197-เพชรเม็ดโตกับของขวัญสารภาพรัก
197-เพชรเม็ดโตกับของขวัญสารภาพรัก
เรื่องที่ว่าจะเก็บเพชรสีชมพูไว้ให้เจียงอี๋อี๋หนึ่งเม็ดน่ะเหรอ?
โอ๊ย นั่นมันความคิดในอดีตไปแล้ว!
อีกอย่างนะ ในเมื่อจะสารภาพรักกับผู้หญิง จะไม่มีแหวนได้ยังไง?
คืนนั้นเจียงเฉิงรีบออกไปหาซื้อแหวนคู่เพชรทันที
เช้าวันรุ่งขึ้น
เจียงเฉิงนำเพชรสีชมพูสองเม็ดพร้อมแหวนแพ็กอย่างสวยงาม แล้วไปที่ร้านดอกไม้เพื่อซื้อกุหลาบแดง 999 ดอก
ช่อกุหลาบนี้ใหญ่มากจนคนทั่วไปอุ้มแทบไม่ไหว แต่เจียงเฉิงกลับอุ้มไว้ในอ้อมแขนได้อย่างสบาย ๆ
ระหว่างทาง เขาดึงดูดสายตาของผู้คนมากมาย บางคนถึงกับถ่ายวิดีโอแล้วอัปโหลดลงโซเชียล ทำให้กลายเป็นไวรัลในเวลาอันรวดเร็ว
แม้ว่าวันนี้จะไม่มีธุระสำคัญอะไร แต่ในเมื่อเขาจะสารภาพรักกับติงเชี่ยน ก็ต้องทำให้เป็นทางการสักหน่อย
เขาสวมสูทสุดเนี้ยบ เซ็ตผมอย่างดี ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาของเขาดูโดดเด่นกว่าปกติ
เมื่อมาถึงหน้าตึกของ กลุ่มบริษัทเทียนอวี้ พนักงานต้อนรับถึงกับเบิกตากว้าง
"อะ... เอ่อ คุณเจียงคะ คุณถือดอกไม้เยอะขนาดนี้ จะมอบให้ใครเหรอคะ?"
เธอทั้งตกใจและอิจฉาคนที่กำลังจะได้รับช่อดอกไม้นี้
เจียงเฉิงหัวเราะ "มอบให้ผู้จัดการใหญ่ของพวกคุณไงล่ะ"
เนื่องจากเจียงเฉิงเคยได้รับการต้อนรับจากติงเชี่ยนมาก่อน พนักงานที่นี่จึงรู้จักฐานะของเขาเป็นอย่างดี
เมื่อได้ยินแบบนั้น พนักงานทั้งหมดถึงกับทำหน้าตาตื่นเต้น
อะไรนะ?!
คุณเจียงซื้อล็อตใหญ่ของกุหลาบแดงมามอบให้ผู้จัดการใหญ่ของพวกเธออย่างนั้นเหรอ?
หรือว่า... เทพธิดาแห่งกลุ่มบริษัทเทียนอวี้กำลังจะมีเจ้าของแล้ว?!
ไม่นานนัก ภาพของเจียงเฉิงที่อุ้มช่อกุหลาบแดงก็ถูกถ่ายส่งเข้าไปในแชตกลุ่มเมาท์มอยของบริษัท
ภายในเวลาไม่ถึงนาที ข่าวลือเรื่องเจียงเฉิงกำลังจะสารภาพรักกับผู้จัดการใหญ่กระจายไปทั่วทั้งองค์กร
ภายในห้องทำงานของติงเชี่ยน
เธอถือเอกสารอยู่ในมือ ก่อนจะมองไปยัง หลิวตง แล้วแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา
"หลิวตง ไหน ๆ นายก็ชอบรองผู้จัดการติงจวิ้นมากนัก งั้นฉันขอไล่นายออก แล้วส่งนายไปเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของเขาดีไหม?"
ใบหน้าของหลิวตงซีดเผือด รีบพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ผู้จัดการใหญ่ครับ ผมรู้ว่าผมผิดไปแล้ว ได้โปรดอย่าไล่ผมออกเลย!"
"อย่าไล่นายออกงั้นเหรอ?"
"เหอะ! นายเป็นถึงรองผู้จัดการฝ่ายบุคคล กล้าฉวยโอกาสใช้ระบบประเมินผลของบริษัทมาบีบบังคับให้พนักงานที่นายไม่ถูกใจต้องลาออก!"
"หน้าที่ของนายคืออบรมและพัฒนาบุคลากร เพื่อช่วยให้บริษัทได้พนักงานที่เหมาะสม ไม่ใช่ใช้ฝ่ายบุคคลเป็นอาวุธส่วนตัวเพื่อกำจัดคนที่นายไม่ชอบหน้า!"
สีหน้าของติงเชี่ยนเย็นเยียบ จ้องมองหลิวตงด้วยสายตาแฝงความโกรธ
หลิวตงไม่คิดเลยว่าเรื่องที่เขาทำจะไปถึงหูผู้จัดการใหญ่
เหงื่อเย็น ๆ ผุดขึ้นเต็มหน้าผาก เขากัดฟันพูดออกไป "ผม... ผมไม่กล้าทำเรื่องแบบนั้นนะครับ! โดยเฉพาะเมื่อผมยังมีคุณเซียวเป็นหัวหน้า ผมจะกล้าทำอะไรตามอำเภอใจได้ยังไง?"
ติงเชี่ยนแตะนิ้วลงบนแฟ้มเอกสารตรงหน้า "งั้นนายช่วยอธิบายให้ฉันฟังหน่อยสิ ว่าทำไมนายถึงกล้าทำแบบนั้น?"
หลิวตงพูดด้วยความกระวนกระวาย "ทั้งหมดเป็นเพราะรองผู้จัดการติงจวิ้น เขาเป็นคนสั่งให้ผมทำ!"
"พนักงานที่ผมเลื่อนตำแหน่งขึ้นมา ก็ไม่ได้ฟังคำสั่งผม แต่ฟังคำสั่งของเขาทั้งหมด!"
"ผมก็เป็นแค่เครื่องมือของเขา ผู้จัดการใหญ่ ผมไม่มีส่วนเกี่ยวข้องเลยจริง ๆ!"
หลิวตงร้องโอดครวญอยู่ในใจ นึกเสียดายที่เคยเชื่อฟังติงจวิ้น
ตอนแรกทุกอย่างเหมือนจะเป็นข้อตกลงที่มั่นคง ตระกูลติงวางแผนให้ติงเชี่ยนแต่งงานออกไป และส่งติงจวิ้นขึ้นมาเป็นทายาทบริษัท
แต่ใครจะคิดว่าทุกอย่างจะพลิกกลับอย่างรวดเร็ว และติงเชี่ยนกลับกลายเป็นผู้สืบทอดแทน!
ขณะที่หลิวตงกำลังตัวสั่นด้วยความกลัว
เสียงของ ซูหยู่เจี๋ย ก็ดังขึ้นอย่างตื่นเต้น "คุณหนูคะ คุณเจียงมาแล้วค่ะ!"
สีหน้าของติงเชี่ยนที่เต็มไปด้วยความเย็นชา เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนในทันที "ให้เขาเข้ามา"
เมื่อประตูถูกเปิดออก ติงเชี่ยนไม่ได้เห็นเจียงเฉิงก่อน แต่กลับเห็นช่อกุหลาบแดงขนาดมหึมาที่เกือบจะเบียดเข้ามาไม่พ้นประตู!
เธอเบิกตากว้าง รีบลุกขึ้นยืน "เจียงเฉิง! นี่... นี่คุณซื้อกุหลาบเยอะขนาดนี้ทำไม?!"
เจียงเฉิงอุ้มช่อกุหลาบเข้ามาวางไว้กลางห้อง แล้วยิ้มกว้าง "ก็สารภาพรักต้องใช้กุหลาบไม่ใช่เหรอ? เมื่อวานไม่ได้เตรียม วันนี้เลยมาชดเชยให้ไง!"
"จริงสิ! ผมมีของขวัญให้คุณด้วย!"
เจียงเฉิงหยิบกล่องแรกออกมายื่นให้ติงเชี่ยน "ดูสิว่าชอบไหม?"
ติงเชี่ยนรับมาเปิดดู และพบเพชรสีชมพูสองเม็ดขนาดใหญ่ที่สมบูรณ์แบบเปล่งประกายอยู่บนกำมะหยี่
เธอถึงกับกลั้นหายใจ "เพชรสีชมพูสวยขนาดนี้ ตั้งสองเม็ด คงแพงมากแน่ ๆ"
เจียงเฉิงโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ "ขอแค่คุณชอบก็พอ เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา!"
"ยังมีของขวัญอีกนะ!"
คราวนี้ เขาหยิบกล่องแหวนออกมาเปิดให้ดู
แหวนของติงเชี่ยนฝังเพชรเม็ดโต ส่วนของเขาเป็นแหวนเงินสลักลวดลายละเอียด ดูเรียบหรูและทรงพลัง
ติงเชี่ยนยื่นมือออกไปให้เขาสวมแหวนให้เธอ แล้วก็ช่วยสวมแหวนให้เขาด้วย
เธอยิ้มเขิน ๆ "ฉันก็เตรียมของขวัญให้คุณเหมือนกัน แต่ว่าต้องรออีกสองวัน"
เจียงเฉิงยิ้มตื่นเต้น "อะไรเหรอ?"
ถิงเชี่ยนยิ้มหวาน "รออีกสองวันแล้วคุณจะรู้เอง"