั้งโกรธแต่ก็ต้องจำใจปีนขึ้นไป

“เย่ไป๋! ห้ามเงยหน้ามองเด็ดขาดนะ!”

“เย่ไป๋! นายอย่าเงยหน้าสิ! ห้ามมองฉันนะ!”

กระโปรงทรงสอบที่เธอสวมใส่อยู่นั้นสั้นมาก

มันขับเน้นสัดส่วนที่งดงามของเธอได้อย่างพอดิบพอดี

จากมุมมองที่เย่ไป๋เงยหน้าขึ้นไปมองนั้น

เรียกได้ว่าเห็นทัศนียภาพอันงดงามได้อย่างเต็มตา

หลินเสวี่ยพยายามปีนจนถึงจุดสูงสุดอย่างยากลำบาก เธอค่อย ๆ

ก้มหน้ามองลงมาด้วยความตื่นตระหนกและตะคอกถาม

“นายเงยหน้ามองใช่ไหม?”

เย่ไป๋เงยหน้ามองจริง ๆ แถมยังมองอย่างเปิดเผยเสียด้วย

“หลินเสวี่ย อย่าก้มลงมามองผมสิ เเดี๋ยวจะหน้ามืดเพราะกลัวความสูงเอาได้นะ”

เขายังพูดไม่ทันขาดคำ ลมพัดมาวูบหนึ่งทำเอาหลินเสวี่ยตัวโอนเอนไปมา

เธอร้องลั่นด้วยความตกใจ รีบกอดเสาไฟฟ้าไว้แน่น

เรียวขาสวยทั้งสองข้างหนีบเสาไว้โดยสัญชาตญาณ

เธออยากจะด่าเย่ไป๋ว่าเป็นพวกไร้ยางอาย หน้าด้าน! ที่กล้าเงยหน้ามองเธอจริง ๆ

ฮือ ๆ ไอ้คนลามก! แต่เธอก็ทำอะไรเขาไม่ได้เลย

...

หลังจากส่งหลินเสวี่ยขึ้นเสาไฟฟ้าได้สำเร็จ เย่ไป๋ก็เริ่มลงมือทำงานสำคัญ

ทักษะการประกอบแผงโซลาร์เซลล์... ทำงาน!

ในหัวของเย่ไป๋ปรากฏทักษะการประกอบแผงโซลาร์เซลล์ขึ้นมา

พร้อมกับข้อมูลจากหนังสือการประยุกต์ใช้พลังงานแสงอาทิตย์ที่เขาเพิ่งอ่านผ่านตาในห้องสมุด

คลังความรู้ระดับอ่านหนึ่งบรรทัดเข้าใจสิบส่วนทำงาน! ทักษะการประกอบทำงาน!

พลังงานอันมหาศาลพุ่งพล่านเข้าสู่ร่างกาย ทำให้เขารู้สึกสดชื่นไปทั้งตัว

ทุกส่วนของร่างกายเปี่ยมไปด้วยพละกำลังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

พรึ่บ!

กระโปรงหลังรถเชฟโรเลตถูกเปิดออก

เย่ไป๋หยิบแผ่นซีดี ลวดเคลือบน้ำยา สายไฟสองเส้น กาวแท่ง

และปืนกาวร้อนออกมาจากหลังรถ

เขาใช้กาวร้อนยึดลวดเคลือบน้ำยาลงบนแผ่นซีดี ลวดเคลือบถูกดัดเป็นรูปตัวยู (U)

จัดกลุ่มละสามเส้น เขาตัดช่วงกลางของลวดแต่ละกลุ่มออก

เว้นช่องว่างไว้สำหรับใส่ซีเนอร์ไดโอดหนึ่งตัว

จากนั้นก็เชื่อมต่อทั้งสามกลุ่มเข้าด้วยกันตามลำดับ

ต่อมา เขาใช้สายไฟสองเส้นเชื่อมต่อออกมาจากส่วนท้าย

แผงโซลาร์เซลล์จากแผ่นซีดีแบบง่าย

ๆ ก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาแล้ว

“เย่ไป๋! ฉันถอดซีเนอร์ไดโอดมาได้สามตัวแล้ว!”

“ทำดีมาก!”

เมื่อได้ซีเนอร์ไดโอดมาแล้ว

เย่ไป๋ก็ประกอบมันลงในช่องว่างตรงกลางลวดเคลือบน้ำยาบนแผ่นซีดี

แผงโซลาร์เซลล์แบบง่าย ๆ ที่ส่องประกายแวววาวก็เสร็จสมบูรณ์!

“ผู้ช่วยหลิน ตอนนี้ผมต้องการซีเนอร์ไดโอดเพิ่มอีกเยอะเลย

แผ่นซีดีหนึ่งแผ่นต้องใช้ไดโอด 3

ตัว ผมมีแผ่นซีดีเป็นพันแผ่น

ดูท่าว่าคุณคงต้องปีนเสาไฟฟ้าต่อไปอีกเป็นพันต้นแล้วล่ะ”

“แน่นอนว่านอกจากซีเนอร์ไดโอดแล้ว

ผมยังต้องการแบตเตอรี่สำหรับเก็บพลังงานแสงอาทิตย์จากในไฟถนนด้วย

เราต้องเอามาทำมิเตอร์ วางสายไฟ ติดตั้งปุ่มสวิตช์ และพัดลม”

หลินเสวี่ยตกตะลึงจนดวงตาเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ

อะไรนะ!

เธอต้องเอาชีวิตเข้าแลกกว่าจะปีนเสาไฟฟ้าได้แค่ต้นเดียว

แต่ตอนนี้เย่ไป๋กลับสั่งให้เธอปีนต่อ

แถมบอกว่าต้องปีนให้ครบเป็นพันต้นเนี่ยนะ?

แบบนี้ไม่เท่ากับว่าต้องรื้อไฟถนนไปครึ่งเมืองเลยหรือไง?

“เย่ไป๋! นายช่วยมีสำนึกหน่อย

นี่มันใช่สิ่งที่หญิงสาวบอบบางอย่างฉันควรจะทำจนเสร็จงั้นเหรอ?”

จบบท