191-ติงจวิ้นถูกไล่!!!

"ถูกคนรังเกียจแล้วยังทำท่าดีใจขนาดนี้ คงอยากให้ตัวเองไม่มีใครต้องการจริง ๆ ใช่ไหม?"

ติงจวิ้นถูกคุณปู่ตระกูลติงตำหนิอย่างหนัก เขาหน้าบูดบึ้ง พูดด้วยความน้อยใจ "ไม่ใช่นะครับปู่! ผมไม่ได้ไม่มีใครสนใจหรอก คนพวกนั้นต่างหากที่ไม่มีตา! แล้วทำไมผมจะดีใจไม่ได้ล่ะ?"

"กลับเป็นปู่ซะอีก รับหลานสาวที่ไม่ได้ใช้นามสกุลติงเข้าบ้านก็เรื่องหนึ่ง แต่เธอเป็นผู้หญิง ผมก็ไม่คิดจะไปมีเรื่องด้วยอยู่แล้ว ทว่าปู่กลับพาศัตรูของผมเข้ามาในบ้านอีก! ปู่รู้ไหมว่าเขาทำอะไรกับผมไว้บ้าง?!"

ติงจวิ้นมองเจียงเฉิงกับติงเชี่ยนด้วยสายตาเคียดแค้น

แต่ทั้งสองคนนั่งกอดอกพิงพนักเก้าอี้ แววตาเต็มไปด้วยความไม่ใส่ใจเหมือนกันเปี๊ยบ

ทำให้ติงจวิ้นยิ่งโกรธเข้าไปใหญ่!

คุณปู่ตระกูลติงจ้องเขาด้วยสายตาเย็นชา เอ่ยด้วยน้ำเสียงผิดหวัง "คิดว่าฉันไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเธอรึไง? ถ้าเธอทำตัวเป็นพี่ชายที่ดี ติงเชี่ยนจะต้องสั่งสอนเธอเหรอ?"

"ฉันจะบอกให้ เจียงเฉิงกับน้องสาวของเขาเป็นแขกคนสำคัญของตระกูลติง หากเธอพูดจาไม่ดีใส่พวกเขาอีก ก็เก็บของไปอยู่กับพ่อแม่เธอซะ รอจนพวกเขากลับไปแล้วค่อยกลับมา!"

ติงจวิ้นเบิกตากว้างยิ่งกว่าเดิม โมโหจนแทบระเบิด แต่ไม่กล้าโต้เถียงกับคุณปู่ตรง ๆ

สุดท้ายเขาก็ทุบโต๊ะด้วยความโกรธ แล้วตะโกนลั่นใส่เจียงเฉิงกับติงเชี่ยน "สารเลว! ไม่กินมันแล้ว! พวกแกน่ะสิเป็นครอบครัวเดียวกัน! ไปกินกันเองเถอะ!"

ว่าแล้วก็เดินกระฟัดกระเฟียดออกไป

"พ่อบ้านสวี! ส่งคนไปจับคุณชายกลับมา ขังไว้ซะ! ชักจะเหลวไหลขึ้นทุกวันแล้ว!"

คุณปู่ตระกูลติงสั่งเสียงเข้ม พ่อบ้านสวีรีบออกไปตามติงจวิ้นทันที

คุณปู่ตบหน้าผาก ถอนหายใจ ก่อนจะพูดกับเจียงเฉิงด้วยความอ่อนใจ "เขาถูกพ่อแม่ตามใจจนเสียคนไปแล้ว ฉันรู้ว่าเธอมีวิธีจัดการ หากเขายังกล้ามาหาเรื่องเธออีก คราวหน้าก็ไม่ต้องเกรงใจฉัน แค่ทำให้เขาหายซ่าได้ก็พอ ขอแค่อย่าทำให้พิการ ฉันจะตอบแทนเธออย่างงาม!"

เจียงเฉิงรีบโบกมือปฏิเสธ

ล้อกันเล่นหรือไง แอบสั่งสอนติงจวิ้นลับหลังยังพอได้ แต่จะให้รับปากอย่างเป็นทางการว่าเขาจะ "จัดการ" หลานชายของเจ้าบ้าน แบบนั้นเขาไม่กล้าหรอก

…

หลังจากทานของว่างกันเรียบร้อย อาหารมื้อหลักก็ถูกยกมาเสิร์ฟ

ตระกูลติงเป็นตระกูลเก่าแก่ที่สืบทอดมากว่าสามร้อยปี ต่อให้เป็นแค่มื้ออาหารธรรมดาก็ยังหรูหราอลังการ

อาหารดูเรียบง่าย แต่รสชาติล้ำเลิศเกินคาด

หลังทานมื้อเย็นเสร็จ เจียงเฉิงก็พาเจียงอี๋อี๋มากล่าวลา

ติงเชี่ยนกับคุณปู่พยายามรั้งพวกเขาไว้ แต่เจียงเฉิงไม่อยากให้เจียงอี๋อี๋อยู่บ้านตระกูลติงนานเกินไป จึงยืนยันที่จะกลับ

ขณะมองแผ่นหลังของพี่น้องทั้งสอง คุณปู่ตระกูลติงลูบคางแล้วหัวเราะเบา ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความพึงพอใจอย่างลึกลับ

ติงเชี่ยนเห็นคุณปู่ยิ้ม ก็อดสงสัยไม่ได้ "ปู่หัวเราะอะไรคะ?"

คุณปู่มองเธอ แล้วพูดขึ้นว่า "เธอจะครบยี่สิบห้าปีในอีกไม่นานแล้วสินะ คงถึงเวลาต้องเลือกคู่ครองได้แล้วใช่ไหม?"

ติงเชี่ยนชะงักไป

ช่วงนี้เธอวุ่นวายจนลืมไปเลยว่าใกล้จะถึงวันเกิดของตัวเองแล้ว

คุณปู่กล่าวต่อ "ฉันไม่ได้เร่งให้เธอแต่งงานทันทีหรอก แต่อย่างน้อยก็ควรเลือกคนที่ไว้ใจได้ จะได้ให้ฉันช่วยพิจารณาเสียหน่อย ปีนี้ฉันอายุแปดสิบแล้ว คงมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน ถ้าหากฉันได้เห็นเหลนเร็วหน่อยก็คงดี"

ติงเชี่ยนหัวเราะอย่างจนใจ รีบพูดว่า "ปู่ต้องอายุยืนถึงร้อยปีแน่ ๆ ไม่ใช่แค่เหลนหรอก อาจจะได้เห็นโหลนเลยก็ได้!"

"ส่วนเรื่องของฉัน…ยังไม่แน่ใจเลยค่ะ"

เธอนึกถึงจูบของเจียงเฉิงก่อนหน้านี้ แล้วก็อดเขินไม่ได้

เจียงเฉิงเองก็แปลก ทั้งที่จูบเธอไปแล้ว แต่กลับไม่พูดอะไรเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของพวกเขาเลย

เธอเป็นผู้หญิง จะให้เอ่ยปากสารภาพรักเองก็ออกจะลำบากใจ

ที่สำคัญ เธอยังไม่แน่ใจว่าเจียงเฉิงคิดยังไงกันแน่ ถ้าเธอพูดออกไป แล้วเขาปฏิเสธล่ะ? แบบนั้นคงน่าอายแย่!

คุณปู่ตระกูลติงหัวเราะ "ฉันว่านะ เจียงเฉิงเป็นตัวเลือกที่ดี เขาไม่มีภาระผูกพันอะไรมาก มีแค่น้องสาวคนเดียว แถมยังรักกันดี"

"ฉันดูแล้ว เจียงอี๋อี๋เป็นเด็กฉลาด สุภาพ และรู้จักกาลเทศะ ต่อไปไม่ว่านางจะมีโชคชะตาแบบไหน อย่างน้อยก็ไม่สร้างปัญหาแน่ เธอกับเขาก็ดูสนิทกัน ถ้าเธอแต่งกับเจียงเฉิง ก็คงไม่มีปัญหาตามมา"

"ส่วนเจียงเฉิง ฉันพบเขาหลายครั้งแล้ว ถึงจะยังมองนิสัยเขาออกไม่หมด แต่ก็พอเข้าใจได้ราวห้าหกส่วน เขาอ่อนน้อมแต่ก็ไม่ใช่พวกอ่อนแอ"

"ยิ่งไปกว่านั้น เขามีความสามารถด้านพนันหยกและการประเมิน*ที่ไม่ธรรมดา สามารถช่วยเธอได้ดี เขาหาเงินเองได้ และตอนนี้น่าจะมีทรัพย์สินเกินแสนล้านแล้ว ดังนั้นคงไม่มาสนใจทรัพย์สมบัติของตระกูลติง นี่เป็นตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด!"

"หากเธอไปแต่งกับตระกูลอื่น พวกเขาอาจจะวางแผนแย่งชิงสมบัติของตระกูลติงเสียอีก คิดให้ดีนะ!"

ติงเชี่ยนฟังคุณปู่พูดเงียบ ๆ ก่อนจะพยักหน้า แล้วก็หัวเราะออกมา

"ปู่คะ เมื่อก่อนปู่ยังอยากให้ฉันแต่งงานเพื่อเชื่อมสัมพันธ์ตระกูลอยู่เลยนะ แล้วทำไมจู่ ๆ ถึงช่วยเลือกคู่ให้ฉันเองล่ะ?"

คุณปู่กระแอมแก้เก้อ "เมื่อก่อนฉันหวังว่าติงจวิ้นจะยังมีหวังอยู่ แต่ใครจะรู้ว่าไม่เอาถ่านทั้งเรื่องงาน แถมยังเข้ากับพี่น้องไม่ได้อีก แบบนี้จะไปหวังพึ่งอะไรได้!"

"ในเมื่อเธอเป็นทายาทแล้ว ก็ต้องเตรียมการเรื่องรุ่นต่อไปให้ดี จะได้ไม่มีปัญหาตามมา"

ติงเชี่ยนเม้มปาก ยิ้มบาง ๆ "ปู่ไม่ต้องห่วงค่ะ เรื่องอนาคตของฉัน ฉันจะคิดให้รอบคอบเอง"