3-ใครจะยอมทน?

ดวงตาคู่นี้ของเขาไม่เพียงแต่มองทะลุได้เท่านั้น แต่ยังสามารถอ่านข้อมูลได้อีกด้วย!!

เจียงเฉิงรู้สึกตกตะลึงจนแทบร้องออกมา

ขณะเดียวกัน ชายหนุ่มที่ถือม้วนภาพอยู่ก็เม้มริมฝีปาก ดูเหมือนมีเรื่องกลัดกลุ้มใจ “เจ้านาย หนึ่งพันมันน้อยไปจริงๆ สักห้าพันได้ไหม? ถ้าห้าพัน ผมขายให้เลย!”

“ห้าพัน?”

โจวปาผียิ้มเยาะทันที “ฉันบอกนายแล้วใช่ไหม? อย่าว่าแต่ห้าพันเลย ต่อให้พันเดียวฉันก็ไม่รับ ภาพจำลองแบบนี้หาซื้อออนไลน์ได้เกลื่อน บางร้านขายแค่เก้าหยวนเก้าสิบพร้อมส่งฟรี ฉันจะรับมาแล้วขายให้ใคร?”

“งั้นเหรอ…ก็ได้”

ชายหนุ่มดูสิ้นหวัง ถอนหายใจแล้วเก็บม้วนภาพ หวังไปลองเสี่ยงที่ร้านอื่น

เห็นเขากำลังจะไป เจียงเฉิงก็ลืมความตกตะลึงไปชั่วขณะ รีบก้าวไปขวางไว้แล้วเอ่ยถาม “เฮ้ พี่ชาย ดูท่าทางนายคงมีปัญหาอะไรสินะ?”

เขาไม่ได้รีบเสนอซื้อในทันที เพราะกลัวว่าโจวปา ผีจะไหวตัวทันและเข้ามาแย่งภาพไป

ยังไงซะ เขาเพิ่งเรียนจบได้ปีเดียว เงินเดือนแค่ 3,600 หยวนต่อเดือน พอจ่ายค่าเช่าห้องก็แทบไม่เหลือใช้ ไม่ต้องพูดถึงการเก็บออม ห้าพันหยวนนี้เป็นเงินที่เขาเก็บไว้เป็นค่าเทอมของน้องสาวสำหรับภาคเรียนถัดไปพอดี

“ก็แค่ธุรกิจล้มเหลว…” ชายหนุ่มถอนหายใจ “ขาดทุนไปเป็นแสน จนตอนนี้ไม่มีแม้แต่เงินจะกินข้าว…”

อาจเป็นเพราะเห็นว่าเป็นคนรุ่นราวคราวเดียวกัน เขาจึงไม่ค่อยระแวง “เฮ้อ ถ้าไปไม่รอดจริงๆ คงต้องกลับบ้านไปช่วยพ่อเลี้ยงหมูแล้ว…”

เมื่อกี้เจียงเฉิงยังรู้สึกผิดอยู่เลย ที่จะซื้อภาพล้ำค่ามูลค่า 3 แสนด้วยเงินแค่ 5 พัน แต่พอได้ยินแบบนี้…

ดีมากๆ

เขาน่ะเป็นคนจนจริง แต่ฝ่ายนั้นคือเศรษฐีที่แสร้งเป็นคนจน!

“งั้นเอางี้” เจียงเฉิงยกมือเกาหัว รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยที่ได้ของดีในราคาถูก “ห้าพันก็ห้าพัน ถือว่าช่วยสนับสนุนความฝันแล้วกัน!”

“จริงเหรอ?!”

ชายหนุ่มดีใจจนตาเป็นประกาย รีบเปิดแอป Alipay เพื่อให้เจียงเฉิงโอนเงิน

ติ๊ง!

“Alipay: ยอดเงินเข้าห้าพันหยวน”

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น ชายหนุ่มเห็นเงินเข้าก็ยิ้มกว้าง รีบยัดม้วนภาพพร้อมกระบอกใส่ลงในอ้อมแขนของเจียงเฉิง

“พี่ชาย ขอบคุณมาก! อย่างน้อยเงินนี้ก็ช่วยให้ผมอยู่รอดไปได้อีกสามเดือน!”

“สู้ๆ นะพี่ชาย! ความฝันนั้นประเมินค่าไม่ได้ จงเดินหน้าต่อไป!”

เจียงเฉิงยกนิ้วโป้งให้

ฮ่าๆ ได้ของดีแล้วยังได้สร้างคุณค่าให้กับอีกฝ่ายด้วย ยอดเยี่ยมไปเลย!

“เจียงเฉิง เอ็งนี่ใจบุญจริงๆ นะ?” โจวปา ผีส่งเสียงเย้ยหยันเมื่อเห็นชายหนุ่มเดินจากไป

เขาคาบไปป์ยาสูบไว้ที่ริมฝีปาก พ่นควันออกมาด้วยสีหน้าพึงพอใจ ก่อนจะลุกขึ้นยืน กอดอกมองเจียงเฉิงด้วยแววตาดูแคลน “เอ็งทำงานกับข้ามาตั้งปีครึ่ง น่าจะรู้ดีว่าภาพจำลองพวกนี้ไม่มีค่าอะไร แต่กลับกล้าทุ่มตั้งห้าพันซื้อ…”

“โธ่ๆ ขนาดเอ็งไม่ลาออก ข้ายังไม่กล้าเก็บคนโง่ๆ ไว้ทำงานเลย!”

เจียงเฉิงข่มอารมณ์โกรธไว้ แม้ว่าเขาจะโดนกดขี่ตลอดเวลาที่ทำงานที่นี่ แต่มาถึงขนาดนี้แล้ว ใครจะยอมทนอีก?

“พอได้แล้ว! คืนค่าแรง 20 วันกับเงินมัดจำครึ่งเดือนมาซะ ถ้าไม่จ่าย ฉันจะไปแจ้งที่สำนักงานแรงงาน!”

สีหน้าของเขาเย็นชา ดวงตาทอแววแข็งกร้าว

เมื่อได้ยินคำว่า “สำนักงานแรงงาน” มือที่ถือไปป์ยาสูบของโจวปา ผีกระตุกเล็กน้อย

ปกติแล้วไอ้เด็กนี่เป็นเด็กขี้ขลาด แต่วันนี้มันเป็นอะไรไป?

เอาเถอะ…

หมาจนตรอกย่อมกัดเจ้านาย นายจ้างอย่างเขาจะไปเสี่ยงให้ตัวเองเดือดร้อนทำไม?

ยิ่งไปกว่านั้น เขารู้ดีว่าเจียงเฉิงไม่มีพ่อแม่ ต้องเลี้ยงดูน้องสาวมาตั้งแต่เด็ก ช่วงฝึกงานก็มาทำงานที่นี่ แต่ละวันกินแค่หมั่นโถวกับผักดอง แทบไม่แตะเนื้อสัตว์เลย

คนแบบนี้…

เห็นเงินสำคัญกว่าชีวิตเสียอีก!

ช่างเถอะ! เสียเงินไม่กี่พัน แลกกับการไม่ต้องมีปัญหาเพิ่ม ถือว่าคุ้มแล้ว!

“เอ็งนี่ไม่เลวนะ ทำงานกับข้าตั้งนาน สุดท้ายจะไปแจ้งความจับข้ารึ?” โจวปา ผีเชิงหัวเราะ ก่อนจะโอนเงินให้เจียงเฉิง 4,200 หยวน

จากนั้นเขาหรี่ตามองอีกฝ่ายแล้วเอ่ยเย็นชา “เงินโอนไปแล้ว ถือว่าเราสองคนไม่มีอะไรติดค้างกันอีก! แต่จำไว้ให้ดี…”

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ร้านค้าทุกแห่งในตลาดของเก่าจะไม่มีใครรับเอ็งเข้าทำงาน!”

“อยากเปลี่ยนอาชีพก็เตรียมตัวได้เลย!”

เปลี่ยนอาชีพ?

ฮึ! ไม่มีทาง!

วงการของเก่าแม่งโคตรทำเงิน! ห้าพันแลกสามแสนเลยนะเว้ย!

เจียงเฉิงแสยะยิ้ม หยิบภาพจำลองในมือขึ้นมาโบกไปมา

“ไม่ต้องห่วง ต่อให้ไม่มีแก ฉันก็จะยิ่งรุ่งเรืองขึ้นทุกวัน!”

เพราะเป้าหมายต่อไปของเขาก็คือ…

หาคนที่ดูออกว่า นี่คือภาพเขียนแท้ฝีมือศิลปินชื่อดัง!

และแปลงมันเป็นเงินสดสีแดงสดจำนวนสามแสนหยวน!

จากนั้นจะนำเงินนั้นไปต่อยอด ทำให้ถึงหนึ่งล้านแรกของชีวิตให้ได้!