210-สมุนไพรอาบน้ำของพี่ได้ผล?

เจียงอี๋อี๋นึกว่าตัวยาที่พี่ชายผสมขึ้นมามีพิษ รีบใช้น้ำล้างออก

น้ำอุ่น ๆ ไหลผ่านร่างกาย ชะล้างความรู้สึกร้อนวูบวาบลงไป

เธอถอนหายใจโล่งอก รีบใช้มือลูบผิวตัวเอง แต่แล้วก็ต้องตกใจสุดขีด เมื่อพบว่ามีขี้ไคลเป็นเส้น ๆ หลุดออกมา!

"หืม!"

ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เธออาบน้ำทุกวัน ทำไมถึงได้สกปรกขนาดนี้?!

เธอรีบใช้มือขัดถูอีกครั้ง และสิ่งที่เห็นทำให้เธอตะลึง  บริเวณที่ถูกขัดถูนั้นขาวขึ้นกว่าบริเวณรอบข้างอย่างเห็นได้ชัด!

หัวใจของเธอเต้นรัว รีบขัดส่วนอื่นของร่างกาย ปรากฏว่าทุกส่วนที่ถูกขัดก็มีขี้ไคลหลุดออกมาเหมือนกัน

หลังจากขัดเสร็จ ผิวของเธอดูกระจ่างใสขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

"ไม่น่าเชื่อ! ยาของพี่ใช้ได้ผลจริง ๆ! มันช่วยให้ผิวขาวขึ้น และเห็นผลได้ทันที!"

เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าสิ่งเดียวที่แตกต่างไปจากปกติในวันนี้ ก็คือเธอได้ใส่ยาที่พี่ชายให้ลงไปในอ่างอาบน้ำ

ด้วยความตื่นเต้น เธอรีบแช่ตัวลงไปอีกครั้ง หลับตาแน่น และกลั้นหายใจ ก่อนจะดำลงไปในน้ำจนมิด

ทันใดนั้น ผิวของเธอก็เริ่มรู้สึกแสบวูบวาบขึ้นมาอีกครั้ง แต่ก็ไม่ได้รุนแรงจนทนไม่ได้

เธอกลั้นหายใจอยู่ในน้ำประมาณครึ่งนาที ก่อนจะโผล่ขึ้นมาสูดอากาศใหม่

แล้วก็เริ่มขัดถูแขนของตัวเองอีกครั้ง คราวนี้ก็ยังคงมีขี้ไคลหลุดออกมา และผิวที่ถูกขัดก็ขาวขึ้นไปอีกระดับ!

เธอลองขัดใบหน้าของตัวเอง ก็พบว่ามีขี้ไคลออกมาด้วย!

ด้วยความดีใจ เธอจึงแช่น้ำต่ออีกสักพัก แต่หลังจากดูดซับสรรพคุณของยาไปจนหมดแล้ว ความรู้สึกแสบวูบวาบก็หายไป

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป

เธอยืนมองผิวของตัวเองในกระจกอย่างตื่นเต้น ผิวของเธอขาวขึ้นไปอีกระดับ

เดิมทีเธอมีผิวขาวอยู่แล้ว แต่ตอนนี้กลับขาวเนียนราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ

ที่สำคัญ มันไม่ใช่ความขาวซีดเหมือนคนป่วย แต่เป็นความขาวที่มีเลือดฝาด ดูมีออร่าเหมือนไข่มุกที่มีประกายแวววาว

"พี่! ยานี้พี่เป็นคนคิดค้นเองจริง ๆ เหรอ? มันได้ผลเร็วมาก! ผิวขาวขึ้นแบบทันตาเห็นเลย!"

เธอรีบวิ่งออกมาจากห้องน้ำ ตะโกนบอกพี่ชายด้วยความตื่นเต้น

"แน่นอนสิ!"

เจียงเฉิงเลิกคิ้วขึ้น "พี่จะโกหกเธอไปทำไม?"

"ถ้ามันได้ผลจริงก็ดีแล้ว แต่ช่วงนี้อย่าเพิ่งใช้เพิ่ม รอดูว่าผลลัพธ์จะอยู่ได้นานแค่ไหน แล้วก็ถ้ามีอาการผิดปกติ เช่น คัน หรือเจ็บตรงไหน ต้องรีบบอกพี่ทันที เข้าใจไหม?"

"เข้าใจแล้ว!"

เจียงอี๋อี๋พยักหน้ารัว ๆ แต่ก็ยังมัวแต่ส่องกระจก ชื่นชมผิวที่ขาวกระจ่างใสของตัวเอง

...

เช้าวันรุ่งขึ้น

เจียงเฉิงกำลังนั่งแกะสลักพระเครื่องอยู่ที่บ้าน

ทันใดนั้น โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

ติงเชี่ยนส่งข้อความมาบอกว่า คุณนายเฉินจะมาเยี่ยมเขาด้วยตัวเอง เพื่อกล่าวขอบคุณที่ช่วยชีวิตเธอ

แต่เพราะไม่รู้ช่องทางติดต่อเขาโดยตรง จึงต้องให้เธอช่วยประสานงาน

เจียงเฉิงไม่ได้คาดหวังคำขอบคุณอะไรเป็นพิเศษ

แต่เมื่ออีกฝ่ายมาถึงที่หน้าประตูบ้านแล้ว เขาก็ปฏิเสธไม่ได้เช่นกัน จึงเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเดินลงไปข้างล่าง

ระบบรักษาความปลอดภัยของโรสเรสซิเดนซ์ค่อนข้างเข้มงวด

แม้ว่าจะมีคนอ้างว่าเป็นญาติของผู้อยู่อาศัย แต่หากเจ้าของบ้านไม่ยืนยันตัวตน ก็ไม่สามารถเข้ามาได้

คุณนายเฉินสวมชุดกระโปรงยาวสีแชมเปญที่ดูหรูหรา มือถือกล่องของขวัญเอาไว้

ด้านหลังของเธอมีผู้ช่วยสองสามคน กางร่มให้เธอเป็นอย่างดี

เมื่อเห็นเจียงเฉิงเดินเข้ามา เธอก็ยิ้มบาง ๆ และกล่าวว่า

"คุณเจียง คุณช่างมีน้ำใจจริง ๆ ที่ช่วยฉันไว้ ขอบคุณมากค่ะ!"

เจียงเฉิงโบกมือปฏิเสธ "แค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้นเองครับ ไม่ต้องเกรงใจเลย"

คุณนายเฉินหัวเราะเบา ๆ "ฉันได้ยินมาว่าคุณสนใจเรื่องโบราณวัตถุ เลยเตรียมของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ มาให้ หวังว่าคุณจะชอบ"

เธอยื่นกล่องของขวัญให้เขา

เจียงเฉิงรับมาอย่างเสียไม่ได้ "งั้นก็ขอบคุณมากนะครับ"

เธอยิ้มอ่อนโยน "ไม่ต้องเกรงใจค่ะ จริง ๆ แล้วฉันควรเป็นฝ่ายกล่าวคำขอบคุณ"

"คุณเจียง ตอนนี้คุณพอจะมีเวลาไหมคะ? ฉันอยากเชิญคุณไปทานอาหารกลางวันด้วยกันสักมื้อ"

เจียงเฉิงลังเลเล็กน้อย แต่ก็ไม่อยากปฏิเสธน้ำใจของอีกฝ่าย

"ก็ได้ครับ งั้นขอรบกวนด้วย"

ทั้งสองเดินไปขึ้นรถ

คุณนายเฉินถามว่าอยากทานอาหารจีนหรืออาหารตะวันตก

เจียงเฉิงเลือกอาหารจีน รถจึงมุ่งหน้าไปยังภัตตาคารจีนชื่อดัง

ขณะรับประทานอาหาร คุณนายเฉินกล่าวชม

"คุณเจียงอายุน้อยแท้ ๆ แต่มีความสามารถมาก ทั้งเรื่องโบราณวัตถุ ทั้งศาสตร์แพทย์จีน น่าชื่นชมจริง ๆ!"

"ผมก็แค่พอรู้บ้างนิดหน่อยเท่านั้นเองครับ" เจียงเฉิงตอบอย่างถ่อมตัว

คุณนายเสิ่นหัวเราะ "คุณช่างถ่อมตัวจริง ๆ ตอนที่คุณกดจุดให้ฉัน ฉันรู้สึกเหมือนมีพลังเย็นไหลผ่านร่างกาย มันช่วยบรรเทาอาการของฉันได้ดีมาก"

"ถ้าเป็นไปได้ ฉันอยากให้คุณสอนเทคนิคนี้ให้ผู้ช่วยของฉัน พวกเขาจะได้ช่วยฉันได้ในอนาคต"

"แน่นอน ฉันยินดีจ่ายค่าตอบแทนให้คุณหนึ่งล้านหยวน"

เจียงเฉิงตกใจเล็กน้อย

"เรื่องนี้ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากสอนนะครับ แต่เทคนิคนี้ต้องใช้ควบคู่กับพลังลมปราณของผม คนทั่วไปอาจทำไม่ได้"

"ลมปราณ?"

คุณนายเฉินและผู้ช่วยต่างตกตะลึง

เจียงเฉิงพยักหน้า "ใช่ครับ! จริง ๆ แล้ว ผมเป็นผู้ฝึกวรยุทธ์"

"ตอนที่ช่วยคุณ ผมได้ใช้พลังลมปราณเข้าไปบำบัดร่างกายคุณด้วย นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมถึงได้ผลดีขนาดนั้น"

คุณนายเฉินตกใจเล็กน้อย แต่เธอก็พยายามเก็บอาการ

เจียงเฉิงยิ้ม แล้วหยิบแก้วน้ำขึ้นมา

เขาใช้ลมปราณถ่ายพลังเข้าไปในแก้ว

"เพล้ง!"

แก้วน้ำแตกเป็นเสี่ยง ๆ ต่อหน้าทุกคน

คุณนายเฉินอ้าปากค้าง มองเศษแก้วด้วยความตื่นตะลึง

"คุณ...

คุณทำได้ยังไง?"

เจียงเฉิงยิ้ม "เพราะผมฝึกลมปราณ ใช้พลังลมปราณทำให้แก้วแตก บางคนอาจคิดว่าเป็นแค่พลังของกล้ามเนื้อ แต่ความจริงคือพลังจากลมปราณนี่แหละครับ"

ตอนนี้คุณนายเฉินเริ่มเชื่อแล้วจริง ๆ เธอยิ้มอย่างเคารพ

"ตอนแรกฉันไม่เชื่อจริง ๆ แต่ตอนนี้เชื่อแล้วค่ะ ขอโทษที่ทำให้คุณรู้สึกไม่สะดวก"

เจียงเฉิงโบกมือ "ไม่เป็นไรครับ"