บทที่ 197 หลอกต้มเสี่ยวจินซ้ำสอง, โบราณสถานตงจี๋จิง

บทที่ 197 หลอกต้มเสี่ยวจินซ้ำสอง, โบราณสถานตงจี๋จิง

เมื่อรวบรวมครบหนึ่งชุดแล้ว

น่าจะมีประโยชน์ต่อการสำรวจคุกสยบมารแห่งเขตหลวงอยู่บ้าง

ก่อนหน้านี้เขาได้นำข้อสันนิษฐานนี้ไปบอกกล่าวแก่ติงหมิง หนึ่งในศิษย์สายตรงแห่งยอดเขาดุจปรโลกแล้ว

แม้ว่าหลังจากนั้นอีกฝ่ายจะไม่ได้กลับมาพบเขาที่เมืองหยกวิญญาณ ทว่าก็เปิดเผยข้อมูลออกมาไม่น้อย เขาเห็นภาพในหินบันทึกภาพได้อย่างชัดเจน

เห็นได้ชัดว่าติงหมิงและเว่ยซานเจ๋อไปถึงค่อนข้างช้า แต่กลับปรากฏตัวอยู่ภายในลำแสงทะลวงฟ้าเป็นกลุ่มแรก ดูเหมือนว่าพวกเขาน่าจะไปกระตุ้นกลไกอะไรบางอย่างเข้า

ส่วนผู้ที่ได้ครอบครองคัมภีร์มารแท้จริงหลัวซ่าเป็นคนสุดท้ายนั้น เขาก็ไม่ค่อยแน่ใจนัก พอดีกับที่จินเมี่ยวซ่านได้คัมภีร์ปราชญ์สังหารซิวหลัวไป อาศัยโอกาสที่ติดต่อกันคราวนี้ลองหลอกถามดูสักหน่อยก็คงดี

สิ่งที่ส่งมาพร้อมกับข้อความของเจ้าหอเย่ ยังมีมุกอีกหนึ่งเม็ด หวังอี้เคยเห็นมันมาก่อน มันคืออาวุธวิเศษระดับสุดยอดเม็ดลูกที่เอาไว้ใช้ติดต่อกับจินเมี่ยวซ่านนั่นเอง

หลังจากถ่ายทอดปราณแท้เข้าไปเพื่อกระตุ้นการทำงาน

ครั้งนี้มีเพียงภาพใบหน้าของจินเมี่ยวซ่านปรากฏขึ้นมาเท่านั้น แถมยังดูเลือนรางอยู่บ้าง น่าจะเป็นเพราะระยะห่างระหว่างคนทั้งสองอยู่ไกลกันเกินไป

"สหายหวัง พบกันอีกแล้วนะ"

"สหายจิน มีเงื่อนไขอะไรก็พูดมาตามตรงเถอะ"

วัตถุดิบหลักของโอสถหุนหยวน ในยุคโบราณกาลมีชื่อเรียกว่า [ดอกหุนหยวน] แต่ในยุคปัจจุบันนี้ ถูกเรียกขานว่า [ดอกผีคร่ำครวญ] พูดตามตรง หวังอี้ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมอีกฝ่ายถึงต้องมาเจรจาเงื่อนไขกับเขาด้วยตัวเอง

หากสามารถหลอมโอสถหุนหยวนออกมาได้ เขามั่นใจว่าภายในเวลายี่สิบปี จะสามารถทะลวงพลังสัมผัสเทวะให้เข้าสู่ระดับแก่นทองคำได้อย่างแท้จริง

สาเหตุที่ต้องใช้เวลายาวนานถึงเพียงนี้ เป็นเพราะเคล็ดวิญญาณโบราณจำเป็นต้องบรรลุขั้นสมบูรณ์เสียก่อน อย่างไรเสียนี่ก็เป็นเพียงวิชาสัมผัสเทวะระดับสองเท่านั้น บางทีอาจต้องขอยืมพลังของ [ช่องจัดวาง] เพื่อต่อยอดให้ไปถึงระดับสาม

ทว่าเวลาที่ต้องสูญเสียไปนั้น คงยาวนานจนสุดจะเปรียบประเมินได้

ในภาพที่เลือนราง อารมณ์ของจินเมี่ยวซ่านดูเหมือนจะราบเรียบ เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามที่ไร้ซึ่งความเกรงใจของหวังอี้ นางก็ไม่ได้ต่อล้อต่อเถียง แต่กลับเอ่ยว่า

"ทุกสิ่งที่เจ้าทำในหอจินหม่านแห่งเมืองหยกวิญญาณ ข้ารู้หมดแล้ว เพราะฉะนั้น...เรื่องที่เกี่ยวกับโอสถหุนหยวน ข้าเองก็รู้เช่นกัน"

"แล้วยังไงต่อ?"

หวังอี้เลิกคิ้วขึ้น เขาสันนิษฐานถึงสถานการณ์นี้ไว้แต่เนิ่นๆ แล้ว แต่ก็หมดหนทาง ใครใช้ให้หอจินหม่านใช้งานได้ดีเล่า ในเมืองหยกวิญญาณไม่มีสาขาย่อยของหอเทียนเป่า นี่คือความจริง

จินเมี่ยวซ่านชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มอธิบายยืดยาว

"โอสถหุนหยวนเป็นสูตรยาโบราณ มาจากหนึ่งในนิกายที่สูญหายไปในยุคโบราณกาลอย่าง นิกายเทียนหุน นี่คือนิกายที่สืบทอดการบำเพ็ญสัมผัสเทวะเพียงอย่างเดียว

"ปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งนิกายของพวกเขาไปถึงระดับแปลงวิญญาณ น่าเสียดาย... ที่ยังคงตกตายไปในเหตุการณ์ [กบฏมารโลหิต] หากจะกล่าวในแง่หนึ่ง นิกายเทียนหุนกับนิกายโลหิตวิญญาณผกผันที่สืบทอดสายเลือดมารโลหิตมาอย่างถูกต้อง ล้วนเป็นศัตรูคู่อาฆาตกันมาหลายชั่วอายุคน

"ส่วนเจ้า ก็น่าจะครอบครองการสืบทอดที่แท้จริงของนิกายเทียนหุน ข้าพูดถูกใช่หรือไม่?"

หวังอี้ทำหน้าไม่ยี่หระ กบฏมารโลหิตในยุคโบราณกาล หรือที่ถูกเรียกขานว่ายุคที่สูญหาย มารโลหิตได้สังหารขุมอำนาจไปมากเกินไป จนแทบจะทำให้โลกแห่งการบำเพ็ญเพียรเกิดการขาดตอนอย่างสมบูรณ์

แต่เรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับหวังอี้ผู้นี้เล่า?

"เจ้าต้องการการสืบทอดของนิกายเทียนหุน?"

"ย่อมเป็นเช่นนั้น หลังจากบอกข้าแล้ว หอจินหม่านจะส่ง <ดอกผีคร่ำครวญ> นับพันต้นไปให้เจ้า วัตถุดิบอื่นๆ ในการหลอมโอสถหุนหยวนก็จะถูกจัดเตรียมไว้ให้พร้อมกัน"

แววตาของจินเมี่ยวซ่านแฝงไว้ด้วยความคาดหวังอยู่ลางๆ ทว่าเนื่องจากภาพเลือนรางเกินไป หวังอี้จึงไม่ทันสังเกตเห็น

แต่ท่าทีที่ร้อนรนเช่นนี้ ทำให้หวังอี้นึกถึงความเป็นไปได้ที่มีโอกาสเกิดขึ้นสูงมากประการหนึ่ง จนแทบจะทำให้เขาหลุดหัวเราะออกมา

แสร้งทำเป็นนิ่งเงียบครุ่นคิดไปสามลมหายใจ หวังอี้ถึงได้หรี่ตาลงแล้วกล่าวว่า "ได้ กฎเดิม ลงนามพันธสัญญาปรโลก"

"ข้าจะถ่ายทอดเคล็ดวิชาพื้นฐานของนิกายเทียนหุนที่บำเพ็ญอยู่ให้เจ้าทั้งหมด สหายจินเพียงแค่ทำตามสัญญาที่ให้ไว้เมื่อครู่ก็พอ"

"ตกลง!"

พันธสัญญาระดับสูงส่งอย่างพันธสัญญาปรโลก ต่อให้ทั้งสองฝ่ายจะอยู่ห่างไกลกันคนละซีกโลก ก็สามารถเนรมิตแผ่นกระดาษสัญญาให้มาปรากฏอยู่ตรงหน้าของแต่ละฝ่ายได้ การถ่ายทอดเคล็ดวิชายิ่งง่ายดายเข้าไปใหญ่ เพียงแค่บอกกล่าวด้วยวาจาก็เป็นอันเสร็จสิ้น

เมื่อกระดาษสีดำจางหายไปจากความว่างเปล่า จินเมี่ยวซ่านก็ไม่คิดจะปิดบังอีกต่อไป นางรีบกล่าวด้วยความร้อนรน

"เริ่มเถอะ"

"วิญญาณคือเจ้านายในห้วงจิต เทวะคือห้วงคำนึงของมนุษย์ ภวังค์คือตัวตนที่แท้จริง ดูดซับปราณม่วงหล่อเลี้ยงเทวะ รวบรวมแก่นตะวันเสริมสร้างภวังค์ ชักนำไท่หยินชำระล้างวิญญาณ...นี่คือวิญญาณโบราณ~"

หวังอี้ไม่รีบไม่ร้อนค่อยๆ ถ่ายทอดเคล็ดวิชาไปอย่างเชื่องช้า ไม่ได้ดัดแปลงอักขระใดๆ เคล็ดวิญญาณโบราณระดับสอง เขาได้ถ่ายทอดให้จินเมี่ยวซ่านอย่างครบถ้วนสมบูรณ์จริงๆ และนั่นก็คือทั้งหมดที่เขารู้

ผ่านไปครู่หนึ่ง

จินเมี่ยวซ่านคล้ายจะจับจุดอะไรบางอย่างได้ แต่สภาวะที่สงบนิ่งนั้นกลับรักษาไว้ได้เพียงช่วงเวลาสั้นๆ ก่อนจะกลับมาร้อนรนอีกครั้ง

"แล้วยังไงต่อล่ะ? เนื้อหาท่อนหลังล่ะ?!!"

หวังอี้กล่าวด้วยความแปลกใจ

"นี่คือเนื้อหาทั้งหมดที่ข้าครอบครองอยู่ พอใจหรือยังเล่า?"

จินเมี่ยวซ่านผงะอึ้งไป จิตสังหารที่เดือดพล่านในหัวสมองแทบจะควบคุมเอาไว้ไม่อยู่ นางเอ่ยอย่างฝืนทนเล็กน้อย

"มีแค่ส่วนของระดับสองเท่านั้น ข้าก็นึกว่าอย่างน้อยเจ้าจะครอบครองเคล็ดวิญญาณโบราณระดับสามเสียอีก วางใจเถอะ... วัตถุดิบโอสถหุนหยวนที่สมบูรณ์หนึ่งพันชุด ภายในครึ่งเดือนจะถูกส่งไปที่จวนเจ้าเมืองหยกวิญญาณ"

จากนั้นภาพก็ถูกปิดลง มุกมิติวิเศษเม็ดลูกก็สลายกลายเป็นผงธุลีปลิวหายไปดั่งควันเมฆในวันวาน

หวังอี้ขมวดคิ้วไม่หยุด จินเมี่ยวซ่านมองออกถึงความคิดที่อยากจะรอดูงิ้วสนุกๆ และหลอกรีดไถนางเป็นครั้งที่สองของเขาได้ แต่นางกลับไม่ได้โกรธเกรี้ยวเป็นฟืนเป็นไฟเพราะเรื่องนี้

แต่กลับโอนอ่อนผ่อนตาม ต่อให้ต้องเสียเปรียบก็ยังยอมตกลง ดูเหมือนว่าความปรารถนาที่มีต่อเคล็ดวิญญาณโบราณ คงจะมาถึงระดับที่รอช้าไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียวแล้ว

สภาพของนางดูผิดปกติเอามากๆ

เมื่ออ้างอิงจากสถานการณ์ของขื่อคาและตรวนโลหิต เป็นไปได้มากว่าหลังจากเปลี่ยนไปบำเพ็ญคัมภีร์ปราชญ์สังหารซิวหลัวแล้วคงจะเกิดปัญหาขึ้น ส่วนจะเป็นปัญหาที่ตัวคนหรือตัวเคล็ดวิชา

หวังอี้ค่อนข้างเอนเอียงไปทางมีปัญหากับทั้งสองอย่าง

เคล็ดวิญญาณโบราณมีความพิเศษอย่างไรหรือ? เป็นแค่วิชาสัมผัสเทวะล้วนๆ อย่างนั้นหรือ? ไม่...ด้วยขุมกำลังของหอจินหม่าน ย่อมต้องหาวิชาที่ใกล้เคียงกันมาได้แน่

ถ้าอย่างนั้นก็ต้องเป็นการสืบทอดของนิกายเทียนหุนที่มีผลลัพธ์พิเศษอะไรบางอย่าง

"วิญญาณโบราณ..."

หวังอี้พลันกระจ่างแจ้งขึ้นมาในบัดดล การสืบทอดที่เป็นรากฐานของนิกายเทียนหุนอย่างเคล็ดวิญญาณโบราณ ไม่เพียงแต่สามารถบำเพ็ญไปได้จนถึงระดับแปลงวิญญาณเท่านั้น แต่ในด้านของระดับขั้นก็ยังทัดเทียมกับคัมภีร์ปราชญ์สังหารซิวหลัวอีกด้วย

ที่สำคัญที่สุดก็คือสามารถมอบความมหัศจรรย์ของ 'วิญญาณโบราณ' ให้กับจิตวิญญาณเทวะได้

ความมหัศจรรย์นี้สามารถต้านทานสถานะเชิงลบที่พุ่งเป้าไปที่จิตวิญญาณเทวะในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรได้มากกว่าเก้าส่วน

"จินเมี่ยวซ่านถูกจิตสังหารซิวหลัวกัดกร่อนเข้าแล้ว"

นี่เป็นผลลัพธ์ที่ตรงไปตรงมาและเห็นได้ชัดอย่างยิ่ง ตอนนี้นางกำลังยุ่งอยู่กับการรักษาสติสัมปชัญญะของตัวเอง และมองหาโอกาสช่วยเหลือตัวเองอยู่

"ไม่เกี่ยวกับข้าสักหน่อย วัตถุดิบพันชุดที่แลกมาได้ต่างหากล่ะถึงจะเป็นผลตอบแทนของข้าอย่างแท้จริง รอข้ากลับมาก่อนค่อยใช้มันก็แล้วกัน"

ของจะทยอยส่งมาถึงภายในครึ่งเดือน หวังอี้ไม่ได้รั้งอยู่ในจวนเจ้าเมืองนานนัก หลังจากซ้อนทับวิชาพรางตัวและคาถาไร้สุ้มเสียงเข้าด้วยกัน เขาก็แอบย่องออกไปทางประตูหลังอย่างเงียบเชียบ

การออกจากบ้านในครั้งนี้ถือเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เขามาถึงเมืองหยกวิญญาณ อย่างมากยี่สิบวันก็จะกลับมา ไม่ควรหายตัวไปนานเกินไป ความระแวดระวังตัวยิ่งถูกดึงขึ้นมาจนถึงขีดสุด

ขณะที่เขามุ่งหน้าไปยังโบราณสถานตงจี๋จิง บางครั้งก็จะหยุดร่ายวิชาลับค้นเขาตามล่ามารเพื่อสำรวจสถานการณ์รอบด้าน หากมีผู้บำเพ็ญเพียรเข้าใกล้ ก็จะรีบถอยห่างอย่างรวดเร็ว

เขาเด็ดเดี่ยวมากที่จะไม่ยอมเผชิญหน้ากับผู้บำเพ็ญเพียรคนใดทั้งสิ้น……

. . . . . . . . .

. . . . . . . . .

เวลาเจ็ดวันผันผ่านไปอย่างรวดเร็ว พื้นที่สีแดงฉานผืนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา

นั่นคือส่วนของโบราณสถานที่ถูกลบเลือนไปอย่างสมบูรณ์จากการต่อสู้ครั้งก่อน บนผืนปฐพีแห่งนี้ อาบย้อมไปด้วยโลหิตของผู้บำเพ็ญเพียร บริเวณใจกลางสุดยังมีหลุมลึกสองหลุมที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง

นั่นคือร่องรอยที่ลำแสงสืบทอดเคยทิ้งเอาไว้

ได้ยินมาว่าหลังจากนั้นมีผู้บำเพ็ญเพียรมุดเข้าไปในหลุมเหล่านี้ เพื่อพยายามเข้าไปให้ถึงจุดลึกสุดของโบราณสถานตงจี๋จิงโดยตรง ทว่าคนที่เข้าไป กลับไม่มีใครเคยได้เห็นพวกเขาอีกเลย

ดังนั้น หวังอี้จึงไม่คิดจะใช้ทางลัด หลังจากถอยห่างออกจากสนามรบแห่งนี้ เขาก็มาถึงทางเข้าที่แท้จริงของโบราณสถาน ซึ่งเป็นกลุ่มสิ่งปลูกสร้างโบราณบนผืนดิน

โดยมีกลุ่มสิ่งปลูกสร้างโบราณแห่งนี้เป็นจุดศูนย์กลาง รอบด้านมีบ้านเรือนที่ถูกผู้บำเพ็ญเพียรสร้างขึ้นชั่วคราวอยู่ไม่น้อย หรือไม่ก็เป็นบ้านลักษณะคล้ายถ้ำที่สร้างจากดินและหินเลยก็มี

คนพวกนี้หลงใหลถ้ำหินกันจริงๆ สินะ

เมื่อเวลาผ่านไปนานเข้า จุดพำนักชั่วคราวที่คนรุ่นก่อนทิ้งเอาไว้เหล่านี้ ก็รวมตัวกันกลายเป็นกลุ่มคนเล็กๆ คล้ายย่านการค้า เพียงแต่คนที่นี่มักจะไม่ค่อยพูดคุยกัน และต่างก็ระแวดระวังผู้อื่น

ตอนที่หวังอี้มาถึง ภาพที่เห็นคือมีคนอยู่เพียงแค่ห้าหกคนเท่านั้น

ในช่วงเวลานี้ คาดว่าคนที่ยังคงออกสำรวจอยู่น่าจะมีไม่เกินสามร้อยคน สำหรับโบราณสถานที่กว้างใหญ่ไพศาลเช่นนี้ จำนวนเท่านี้ถือว่าเบาบางมากทีเดียว

เมื่อดูจากข้อมูลข่าวสาร

หวังอี้คุ้นเคยกับที่นี่เสียจนไม่รู้จะคุ้นเคยอย่างไรแล้ว

แต่ถึงจะพูดไปเป็นพันเป็นหมื่นคำ ท้ายที่สุดก็ยังไม่เคยเห็นกับตาหรือประสบด้วยตัวเองมาก่อน ดังนั้นจึงยังคงแปลกตาอยู่อย่างมาก

เขามีเวลาเพียงแค่ยี่สิบวัน ไปกลับก็ปาเข้าไปสิบสี่วันแล้ว เวลาที่ใช้ในการสำรวจจริงๆ มีเพียงหกวัน เขาตั้งใจจะเดินสำรวจบริเวณรอบนอกดูก่อน หลังจากที่ได้สัมผัสด้วยตัวเองสักรอบแล้ว ค่อยวางแผนเส้นทางที่จะเข้าไปในจุดลึกสุดในครั้งต่อไป

นี่คือโบราณสถานยุคดึกดำบรรพ์ที่ดำรงอยู่มานานหลายปี เขาจะต้องเข้าไปมากกว่าหนึ่งครั้งอย่างแน่นอน รีบปรับตัวให้ชินเสียแต่เนิ่นๆ ก็ดีเหมือนกัน

หวังอี้งัดเอาท่าทีระมัดระวังตัวในตอนที่เขาเดินทางไกลเป็นครั้งแรก ช่วงที่อยู่ภูเขากระดูกดำออกมาใช้ เวลาในตอนนั้นดูเหมือนจะผ่านมาเนิ่นนานมากแล้ว~

. . . . . . . . .

. . . . . . . . .

ใต้ดินอันมืดมิด

เพลิงเหมันต์สองกลุ่มส่องสว่างไปทั่วบริเวณ พลังสัมผัสเทวะที่ไร้รูปร่างประกอบกับคลื่นไร้สีของวิชาลับค้นเขาตามล่ามาร ทะลวงผ่านสิ่งปลูกสร้างและอุปสรรคของภูมิประเทศ

ส่งผ่านสรรพสิ่งภายในรัศมีหนึ่งกิโลเมตรกลับเข้ามาในหัวสมองของเขาอย่างละเอียดลออ นี่คืออานุภาพสูงสุดของวิชาลับนี้แล้ว หากขยายการรับรู้ไปในทิศทางเดียว ระยะทางที่ไกลที่สุดคือสิบห้ากิโลเมตร

หลังจากหวังอี้เดินผ่านกลุ่มสิ่งปลูกสร้างโบราณบนผืนดินที่ถูกขนย้ายจนเกลี้ยงเกลาไปตั้งนานแล้ว เขาก็เข้าสู่สภาพแวดล้อมใต้ดินที่มีความอันตรายในระดับหนึ่ง ความมืดมิดคือปัญหาที่ใหญ่ที่สุดของที่นี่

แหล่งกำเนิดแสงที่สว่างเกินไป ยิ่งจะดึงดูดความสนใจจากพวกสัตว์ประหลาดศพโบราณ ดังนั้นการใช้เพลิงเหมันต์ส่องสว่างจึงเป็นความคิดที่ดี สิ่งที่มันสาดส่องออกมาคือแสงเย็นนั่นเอง~

ในตอนนี้ เขากำลังใช้วิชาลับค้นหาสัตว์ประหลาดอยู่

ศพโบราณที่เคลื่อนไหวได้, ศพปีศาจ, ซือเซียว, ค้างคาวผี... เป็นต้น

"เจอแล้ว"

ไม่นานนัก แสงสว่างของเพลิงเหมันต์ก็จางหายไป หวังอี้ใช้พลังสัมผัสเทวะควบคู่กับเนตรทมิฬไท่หยิน จนแทบจะมองข้ามความมืดมิดไปได้เลย เพียงแต่ว่าการเผาผลาญพลังสัมผัสเทวะนั้นรวดเร็วกว่าปราณแท้มากนัก แถมยังฟื้นฟูได้ช้าอีกด้วย

ดังนั้นจึงจำเป็นต้องใช้อย่างประหยัด ไม่เหมือนกับปราณแท้ ที่มีโอสถฟื้นพลังระดับสุดยอดกักตุนไว้เป็นจำนวนมาก ปราณแท้ของหวังผู้นี้ไม่เคยลดต่ำกว่าสามส่วนเลยสักครั้ง

นี่คือซือเซียวหนึ่งตัว

มันสูงราวสามเมตร รูปร่างคล้ายมนุษย์ แขนทั้งสองข้างห้อยตกลงมาถึงพื้น มีกรงเล็บที่อาบไปด้วยพิษศพรุนแรง ทั่วทั้งร่างดำทะมึนและมีขนยาว บางตัวอาจมีขนสีแดง ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความอัปมงคลและภัยพิบัติ

เรี่ยวแรงของมันมหาศาล เคลื่อนไหวรวดเร็วดั่งสายลม ทั้งยังมีพรสวรรค์ในการซุ่มซ่อนตัวที่แข็งแกร่งเป็นเลิศ และพลังการฟื้นฟูดั่งอมตะ มันคือนักฆ่าระดับฝันร้ายสำหรับผู้บำเพ็ญเพียรระดับล่างที่อยู่ต่ำกว่าระดับสาม

ในดินแดนฉื่อเหวียน มันนับว่ามีชื่อเสียงโด่งดังไปไกล และเป็นสิ่งมีชีวิตสายมารอย่างแท้จริง อีกทั้งยังเป็นสายพันธุ์ที่พบเห็นได้ยากในโบราณสถานยุคดึกดำบรรพ์แห่งนี้ เมื่อเทียบกับศพปีศาจแล้ว ศพปีศาจพบเจอได้บ่อยกว่าเล็กน้อย และจัดอยู่ในประเภทสิ่งมีชีวิตสายอสูร

ดังนั้น อย่าเห็นว่าชื่อคล้ายคลึงกัน รากฐานของเผ่าพันธุ์นั้นแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

หวังอี้งัดเอาทักษะเก่าๆ ออกมาใช้ เร้นกายอยู่ในความมืดมิดเพื่อหาจังหวะลงมือ

ซือเซียวตัวนี้ กำลังหยิบจับกะโหลกศีรษะหัวหนึ่งขึ้นมาเล่น เมื่อดูจากร่องรอยของเลือดเนื้อที่หลงเหลือและร่องรอยการเน่าเปื่อยแล้ว น่าจะหลงเหลือมาจากช่วงที่เกิดกระแสการสำรวจในครั้งก่อน

ที่สำคัญคือ ใต้ก้นของมันกำลังนั่งทับสิ่งของชิ้นหนึ่งที่หวังอี้คุ้นเคยเป็นอย่างดี

ของโบราณ? สมบัติมาร·ขื่อคาโลหิต!

แผ่นไม้สองแผ่นประกบเข้าหากัน เป็นเครื่องมือทรมานทรงสี่เหลี่ยมที่มีรูทรงกลมสองรูสำหรับจองจำมือ และมันก็เข้าชุดกันกับตรวนที่ใช้จองจำร่างกายทั้งห้าส่วนพอดิบพอดี!