บทที่ 270: การกลับมาพบกันอีกครั้ง (ฟรี)

ภายใต้การโจมตีร่วมกันของฟีนิกซ์ไฟ กระแสไฟฟ้าความเข้มสูง ใบมีดลม พลังธาตุไม้ และอำนาจการยิงอันหนักหน่วงจากกำแพงเมือง ในที่สุดกองทัพซอมบี้ของกองทัพรัฐบาลด้านล่างกำแพงก็เริ่มแสดงสัญญาณพ่ายแพ้

หลินเฟิงคาบบุหรี่ไว้ที่มุมปาก มือกำพวงมาลัยแน่น จ้องมองทุกสิ่งอย่างเงียบๆ

“หลินเฟิง ฝูงซอมบี้ของกองทัพรัฐบาลถูกพวกเราต้านไว้ได้แล้ว นายเข้ามาในเมืองได้แล้ว”

ในตอนนั้น เสียงของจ้าวจิงอี้ก็ดังขึ้นจากวิทยุ

“พวกนายสองคน นั่งให้ดีๆ”

หลินเฟิงสตาร์ทรถบ้านทหารทันที โดยไม่หันกลับไป เขาพูดกับต้าจวง จากนั้นรถก็พุ่งไปยังประตูเมืองที่อยู่ไกลออกไปราวกับวัวป่าคลุ้มคลั่ง

เสียงเครื่องยนต์คำราม ยางเสียดสีกับกรวดส่งเสียงแหลม หลินเฟิงขับรถด้วยความมุ่งมั่น พุ่งชนทหารซอมบี้ของกองทัพรัฐบาลที่ขวางทางอยู่หลายสิบคนจนกลายเป็นกองเลือดในพริบตา

แต่ในตอนนั้นเอง ทหารซอมบี้ของกองทัพรัฐบาลคนหนึ่งที่แต่งกายเหมือนนายพลก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้ารถ

หัวใจของหลินเฟิงหนักอึ้งลงทันทีเมื่อเห็นเครื่องแบบและสีผิวของอีกฝ่าย

“ระบบลูกมากโชคมากเริ่มทำงาน ระดับสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์เลเวล 9 ความน่าจะเป็นที่คุณจะถูกฆ่าคือ 35% ความน่าจะเป็นที่คุณจะฆ่าสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์เลเวล 9 คือ 75% ความน่าจะเป็นในการรอดชีวิตคือ 100% ได้รับค่าความโชค 31 แต้มโดยอัตโนมัติสำหรับการสังหารสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์เลเวล 9 ขอให้โชคดี!”

แต่เมื่อได้ยินเสียงของระบบอีกครั้ง หลินเฟิงก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที

เพราะในมุมมองของเขา ไอ้หมอนี่ดูน่ากลัวก็จริง แต่คงเป็นแค่เสือกระดาษ

ดังนั้นหลินเฟิงจึงไม่ลังเล แววตาแน่วแน่ เหยียบคันเร่งเต็มแรง รถบ้านทหารพุ่งทะยานราวกับม้าป่าหลุดเชือก มุ่งชนสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์เลเวล 9 ตรงหน้าอย่างดุดัน

แต่ในช่วงเวลานั้นเอง สิ่งที่หลินเฟิงไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ตัวนั้นคำรามออกมาอย่างกึกก้อง

พร้อมกับเสียงคำรามนั้น ชุดทหารบนร่างของมันก็ถูกฉีกขาดทันที ราวกับมีพลังที่มองไม่เห็นฉีกกระชาก เศษผ้ากระจายไปทั่ว

ทันใดนั้น ผิวหนังของมันก็เปลี่ยนเป็นสีม่วงดำ กล้ามเนื้อแข็งราวกับหิน เส้นเลือดทั่วร่างบิดตัวนูนขึ้นเหมือนไส้เดือน เผยออกมาภายนอก ดูน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง

ปัง—!

ทันทีหลังจากนั้น รถบ้านทหารที่หลินเฟิงขับก็พุ่งชนเข้ากับสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์เลเวล 9 อย่างแรง

แต่สิ่งที่ทำให้หลินเฟิงตกใจอย่างมากก็คือ “ทหาร” ที่ฉีดเซรั่มยกระดับซอมบี้เข้าไป กลับใช้เพียงแขนทั้งสองข้างหยุดรถบ้านทหารเอาไว้ได้

ปัง—!

แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง กระสุนขนาด 12.7 × 99 มม. จากปืนสไนเปอร์ต่อต้านยุทโธปกรณ์ก็พุ่งออกมา ระเบิดศีรษะของสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์เลเวล 9 แตกกระจายทันที

หลินเฟิงที่อยู่ในรถมองไปที่กำแพงเมือง ก็พบว่าเป็นโจวเฉียงที่ยิง

“ไอ้เด็กนี่ ฝีมือแม่นปืนพัฒนาขึ้นจริงๆ”

หลินเฟิงหัวเราะเบาๆ จากนั้นสตาร์ทรถอีกครั้งแล้วขับมุ่งหน้าไปยังประตูเมือง

ในขณะเดียวกัน บนกำแพงเมือง จ้าวจิงอี้ หวังซูเสวี่ย หนิงหรูซวง ฮั่นอู๋ซวง และผู้หญิงคนอื่นๆ ต่างรอคอยมานานแล้ว

“ดูเร็ว! พี่เฟิงมาแล้ว”

ในตอนนั้น หวังซูเสวี่ยชี้ไปที่รถบ้านทหารของหลินเฟิงแล้วร้องขึ้นก่อน

เมื่อได้ยินแบบนั้น ผู้หญิงทุกคนก็หันไปมองรถที่กำลังพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วจากนอกเมือง

“หลินเฟิงกำลังจะเข้ามา เปิดประตูเมืองเร็ว!”

ทันทีที่จ้าวจิงอี้ออกคำสั่ง ประตูเมืองก็เริ่มเปิดออกพร้อมเสียงครืดคราด

ทันทีที่ประตูเปิด หลินเฟิงก็ขับรถพุ่งเข้าไปเหมือนพายุ

“พี่เฟิง ฉันคิดถึงคุณจนแทบตาย”

หวังซูเสวี่ยที่รออยู่มานาน เปิดประตูรถทันทีแล้วพุ่งเข้าไปกอดหลินเฟิง พร้อมกับสะอื้นไห้

หลินเฟิงลูบผมของหวังซูเสวี่ยเบาๆ แล้วพูดอย่างอ่อนโยน

“เธอเป็นแม่คนแล้ว ยังจะร้องไห้อีกเหรอ?”

“ฮึ”

หวังซูเสวี่ยส่งเสียงงอนในอ้อมแขนของหลินเฟิง ไม่สนใจคำพูดของเขา กลับยิ่งกอดแน่นขึ้น

ในตอนนั้นเอง จ้าวจิงอี้ หนิงหรูซวง หลี่ซิน และคนอื่นๆ ก็รีบลงมาจากกำแพงเมือง

เมื่อเห็นหลินเฟิง พวกเธอก็รีบเข้ามาล้อมรอบเขา

หลินเฟิงมองทุกคน ยิ้มออกมา จากนั้นตบไหล่หวังซูเสวี่ยเบาๆ เธอจึงยอมปล่อยเขาอย่างไม่เต็มใจ

หลินเฟิงลงจากรถ กวาดสายตามองทุกคน เสียงแหบเล็กน้อยขณะพูดว่า

“พวกเธอสบายดีกันไหม?”

“พวกเราสบายดี แค่เป็นห่วงคุณ”

จ้าวจิงอี้เดินเข้ามาข้างเขา แววตาเหมือนจะมีน้ำตา แต่เธอก็กลั้นไว้ได้อย่างเข้มแข็ง

ในตอนนั้น หนิงหรูซวงจับมือหลินเฟิงแน่น เสียงสั่นเล็กน้อยขณะมองเขาแล้วพูดว่า

“พี่เฟิง ทริปนี้คุณเจออันตรายอะไรไหม?”

หลินเฟิงยิ้มเล็กน้อย จับมือเธอกลับแล้วพูดว่า

“ไม่ต้องห่วง ฉันกลับมาอย่างปลอดภัยแล้วไม่ใช่เหรอ ถึงโลกภายนอกจะอันตราย แต่มีพวกเธอรอฉันอยู่ ฉันจะไม่กลับมาได้ยังไง”

“พี่เฟิง ฉันก็อยากกอดคุณเหมือนกัน”

ในตอนนั้น ฮั่นอู๋ซวงกางแขนออก แล้วพุ่งเข้ากอดหลินเฟิงแน่นราวกับตุ๊กตาที่หลงทางแล้วได้กลับมา

หลังจากนั้น หลินเฟิงก็จัดการให้โจวเฉียงหาที่พักที่กว้างขึ้นให้ครอบครัวของต้าจวง

ท้ายที่สุดแล้ว ต้าจวงเพิ่งได้กลับมาเจอกับภรรยาและลูก จะให้พวกเขาไปเบียดกับผู้รอดชีวิตคนอื่นได้ยังไง

เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย หลินเฟิงก็รีบกลับวิลล่าอย่างใจร้อน เพื่อไปหาหลินอี้ตัวน้อย หลินเอ๋อร์หนิว และหลินเหล่าซาน

เมื่อค่ำคืนค่อยๆ ปกคลุม หลังจากกล่อมเด็กทั้งสามจนหลับ หลินเฟิงก็เดินมาที่หน้าต่างเพียงลำพัง จุดบุหรี่ แล้วหยิบ “ไข่ทองคำ” ที่ได้มาจากซากอารยธรรมโบราณใต้ป่าดึกดำบรรพ์ออกมาดูอย่างละเอียด

สิ่งที่ทำให้หลินเฟิงประหลาดใจก็คือ ไข่ทองคำที่เดิมเป็นสีทอง ตอนนี้กลับค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีม่วงทอง

“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

เมื่อเห็นแบบนั้น หลินเฟิงก็ขมวดคิ้วอย่างสับสน

“นายยังอยากรู้ความจริงอยู่ไหม?”

ในตอนนั้นเอง เสียงของชายคนนั้นก็ดังขึ้นในหัวของหลินเฟิงอีกครั้ง

หลินเฟิงตั้งสติทันที เก็บไข่ทองคำกลับเข้ากระเป๋า เงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ว่า

“แน่นอน”

“นายไม่เสียใจแน่นะ?”

“นี่คือคำตอบที่ฉันตามหามาตลอด แล้วฉันจะเสียใจทำไม?”

หลินเฟิงมองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว น้ำเสียงเริ่มแฝงความใจร้อนเล็กน้อยขณะพูด

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ]

……………