บทที่ 40 ชีวิตไม่ง่าย ลู่หยูถอนหายใจ!

บทที่ 40 ชีวิตไม่ง่าย ลู่หยูถอนหายใจ!

สำหรับลู่หยู ต่อให้เว่ยซิงเหอมีตระกูลเว่ยหนุนหลัง ก็ยังเป็นแค่ตัวประกอบเล็ก ๆ คนหนึ่ง

เขายังมีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องทำ

ตอนนี้ในมือลู่หยูถือทรัพยากรมูลค่าหลายล้านเอาไว้ อีกทั้งในบัตรทองนิรนามใบนั้นยังมีเงินฝากอีกห้าล้าน

เขาไม่มีทางปล่อยทรัพยากรก้อนใหญ่ขนาดนี้ทิ้งไว้เฉย ๆ แน่นอน

แน่นอนว่าต้องรีบเปลี่ยนมันให้กลายเป็นพลังต่อสู้โดยเร็วที่สุด

พูดถึงตรงนี้ ก็ยังต้องขอบคุณหยางเฮ่ออวิ๋นจริง ๆ สมแล้วที่เป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรอัจฉริยะของเมืองเทียนหนาน ลงมือทีก็ใจกว้างเหลือเกิน!

ลู่หยูตั้งใจจะเอาทรัพยากรสารพัดอย่างที่ปะปนกันอยู่ ไปเปลี่ยนเป็นผลึกวิญญาณที่เหมาะให้ดูดซับมากที่สุดก่อน

แน่นอนว่าเขาต้องไปหาข่งเหยียนซินให้ช่วย

เวลานี้ ข่งเหยียนซินกำลังนั่งดื่มชานมดูซีรีส์อยู่ในห้องทำงาน

พอเห็นลู่หยูปรากฏตัว เธอก็เขินเล็กน้อย รีบวางชานมให้เรียบร้อย แล้วพูดอย่างอ่อนโยนว่า “ลู่หยู เธอมีธุระอะไรเหรอ?”

เธอเองก็พอได้ยินมาบ้างว่า ลู่หยูเหมือนจะกลายเป็นความหวังของโรงเรียนมัธยมเทียนเหอที่สามแล้ว อาจารย์หลายคนที่รู้เรื่องต่างฝากความคาดหวังไว้กับลู่หยูอย่างมาก

ข่งเหยียนซินย่อมรู้สึกภาคภูมิใจไปด้วย เพราะลู่หยูเป็นนักเรียนในห้องของเธอ!

ไม่ว่าจะมองจากเหตุผลหรือความรู้สึก ความสัมพันธ์กับข่งเหยียนซินย่อมใกล้ชิดที่สุด

เธอกวักมือเรียกลู่หยูให้เข้ามา ช่วยจัดเสื้อผ้าให้เขาเล็กน้อย แล้วรอฟังว่าลู่หยูมาด้วยเหตุผลอะไร

ปกติลู่หยูจะมาหาเธอเฉพาะเวลามีธุระ

ข่งเหยียนซินกลับเห็นด้วยกับเรื่องนี้มาก

ผู้ฝึกสัตว์อสูรล้วนยุ่งมาก ลู่หยูเติบโตได้รวดเร็วขนาดนี้ ย่อมต้องเกี่ยวข้องกับความขยันของเขาอย่างแน่นอน…

ลู่หยูพูดว่า “ผมได้ทรัพยากรมาบางส่วน อยากให้อาจารย์ช่วยแลกเป็นผลึกวิญญาณครับ”

“หืม? ไม่มีปัญหา”

ข่งเหยียนซินชื่นชมอย่างมาก แล้วพูดว่า “เธอเพิ่งกลายเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรได้ไม่นาน ก็สามารถพึ่งพาพลังของตัวเองหาแหล่งทรัพยากรมาได้แล้ว อนาคตไกลจริง ๆ”

ลู่หยูหยิบสมบัติกองใหญ่ออกมา

ข่งเหยียนซินมองแวบหนึ่ง ประเมินคร่าว ๆ แล้วพูดอย่างตกใจว่า “มูลค่าประมาณหกล้านเลยเหรอ? ในนี้ยังมีแกนอสูรระดับผู้ปกครองหลายเม็ด แถมยังมีสองเม็ดที่เพิ่งล่ามาสด ๆ …ลู่หยู เธอคงไม่ได้ไปล่าแกนอสูรระดับผู้ปกครองมาสองเม็ด แล้วก็ปล้นถ้ำของมังกรยักษ์มาหรอกนะ?”

ลู่หยูยิ้มเล็กน้อย แล้วหยิบบัตรทองใบหนึ่งออกมา “ในนี้มีห้าล้านครับ ผมอยากแลกทรัพยากรทั้งหมดเป็นผลึกวิญญาณ”

เขาคำนวณไว้แล้ว ถ้าดูดซับทรัพยากรโดยตรง อย่างมากก็เปลี่ยนได้ 300 แต้มเสริมพลัง

แต่ถ้าแลกเป็นผลึกวิญญาณ นั่นก็คือ 600 แต้มเสริมพลัง

นี่คือข้อดีของประสบการณ์จากบรรพบุรุษ

สามารถใช้ทรัพยากรให้เกิดประโยชน์สูงสุดได้

ข่งเหยียนซินสูดหายใจลึก แล้วพูดว่า “ฉันจะไปจัดการให้เธอตอนนี้เลย เธอต้องใช้วันนี้เลยไหม?”

“ยิ่งเร็วก็ยิ่งดีครับ”

ลู่หยูพยักหน้า

ศึกแลกเปลี่ยนเจ็ดเมืองเทียนหนานกำลังจะเริ่มต้นแล้ว

เขาเตรียมจะยกระดับพลังของหมีแดนร้างขึ้นไปอีกเล็กน้อย

เพื่อให้มั่นใจว่าไม่มีอะไรผิดพลาด

ลู่หยูยังมีความคิดที่กล้ามากอย่างหนึ่ง…

ความคิดนี้ต้องการให้หมีแดนร้างมีพลังมากพอ

ผลึกวิญญาณที่แลกมาจากทรัพยากรเหล่านี้ เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้อย่างแน่นอน

ข่งเหยียนซินพยักหน้าแล้วพูดว่า “น่าจะซื้อได้ครบภายในคืนนี้ ที่สมาคมผู้ฝึกสัตว์อสูรยังมีอยู่ไม่น้อย หลังฉันช่วยเธอซื้อเสร็จ จะเอาไปส่งให้ถึงที่พักของเธอเลย”

ถึงข่งเหยียนซินจะไม่รู้ว่าลู่หยูต้องเข้าร่วมศึกแลกเปลี่ยนเจ็ดเมือง แต่เธอก็ไม่รังเกียจที่จะทุ่มแรงเพิ่มให้ลูกศิษย์คนโปรดของตัวเอง

เพราะเธอก็เป็นคนเฝ้ามองลู่หยูเติบโตขึ้นมาเช่นกัน

“ขอบคุณครับอาจารย์”

ลู่หยูไม่อิดออด กล่าวขอบคุณหนึ่งคำ แล้วออกจากห้องทำงานไป

คืนนั้นเอง ข่งเหยียนซินก็นำศิลารอยแยกมิติเม็ดหนึ่งมายังลานบ้านที่ลู่หยูพักอยู่

ตอนลู่หยูออกมาต้อนรับ ข่งเหยียนซินถอนใจเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ความจริงเธอเปลี่ยนไปอยู่บ้านที่ใหญ่กว่านี้ก็ได้นะ”

“ไม่ต้องหรอกครับ ตอนนี้ก็ดีมากแล้ว”

ลู่หยูส่ายหน้า บ้านหลังนี้อยู่มาสิบกว่าปีแล้ว ยังไงก็มีความผูกพันอยู่

ตราบใดที่ยังอยู่ในฐานทัพเทียนเหอ ลู่หยูก็ยินดีจะอยู่ลานบ้านหลังนี้มากกว่า

ข่งเหยียนซินไม่ได้พูดอะไรมาก ส่งศิลารอยแยกมิติให้ลู่หยู แล้วพูดอย่างจริงจังว่า “ในนี้คือผลึกวิญญาณ 1,100 หน่วย เพราะมีหน้าอาจารย์ใหญ่ถงอยู่ด้วย ทางสมาคมผู้ฝึกสัตว์อสูรเลยไม่ได้กดราคา ถือว่ายุติธรรมมาก”

“ขอบคุณอาจารย์ข่งมากครับ”

ลู่หยูขอบคุณอีกครั้ง

ข่งเหยียนซินลูบหัวลู่หยู แล้วยิ้มพูดว่า “ไม่ต้องพูดขอบคุณอะไรหรอก ฉันเป็นอาจารย์ของเธอนะ”

ลู่หยูยิ้มเช่นกัน หลังกล่าวลาข่งเหยียนซินแล้ว ในใจก็รู้สึกแปลกเล็กน้อย

ข่งเหยียนซินดีกับเขามากจริง ๆ

ลู่หยูตัดสินใจแล้วว่า ในอนาคตถ้ามีโอกาส จะต้องตอบแทนอาจารย์ที่น่าเคารพคนนี้ให้ดี

“ฟู่!”

เขาเปิดศิลารอยแยกมิติ ผลึกวิญญาณจำนวนมากปรากฏออกมา

ลู่หยูสูดหายใจลึก แล้วเริ่มดูดซับเปลี่ยนสภาพ!

[คุณได้รับแต้มเสริมพลัง x10!]

[คุณได้รับแต้มเสริมพลัง x20!]

[คุณได้รับแต้มเสริมพลัง x15!]

เมื่อการดูดซับเปลี่ยนสภาพดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง

ผลึกวิญญาณตรงหน้าลู่หยูก็ถูกใช้ไปอย่างรวดเร็ว

ไม่นาน ผลึกวิญญาณเม็ดสุดท้ายก็ถูกลู่หยูดูดซับจนหมด

[แต้มเสริมพลัง: 2870!]

หลังการเสริมพลังครั้งก่อน ลู่หยูยังเหลือแต้มเสริมพลังอยู่ 1770 แต้ม

พอบวกกับ 1100 แต้มครั้งนี้ ก็กลายเป็น 2870 แต้มเสริมพลังทันที!

ลู่หยูไม่ลังเล รีบเพิ่ม [พละกำลังป่าเถื่อน] ของหมีแดนร้างไปถึง…

เลเวล 50!

[พละกำลังป่าเถื่อนเลเวล 50: สกิลระดับต้น ระเบิดพละกำลังสูงกว่าตัวเอง 50 เท่าในพริบตา (0/51)+]

แค่เพิ่มพละกำลังป่าเถื่อน 30 เลเวล ก็ใช้แต้มเสริมพลังไป 1080 แต้มแล้ว

นี่ถือเป็นเงินก้อนใหญ่จริง ๆ

ต่อจากนั้น ลู่หยูก็เพิ่ม [ร่างยักษ์] ไปถึง…

เลเวล 30!

[ร่างยักษ์เลเวล 30: สกิลระดับกลาง ขนาดตัวและพละกำลังเพิ่มขึ้น 30 เท่าพร้อมกัน สามารถซ้อนทับกับสกิลอื่นได้! (0/155)+]

ลู่หยูเพิ่มร่างยักษ์ขึ้น 10 เลเวล แต่แต้มเสริมพลังที่ต้องใช้กลับมากกว่าการเพิ่มพละกำลังป่าเถื่อน 20 เลเวลเสียอีก มากถึง 880 แต้ม!

ตอนนี้ในมือลู่หยูยังเหลือแต้มเสริมพลัง 910 แต้ม

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วใช้แต้มเสริมพลังอีก 675 แต้ม เพิ่ม [กายแดนร้าง] ไปถึง…

เลเวล 15!

[กายแดนร้างเลเวล 15: สกิลระดับสูง พลังแห่งมหาพสุธาหลอมรวมเข้าสู่ร่างกาย ค่าสถานะทั้งหมดเพิ่มขึ้น 15 เท่า สามารถซ้อนทับกับสกิลอื่นได้ (0/150)+]

[แต้มเสริมพลัง: 235!]

ลู่หยูมองแต้มเสริมพลังที่เหลือเพียง 235 แต้มของตัวเอง

ทันใดนั้นก็รู้สึกแน่นอกเล็กน้อย

นี่เรียกว่าใช้เงินเหมือนน้ำไหลได้ไหม?

เท่ากับใช้ไปอีกกว่ายี่สิบล้าน…

ความเร็วในการใช้เงินแบบนี้ ใครจะทนไหวกัน?

“ทำไมฉันไม่ใช่พรสวรรค์สายหลอมรวมระดับ SSS ที่เพิ่มพลังสัตว์อสูรหลอมรวมได้โดยตรงเป็นร้อยเท่านะ! หรือไม่ก็เป็นพรสวรรค์สายอ่อนกำลังระดับ SSS ไปเลย ทำให้คู่ต่อสู้อ่อนแอจนกลายเป็นมดตัวหนึ่ง แล้วฉันก็เหยียบตายตรง ๆ …”

“พรสวรรค์สายเลี้ยงดูนี่เผาเงินเกินไปแล้ว”

ชีวิตไม่ง่าย ลู่หยูถอนหายใจ!

เขามองไปยังหมีแดนร้างในมิติสัตว์อสูรที่เสริมพลังเสร็จเรียบร้อยแล้ว หากระเบิดพลังเต็มกำลัง จะไปถึงการเพิ่มพละกำลัง 105 เท่า!

ลู่หยูประเมินว่า ถ้าหมีแดนร้างต่อยลงไปหนึ่งหมัด แม้แต่ภูเขาก็คงแตกสลาย!

พลังที่น่ากลัวขนาดนี้ อย่าว่าแต่ระดับเหนือมนุษย์เลย ต่อให้เป็นระดับผู้ปกครองขั้นสิบ เกรงว่าก็คงรับไม่ไหว…

“อ๊าวววว!”

หมีแดนร้างสัมผัสถึงพลังมหาศาลที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกาย

แววตาของมันมั่นใจอย่างยิ่ง

กลิ่นอายบนร่างของมันก็ไต่ระดับสูงขึ้นเป็นขั้น ๆ

เหนือมนุษย์ขั้นหก!

เหนือมนุษย์ขั้นเจ็ด

……