ฟรี บทที่ 520 [ช่องจัดวาง] หมายเลขแปด ประจันหน้าหงส์น้ำแข็ง

บทที่ 520 [ช่องจัดวาง] หมายเลขแปด ประจันหน้าหงส์น้ำแข็ง

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ยกระดับ ยกระดับ และยกระดับต่อไป!

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀กลิ่นอายที่บรรลุถึงขีดสุดเกิดการแปรสภาพในชั่วพริบตา เรียกได้ว่าก้าวหน้าขึ้นไปอีกขั้น เกราะมังกรมารอาฆาตที่ถูกสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์พันธนาการถอยกลับเข้าไปในกระดูกสันหลังมังกร รับการหล่อเลี้ยงจากไขกระดูกเทวะโลหิตทองคำ และเริ่มเลื่อนขั้นเช่นเดียวกัน

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ขั้นตอนนี้ต้องใช้เวลาไม่น้อยเลย

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀เมื่อกายเนื้อของหวังอี้ปรากฏออกมา ก็เผยให้เห็นท่อนบนที่เปลือยเปล่าพอดิบพอดี กล้ามเนื้อที่อัดแน่นเป็นมัดๆ ราวกับผลงานศิลปะที่ช่างสลักหินสลักเสลาอย่างประณีต

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ทุกเส้นสายล้วนสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀สีผิวซีดเผือดที่เกิดจากวิชาลับมารศพดูเป็นปกติขึ้นมาก แต่สีผมสีเงินขาวที่เป็นผลข้างเคียงจากเคล็ดวิชาในวัยเยาว์ ยังคงหลงเหลืออยู่

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ผมขาวในวัยหนุ่มแทบจะกลายเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเขาไปแล้ว

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀พลังที่ราวกับไร้ที่สิ้นสุดหลั่งไหลออกมาจากภายในร่างกายอย่างต่อเนื่อง ทำให้เขามีแรงกระตุ้นที่อยากจะทะลวงฟ้าให้แตกเป็นเสี่ยงๆ นี่คือภาพลวงตาที่เกิดจากพลังที่เพิ่มสูงขึ้นอย่างกะทันหัน

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀แต่ความแข็งแกร่งนั้นก็แตกต่างจากอดีตอย่างสิ้นเชิง

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀วิถีกายาระดับห้าเทียบเท่ากับผู้บำเพ็ญเพียรระดับแปลงเทวะ ซึ่งถือว่าบรรลุถึงจุดสูงสุดของโลกคุกน้ำแข็งแล้ว หากอยู่ต่ำกว่าเขาก็ล้วนเป็นดั่งมดปลวกทั้งสิ้น!

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀อำนาจควบคุมพลัง, ไขกระดูกเทวะโลหิตทองคำ, กายเนื้ออมตะ

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ความมหัศจรรย์แห่งขอบเขตทั้งสามประการ ร่วมกันสร้างความสามารถในการต่อสู้ระยะประชิดที่ฝืนลิขิตสวรรค์ของผู้บำเพ็ญเพียรสายกายาระดับห้า หากย้อนเวลากลับไปในช่วงที่อยู่โบราณสถานตงจี๋จิง หวังอี้ก็มีความมั่นใจแล้วว่าสามารถใช้หมัดสังหารฉื่อเทียนได้

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀วิชาศักดิ์สิทธิ์สายกายาระดับห้า [หมัดจักรพรรดิมังกร] ที่เรียนรู้มาจากคลังลับจักรพรรดิมนุษย์รุ่นแรกในยุคโบราณกาล ได้มีโอกาสนำมาใช้แล้ว และที่สำคัญที่สุดก็คือ... [ช่องจัดวาง] ได้เปิดช่องหมายเลขแปดแล้ว!

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ลองคิดดู เมื่อก่อนก็เป็นสัมผัสเทวะที่ทะลวงสู่ระดับสี่ก่อน ช่วยให้เขาเปิด [ช่องจัดวาง] หมายเลขเจ็ดได้ ตอนนี้มี [ช่องจัดวาง] ถึงแปดช่อง หวังอี้ไม่แม้แต่จะคิด เขานำวิชาศักดิ์สิทธิ์ร่างเนรมิตพญามังกรแห่งมหาสมุทรใส่เข้าไปทันที

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀เพื่อเร่งความก้าวหน้าในการควบคุมวิชาศักดิ์สิทธิ์ร่างเนรมิต เขาต้องการอาศัยโอกาสในการทะลวงสู่ระดับแปลงเทวะ เพื่อคำนวณและเรียนรู้วิชาจำแลงกายเป็นฟ้าดินที่เป็นของตัวเองโดยตรง!

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀การที่ทั้งสองวิถีทะลวงถึงระดับห้า ถือเป็นการบรรลุผลสำเร็จตามที่คาดหวังไว้ก่อนเข้าสู่ดินแดนลี้ลับวังเทวะอย่างสมบูรณ์ โอกาสในการทะลวงระดับของวิถีกายาถือเป็นเรื่องเหนือความคาดหมาย แต่ตามบันทึกในคลังเร้นลับของเผ่าอสูรตอนเหนือ

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ภายในดินแดนลี้ลับวังเทวะน่าจะมีของวิเศษอยู่ชิ้นหนึ่ง

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀นามว่า… [เถาวัลย์วิเศษสื่อเทวะฟ้ามนุษย์]!

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀เป็นสิ่งที่บรรพบุรุษของเผ่าอสูรตอนเหนือค้นพบเมื่อครั้งมาสำรวจดินแดนลี้ลับวังเทวะ น่าเสียดายที่ตอนนั้นดินแดนลี้ลับยังไม่ได้เปิดใช้งานอย่างสมบูรณ์ อาคมผนึกรอบๆ ของวิเศษนั้นแข็งแกร่งเกินไป หากไม่ใช่ผู้บำเพ็ญเพียรระดับแปลงเทวะก็ไม่อาจทำลายได้

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀จึงทำได้เพียงบันทึกไว้ในตำรา เพื่อดูว่าคนรุ่นหลังจะมีโอกาสเช่นนี้หรือไม่

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀เถาวัลย์วิเศษสื่อเทวะเป็นหนึ่งในทรัพยากรวิญญาณฟ้าดินสำหรับทะลวงระดับแปลงเทวะ สามารถช่วยให้ผู้บำเพ็ญเพียรระดับวิญญาณแรกกำเนิดทะลวงสู่ระดับแปลงเทวะได้ ทำให้ผู้บำเพ็ญเพียรก้าวข้ามด่านที่ยากที่สุดนี้ไปได้อย่างง่ายดาย

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ว่ากันว่าของวิเศษชิ้นนี้เติบโตอยู่ใน [สระเหมันต์เหวหงส์]!

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀หลังจากหวังอี้ปรับตัวเข้ากับพลังที่เพิ่มขึ้นมาใหม่ แล้วก็ครุ่นคิดถึงแนวทางหลังจากนี้ในหัวอย่างคร่าวๆ จากนั้นจึงเบนสายตาไปที่สองราชันย์แห่งเผ่าอสูรตอนเหนือ

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀สองราชันย์ร่างสั่นสะท้านพร้อมกัน และทำความเคารพอย่างนอบน้อม

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀"ขอแสดงความยินดีกับท่านจอมมารโอสถลี้ลับแห่งวิถีสูงสุดที่สำเร็จเป็นผู้บำเพ็ญเพียรสายกายาระดับห้า เมื่อมองดูใต้หล้าในปัจจุบัน ท่านคือจุนเจ่อคนแรกที่มีความสำเร็จในวิถีกายาถึงระดับนี้ ท่านจะต้องมีชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วหล้าอย่างแน่นอน!"

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀"ขอแสดงความยินดีกับท่านจอมมารโอสถลี้ลับแห่งวิถีสูงสุดที่สำเร็จเป็นจุนเจ่อ!"

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ผู้บำเพ็ญเพียรสายกายาบริสุทธิ์ไม่ใช่เส้นทางการฝึกฝนที่ได้รับความนิยมมาตั้งนานแล้ว

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀หากพูดถึงวิถีนี้เพียงอย่างเดียว หวังอี้ถือว่าก้าวมาถึงจุดสูงสุดแล้วจริงๆ แต่ก็ยังมีท่านมารตี้ซาแห่งนิกายหลอมฟ้า ที่ฝึกฝนทั้งปราณและกายาควบคู่กัน อาศัยพลังอาฆาตนานาชนิดมาหล่อหลอมร่างกายของตัวเอง

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ความแข็งแกร่งของร่างกายไม่ได้ด้อยไปกว่าผู้บำเพ็ญเพียรสายกายาในระดับเดียวกัน แต่หลักๆ แล้วเขาเดินในวิถีแห่งพลังอาฆาต ไม่ได้ฝึกฝนเคล็ดวิชาสายกายาเหมือนอย่างหวังอี้

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ดังนั้นเขาจึงไม่มีความมหัศจรรย์แห่งขอบเขตของผู้บำเพ็ญเพียรสายกายา

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀หวังอี้กับยอดฝีมือของเผ่าอสูรตอนเหนือก็เป็นคนคุ้นเคยกันมานาน ย่อมไม่เปลี่ยนท่าทีไปอย่างสิ้นเชิงเพียงเพราะการทะลวงระดับ ดังนั้นเขาจึงยังคงความถ่อมตัวเช่นเดิม

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀"เป็นความโชคดีเท่านั้น หากเผ่าอสูรตอนเหนือไม่ได้พาข้าเข้ามาในดินแดนลี้ลับแห่งนี้ ไม่แน่ว่าป่านนี้ข้าอาจจะยังต้องไปเสี่ยงโชคอยู่ข้างนอกกระมัง"

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀คำพูดนี้เป็นเพียงการถ่อมตัวตามมารยาทเท่านั้น ไม่มีใครเก็บไปคิดเป็นจริงเป็นจังหรอก

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀พูดจบ

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀หวังอี้ก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้กะทันหัน

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀"จริงสิ แล้วทำไมขบวนของเผ่าอสูรตอนเหนือถึงเหลือแค่พวกเจ้าสองคนล่ะ..."

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀"เรื่องนี้…"

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ราชันย์อีกาเพลิงอึกอักพูดไม่ออก ราชันย์กิเลนอสนียิ่งเงียบกริบ ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงได้ถามขึ้น

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀"ไม่ทราบว่าเรื่องที่จุนเจ่อรับปากไว้ก่อนเข้ามาในดินแดนลี้ลับ ยังนับอยู่หรือไม่"

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀"หลอมโอสถน่ะรึ?"

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀หวังอี้ครุ่นคิดพลางหยิบ 'หิมะสามฉื่อ' กลับมาคลุมทับไว้บนร่าง

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀"นับสิ แต่พวกเจ้าต้องเตรียมตัวยาให้พร้อม ว่าแต่หาตำแหน่งของจ้าวอสูรมังกรเขียวพบหรือยัง"

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀"ยังเลย"

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ราชันย์อีกาเพลิงส่ายหน้าถอนหายใจ กล่าวด้วยความกังวลใจว่า

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀"จ้าวศักดิ์สิทธิ์เบญจรงค์ไม่ยอมปรากฏตัวเลย ข้าสงสัยว่าเขาจะหาจ้าวอสูรมังกรเขียวพบก่อนพวกเรา ท้ายที่สุดตอนที่เขารับตำแหน่งจ้าวศักดิ์สิทธิ์ เขาสามารถมองเห็นข้อความที่จ้าวอสูรมังกรเขียวทิ้งไว้ได้"

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀"เขาคงไม่บอกเนื้อหาทั้งหมดให้พวกเรารู้หรอก"

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀เรื่องมาถึงขั้นนี้ จะเสียใจตอนนี้ก็สายไปเสียแล้ว

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ตอนนั้นพวกเขาไม่น่าไปหลงเชื่อชื่อเสียงด้านความมีเมตตาธรรมของเขา แล้วให้เขาขึ้นเป็นจ้าวศักดิ์สิทธิ์เลย ตอนนี้ดูเหมือนว่าที่ผ่านมาคงเป็นการเสแสร้งมาตลอด และที่สำคัญที่สุดคืออ่านแผนการของอีกฝ่ายไม่ออก

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀คิดแผนการได้ล้ำลึกขนาดนี้ ถือเป็นบุคคลที่ร้ายกาจคนหนึ่งจริงๆ

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀หวังอี้ครุ่นคิดอยู่นาน จึงเอ่ยช้าๆ

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀"ในเมื่อจ้าวอสูรมังกรเขียวมาเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บในดินแดนลี้ลับ ย่อมต้องอยู่ในสถานที่ที่ช่วยในการฟื้นฟูของเขา หรือไม่ก็อยู่ใกล้กับของวิเศษที่เกี่ยวข้องกัน เรื่องนี้พวกเจ้าเผ่าอสูรตอนเหนือน่าจะรู้ดีกว่าข้า มีจุดไหนที่น่าสงสัยบ้างไหม"

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ราชันย์กิเลนอสนีส่ายหน้าทันที เขาไม่เคยสนใจข้อมูลด้านนี้เลย

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ราชันย์อีกาเพลิงกลับก้มหน้าครุ่นคิด

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀"ถ้าตัดเส้นทางนรกเหมันต์สุดขั้วและกลุ่มตำหนักจ้าวศักดิ์สิทธิ์ออกไป ป่าอสูรน้ำแข็งมีความเป็นไปได้มากที่สุด ที่นั่นมีทรัพยากรวิญญาณผลึกน้ำแข็งชนิดพิเศษอยู่ ซึ่งสามารถบรรเทาความเจ็บปวดจากการถูกแผดเผาของจ้าวอสูรมังกรเขียวได้"

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀หากจะพูดถึงกระบวนการที่จ้าวอสูรมังกรเขียวได้รับบาดเจ็บ อันที่จริงมันเรียบง่ายมาก และไม่มีเรื่องของแผนการหรืออุบายใดๆ มาเกี่ยวข้องเลย

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ในปีนั้นเผ่าอสูรเหนือใต้เกิดความแตกแยก มังกรเขียวกับพยัคฆ์ขาวในฐานะสายพันธุ์โบราณกาลที่หลงเหลืออยู่เพียงสองตนของเผ่าอสูร ได้ต่อสู้กันในฐานะจ้าวอสูร และจบลงด้วยการบาดเจ็บสาหัสทั้งสองฝ่าย

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀มังกรเขียวได้รับบาดเจ็บสาหัสจากวิชาศักดิ์สิทธิ์ 'หกวิถีสังหารเซียน' ของพยัคฆ์ขาว

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀อันได้แก่: มองสังหาร, ฟังสังหาร, ดมสังหาร, ลิ้มรสสังหาร, กายสังหาร, เจตสังหาร!

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ผลลัพธ์จากการใช้กระบวนท่าวิชาศักดิ์สิทธิ์ต่อเนื่องชุดนี้ ทำให้จ้าวอสูรมังกรเขียวสูญเสียพลังต่อสู้ไปถึงแปดส่วน ประจวบเหมาะกับตอนนั้นมีคลื่นสัตว์อสูรโจมตีเมืองฉื่อเหวียน ท่านมารหลอมฟ้าก็โผล่พรวดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀มุ่งเป้าโจมตีไปที่จ้าวอสูรมังกรเขียวโดยตรง หมายมั่นจะสู้ตายด้วย

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ตอนนั้นมารหลอมฟ้าที่เพิ่งทะลวงระดับวิญญาณแรกกำเนิดขั้นกลางมาได้หมาดๆ ใช้วิชาเพลิงมารโจมตีจ้าวอสูรมังกรเขียวจนปางตาย นับตั้งแต่นั้นมาเผ่าอสูรตอนเหนือก็ตกต่ำลงอย่างสมบูรณ์

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀หลังจากนั้นก็เป็นเรื่องราวในปัจจุบัน

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀อานุภาพของเพลิงมารหลอมฟ้า หวังอี้เคยสัมผัสด้วยตัวเองมาแล้ว ในฐานะเพลิงแห่งการสืบทอดที่ได้รับการปลุกปั้นจากประมุขนิกายหลอมฟ้ารุ่นแล้วรุ่นเล่า มันได้บรรลุถึงขีดจำกัดระดับห้ามาตั้งนานแล้ว

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀หากจ้าวอสูรมังกรเขียวถูกเจ้านี่พัวพันเข้าล่ะก็ หากไม่มีพลังชีวิตมหาศาลมาคอยเติมเต็ม ก็ไม่มีทางฟื้นตัวด้วยวิธีปกติได้เลย

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ยิ่งไปกว่านั้นยังมีวิชาศักดิ์สิทธิ์ของจ้าวอสูรพยัคฆ์ขาวตกค้างอยู่บนร่างอีก

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀มิน่าล่ะถึงได้เก็บตัวฝึกตนนานเป็นพันปี แม้ว่าเขาจะมีสายเลือดระดับเดียวกับสายพันธุ์โบราณกาลที่หลงเหลือ แต่ก็มีอายุขัยยืนยาวกว่าเผ่ามนุษย์ในระดับเดียวกันเพียงเท่าตัวเท่านั้น

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ผู้บำเพ็ญเพียรอสูรที่มีสายเลือดระดับปฐพีลงไป จะมีอายุขัยเท่ากับผู้บำเพ็ญเพียรเผ่ามนุษย์ หากเป็นสายเลือดระดับสวรรค์ อายุขัยก็จะยาวนานกว่าประมาณหนึ่งในห้า

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ส่วนสายพันธุ์โบราณกาลที่หลงเหลือซึ่งอยู่ในระดับที่สูงขึ้นไปอีก จะมีอายุขัยเป็นหนึ่งถึงสามเท่า

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ยิ่งถ้าเป็นสายเลือดวิญญาณแท้จริงก็จะยิ่งยืนยาวกว่านั้นเป็นสิบๆ เท่า นี่คือพรสวรรค์ของลูกรักสวรรค์ที่ฟ้าประทานให้ ใครก็แย่งชิงไปไม่ได้

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀กลับเข้าเรื่อง

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀หลังจากหวังอี้ได้ฟังเรื่องราวต้นสายปลายเหตุทั้งหมดจากปากของราชันย์อีกาเพลิง รวมไปถึงประสบการณ์ของเผ่าอสูรตอนเหนือในดินแดนลี้ลับ สีหน้าก็ดูแปลกไปเล็กน้อย

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀จากขุมกำลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุด กลับกลายเป็นผู้แพ้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀เผ่าอสูรตอนเหนือช่างโชคร้ายจริงๆ ส่วนเรื่องจะช่วยจ้าวอสูรมังกรเขียวหรือไม่ หวังอี้รู้สึกว่าบทบาทของเขาก็ไม่ได้สำคัญอย่างที่ราชันย์อีกาเพลิงและพวกคิดไว้เลย

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀อีกฝ่ายเป็นถึงตัวตนระดับแปลงเทวะขั้นสมบูรณ์เชียวนะ

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ตอนที่มาเก็บตัวฝึกตนในดินแดนลี้ลับ ก็คงเพราะเล็งเห็นถึงของวิเศษบางอย่างหรือสภาพแวดล้อมพิเศษบางอย่างของที่นี่ หากจะฟื้นตัวได้ก็คงฟื้นตัวไปนานแล้ว จะต้องรอให้เขามาช่วยทำไม?

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀พูดอีกอย่างก็คือ อาการของจ้าวอสูรมังกรเขียวน่าจะไม่ค่อยสู้ดีนัก

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀มหาโอสถวิเศษระดับห้าขั้นต่ำสักเม็ดสองเม็ดจะช่วยอะไรได้?

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็เป็นแค่นักหลอมโอสถระดับสี่ขั้นสุดยอดเท่านั้น มหาโอสถวิเศษระดับห้าขั้นกลาง ขั้นสูง ไปจนถึงระดับสุดยอด ไม่ได้อยู่ในขอบเขตความสามารถของเขาเลย อย่างมากก็ลองหลอมขั้นต่ำดูก็ถือว่าเต็มกลืนแล้ว

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ดังนั้น บทบาทของเขาจึงไม่ได้มีอะไรมากมายนักจริงๆ

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀"นี่มันเจ็บป่วยจนหน้ามืดตามัว ไหว้พระขอพรไปทั่วแล้ว..."

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ความคิดหนึ่งแวบขึ้นมาในหัว หวังอี้จึงนิ่งเงียบไม่พูดอะไร เขามีความรู้สึกที่ดีต่อเผ่าอสูรตอนเหนือ แม้ว่าจ้าวอสูรมังกรเขียวจะถูกเขามองว่าเป็นศัตรูสมมติก็ตาม

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀แต่นั่นก็เป็นเพียงการคาดเดาในกรณีที่เลวร้ายที่สุด เขาเป็นคนที่เตรียมพร้อมรับมือกับปัญหาที่ยังไม่เกิดขึ้นเสมอ ก้าวหนึ่งคิดเผื่อไปถึงสามก้าว ตอนนี้ยังห่างไกลจากคำว่าต้องเป็นศัตรูกันอีกมาก

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀เขาก็พูดขึ้นว่า

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀"เอาอย่างนี้แล้วกัน พวกเจ้าตามข้าไปสำรวจด้านหลังต่อ รอเจอจ้าวอสูรมังกรเขียวแล้วค่อยดูสถานการณ์อีกที วิชาหลอมโอสถของข้าก็มีขีดจำกัดเหมือนกัน ยังห่างไกลจากระดับแนวหน้าของโลกคุกน้ำแข็งนัก"

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀"ตกลง!"

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ทั้งสองอสูรไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องตอบตกลง ในสายตาของพวกมัน ระดับวิชาหลอมโอสถของหวังอี้นั้นถือว่าปราดเปรื่องมากแล้ว อย่างน้อยก็เก่งกาจกว่านักหลอมโอสถที่ไม่ค่อยได้เรื่องได้ราวพวกนั้นของเผ่าอสูรตั้งเยอะ

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀การจัดหาโอสถระดับสูงของเผ่าอสูรตอนเหนือในช่วงหลายสิบปีที่ผ่านมา แทบจะล้วนเป็นฝีมือของเขาแต่เพียงผู้เดียว ย่อมมีความมั่นใจในตัวหวังอี้อย่างเต็มเปี่ยม

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀เพียงแต่ตอนนี้สถานการณ์มันบังคับ ไม่ว่าหวังอี้จะตอบตกลงหรือปฏิเสธ พวกมันก็ไม่มีสิทธิ์ออกความเห็นอยู่ดี แค่เป็นแบบนี้ได้ก็ถือว่าดีมากแล้ว

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀หลังจากบรรลุข้อตกลงเบื้องต้น หวังอี้ก็โบกมือปล่อยเหยียนหลิงและอวี๋ถังถังที่อยู่ภายใต้มุทรามารคุกน้ำแข็งออกมา ใช้สัมผัสเทวะเขย่าจุดรวมวิญญาณของพวกนาง ทำให้พวกนางฟื้นคืนสติในทันที

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀"นี่มัน..."

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ความทรงจำในช่วงที่สูญเสียสติสัมปชัญญะหลั่งไหลเข้ามาในหัว ใบหน้าของเหยียนหลิงแดงซ่าน มองหวังอี้ด้วยความกระดากอาย

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀หวังอี้เพียงแค่ยิ้ม

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀"ไม่ต้องเก็บไปใส่ใจหรอก หลังจากนี้ยังมีเรื่องต้องรบกวนเจ้าอีก"

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀"ศิษย์พี่หวังวางใจเถอะ เหยียนหลิงจะทุ่มเทสุดกำลังอย่างแน่นอน!"

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀เรื่องที่เขาพูดถึง ย่อมต้องเป็นศพดุร้ายหงส์น้ำแข็งที่เฝ้าอยู่หน้าตำหนักหวงจี๋นั่นเอง เมื่อพิจารณาถึงความหายากของสายเลือดวิญญาณแท้จริง หวังอี้มีเหตุผลให้สงสัยว่าศพหงส์น้ำแข็งตนนั้นน่าจะเป็นร่างในชาติก่อนของเหยียนหลิง

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀รอยประทับวิญญาณบนร่างของนาง อาจจะสร้างเรื่องประหลาดใจที่ไม่คาดคิดก็เป็นได้

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀อีกทั้งแก่นกลางของค่ายกลแปดประตูสวรรค์เร้นก็ถูกเขาเอาไปแล้ว

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀เมื่อเวลาผ่านไป พลังชีวิตที่ถูกมารกลืนกินในค่ายกลจะลดลงอย่างรวดเร็ว ต่อให้พวกเขาไม่จัดการกับศพดุร้ายหงส์น้ำแข็ง แล้วหลบอยู่ในตำหนักหวงจี๋สักสองสามปี

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀เจ้านี่ก็น่าจะดับสูญไปเองตามธรรมชาติ

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀หวังอี้หมายตาซากศพของหงส์น้ำแข็งเอาไว้ นี่คือเหตุผลที่เขาต้องการเผชิญหน้ากับความยากลำบาก ศพดุร้ายที่ถูกมารกลืนกินพวกนั้น หลังจากตายไปก็จะกลายเป็นหนองน้ำโดยตรง เขาเกรงว่าหงส์น้ำแข็งก็จะเป็นเช่นนั้นเหมือนกัน

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ดังนั้น รอให้มันอ่อนแอลงตามธรรมชาติ แล้วค่อยฉวยโอกาสใช้วิชามารฟ้าหมื่นจำแลงกลืนกินมัน จะเป็นวิธีจัดการที่ดีที่สุด

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀และยังมีเพลิงหงส์ประจำตัวของหงส์น้ำแข็ง ซึ่งเป็นเพลิงธาตุน้ำแข็งระดับห้า เหมาะอย่างยิ่งที่จะนำมาพัฒนาระดับของเพลิงโอสถมังกรน้ำแข็ง นี่เป็นโอกาสทองที่มันจะไล่ตามเพลิงมารหลอมฟ้าให้ทัน

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀แค่ผลประโยชน์สองข้อนี้ ก็หมายความว่าหวังอี้ไม่มีทางปล่อยมันไปแน่นอน

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ด้านข้าง

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀อวี๋ถังถังที่เพิ่งฟื้นขึ้นมาเหมือนกันก็เบะปากเล็กๆ กระโจนพรวดเดียวเข้าไปในอ้อมกอดของหวังอี้ แล้วแกล้งร้องไห้กระซิกๆ ออกมา

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀"ถังถังกลัวจังเลย พี่สาวเหยียนหลิงไม่ได้เรื่องเอาซะเลย"

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀หวังอี้: "..."

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀เหยียนหลิง: "..."

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀บางทีก็รู้สึกไร้หนทางจริงๆ คำพูดของเด็กแสบก็เหมือนมีดเล่มเล็กๆ ที่กรีดหัวใจ เฉือนเนื้อได้เจ็บปวดเหลือเกิน ทำเอาคนฟังแทบกระอัก

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀หวังอี้เปลี่ยนเรื่องคุยทันที

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀"ในตำหนักหวงจี๋น่าจะยังมีผลประโยชน์อย่างอื่นอีก พวกเจ้าไปเดินดูรอบๆเถอะ ข้าจะไปดูสถานการณ์ของหงส์น้ำแข็งตัวนั้นที่หน้าประตูสักหน่อย"

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ระดับพลังเพิ่งจะทะลวงผ่าน หงส์น้ำแข็งถือเป็นหินลับมีดชั้นเยี่ยมพอดี เหมาะสำหรับเอามาทดสอบพลังต่อสู้ของเขา การประลองเวทในระดับแปลงเทวะพวกเขาก็ช่วยอะไรไม่ได้หรอก

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ราชันย์อีกาเพลิงรีบเอาใจทันที

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀"นี่เป็นลูกสาวของเนตรโลหิตใช่ไหม ปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้าดูแลชั่วคราวเถอะ จุนเจ่อเชิญไปสำรวจตามสบายเลย ข้ารับรองว่านางจะไม่ได้รับอันตรายใดๆ ทั้งสิ้น"

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀"ก็ดีเหมือนกัน"

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀หลังจากได้รับคำอนุญาต สองคนสองอสูรก็เดินเตร็ดเตร่ไปรอบๆ ตำหนักหวงจี๋ ที่นี่มีวาสนาอย่างอื่นอยู่จริงๆ แต่ก็เป็นแค่ของเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น เทียบไม่ได้กับความล้ำค่าของนิ้วมือมารโบราณเลย

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ส่วนทางด้านหวังอี้นั้น กลับรู้สึกลำบากใจนิดหน่อย

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀เขาไม่อยากเดินย้อนกลับไปทางเดิม คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าระดับพลังวิถีกายาจะมาทะลวงเอาในเวลานี้ เคล็ดวิชาที่ฝึกหลังจากนี้ไม่เหมาะสมอีกต่อไปแล้ว ไม่สามารถเพิ่มประสิทธิภาพและปริมาณของไขกระดูกเทวะโลหิตทองคำได้เลย

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀เมื่อนึกถึงเคล็ดวิชาวิถีกายาจากนิกายโบราณเทียนไห่ในหัว

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀เขาก็ต้องการเวลาเก็บตัวฝึกตนสักพัก อาศัยเคล็ดวิชานี้เพื่อคำนวณเส้นทางต่อจาก 'วิชามังกรอสูรหยินมรณะ'

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀อาศัยพลังของขอบเขตหลิวหลี แล้วหาสมุนไพรและของวิเศษที่ช่วยเพิ่มความเข้าใจชั่วคราวมาอีกนิดหน่อย ก็น่าจะพอไหวแล้ว

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ขณะที่กำลังครุ่นคิดถึงเส้นทางการบำเพ็ญเพียรในอนาคต เขาก็มาถึงบริเวณบันไดหินหน้าตำหนักหวงจี๋ คนยังไม่ทันถึง ก็สัมผัสได้ถึงลมหนาวบาดกระดูกที่พัดมาปะทะใบหน้า

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ทะเลเพลิงที่เกิดจากเพลิงหงส์น้ำแข็งแท้จริงห่อหุ้มตำหนักทั้งหลังไว้อย่างมิดชิด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะค่ายกลถูกทำลายหรือเปล่า เมื่อสูญเสียสภาพแวดล้อมที่อุดมไปด้วยพลังชีวิตที่ถูกมารกลืนกินจากภายนอก ศพดุร้ายหงส์น้ำแข็งก็ดูจะฉุนเฉียวเป็นพิเศษ

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀หลังจากที่มันสังเกตเห็นหวังอี้ที่กำลังชะเง้อคอมองอยู่หน้าประตูตำหนัก มันก็อ้าปากพ่นเปลวเพลิงสีน้ำแข็งพุ่งตรงเข้ามาหาเขาทันที

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀หวังอี้ยกมือขึ้นป้องกัน การควบคุมที่ทรงพลังอย่างเหลือเชื่อซึ่งเป็นผลมาจากอำนาจควบคุมพลัง ได้บีบอัดอาณาเขตที่ไร้รูปร่างให้กลายเป็นโล่ป้องกันโปร่งใส

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀เส้นเปลวเพลิงที่พุ่งทะลักเข้ามาถูกแยกออกไปทั้งสองข้างทันที ทิ้งร่องรอยของการผสมผสานระหว่างผลึกน้ำแข็งและรอยไหม้เกรียมเป็นบริเวณกว้างบนพื้นดิน คุณสมบัตินี้กล่าวได้ว่าสอดคล้องกับคุณลักษณะของเพลิงโอสถมังกรน้ำแข็งอย่างสมบูรณ์แบบ

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀หลังจากหยั่งเชิงง่ายๆ หวังอี้ก็ถอยกลับเข้าไปในตำหนักหวงจี๋อีกครั้ง

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ครั้งนี้เขาเลือกใช้ [คาถาซ่อนฟ้ากุยซวี] โดยตรง

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ในฐานะวิชาลับที่เชี่ยวชาญด้านการพรางตัวในคัมภีร์เต๋าห้วงมิติ เมื่ออยู่ในมือของหวังอี้ ประสิทธิภาพของมันกลับยังห่างไกลจากคำว่ารีดเค้นศักยภาพออกมาได้ถึงขีดสุด

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀นี่เป็นเพราะว่าด้วยความแข็งแกร่งของเขา การจะพบเจอตัวตนที่ทำให้เขาต้องหลบซ่อนนั้นถือว่าหาได้ยากยิ่ง ศพดุร้ายหงส์น้ำแข็งตรงหน้านี้มีพลังแข็งแกร่งจนน่าตกใจ เขาจึงเตรียมจะลองหยั่งเชิงดูสักสองสามครั้งก่อน

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀รอให้คุ้นเคยกับกระบวนท่าที่หงส์น้ำแข็งมักใช้ แล้วค่อยลงมือจับเป็น

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ท้ายที่สุดแล้วค่ายกลก็ถูกทำลายไปแล้ว เขาไม่จำเป็นต้องรีบร้อนเลย การเผาผลาญพลังงานบ่อยๆ จะยิ่งเร่งความเร็วในการอ่อนแอลงของหงส์น้ำแข็ง สัตว์ประหลาดที่ถูกมารกลืนกินพวกนี้ล้วนเคลื่อนไหวได้ด้วยพลังชีวิตขุมนั้น

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀เมื่อพลังชีวิตในสภาพแวดล้อมลดลง ย่อมต้องสูญเสียความสามารถในการเยียวยาตัวเองที่วิปริตนั้นไปอย่างแน่นอน และอาจจะถึงขั้นทำให้ร่างกายพังทลายลงอย่างสมบูรณ์เพราะใช้พลังชีวิตมากเกินไป

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀สู้ไม่ได้ ก็เล่นงานให้หมดแรง

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀เมื่อหมดแรงไปพอสมควรแล้ว ก็จะตกเป็นของในกำมือของเขา ภายในดินแดนลี้ลับวังเทวะในตอนนี้ไม่มีผู้บำเพ็ญเพียรคนอื่นที่จะมาส่งผลกระทบต่อเขาได้อีก ช่างเหมาะเหม็งกับการดำเนินตามแผนการเช่นนี้จริงๆ

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀หลังจากซ่อนตัวในช่องว่างมิติ หวังอี้ก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไปนอกตำหนัก

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀ครั้งนี้เขาไม่ถูกตรวจพบอย่างที่คิด หงส์น้ำแข็งยืนอยู่บนยอดเสาต้นหนึ่งในลานกว้าง นัยน์ตาสีเลือดขุ่นมัวจ้องเขม็งไปที่ประตูตำหนัก

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀บริเวณจงอยปากมีเปลวเพลิงสีน้ำแข็งพ่นเข้าพ่นออกอย่างต่อเนื่อง

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀พร้อมที่จะโจมตีสิ่งมีชีวิตใดๆ ก็ตามที่เดินออกมาจากที่นั่นทุกเมื่อ เมื่อหวังอี้เห็นดังนั้นก็กำหมัดเบาๆ ก้าวออกมาจากช่องว่างมิติมาหยุดอยู่ข้างๆ หงส์น้ำแข็ง

⠀⠀⠀

⠀⠀⠀รวบรวมพลัง ปล่อยหมัด!