บทที่ 2 กินจนป่วยเข้าแล้ว?

บทที่ 2 กินจนป่วยเข้าแล้ว?

หลังจากกดติดตามและฝากคอมเมนต์เรียบร้อยแล้ว หลินเฟยก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

ถ้าสตรีมเมอร์สายกินคนนี้ลาโลกไปจริง ๆ ธุรกิจของเขาก็ไม่มาแล้วหรือ?

แต่ปัญหาคือ อีกฝ่ายจะมาอุดหนุนกิจการของเขาหรือเปล่านี่สิ!

อย่างไรก็ตาม ระบบนี้สุดยอดจริง ๆ!

จากนี้ไป เขาก็สามารถหาลูกค้าบนโลกออนไลน์ได้แล้ว แบบนี้สะดวกขึ้นกว่าเดิมมาก

ส่วนพวกเขาจะเลือกใช้บริการของเขาหรือไม่นั้น ก็ต้องแล้วแต่เจ้าตัวแล้ว!

น่าเสียดาย วันนี้โชคของเจ้าอ้วนไม่ค่อยดีนัก ชะตาถูกกำหนดไว้ว่าจะต้องลาโลกแล้ว!

ตอนนี้สิ่งที่หลินเฟยต้องทำก็คือ รีบเตรียมชุดอุปกรณ์งานศพเอาไว้ให้พร้อม!

ต้องเป็นชุดหรูเท่านั้น!

จากนั้นค่อยอัดคลิปลงไปอีกสักคลิป!

อย่างสตรีมเมอร์สายกินแบบสยงเอ้อร์ หลินเฟยก็จะจัดเตรียมตามความชอบตอนมีชีวิตของอีกฝ่าย ไม่ว่าจะเป็นอาหาร รถยนต์ บ้านหลังใหญ่!

โทรศัพท์มือถือ โทรทัศน์ ตู้เย็น กระทั่งในสินค้างานศพของหลินเฟยยังมี WiFi ให้ด้วย!

ไปถึงโลกหน้าแล้วก็ยังใช้อินเทอร์เน็ตได้!

จัดมาครบชุดแบบนี้ น่าจะต้องมีสักสี่ห้าพัน!

ในเวลานี้เอง ข้อความแจ้งเตือนหลังบ้านของหลินเฟยก็เริ่มเพิ่มมากขึ้น

ทั้งแฟนคลับของสตรีมเมอร์สายกินสยงเอ้อร์ และชาวเน็ตที่ไถมาเจอผลงาน ต่างเข้ามาตอบกลับเขา

“เดี๋ยวนี้บริการงานศพมาโปรโมตในแพลตฟอร์มคลิปสั้นกันแล้วเหรอ?”

“666 เจ้าของร้านคนนี้ทำธุรกิจเป็นจริง ๆ!”

“ไม่ใช่นะ นี่เขาแนะนำให้สยงเอ้อร์ใช่ไหม?”

ขณะเดียวกัน สยงเอ้อร์ก็เดินออกมาจากคฤหาสน์หลังใหญ่ของตัวเอง

หลังจากพยายามมาหลายปี เขาก็เปลี่ยนจากคนที่ไม่มีแม้แต่บ้านอยู่ กลายเป็นคนที่ได้อยู่คฤหาสน์หรู

จากขับมอเตอร์ไซค์คันเล็ก ๆ ก็เปลี่ยนมาเป็นขับบูกัตติ

เมื่อเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก็เห็นข้อความในช่องคอมเมนต์ที่ถูกกดไลก์จนเด่นขึ้นมาอยู่ด้านบน

“งานฌาปนกิจมืออาชีพ? ไอ้นี่มันมาหาฉันทำไมวะ?”

สยงเอ้อร์ไม่ค่อยพอใจนัก

นี่มันอัปมงคลเกินไปแล้วไม่ใช่หรือไง?

หรือว่าเขากำลังจะตาย?

ปัญหาคือ เขายังรู้สึกว่าตัวเองสบายดีมาก คนคนนี้กำลังแช่งเขาอยู่หรือเปล่า?

ยังกล้าเรียกตัวเองว่ามืออาชีพอีก ไม่มืออาชีพเลยสักนิด!

มีใครเขาแนะนำบริการงานศพให้คนเป็นกันบ้าง?

“@ร้านฌาปนกิจอีลู่ฉางหง นี่… เดี๋ยวนี้คนเป็นก็จองล่วงหน้าได้แล้วเหรอ?”

“ฮ่า ๆ เจ้าของร้านคนนี้เข้าใจคำว่าจองล่วงหน้าจริง ๆ”

“ขำจะตาย ประเด็นคือจองล่วงหน้ายังได้ส่วนลด 30% อีก เพิ่งเคยเห็นครั้งแรกเลย!”

สยงเอ้อร์กวาดตามองคอมเมนต์คร่าว ๆ

ยิ่งดู สีหน้าของเขาก็ยิ่งไม่สบอารมณ์

ยุคนี้คนประหลาดมีเต็มไปหมด โดยเฉพาะบนโลกออนไลน์

สมองมีปัญหาหรือไง!

เขาไม่สนใจอีกฝ่ายอีกต่อไป แล้วจัดการบล็อกร้านฌาปนกิจนั้นทันที

จากนั้นเขาก็เห็นคอมเมนต์ตอบโต้จากแฟนคลับตัวจริงของตัวเอง

“เกาะกระแสจนมาเกาะถึงหัวพี่สยงเอ้อร์ของเราแล้ว แบบนี้มันกระโดดสูงในส้วม—เกินขี้ไปหน่อยแล้ว!”

“คนอื่นเกาะกระแสก็พอว่า แต่นี่ร้านงานศพจะมาเกาะกระแสอะไรด้วย!”

“นี่มันแช่งพี่สยงเอ้อร์ของเราชัด ๆ ต้องจัดการมัน! ให้พี่สยงเอ้อร์ทุ่มทับแบบภูเขาไท่ซาน อัดมันให้ตายไปเลย!”

“ฮ่า ๆ ถ้าโดนทับตาย เจ้าของร้านฌาปนกิจก็คงแนะนำสินค้างานศพให้ตัวเองแล้วล่ะ!”

“ไอ้นี่ต้องเป็นแอนตี้แน่ ๆ ตั้งใจมาปั่นสตรีมเมอร์โดยเฉพาะ”

“ขอปักหลักดูสถานการณ์ก่อน!”

……

เมื่อเห็นแฟนคลับของตัวเองช่วยโต้กลับ สยงเอ้อร์ก็หรี่ตาลงเล็กน้อย

“ยังไงแฟนคลับบ้านเราก็ดีที่สุดจริง ๆ!”

แต่ถึงอย่างนั้น สยงเอ้อร์ก็ไม่ได้ลบคอมเมนต์ของหลินเฟยออกไปทันที

เพราะเขาเองก็เข้าใจกระแสเป็นอย่างดี

ทั้งช่องคอมเมนต์ มีเพียงคอมเมนต์นี้เท่านั้นที่ฮอตที่สุด!

ไม่แน่อาจช่วยดึงแฟนคลับเข้ามาเพิ่มได้อีกก็ได้!

ที่สำคัญคือ คอมเมนต์นี้ถึงขั้นถูกติดป้ายว่า “คอมเมนต์เทพ” ไปแล้ว!

“พี่สยง เป็นอะไรไปคะ?”

ในตอนนั้นเอง เสียงผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้น

หญิงสาวรูปร่างสูงเพรียว สวมกระโปรงรัดสะโพกเดินเข้ามา

เธอก็คือแฟนสาวของสยงเอ้อร์!

สยงเอ้อร์ทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา

“เฮ้อ อย่าพูดถึงเลย มีร้านฌาปนกิจร้านหนึ่งมาโพสต์มั่ว ๆ ในช่องคอมเมนต์ของฉัน”

“ร้านฌาปนกิจ?”

พอแฟนสาวเสี่ยวลี่ได้ยิน คิ้วของเธอก็ขมวดเข้าหากันทันที

“แบบนี้อัปมงคลจะตาย!”

“ไม่เป็นสิริมงคลเอาซะเลย!”

เมื่อได้ยินคำพูดของแฟนสาว สยงเอ้อร์ก็พยักหน้าติดต่อกัน

“ใช่ ไม่ต้องไปสนใจหรอก คนแบบนี้ฉันเห็นมาเยอะแล้ว!”

“พวกมันคงอิจฉาฉัน เลยจงใจมาปั่นประสาทฉันนั่นแหละ!”

ข้อความพวกนี้ สยงเอ้อร์เห็นมามากแล้ว

แต่ครั้งนี้การที่ร้านฌาปนกิจมาขายของใส่เขา มันเกินไปจริง ๆ

“ช่างเถอะ อีกเดี๋ยวก็ต้องเปิดไลฟ์แล้ว!”

“พี่สยง วันนี้ฉันเตรียมอาหารทะเลไว้ให้พี่เยอะมากเลยนะ เดี๋ยวเปิดไลฟ์แล้วพี่ต้องกินเยอะ ๆ แบบนี้ถึงจะดึงแฟนคลับไว้ได้!” เสี่ยวลี่ยิ้มพลางพูด

สยงเอ้อร์ตบพุงตัวเอง

“วางใจเถอะ กระเพาะฉันน่ะกระเพาะหมี กินอะไรเข้าไปก็ได้ทั้งนั้น!”

“อ้อ พี่สยง วันนี้มีเหล้าด้วยนะ! เหมาไถเลย! กินเนื้อคู่กับเหล้า ถึงจะอร่อยที่สุด!”

สยงเอ้อร์ชะงักไปเล็กน้อย

“มีเหล้าด้วยเหรอ? ดีเลย!”

“เตรียมตัวเถอะ เราจะเปิดไลฟ์กันเดี๋ยวนี้!”

เสี่ยวลี่พยักหน้าอย่างดีใจ

“ได้!”

ตราบใดที่สยงเอ้อร์เปิดไลฟ์ พวกเขาก็มีเงินให้หา ความเร็วในการกินของสยงเอ้อร์ ก็คือความเร็วในการหาเงินของพวกเขา

รอหาเงินได้มากพอ พวกเขาก็คงถึงเวลาต้องแต่งงานกันแล้ว!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เสี่ยวลี่ก็มีความสุขมาก

ตั้งแต่ได้คบกับพี่สยง เธอก็ได้ก้าวเข้าสู่โลกของคนรวย

ถ้าเงินหมด พี่สยงก็จะให้เงินเธอ

เพราะฉะนั้น ไลฟ์สดจะหยุดแม้แต่วันเดียวก็ไม่ได้!

นี่คืองานของพวกเขา!

ในใจของพวกเขา ชาวเน็ตก็คือเครื่องมือหาเงิน พวกเขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน หรือว่าชาวเน็ตพวกนั้นจะโง่กันหมด?

เรื่องนั้นพวกเขาไม่สนอยู่แล้ว

อย่างไรเสีย พวกเขารู้แค่ว่า ขอเพียงตัวเองกิน ก็จะมี “คนโง่” ยอมจ่ายเงินให้!

แค่กินข้าวก็หาเงินได้ ธุรกิจแบบนี้มันดีเกินไปแล้วไม่ใช่หรือไง?

สยงเอ้อร์เองก็ภูมิใจมาก

เขาเรียนไม่จบแม้แต่ชั้นประถม แต่ชีวิตตอนนี้กลับดีกว่าพวกที่จบจากมหาวิทยาลัยชื่อดังตั้งไม่รู้เท่าไร

ไม่นาน เสี่ยวลี่ก็จัดอาหารขึ้นโต๊ะเรียบร้อย

อาหารเต็มโต๊ะอย่างแน่นขนัด ทั้งล็อบสเตอร์ ขาหมู เนื้อมันชิ้นใหญ่!

ของพวกนี้เมื่อก่อนอาจเป็นของอร่อยสำหรับเขา

แต่พอกินมากเข้า ตอนนี้แค่มองก็รู้สึกคลื่นไส้เล็กน้อยแล้ว!

มันเลี่ยนเกินไป!

ทว่าเพื่อชีวิต เพื่อหาเงินก้อนโต ต่อให้ต้องฝืน เขาก็ต้องทำให้สำเร็จ

สยงเอ้อร์มองเนื้อชิ้นใหญ่เต็มโต๊ะ ก่อนสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ

“เริ่มกิน!”

เมื่อเปิดห้องไลฟ์ แฟนคลับก็ทยอยเข้ามากันอย่างรวดเร็ว

“พี่น้องครับ ผมกลับมาแล้ว ถึงจะไม่ใช่เวลาเดิม แต่ยังเป็นที่เดิม ไลฟ์กินของสยงเอ้อร์เริ่มต่อแล้ว!”

คำพูดสั้น ๆ เพียงประโยคเดียว ก็ทำให้ผู้ชมในห้องไลฟ์คึกคักขึ้นมาทันที

แฟนคลับอดนึกไปถึงสตรีมเมอร์สายกินเหล่าปาแห่งช่องข้าง ๆ ไม่ได้

ความรู้สึกร่วมมันมาแล้วไม่ใช่หรือไง?

ช่วงเริ่มต้น สยงเอ้อร์กินฟักทองบดสีเหลือง ๆ ไปเล็กน้อย

เพราะต่อจากนี้ เขาต้องกินมื้อใหญ่แล้ว

“เหล้าแก้วแรก ตามธรรมเนียม ต้องยกให้ผู้ชมในห้องไลฟ์ก่อน!”

“ขอคารวะแฟนคลับทุกคน!”

สยงเอ้อร์รินเหล้าหนึ่งแก้ว แล้วกระดกจนหมดในครั้งเดียว!

“คอแข็งมากพี่สยง! คำเดียวเมื่อกี้น่าจะมีเหล้าห้าหกเหลี่ยงได้เลยมั้ง!”

หลังจากรู้สึกถึงฤทธิ์แรงของสุรา สยงเอ้อร์ก็ชี้ไปที่ปลาหมึกตัวใหญ่บนโต๊ะ

บนตัวปลาหมึกทาพริกเอาไว้จนแดงฉาน

สยงเอ้อร์คว้าหัวปลาหมึกเอาไว้ ขยับแว่นเล็กน้อย จากนั้นอ้าปากแล้วกัดหัวมันเข้าไปเต็มคำ!

“อร่อย!”

กินไปได้ไม่กี่คำ ริมฝีปากของเขาก็เคลือบไปด้วยน้ำมันพริกแดง ๆ หนึ่งชั้น

“ดูน่าอร่อยมากเลย!”

“อิจฉาสตรีมเมอร์จัง ฉันก็อยากกินบ้าง!”

“ดูกรอบมากเลย ไม่เคยกินมาก่อน ฮือ ๆ!”

ผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างส่งคอมเมนต์กันไม่หยุด

จากนั้นเขาก็ดื่มเหล้าต่ออีกหลายแก้ว ทั้งยังกินไส้กรอกย่างเข้าไปไม่น้อย!

ไส้หมูใหญ่!

ล็อบสเตอร์!

ยิ่งเขายัดอาหารเข้าปากไม่หยุด ก็ยิ่งกินอย่างคึกคักมากขึ้นเรื่อย ๆ กระทั่งตัวเขาเองยังรู้สึกว่าหยุดไม่ได้แล้ว!

เหมือนเคี้ยวหมากฝรั่งซวนม่ายที่หยุดไม่อยู่ยังไงอย่างนั้น!

ขณะที่เขากำลังกินอย่างบ้าคลั่ง จู่ ๆ ก็รู้สึกปวดท้องขึ้นมาอีกครั้ง

ปกติแล้วเขาจะปวดท้องเป็นพัก ๆ อยู่แล้ว แต่วันนี้กลับเกิดขึ้นติดกันถึงสองครั้ง!

สีหน้าของสยงเอ้อร์เริ่มไม่สู้ดีนัก

เขาวางขาหมูในมือลง ใช้อีกมือกุมท้องเอาไว้

“พี่น้องครับ วันนี้กินแรงไปหน่อย ท้องเริ่มไม่ค่อยสบายแล้ว!”

“รู้สึกอยากอ้วกมาก!”

เสี่ยวลี่ที่อยู่ข้าง ๆ รีบพูดขึ้นว่า

“พี่สยง พี่เป็นอะไรไป? ถ้าอยากอ้วกก็อ้วกออกมาเถอะ แบบนั้นจะได้สบายขึ้น พักสักหน่อยแล้วยังเปิดไลฟ์ต่อได้!”

เธอคิดว่าแฟนหนุ่มของตัวเองคงแค่กินมากเกินไปเท่านั้น

ก่อนหน้านี้ก็เคยเกิดขึ้นหลายครั้งแล้ว อีกอย่าง พวกสตรีมเมอร์สายกินส่วนใหญ่หลังจากกินเข้าไปมื้อใหญ่ ก็มักล้วงคออาเจียนออกมาจนหมด!

แม้เธอจะรู้ว่าสยงเอ้อร์กินจริง แต่ถ้าอ้วกออกมาได้ก็ถือว่าดี

วันนี้ไม่แน่อาจยังไลฟ์ต่อได้นานขึ้นอีกหน่อยด้วยซ้ำ!

ร่างกายของตัวเอง ตัวเองย่อมรู้ดีที่สุด

สยงเอ้อร์ที่ใบหน้าซีดขาวมองแฟนสาวของตัวเอง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วลง

“ไม่ไหวแล้ว ฉันต้องปิดไลฟ์ ฉันรู้สึกปวดท้องมาก เสี่ยวลี่ เร็วเข้า… เอาน้ำมาให้ฉันหน่อย!”