บทที่ 395 ปล้นร้านงานศพ? ไม่อยากมีชีวิตแล้วเหรอ?
บทที่ 395 ปล้นร้านงานศพ? ไม่อยากมีชีวิตแล้วเหรอ?
บทที่ 395 ปล้นร้านงานศพ? ไม่อยากมีชีวิตแล้วเหรอ?
ทันทีที่พวกเขาลงจากรถ
คนเดินถนนรอบ ๆ เมื่อเห็นสภาพการบุกแบบนั้นก็พากันวิ่งหนีทันที
“บ้าเอ๊ย ชายผิวดำมาเต็มไปหมด พวกเขาจะมาปล้นร้านงานศพเหรอ!”
“บ้าไปแล้ว ร้านที่พี่งานศพเปิดก็ยังกล้าปล้นเหรอ?”
“สุดยอดจริง ๆ!”
“รีบถ่ายคลิปเร็ว ไม่แน่อาจดังได้!”
“ฉันโพสต์ลงโซเชียลก่อน!”
[ช็อก! สาขาของพี่งานศพในประเทศอินทรีถูกโจมตี]
[ใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังผลักดันเรื่องนี้ พวกเขาต้องการทำลายร้านของพี่งานศพ!]
[มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว]
ทันทีที่คลิปถูกโพสต์ขึ้นไป ชาวเน็ตก็พากันคอมเมนต์ทันที
[กลุ่มคนร้ายไม่รักชีวิตแล้วเหรอ?]
[ใช่ พี่งานศพยังกล้าข่มขู่ พวกเขาจบเห่แล้ว]
แต่ชาวเน็ตประเทศอินทรีกลับคอมเมนต์ว่า
[พี่งานศพน่าจะจบแล้ว เอ๊ย น่าจะจบแล้วจริง ๆ]
[กลุ่มคนร้ายมีอาวุธหนักกันทั้งนั้น พี่งานศพต้านไม่ไหวหรอก]
[นี่แหละผลลัพธ์ของการมาทำตัวกร่างในประเทศอินทรีของพวกเรา]
[หลังจากวันนี้ ประเทศอินทรีจะไม่มีร้านงานศพอี้ลู่ฉางหงอีกต่อไป]
ณ ที่เกิดเหตุ
กลุ่มคนร้ายจอดรถไว้ด้านนอก
ในมือของพวกเขาถืออาวุธครบมือ แค่มองก็รู้ว่าถูกฝึกมาอย่างดี
พวกเขามุ่งตรงไปยังร้านงานศพ
“วันนี้ขอแค่ทำลายร้านงานศพนี้ได้ พวกเราก็จะได้เงินก้อนใหญ่”
“วางใจได้ เรื่องแบบนี้ฉันถนัดที่สุด”
“ทำเสร็จแล้วรีบหนี อย่าไปปะทะกับตำรวจเด็ดขาด!”
“ฮ่า ๆ พวกเราลงมือเร็วขนาดนี้ จะมีตำรวจได้ยังไง สถานีตำรวจที่ใกล้ที่สุดกว่าจะมาสนับสนุนก็ต้องใช้ครึ่งชั่วโมง ถึงตอนนั้นพวกเราหนีไปไกลแล้ว”
“ก็แบบนั้นแหละ อย่าพูดมาก รีบทำงานกันเถอะพี่น้อง”
กลุ่มคนร้ายพูดพลางพุ่งเข้าไปในร้านงานศพ
คนหนึ่งยกเท้าถีบประตูทันที
“ปล้น! ทุกคนกอดหัวแล้วหมอบลงกับพื้น!”
ปัง!
พร้อมเสียงดังสนั่น ประตูถูกถีบเปิดออก
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า
ด้านในมีเจ้าหน้าที่ติดอาวุธแถวหนึ่งยืนรออยู่ก่อนแล้ว
พวกเขาตั้งกระสอบทรายเอาไว้ เตรียมพร้อมเต็มที่
ปืนแกตลิง ปืนเอ็มโฟร์เอวัน เครื่องยิงจรวด และอาวุธสารพัดชนิดเล็งมาทางพวกเขาหมดแล้ว
กลุ่มคนร้ายตกใจจนแทบฉี่ราด
พวกเขาถึงกับสะดุ้งโหยงขึ้นมาพร้อมกัน
“บ้าเอ๊ย!”
จากนั้น
พวกเขาก็รีบลดอาวุธลง
มือแทบยกไม่ขึ้น ลำกล้องปืนเหมือนอ่อนแรงไปหมด
“ขอโทษครับ พวกเรามาผิดที่”
หัวหน้ากลุ่มคนร้ายค่อย ๆ ปิดประตูลง แล้วฝืนยิ้มอย่างอึดอัด
“ฮ่า ๆ มาผิดที่จริง ๆ”
แต่ตำรวจข้างในไม่มีทางคิดแบบนั้น
ถืออาวุธบุกเข้ามา ยังจะบอกว่ามาผิดที่อีกเหรอ?
“เปิดฉากยิง!”
เมื่อเจ้าหน้าที่สั่งการ
ปืนแกตลิงก็หมุนขึ้นมาทันที
กระสุนสาดออกไปเป็นชุด
ตึ่ก ๆ ๆ!
เพียงพริบตาเดียว
กลุ่มคนร้ายทั้งหมดก็ถูกยิงล้มลง
นี่เป็นครั้งแรกที่อวี๋อิงเจี๋ยเจอสถานการณ์แบบนี้
เขาตกใจจนตัวสั่น
เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ
ประเทศอินทรีอันตรายเกินไปแล้ว
หลังจากเรื่องจบลง
ตำรวจเริ่มจัดการพื้นที่เกิดเหตุ
“เป็นอย่างที่คุณหลินบอกจริง ๆ มีคนมาปล้น!”
เจ้าหน้าที่คอนเนอร์พูดกับหลินเฟย
“ร่วมมือกันได้ดี”
หลินเฟยยื่นมือออกไปจับมืออีกฝ่าย
“ร่วมมือกันได้ดี หวังว่าครั้งหน้าพวกเราจะยังมีโอกาสอีก”
“ถอนกำลัง!”
คอนเนอร์ยกมือขึ้น ทีมของเขาเริ่มถอนกำลัง
“เอ่อ แล้วศพของคนร้ายพวกนี้...”
มีคนถามขึ้น
คอนเนอร์พูดว่า
“พี่งานศพก็ทำงานด้านนี้อยู่แล้ว นายยังต้องถามอีกเหรอ?”
จากนั้น
ข่าวบนอินเทอร์เน็ตก็ปรากฏขึ้น
กลุ่มคนร้ายบุกปล้นร้านงานศพ ก่อนถูกยิงล้มลงทั้งหมด
คนร้ายสิบห้าคนเสียชีวิตทั้งหมด
กระบวนการทั้งหมดใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาที
ในคลิปวิดีโอ กลุ่มคนร้ายเพิ่งเปิดประตู ก็เห็นกระสุนจำนวนมหาศาลพุ่งออกมาจากข้างในร้าน
คนร้ายส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะล้มลงกับพื้น ไม่อาจลุกขึ้นได้อีก
น่ากลัวเกินไปแล้ว
ขณะเดียวกัน ตำรวจท้องถิ่นก็ออกแถลงข่าว
“ครั้งนี้พวกเราได้รับข้อมูลที่เชื่อถือได้ว่า กลุ่มผู้ก่อเหตุร้ายกลุ่มหนึ่งจะโจมตีร้านงานศพ พวกเราจึงเข้าจัดการในทันที”
“ในพื้นที่ของพวกเรา จะไม่มีวันยอมให้ผู้ก่อเหตุร้ายปรากฏตัว โดยเฉพาะกลุ่มคนร้ายติดอาวุธ!”
ทันทีที่ข่าวออกมา
คนประเทศอินทรีที่เคยคิดเล่นงานพี่งานศพต่างสงบลงทันที
ส่วนคนที่ส่งกลุ่มคนร้ายออกมาก็ตกตะลึงเช่นกัน
แผนของพวกเขาดำเนินการอย่างลับ ๆ แล้วเปิดเผยได้ยังไง?
หรือว่าพี่งานศพมีความสามารถพิเศษจริง ๆ?
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้
พวกเขาก็เริ่มลนลานในใจ
ถ้าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับตัวเองจะทำยังไง?
พวกเขาเป็นองค์กรที่รักประเทศอินทรีอย่างสุดโต่ง
พวกเขาคิดว่าพี่งานศพกำลังทำลายประเทศของพวกเขา จึงต้องกำจัดให้ได้
ทว่า
หลินเฟยไม่มีทางตามใจพวกเขาอยู่แล้ว
เขากดติดตามทันที
ในเมื่อกล้าลงมือกับเขา เช่นนั้นเขาก็ไม่จำเป็นต้องซ่อนอะไรอีก
พร้อมกันนั้น เขายังใช้สมุดขอพรจัดชะตาให้พวกเขาหนึ่งครั้ง
[เพราะอุบัติเหตุทางเครื่องบิน พวกเขาทั้งหมดจะเสียชีวิต!]
ในเวลาเดียวกัน
เครื่องบินรบเอฟ-สามสิบห้าของประเทศอินทรีลำหนึ่งกำลังบินอยู่
นักบินเพิ่งกลับมาจากภารกิจใกล้ประเทศหลง
ก่อนหน้านี้เขาเอาแต่ไปก่อกวนใกล้ประเทศหลงอย่างโอหัง
ท่าทางหยิ่งผยองอย่างมาก
อีกทั้งยังโพสต์หัวข้อจำนวนมากที่ดูหมิ่นประเทศหลง
ยังบอกด้วยว่ากองทัพเรือของประเทศหลงไม่มีอะไรน่ากลัว พวกเขาจะบินผ่านอย่างไรก็ได้ ยั่วยุหลายครั้ง ประเทศหลงก็ทำอะไรพวกเขาไม่ได้
ที่สำคัญที่สุดคือ นักบินประเทศอินทรีคนนี้เคยปฏิบัติภารกิจบินครั้งหนึ่ง และชนเข้ากับเครื่องบินของประเทศหลง จนทำให้นักบินหนุ่มคนหนึ่งเสียชีวิต
ในตอนนั้นเอง
องค์กรต่อต้านพี่งานศพของประเทศอินทรีกำลังวางแผนก่อเหตุโจมตีครั้งต่อไป
พวกเขาคิดจะใช้ระเบิดจัดการพี่งานศพโดยตรง
ขณะที่กำลังหาวิธีอยู่
บนท้องฟ้าก็มีเสียงเครื่องยนต์ของเครื่องบินรบดังขึ้นเป็นระยะ
แน่นอนว่า
พวกเขาไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องนี้
เพราะประเทศอินทรีของพวกเขามีเครื่องบินบินผ่านเหนือศีรษะไปมาทุกวันอยู่แล้ว
แม้แต่เครื่องบินทิ้งระเบิดบี-สองก็ยังพบเห็นได้บ่อย
ทว่า
ในเวลานี้ นักบินเครื่องบินรบเอฟ-สามสิบห้ากลับพบอย่างรวดเร็วว่าเครื่องบินของตัวเองเกิดขัดข้อง
เขาเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
เขาตื่นตระหนก รีบส่งสัญญาณทันที
“หอบังคับการ หอบังคับการ!”
“แย่แล้ว เครื่องบินของผมเกิดขัดข้อง!”
“ตอนนี้ผมกำลัง...!”
หอบังคับการตอบทันที
“รีบดีดตัวออกจากเครื่อง!”
นักบินตะโกนตอบ
“ดีดตัวไม่ได้ ดีดตัวไม่ได้!”
“บ้าเอ๊ย!”
คนเดินถนนรอบ ๆ ต่างชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้า
พวกเขาเห็นเครื่องบินรบลำหนึ่งพุ่งตรงลงไปทางบ้านหลังหนึ่ง
“แม่ครับ แย่แล้ว เครื่องบินลำใหญ่ตกลงมาแล้ว!”
“ลูก รีบหนีเร็ว ไม่อย่างนั้นเราจะโดนลูกหลง!”
“บ้าเอ๊ย มีเครื่องบินเกิดอุบัติเหตุ!”
“เกิดอะไรขึ้น? หรือเป็นฝีมือพี่งานศพอีกแล้ว?”
“ช่วงนี้ประเทศอินทรีของพวกเราทำไมเกิดเรื่องบ่อยจัง!”
“คราวนี้ถึงขั้นเครื่องบินตกแล้ว”
“น่ากลัวเกินไปแล้ว”
“หวังว่านักบินจะปลอดภัยนะ ทำไมเขายังไม่ดีดตัวออกมาอีก!”
ต้องรู้ว่า การฝึกนักบินหนึ่งคนต้องใช้เงินและเวลามากแค่ไหน
นักบินตกใจจนแทบหมดสติ
เขากดปุ่มดีดตัวจนแทบระเบิดแล้ว
แต่มันกลับไม่มีประโยชน์เลย
เมื่อครู่เครื่องบินยังดี ๆ อยู่แท้ ๆ!
“บ้าเอ๊ย!”
ตอนนี้ในที่สุดเขาก็ได้สัมผัสถึงความรู้สึกของความตาย
วินาทีนั้น
เขานึกย้อนถึงเรื่องเลวร้ายที่ตัวเองเคยทำ
ถ้าเขาตายไป จะยังไปสวรรค์ได้หรือไม่?
ตูม!
เอฟ-สามสิบห้าพุ่งชนบ้านหลังนั้นโดยตรง ก่อนเกิดการระเบิดครั้งใหญ่
เปลวไฟลุกโชนขึ้นมา
คนเดินถนนทั้งหมดพากันล้อมเข้ามา ใช้โทรศัพท์ถ่ายภาพ
ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
บางคนยกมือปิดปาก
“โอ้พระเจ้า ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ได้!”