บทที่ 35 - เช่าห้อง, บุกถึงบ้าน

เขายื่นบัตรให้พนักงานหน้าเคาน์เตอร์
"ขอเบิกเงินสดหน่อยครับ เอาแสนห้าหมื่นหยวน"

พนักงานไม่ได้ยื่นมือมารับบัตร แต่กลับจ้องหน้าฉินจั๋วเขม็ง
"สวัสดีค่ะคุณลูกค้า ดิฉันขออนุญาตตรวจสอบก่อนนะคะว่าคุณลูกค้าบรรลุนิติภาวะหรือยัง?"

ฉินจั๋วโบกมือปัด
"คุณดูบัตรก่อนเถอะ!"
"ดิฉันจะดูบัตรหรือไม่ดู ก็ต้องขอตรวจบัตรประชา... โอ้โห! บัตรเสริมระดับ SVIP!?"

บัตร SVIP ของที่นี่ ต้องมียอดเงินฝากในบัญชีทะลุหนึ่งร้อยล้านหยวนขึ้นไปถึงจะออกให้ได้!
ถึงเธอจะไม่รู้ว่าบัตรเสริมใบนี้จำกัดวงเงินไว้ที่เท่าไหร่ แต่... ที่แน่ๆ คือไม่ต้องขอดูบัตรประชาชนแล้วล่ะ!
"รบกวนคุณลูกค้ากดรหัสผ่านเลยค่ะ เดี๋ยวทางเราจะรีบจัดการเบิกเงินให้เดี๋ยวนี้เลย!"
สรรพนามเปลี่ยนไปในพริบตา!

หลังจากเช็กจนแน่ใจแล้วว่าบัตรใบนี้มีวงเงินจำกัดอยู่ที่ห้าสิบล้านหยวน พนักงานก็ยิ่งกระตือรือร้นหนักกว่าเดิม
"คุณลูกค้าคะ ต้องการให้ดิฉันเตรียมกระเป๋าใส่เงินให้ไหมคะ ดิฉันจะ..."
"ไม่ต้องครับ!"
ฉินจั๋วปฏิเสธทันควัน
เงินแค่นี้ ยัดใส่กระเป๋ากางเกงก็พอแล้ว

เขาหันกลับมามองหานซีเหยาที่ยืนอ้าปากค้างทำตาโต
"เป็นไงล่ะ? ตกใจในความรวยของฉันล่ะสิ?"
หานซีเหยาได้สติกลับมาทันที เธอเบะปากใส่
"ฉันตกใจสกิลคณิตศาสตร์ของนายต่างหากล่ะ! เดือนละห้าร้อย ปีนึงมันก็หกพันสิ! มิน่าล่ะถึงต้องจ้างฉันมาเป็นติวเตอร์!"

"ซี๊ดดด! ยัยเด็กนี่!"
ฉินจั๋วกลอกตาบนใส่เธอหนึ่งวง
หานซีเหยาหลุดขำออกมาทันที!
ตอนนี้เธอพอจะเข้าใจแล้วล่ะว่า ฉินจั๋วน่าจะเป็นพวกลูกคุณหนูบ้านรวย
แต่... เขาก็ไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไร เธอถึงได้วางใจลงเปลาะหนึ่ง

ฉินจั๋วหยิบเงินห้าหมื่นหยวนยัดใส่กระเป๋ากางเกงตัวเอง ส่วนเงินที่เหลือ เขาเริ่มจัดการยัดใส่กระเป๋าเสื้อกระเป๋ากางเกงของหานซีเหยา
ยัดใส่กระเป๋าเสื้อสองข้าง กระเป๋ากางเกงอีกสองข้างแบบไม่ปรานีปราศรัย
ยัดไม่ลงเหรอ?
ก็ยัดอัดเข้าไปสิ! บีบๆ อัดๆ เดี๋ยวก็มีที่ว่างเองแหละ!
จากเสื้อผ้าที่เคยใส่พอดีตัว ตอนนี้กลับพองตุ่ยเป็นก้อนๆ เต็มไปหมด!

"นี่... ให้นายให้ฉันหมดนี่เลยเหรอ?"
"อย่าบ่นว่าน้อยไปเลยน่า ถือซะว่าให้เป็นค่าขนมเด็กก็แล้วกัน!"

หานซีเหยาถึงกับพูดไม่ออก
สินสอดขอแต่งงานเธอยังไม่ถึงยอดนี้เลยด้วยซ้ำ นี่เขาให้เงินเธอมาง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ?
เธอฟันธงได้ล้านเปอร์เซ็นต์เลยว่าหมอนี่ไม่ใช่แก๊งลักเด็กแน่นอน
เธอรีบล้วงเงินออกจากกระเป๋า
"ไม่ได้ๆ นี่มันเยอะเกินไปแล้ว!"

"ถ้าเธอไม่รับไว้ ฉันจะจับเธอส่งกลับบ้านเดี๋ยวนี้แหละ!"
"..."
พอเห็นว่าหานซีเหยาหยุดล้วงเงินคืนแล้ว ฉินจั๋วก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ
"ไป! ไปดูบ้านกัน!"
"ดูบ้าน?"
"ก็ใช่น่ะสิ! ไม่งั้นเธอจะไปซุกหัวนอนที่ไหนล่ะ?"

ใจจริงหานซีเหยาไม่อยากให้เขาต้องมาเสียเงินเสียทองกับเรื่องพวกนี้เลย ช่วงเปิดเทอมเธอก็นอนหอพักของโรงเรียนได้อยู่แล้ว
"ช่วงเปิดเทอมฉันนอนหอโรงเรียนก็ได้ ส่วนช่วงปิดเทอม... ค่อยไปหาเช่าห้องเก็บของถูกๆ ซุกหัวนอนเอา..."
"ฉันเป็นคนจ่ายเงิน ฉันขอเป็นคนตัดสินใจ!"
เจอความเด็ดขาดของฉินจั๋วเข้าไป หานซีเหยาก็ต้องยอมจำนน ก็แหงล่ะ เธอจะไปขัดใจเขาได้ยังไง

"ก็ได้ๆ นายเป็นคนจ่ายเงินนี่นา เอาตามที่นายว่าเลย!"
ฉินจั๋วเอื้อมมือไปลูบหัวหานซีเหยาเบาๆ
"แบบนี้สิถึงจะน่ารัก! ไปกัน!"

ฝั่งตรงข้ามบ้านของฉินจั๋วเป็นหมู่บ้านสร้างใหม่ มีคนปล่อยห้องให้เช่าเยอะแยะ
แต่... ในยุคนี้ ข้อมูลประกาศเช่าบ้านบนอินเทอร์เน็ตยังไม่ค่อยอัปเดตแบบเรียลไทม์หรอก
แต่คนอย่างฉินจั๋วซะอย่าง เขามีวิธีของเขา เดินดุ่มๆ เข้าไปในร้านขายของชำหน้าหมู่บ้าน แล้วยื่นแบงก์ร้อยให้เจ้าของร้านไปหนึ่งใบ

เถ้าแก่ร้านรับเงินมาด้วยความงุนงง
"นี่น้องชายจะซื้ออะไรล่ะ?"
"เถ้าแก่ครับ ผมเป็นนักเรียน เรียนอยู่แถวๆ นี้แหละครับ อยากจะหาเช่าห้องในหมู่บ้านนี้สักห้องนึง"
เถ้าแก่ถึงบางอ้อทันที รีบยัดเงินใส่กระเป๋าอย่างแนบเนียน
"อ้อ! เรื่องกล้วยๆ น้องชายมาถูกคนแล้วล่ะ! มีห้องแบบสองห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น สนใจไหม?"
"ค่าเช่าเดือนละเท่าไหร่ครับ?"
"ตกแต่งครบพร้อมอยู่ เดือนละพันแปด!"

ฉินจั๋วพยักหน้ารับ ราคานี้ถือว่าสมเหตุสมผลดี
ยุคนี้ห้องเช่าแบบสองห้องนอนตกแต่งครบละแวกนี้ ก็ตกเดือนละประมาณสองพันหยวนทั้งนั้น
"ขอเช่าสัญญารายปีเลยครับ! ติดต่อเจ้าของห้องยังไงครับ?"
"ฮี่ๆๆ ฉันนี่แหละเจ้าของห้อง"
???
ตาแก่นี่! กินหัวคิวสองต่อเลยนะเว้ย!?

"งั้นขอทำสัญญารายปีก่อนเลยครับ!"
"รายปีเลยเหรอ?"
หานซีเหยาแอบคิดในใจว่า พอเปิดเทอมเธอก็ต้องกลับไปนอนหอโรงเรียนแล้ว จะเช่ารายปีไปทำไมให้เปลืองเงิน?
กำลังจะอ้าปากท้วง ก็โดนฉินจั๋วเบรกไว้ก่อน
"วันหยุดสุดสัปดาห์เธอไม่ต้องกลับมานอนพักผ่อนหรือไง?"
หานซีเหยาเงียบกริบทันที ฉินจั๋วเลยหันไปสั่งเถ้าแก่
"คิดเงินมาเลยครับ!"

เถ้าแก่หยิบเครื่องคิดเลขมากดรัวๆ
"ขอคิดเลขแป๊บนะไอ้หนุ่ม!"
"21,600 หยวน"
เถ้าแก่เหลือบมองหานซีเหยาด้วยความประหลาดใจ แต่ก็ลองกดทวนอีกรอบ
"โอ้โห! เป๊ะเลย!"
"แม่หนูนี่คิดเลขไวเป็นบ้าเลยนะ!"

หานซีเหยาพยักหน้ารับ ล้วงปึกเงินสดสองหมื่นกว่าหยวนส่งให้เถ้าแก่
"นี่กุญแจห้องกับกุญแจสำรองนะจ๊ะ อยู่ตึก 3 ห้อง 802 พวกหนูขึ้นไปดูได้เลย"

ทั้งสองคนยังไม่ได้ขึ้นไปดูห้องทันที
แต่ฉินจั๋วพากันแวะซูเปอร์มาร์เก็ตก่อน
"ดื่มนมไหม?"
หานซีเหยาส่ายหน้าปฏิเสธ
ฉินจั๋วไม่สน หยิบนมยกลังใส่รถเข็นทันที

"เอามันฝรั่งทอดไหม?"
หานซีเหยาส่ายหน้าแรงกว่าเดิม!
"ผู้หญิงก็งี้แหละ ปากไม่ตรงกับใจ หยิบมาเลย!"
ฉินจั๋วโยนถุงมันฝรั่งทอดลงตะกร้า

"ชีสสติ๊กล่ะ กินไหม?"
หานซีเหยาขมวดคิ้วมุ่น ส่ายหน้าก็แปลว่าเอา งั้นคราวนี้...
เธอพยักหน้ารับ
"เฮ้อ! ในเมื่อพยักหน้า งั้นก็จัดไปเลยสองถุง!"
"..."

เดินชอปปิงอยู่ครึ่งชั่วโมง หมดเงินไปหกร้อยกว่าหยวน!
หานซีเหยายืนจ้องใบเสร็จตาค้าง นี่สินะความรู้สึกของการผลาญเงินเล่น?
แอบสะใจลึกๆ เหมือนกันแฮะ!
"มัวยืนเหม่ออะไรอยู่ล่ะ? มาช่วยกันถือสิ!"
"อืมๆ!"
ทั้งสองคนต้องหิ้วของพะรุงพะรังเต็มสองมือ กว่าจะขนขึ้นห้องมาได้ก็เล่นเอาทุลักทุเล

พอขนของขึ้นมาถึง ฉินจั๋วก็ทิ้งตัวลงนอนแผ่หราบนโซฟาทันที
ร่างกายวัยเด็กนี่มันช่างอ่อนแอเปราะบางซะเหลือเกิน
"เอาล่ะ ต่อไปนี้เธอก็พักอยู่ที่นี่แหละ จะทำกับข้าวทำอะไรก็ทำได้เลยนะ"

หานซีเหยาเดินสำรวจดูทุกห้อง ใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ
ก่อนจะหยุดสายตาจ้องมองฉินจั๋วที่กำลังนอนไถมือถืออยู่บนโซฟา
เด็กผู้ชายคนนี้ดีกับเธอมากจริงๆ เธอต้องรีบหาทางตอบแทนเขาสักอย่างแล้วล่ะ เธอแอบกลัวว่าสิ่งที่เขาทำไป มันจะเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบ
"นายจะให้ฉันเริ่มติวหนังสือให้ตอนไหนล่ะ?"

"หือ?"
ถึงชาติก่อนเขาจะเรียนจบมหา'ลัยมาแล้วก็เถอะ แต่ความรู้สมัย ม.ต้น น่ะ เขาลืมเกลี้ยงไปหมดแล้วจริงๆ
เขาคิดว่าวันนี้จะปล่อยให้หานซีเหยาได้พักผ่อนปรับตัวก่อน ยังไงเธอก็เพิ่งจะหนีออกจากบ้านมาหมาดๆ
"เดี๋ยวเธอค่อยไปเปิดเบอร์มือถือใหม่ก่อน พรุ่งนี้ค่อยว่ากันเรื่องติวหนังสือเถอะ บ้านฉันอยู่ตึก 4 ห้อง 303 หมู่บ้านฝั่งตรงข้ามนี่แหละ มีอะไรก็ไปหาฉันได้เลย!"

พูดจบเขาก็บิดขี้เกียจยืดเส้นยืดสาย
"ฉันกลับก่อนนะ เธอจัดการจัดของเอาเองก็แล้วกัน"
หานซีเหยายืนมองแผ่นหลังของฉินจั๋วเดินลับตาไป ก่อนจะเหม่อลอยไปชั่วขณะ
จากนั้นเธอก็เริ่มลงมือจัดข้าวของในห้อง
เธอรู้ดีว่าตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะมานั่งคิดเรื่องตอบแทน
อย่างน้อย... ด้วยตัวเธอในตอนนี้ ก็ยังไม่มีปัญญาทำอะไรตอบแทนเขาได้อยู่ดี!

เช้าวันต่อมา ฉินจั๋วตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดเมื่อยร้าวไปทั้งแขน
"โอยยย นี่ฉันขาดการออกกำลังกายขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย!"
แค่หิ้วถุงของหนักนิดหน่อย ทำเอาหมดสภาพเลย!

เขาหยิบมือถือขึ้นมาดู เห็นข้อความ 'ฝันดี' จากหานซีเหยาส่งมาตอนเที่ยงคืน
แล้วก็มีอีกข้อความส่งมาตอนตีหนึ่งกว่าๆ
"ดูท่าทางยัยเด็กนี่คงจะนอนไม่หลับสินะ"
เขายังไม่ทันจะได้พิมพ์ตอบกลับ เสียงเคาะประตูก็ดังรัวๆ ขึ้นซะก่อน
"เสี่ยวจั๋ว มาเปิดประตูให้หน่อยลูก!"
เสียงซุนเยี่ยนตะโกนเรียก
"มาแล้วครับแม่!"

ฉินจั๋วรีบวิ่งไปเปิดประตู คนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือเหออิงเวย
"อ้าว พี่อิงเวย มาแต่เช้าเลยนะครับเนี่ย?"
ฉินชิงชิงรีบแทรกตัวเข้ามา บังฉินจั๋วไว้มิด
"รีบเข้ามาสิอิงเวย"
"ครับๆ"
เหออิงเวยรีบวางข้าวของที่หอบหิ้วมาลงบนพื้นอย่างลุกลี้ลุกลน

"พ่อ! แม่! แฟนพี่ชิงชิงมาแล้วครับ!"
ฉินจั๋วตะโกนบอก ซุนเยี่ยนกับฉินจื้อก็รีบเดินออกมาที่ห้องนั่งเล่นทันที
ทั้งคู่กวาดสายตาสำรวจประเมินเหออิงเวยตั้งแต่หัวจรดเท้า
ต้องยอมรับเลยว่า รูปร่างหน้าตาของเหออิงเวยนี่ถือว่าสอบผ่านฉลุย เป็นสไตล์ที่ยิ่งมองยิ่งดูดี
ส่วนสูงร้อยแปดสิบกว่าๆ ดูภูมิฐานเอาการอยู่

"นั่งก่อนสิจ๊ะ พ่อหนุ่มชื่อเสี่ยวเหอใช่ไหม?"
"ใช่ครับๆ สวัสดีครับคุณน้า คุณอา!"
เหออิงเวยรีบกล่าวทักทายอย่างนอบน้อม
เขานั่งลงที่ริมโซฟาแบบเกร็งๆ หลังตั้งตรงแหน่วประหนึ่งทหารเข้าแถว!
"เสี่ยวเหอ ไม่ต้องเกร็งนะลูก ตอนนี้พักอยู่ที่ไหนล่ะจ๊ะ?"
ซุนเยี่ยนเป็นฝ่ายเริ่มเปิดบทสนทนา
ส่วนตาแก่ฉินก็นั่งเงียบๆ สังเกตการณ์อยู่ข้างๆ ไม่พูดอะไร

"ผมพักอยู่แถวถนนวงแหวนรอบสองฝั่งเหนือครับ"
ซุนเยี่ยนพยักหน้ารับ
"ซื้อบ้านเองหรือเปล่าจ๊ะ?"
"เช่า... เช่าอยู่ครับ"

ซุนเยี่ยนยังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉย ถามต่อด้วยน้ำเสียงปกติ
"แล้วคุณพ่อคุณแม่ทำงานอะไรกันบ้างล่ะจ๊ะ สบายดีกันไหม?"
"ผม... พ่อแม่ผมหย่ากันตั้งแต่ผมอยู่ ม.ต้น แล้วครับ... ตอนนี้..."

ประโยคเดียว ทำเอาคิ้วของซุนเยี่ยนขมวดเข้าหากันมุ่นทันที!
ในสายตาของผู้ใหญ่หัวโบราณ การแต่งงานกับคนในครอบครัวหย่าร้างถือเป็นเรื่องต้องห้ามเด็ดขาด!
เพราะกลัวว่าลูกหลานจะเจริญรอยตามนั่นแหละ!