บทที่ 1 เปิดฉากรายการเรียลลิตี้เอาชีวิตรอดในเมืองร้าง

“สวัสดีค่ะผู้ชมทั่วทุกมุมโลก!”

“ตอนนี้ทุกท่านกำลังรับชมรายการ ‘รายการเรียลลิตี้เอาชีวิตรอดในเมืองร้าง’ ซึ่งเป็นการถ่ายทอดสดร่วมกันทั่วโลกผ่านทาง Youtube, Niconico และโต่วไคว้!”

“นี่คือเมืองร้างประดิษฐ์กลางทะเลที่มีพื้นที่กว่า 6,500 หมู่ ทางทีมงานของเราได้เลือกเกาะแห่งหนึ่งในมหาสมุทรแปซิฟิกเพื่อสร้างเมืองจำลองแบบพาโนรามาทั้งหมด 28 โซน เพื่อจำลองสภาพเมืองที่ทันสมัย 28 แห่งขึ้นมาค่ะ!”

“ในตอนนี้ ทีมงานของเราจะทำการสุ่มคัดเลือกชายหนุ่ม 28 คนจากทั่วโลก เพื่อนำพวกเขาไปปล่อยไว้ในเมืองร้างประดิษฐ์ที่ทันสมัยแห่งนี้”

“พวกเขาจะตื่นขึ้นมาในเมืองร้าง แต่จะถูกทำให้เข้าใจผิดว่าพวกเขายังคงอยู่ในเมืองเดิมของตัวเอง”

“ระบบไฟฟ้า ระบบน้ำประปา และก๊าซหุงต้มทั้งหมดจะถูกตัดขาด นี่คือเมืองร้างที่สูญสิ้นอารยธรรมสมัยใหม่ และเป็นเกาะแห่งความสิ้นหวัง!”

“รายการเรียลลิตี้นี้ริเริ่มโดยฮอลลีวูดและทุ่มเงินสร้างด้วยทุนมหาศาล ทุกหัวมุมถนนมีการติดตั้งกล้องวงจรปิดแบบแอบซ่อนเพื่อถ่ายทอดสดตลอด 24 ชั่วโมงไม่มีหยุดพัก ทางรายการได้จัดเตรียมทีมฉุกเฉินสแตนด์บายตลอด 24 ชั่วโมง หากผู้เข้าแข่งขันคนใดมีสัญญาณชีพที่ใกล้จะวิกฤต ทีมงานจะนำตัวเขาออกไปและคัดออกทันที แน่นอนว่านั่นหมายถึงความพ่ายแพ้ของประเทศที่ผู้เอาชีวิตรอดคนนั้นสังกัดอยู่ด้วย!”

“ทีมงานยืนยันว่า ผู้เข้าแข่งขันทั้งหมด *ถูกนำมาปล่อยในเมืองร้างนี้ไม่ทราบเรื่องเลยแม้แต่น้อย ทั้งนี้ก็เพื่อรับประกันความสมจริงของรายการเรียลลิตี้ค่ะ!”

“ผู้เข้าแข่งขันที่ชนะเลิศในท้ายที่สุด จะได้รับรางวัลเป็นเงินสดหนึ่งร้อยล้านดอลลาร์สหรัฐจากทางฮอลลีวูด และประเทศที่เขาสังกัดก็จะได้รับการลดหย่อนภาษีการค้าระหว่างประเทศอีกด้วย”

“และเพื่อหลักมนุษยธรรม ทางรายการได้จัดเตรียมไอเทมเริ่มต้นไว้ให้ผู้เข้าแข่งขันคนละหนึ่งอย่าง นั่นคือ... หมั่นโถวหนึ่งลูกค่ะ!”

“เหล่าผู้เข้าแข่งขันผู้ทรงเกียรติ สู้ ๆ นะคะ! บุกไปข้างหน้าเพื่อตัวคุณเองและเพื่อประเทศของคุณ!”

“ชายหนุ่มจาก 28 ประเทศเหล่านี้จะทำอย่างไร ใครจะเป็นผู้รอดชีวิตคนสุดท้าย? เรามาติดตามชมกันค่ะ!”

ในห้องส่งของรายการ ‘รายการเรียลลิตี้เอาชีวิตรอดในเมืองร้าง’ เลล่า พิธีกรสาวสวยดำเนินรายการด้วยท่าทางตื่นเต้น บนหน้าจอขนาดใหญ่ด้านหลังของเธอมีการเชื่อมต่อสัญญาณกับเหล่าคนดังจากหลากหลายสาขาอาชีพ ซึ่งจะมาทำหน้าที่เป็นแขกรับเชิญในการวิจารณ์การแข่งขัน

ในพริบตาเดียว รายการเรียลลิตี้ถ่ายทอดสดนี้ก็จุดกระแสไปทั่วโลก!

เพียงผ่านไป 5 นาที ยอดผู้ชมในห้องส่งสดก็พุ่งสูงถึง 400 ล้านคนจากทั่วทุกมุมโลก!

เลล่า พิธีกรสาวสวยเริ่มแนะนำตัวผู้เข้าแข่งขัน

“ไมค์ ส่วนสูง 188 เซนติเมตร น้ำหนัก 90 กิโลกรัม ผู้รักการออกกำลังกาย จากรัฐลาสเวกัส”

“เดรค ส่วนสูง 190 เซนติเมตร น้ำหนัก 100 กิโลกรัม แชมป์มวยอาชีพ จากรัฐปิซา”

“เย่ไป๋ ส่วนสูง 178 เซนติเมตร น้ำหนัก 70 กิโลกรัม พนักงานผู้ช่วยฝ่ายขาย จากหัวเซี่ย”

...

เมื่อข้อมูลของผู้เข้าแข่งขันแต่ละคนถูกอ่านจนจบ แฟนคลับทั่วโลกในห้องแชทสดก็ระเบิดอารมณ์ออกมาทันที

“มีแต่พวกกล้ามโตบึกบึนทั้งนั้นเลย!”

“ฉันรู้จักเดรค! เขาเป็นนักมวยเหรียญทอง! ร่างกายแข็งแกร่งที่สุด!”

“โอ้ ฟัก! มีแต่ผู้เอาชีวิตรอดสายกีฬา สมรรถภาพร่างกายแข็งแกร่งกันทั้งนั้น!”

“แล้วคนจากหัวเซี่ยนั่นมันอะไรกัน? ผู้ช่วยฝ่ายขายหลุดเข้ามาเอาชีวิตรอดได้ยังไง?”

“ไอ้หนุ่มตัวเล็กจากหัวเซี่ยดูอ่อนแอเกินไปไหม? เขามาเข้าร่วมการแข่งขันนี้ได้จริง ๆ เหรอ?”

“หัวเซี่ยซวยแน่ ๆ หัวเซี่ยต้องเป็นประเทศแรกที่ถูกคัดออกชัวร์!”

...

แฟนคลับทั่วโลกต่างพากันหัวเราะเยาะในห้องแชทสดพลางรอดูเรื่องตลกของผู้เข้าแข่งขันจากหัวเซี่ย พนักงานผู้ช่วยฝ่ายขายถูกเลือกมาเข้าร่วมรายการเรียลลิตี้เอาชีวิตรอดเนี่ยนะ? แถมคู่ต่อสู้ยังเป็นกลุ่มนักกีฬาที่มีร่างกายแข็งแกร่งอีก รับรองว่าเริ่มเกมได้ไม่ถึง 5 นาทีก็คงถูกคัดออกแล้ว

เลล่า พิธีกรสาวสวยอธิบายด้วยความตื่นเต้น

“ชายหนุ่มทุกคนต่างเป็นตัวแทนของประเทศที่อยู่เบื้องหลังพวกเขาค่ะ!”

“หากใครถูกคัดออกเป็นคนแรก ประเทศของเขาก็จะได้รับความอับอายไปด้วยนะคะ ขอให้ผู้เข้าแข่งขันทุกท่านพยายามเข้าค่ะ!”

ยอดผู้ชมในห้องแชทสดพุ่งสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง เพียงผ่านไป 10 นาที จำนวนผู้ชมกลับสูงถึง 600 ล้านคน!

ดวงตาจำนวนนับไม่ถ้วนทั่วโลกต่างจ้องมองไปที่หัวเซี่ย จ้องมองไปที่เย่ไป๋

ชาวเน็ตหัวเซี่ยต่างตื่นเต้นจนฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อ ลุ้นระทึกแทนเย่ไป๋ไปตาม ๆ กัน พวกเขาตะโกนก้องอยู่ในใจ

“เย่ไป๋! นายต้องสร้างชื่อเสียงให้หัวเซี่ยนนะ!”

“การแข่งครั้งนี้ไม่ใช่แค่รายการเรียลลิตี้ของผู้เข้าแข่งขันทั่วโลก แต่มันคือการแสดงศักยภาพของคนหนุ่มในแต่ละประเทศด้วย!”

“เกียรติยศของหัวเซี่ย ฝากไว้ที่นายแล้วนะเย่ไป๋!”

“อดทนไว้นะเย่ไป๋!”

“สู้ ๆ เย่ไป๋!”

“สู้เพื่อประเทศชาติ! เย่ไป๋!”

...

เลล่า พิธีกรสาวสวยตะโกนเสียงดังลั่น “รายการเรียลลิตี้เอาชีวิตรอด เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ ณ บัดนี้!”

หน้าจอถ่ายทอดสดแสดงภาพจากกล้อง 28 ตัว ซึ่งเป็นภาพของผู้เข้าแข่งขันเรียลลิตี้จาก 28 ประเทศ

“ไมค์เริ่มออกตระเวนบนถนนแล้วค่ะ!”

“คุณฮอนด้าเริ่มออกหาของกินแล้ว!”

“สมกับเป็นจอมพลังเดรค เขากำลังทุบทำลายหน้าร้านค้า แต่การทุบทำลายร้านค้ามันจะได้ผลจริง ๆ เหรอคะ? ในเมื่อประตูหน้าร้านทุกแห่งถูกล็อคเอาไว้หมด”

“เดี๋ยวก่อนนะคะ เกิดอะไรขึ้นกับไอ้หนุ่มหัวเซี่ยคนนั้น? ทำไมข้างกายเขามีผู้หญิงอยู่ด้วยคนหนึ่ง? และดูเหมือนว่าพวกเขากำลัง... กำลังทะเลาะกันอย่างรุนแรง?”

เลล่า พิธีกรสาวสวยรีบอธิบาย

“เนื่องจากทีมงานสุ่มจับตัวชายหนุ่มจากแต่ละประเทศบนท้องถนน เพื่อรับประกันความสมจริงของรายการค่ะ”

“และชายหนุ่มที่ชื่อเย่ไป๋คนนี้กำลังทะเลาะกับเจ้านายสาวของเขา ทั้งสองคนอารมณ์รุนแรงมาก ยื้อยุดฉุดกระชากกันไม่ยอมปล่อย ทีมงานจึงทำได้เพียงพาตัวเจ้านายสาวของเขาเข้ามาด้วย เพื่อสังเกตการณ์ว่าในสภาวะที่อารมณ์สุดโต่งเช่นนี้ ผู้เข้าแข่งขันจะมีปฏิกิริยาที่แตกต่างออกไปอย่างไร”

“แต่ผู้เข้าแข่งขันชายคนนี้ก็ไม่ได้เปรียบขึ้นมาเลยนะคะ เพราะทีมงานแจกหมั่นโถวให้ผู้เข้าแข่งขันแต่ละประเทศเพียงลูกเดียวเป็นไอเทมเริ่มต้น ตอนนี้เขาต้องพ่วงคนเพิ่มมาอีกหนึ่งคน สถานการณ์จะยิ่งแย่ลงไปอีกค่ะ”

แฟนคลับจากรัฐลาสเวกัส: “...”

แฟนคลับจากรัฐปิซา: “...”

“ฮ่า ๆ! ไอ้หนุ่มตัวเล็กจากหัวเซี่ยเดิมทีก็เสียเปรียบอยู่แล้ว นี่ยังพ่วงผู้หญิงมาอีกคน ไม่ใช่ว่าต้องแบ่งหมั่นโถวลูกเดียวกินกันเหรอ?”

“อาหารก็ไม่มี น้ำก็ไม่มี ไอ้หนุ่มหัวเซี่ยคนนี้ยังต้องแบกภาระครอบครัวมาด้วยอีก?”

“หรือจะมีการถ่ายทอดสดฉากเลิฟซีนกันสด ๆ เลยไหม? ฮ่า ๆ ๆ!”

“ฮือฮา! รายการนี้นับวันยิ่งน่าดูขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว!”

แฟนคลับชาติต่าง ๆ ต่างพากันดูเรื่องตลกอย่างบ้าคลั่ง

ส่วนแฟนคลับหัวเซี่ยนั้นเครียดจนหัวใจแทบจะกระดอนออกมาทางปาก

“เย่ไป๋! อดทนไว้!”

“เย่ไป๋ ยืนหยัดไว้!”

“เย่ไป๋! ตอนนี้คุณคือตัวแทนของหัวเซี่ย! อย่าได้ทำเรื่องขายหน้าประเทศชาติเด็ดขาดนะ!”

...

ภาพบนหน้าจอ 28 จอในห้องถ่ายทอดสดหมุนเวียนไปมา ภาพที่มุมซ้ายบนสุดก็คือ เย่ไป๋ จากประเทศหัวเซี่ย

ในขณะนี้ เย่ไป๋กำลังยื่นใบลาออกกลางร้านกาแฟในย่านการค้า

“ประธานหลิน ผมไม่ทำแล้ว! ผมขอลาออก!”

“ประธานหลิน ท่านไปหาคนอื่นมาเป็นทาสบริษัทที่ทำงานแบบ 996 แทนเถอะ”

พูดจบ เย่ไป๋ก็เดินออกจากร้านกาแฟไปโดยไม่หันกลับมามอง

เย่ไป๋เดินมาตามท้องถนนพลางสูดหายใจเข้าลึก ๆ เขารู้สึกว่าอากาศช่างสดใสเหลือเกิน หลังจากลาออกแล้ว ความกดดันทุกอย่างก็มลายหายไป แต่ทันใดนั้นเขาก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ

ย่านใจกลางเมืองทั้งย่านกลับว่างเปล่า ไร้เงาผู้คนแม้แต่คนเดียว

แม้แต่ร้านค้าตามริมทางก็ปิดประตูเหล็กม้วนจนสนิท สัญญาณไฟจราจรก็ไม่ได้เปิดใช้งาน

“เกิดอะไรขึ้น? เมืองไฟดับเหรอ?”

เขารีบวิ่งกลับไปยังคอนโดมิเนียมที่เช่าอยู่ไม่ไกลนัก ภายในคอนโดไม่มีน้ำ ไม่มีไฟฟ้า ไม่มีอินเทอร์เน็ต ภายในโครงการเงียบสงัดราวกับป่าช้า ไร้ผู้คน

ในใจของเย่ไป๋เกิดเครื่องหมายคำถามขนาดใหญ่ขึ้นมา หรือว่าซอมบี้บุกเมือง? โลกเปลี่ยนไปในชั่วข้ามคืน? หนังยังไม่กล้าถ่ายทำแบบนี้เลย!

ในขณะที่ความสงสัยในใจพุ่งขึ้นถึงขีดสุด เสียงเครื่องจักรที่ชัดเจนก็ดังขึ้นในหัว

【ระบบทำการจับคู่สำเร็จ!】

【ซูเปอร์มาร์เก็ตออนไลน์เปิดใช้งานแล้ว!】

【ต้องการรับชุดของขวัญสำหรับมือใหม่หรือไม่?】

เย่ไป๋ที่ได้ยินเสียงในหัวถึงกับชะงักไป

ระบบ?

แต่ไม่นานนัก มุมปากของเขาก็ยกยิ้มขึ้น

ตกอยู่ในสถานการณ์คับขันย่อมต้องมีระบบ! เขาอ่านนิยายบ่อย ๆ ย่อมไม่แปลกใจกับสิ่งที่เรียกว่าระบบเลย

รับ! รับเดี๋ยวนี้เลย!

จบบท