บทที่ 17 จุดประสงค์ของลู่เซียว

บทที่ 17 จุดประสงค์ของลู่เซียว

หลินเฉิงเฟิงขมวดคิ้วแล้วเอ่ย "เขาเพิ่งจะฆ่าคนไปเมื่อวานซืน แต่ผ่านไปไม่ถึงวันกลับมาสอนฟิตเนสต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ถ้าเขาเป็นฆาตกรจริงๆ สภาพจิตใจของเขาคงจะผิดมนุษย์มนาไปแล้วล่ะ"

เย่เซวียนพยักหน้ารับ "ใช่แล้ว คนประเภทนี้นับว่าเป็นกลุ่มบุคคลที่น่ากลัวที่สุดในโลกจำพวกหนึ่งเลยล่ะ!"

หลินเฉิงเฟิงถามด้วยความสงสัย "จำพวกหนึ่งงั้นหรือ? แล้วมีใครอีกบ้างล่ะ?"

"อย่างเช่น พวกผีพนันที่เห็นชีวิตคนเป็นแค่ชิปเดิมพัน พวกคนนอกกฎหมายที่ไม่รู้ที่มาที่ไป พวกชอบใช้ความรุนแรงทางจิตใจที่สนุกกับการปั่นหัวคน หรืออาชญากรผู้รักความสมบูรณ์แบบที่มองการฆ่าคนเป็นงานศิลปะ อะไรทำนองนี้แหละ ซึ่งฆาตกรรายนี้น่าจะจัดอยู่ในประเภทสุดท้าย"

หลินเฉิงเฟิงพยักหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เป็นเชิงเห็นด้วยกับคำพูดของเย่เซวียน

จากนั้นทั้งสองก็เดินตรงไปยังห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า และเปลี่ยนมาใส่กางเกงขาสั้นกับเสื้อกล้าม

"เหล่าหลิน นายไปฟิตกล้ามเนื้อพวกนี้มายังไงเนี่ย? โคตรแน่นเลย!" เย่เซวียนบีบกล้ามแขนของหลินเฉิงเฟิง ก่อนจะลูบคลำไปที่กล้ามหน้าอก นัยน์ตาฉายแววอิจฉาอย่างปิดไม่มิด

หลินเฉิงเฟิงผลักเย่เซวียนออกไปทันทีพลางเอือมระอา "อย่ามาทำมือบอนน่า"

เย่เซวียนเบ้ปากตอบกลับ "ขี้งก!"

ทั้งสองเดินมาถึงโซนออกกำลังกายแล้วเริ่มเล่นฟิตเนส

หลินเฉิงเฟิงคอยชำเลืองมองไปทางประตูเป็นระยะด้วยเกรงว่าฆาตกรจะหลบหนีไปหากเขาคลาดสายตา

ส่วนเย่เซวียนกลับให้ความสนใจกับอุปกรณ์ออกกำลังกายอย่างมาก เขาเปลี่ยนเครื่องเล่นไปมาเป็นพักๆ

ทั้งคู่ออกกำลังกายไปได้ประมาณครึ่งชั่วโมง

ในตอนนั้นเอง เสียงสนทนาจากหน้าเคาน์เตอร์ก็ดึงดูดความสนใจของพวกเขา

"สวัสดีค่ะ โค้ชลู่ยังไม่มาอีกเหรอคะ?"

มีหญิงสาวสองคนยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ต้อนรับ คนหนึ่งหน้าตาสะสวย รูปร่างผอมเพรียวทว่ามีส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจน ส่วนอีกคนร่างเล็กดูน่ารักจิ้มลิ้ม

พนักงานต้อนรับยิ้มตอบ "คุณซาน คุณหลาน โค้ชลู่จะมาถึงในอีกประมาณครึ่งชั่วโมงค่ะ จะเข้าไปนั่งรอด้านในก่อนไหมคะ?"

หญิงสาวหน้าตาน่ารักพยักหน้ารับ "ได้ค่ะ งั้นพวกเราจะเข้าไปรอก่อน แฟนฉันก็ยังมาไม่ถึงเหมือนกัน" พูดจบ ทั้งสองก็เดินตรงเข้าไปในโซนออกกำลังกาย

ทันทีที่ทั้งคู่ก้าวเข้ามา รูปร่างของหลินเฉิงเฟิงก็ดึงดูดสายตาของหญิงสาวคนสวยเข้าอย่างจัง

หญิงสาวหน้าตาน่ารักที่อยู่ข้างๆ เห็นดังนั้นจึงเอ่ยแซว "ชอบเขาเหรอ? พี่ชายคนนั้นหล่อมากเลยนะ แถมกล้ามพวกนั้น... ดูแน่นสุดๆ ไปเลย!"

หญิงสาวคนสวยข่มความชื่นชมในใจ ดึงแขนเพื่อนแล้วเอ่ย "ไปกันเถอะ! อย่าพูดจาเหลวไหลน่า!"

เธอทึ้งแขนเพื่อนให้ไปนั่งพักอยู่ไม่ไกลจากหลินเฉิงเฟิงและเย่เซวียนนัก ทั้งยังแอบลอบมองหลินเฉิงเฟิงอยู่เป็นระยะ

เย่เซวียนสะกิดหลินเฉิงเฟิงพลางเอ่ยแซว "เหล่าหลิน ผู้หญิงคนนั้นดูเหมือนจะถูกใจนายเข้าแล้วนะ!"

หลินเฉิงเฟิงเหลือบมองเธอเงียบๆ แล้วยกดัมเบลต่อไป

"เหล่าหลิน ทำไมนายไม่ลองเข้าไปสืบเรื่องราวหน่อยล่ะ?"

หลินเฉิงเฟิงขมวดคิ้วอย่างงุนงง "สืบเรื่องอะไร?"

"ก็เรื่องฆาตกรน่ะสิ! นายไม่ได้ยินที่สองคนนั้นคุยกับพนักงานต้อนรับเมื่อกี้หรือไง? เธอกำลังตามหาผู้ต้องสงสัยอยู่นะ!"

หลินเฉิงเฟิงวางอุปกรณ์ออกกำลังกายลงแล้วถามด้วยความสงสัย "แต่ตอนนี้พวกเราไม่ได้กำลังรอฆาตกรอยู่หรือไง?"

เย่เซวียนอธิบาย "เหล่าหลิน ตอนนี้เขาเป็นแค่ผู้ต้องสงสัยนะ เราต้องสืบหาหลักฐานการก่ออาชญากรรมของเขาเพิ่มเติม ถ้าไม่มีหลักฐาน กรมตำรวจก็กักตัวเขาไว้ได้เต็มที่แค่ยี่สิบสี่ชั่วโมง แล้วทีนี้คนที่เราอุตส่าห์จับมาได้ก็จะหนีไปอีก"

"ดังนั้นเราต้องเริ่มสืบจากคนรอบตัวของผู้ต้องสงสัย โดยเน้นไปที่เรื่องที่ว่าเขามีพยานที่อยู่ยืนยันตัวหรือไม่ อะไรทำนองนี้แหละ"

หลินเฉิงเฟิงพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะถามกลับ "แล้วทำไมนายไม่ไปเองล่ะ?"

เย่เซวียนผายมือออกแล้วตอบ "เธอชอบนาย ไม่ได้ชอบฉันนี่"

หลินเฉิงเฟิงเอ่ยอย่างเย็นชา "แล้วมันเกี่ยวอะไรด้วย? นายก็แค่ไปสืบหาเบาะแส ไม่ได้จะไปจีบสาวสักหน่อย รีบไปเลย"

"..."

เย่เซวียนอ้าปากค้าง อยากจะพูดอะไรอีกสักหน่อย แต่ก็ถูกหลินเฉิงเฟิงขัดขึ้นมาเสียก่อน

"อย่าลืมนะว่าฉันเป็นคนจ่ายค่าสมาชิกบัตรใบนี้ ฉันจะยกเลิกเมื่อไหร่ก็ได้"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เย่เซวียนก็ร้อนรนขึ้นมาทันที รีบเอ่ยว่า "ไม่ๆๆ ฉันไปก็ได้ พอใจหรือยัง?"

เย่เซวียนถลึงตาใส่หลินเฉิงเฟิงอย่างขุ่นเคือง ก่อนจะเดินเข้าไปหาหญิงสาวทั้งสองคน

"สวัสดีครับ คนสวยทั้งสอง?"

หญิงสาวทั้งสองตกใจเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยพร้อมกัน "สวัสดีค่ะ!"

เย่เซวียนเอนตัวพิงอุปกรณ์ออกกำลังกายแล้วถาม "คนสวยทั้งสองชื่ออะไรกันบ้างครับ?"

หญิงสาวคนสวยตอบ "ฉันแซ่หลาน ชื่อหลานซินหนิงค่ะ ส่วนนี่เพื่อนสนิทของฉัน ซานหลินน่า"

"ชื่อของคนสวยทั้งสองเพราะมากเลยครับ ผมชื่อเย่เซวียน"

หลานซินหนิงพยักหน้าแล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม "ขอบคุณค่ะ ชื่อของคุณก็เพราะมากเหมือนกัน"

จากนั้นหลานซินหนิงก็แอบลอบมองหลินเฉิงเฟิงที่กำลังตั้งอกตั้งใจยกเวต แล้วถามขึ้น "แล้วเพื่อนของคุณล่ะคะ?"

เย่เซวียนปรายตามองหลินเฉิงเฟิงแล้วพูดว่า "เขาเหรอ? เรียกเขาว่าเอ้อร์โก่วก็ได้ครับ"

ใบหน้าของหลินเฉิงเฟิงดำทะมึนขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาถลึงตาใส่เย่เซวียนอย่างดุเดือด

หลานซินหนิงมองเย่เซวียนอย่างแปลกใจแล้วถาม "ทำไมเพื่อนคุณถึงไม่เดินมาด้วยกันล่ะคะ?"

"เขาค่อนข้างขี้อายน่ะครับ เลยเขินไม่กล้าเดินมา" เย่เซวียนเปลี่ยนเรื่องถาม "พวกคุณกำลังรอใครอยู่หรือเปล่าครับ?"

ซานหลินน่าพยักหน้าตอบ "ใช่ค่ะ พวกเรานัดกับโค้ชฟิตเนสไว้ ตอนนี้กำลังรอเขาอยู่"

"โค้ชคนไหนเหรอครับ?"

"ลู่เซียวค่ะ"

เย่เซวียนแสร้งทำสีหน้าเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ "อ้อ เขานั่นเอง"

"คุณรู้จักเขาด้วยเหรอคะ?" ซานหลินน่าถามด้วยความสงสัย

เย่เซวียนตอบ "ก็ไม่ได้รู้จักเป็นการส่วนตัวหรอกครับ แต่เคยได้ยินชื่อเขาอยู่บ้าง พวกคุณสองคนสนิทกับเขาเหรอครับ?"

หลานซินหนิงส่ายหน้าตอบ "เปล่าค่ะ พวกเรายังไม่เคยเจอเขาเลย แต่แฟนของเพื่อนฉันรู้จักเขาน่ะค่ะ"

เย่เซวียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองซานหลินน่าแล้วถาม "แฟนของคุณสนิทกับเขามากไหมครับ?"

ซานหลินน่าส่ายหน้าตอบ "ไม่ค่อยสนิทหรอกค่ะ รู้สึกว่าแฟนฉันเพิ่งจะรู้จักกับเขาเมื่อสัปดาห์ที่แล้วเอง"

เย่เซวียนมองไปรอบๆ แล้วถามต่อ "แล้วแฟนคุณอยู่ที่นี่ไหมครับ?"

จังหวะที่ซานหลินน่ากำลังจะเอ่ยปากตอบ ชายหนุ่มรูปร่างกำยำในเสื้อกล้ามสีขาวก็เดินเข้ามาทางประตูพอดี

ซานหลินน่ารีบโบกมือพร้อมกับตะโกนเรียก "อาเฉา! ฉันอยู่นี่!"

ชายคนนั้นส่งยิ้มและโบกมือตอบ ก่อนจะสาวเท้ายาวๆ ตรงเข้ามาหาพวกเขาทั้งสามคน

ซานหลินน่าเดินเข้าไปควงแขนชายหนุ่มแล้วแนะนำ "นี่แฟนของฉันเองค่ะ ชื่อจ้าวเฉา"

จากนั้นเธอก็ชี้ไปทางเย่เซวียนแล้วบอกกับจ้าวเฉาว่า "พวกเราเพิ่งรู้จักเขาเมื่อกี้นี้เอง เขาชื่อเย่เซวียนน่ะ"

แม้จ้าวเฉาจะดูงุนงงเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงยิ้มและพยักหน้าทักทายเย่เซวียน

เย่เซวียนสังเกตจ้าวเฉาอย่างละเอียด ก่อนจะยิ้มแล้วเอ่ยปาก "พี่ชาย คุณฟิตกล้ามมาสวยมากเลยนะเนี่ย"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น จ้าวเฉาก็เกาหลังคอแก้เขินแล้วตอบพร้อมรอยยิ้ม "ขอบคุณครับ ผมก็แค่เล่นไปเรื่อยเปื่อยน่ะ"

เย่เซวียนจึงถามขึ้นมาอีก "ได้ยินมาว่าคุณรู้จักลู่เซียวเหรอครับ?"

"ใช่ครับ เพิ่งรู้จักกันเมื่อสัปดาห์ก่อนนี่เอง"

"พอจะเล่าให้ฟังหน่อยได้ไหมครับว่าไปรู้จักกันได้ยังไง?"

จ้าวเฉาพยักหน้า ก่อนจะเล่าด้วยน้ำเสียงชื่นชม "ก็ที่นี่แหละครับ ตอนนั้นผมกำลังเล่นเบนช์เพรสอยู่ เขาก็เดินเข้ามาแนะนำเทคนิคให้สองสามอย่าง พอผมลองฝึกตามวิธีของเขา มันก็เล่นได้ง่ายขึ้นเยอะเลย เขาเก่งมากจริงๆ ครับ!"

เย่เซวียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก ก่อนจะหันไปมองหญิงสาวทั้งสองคนที่อยู่ข้างๆ

"ที่แท้จุดประสงค์ของเขาก็คือแบบนี้นี่เอง"