บทที่ 104 - ลางสังหรณ์แห่งชัยชนะ

เพียงชั่วพริบตาเดียว เวลาหนึ่งสัปดาห์ก็ผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับม้าขาววิ่งผ่านช่องหน้าต่าง

งานชุมนุมระดับตำนานที่ทั้งผู้เล่นและ NPC ต่างตั้งตารอก็ได้ฤกษ์เปิดฉากขึ้นในที่สุด เหล่ากษัตริย์จากแต่ละประเทศ รวมไปถึงผู้นำองค์กรยักษ์ใหญ่ ซึ่งล้วนแต่เป็นบุคคลสำคัญที่ผู้เล่นทั่วไปยากจะได้เห็นหน้า กลับทยอยเดินทางมาปรากฏตัวในดินแดนของฟู่หาวผ่านอัญมณีเทเลพอร์ตกันอย่างพร้อมเพรียง

"นี่มัน... ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเลย!"

"ที่นี่คืออาณาจักรโรเวนจริงๆ เหรอเนี่ย?"

"ช่างเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่ยิ่งใหญ่อะไรเช่นนี้!"

ทันทีที่เหล่าผู้นำก้าวเท้าเหยียบลงบนแผ่นดินของอาณาจักรโรเวน พวกเขาก็ถูกพลังของอัญมณีเทเลพอร์ตตกเข้าให้อย่างจัง การเดินทางข้ามระยะทางอันแสนไกลนี้ คือความฝันอันสูงสุดที่เหล่านักเวทและกษัตริย์ต่างถวิลหามานานนับพันปี ใครจะไปคิดล่ะว่าความฝันนั้นมันจะกลายเป็นจริงขึ้นมาได้แบบนี้

และด้วยความที่เหล่ากษัตริย์ต่างพากันหลงใหลในตัวอัญมณีเทเลพอร์ตนี่เอง ฟู่หาวในฐานะเจ้าภาพงานชุมนุมระดับตำนานจึงกลายเป็นจุดสนใจของคนทั้งงานไปโดยปริยาย— ความสนใจที่พวกเขามีต่อฟู่หาวในตอนนี้ มันแทบจะกลบกระแสของเจ็ดตำนานไปจนหมดสิ้น

"เจ้าคือฟู่หาวงั้นรึ?"

"แฮ่ม... ระวังคำพูดหน่อยท่าน นี่คือสมเด็จพระราชามหา... เอ้ย ไม่สิ สมเด็จพระราชาแห่งอาณาจักรเอนเดลต่างหาก" ใครบางคนกระซิบเตือนขึ้นมาทันที

"อ๊ะ! เสียมารยาทเสียแล้ว! ขอประทานอภัยที่ข้าพูดตรงๆ ข้าแทบไม่อยากเชื่อเลยว่านักผจญภัยตัวเล็กๆ จะสามารถก้าวขึ้นมานั่งบัลลังก์กษัตริย์ได้เช่นนี้" กษัตริย์ที่เอ่ยปากถามเมื่อครู่ทำหน้าเหวอ ก่อนจะค้อมหัวลงเล็กน้อย

"ไม่เป็นไรหรอกครับ ทำตัวตามสบายเถอะ"

"ข้าขอพูดคุยกับท่านเป็นการส่วนตัวสักหน่อยได้หรือไม่? เกี่ยวกับเรื่องอัญมณีชิ้นนั้น..."

"อาจารย์ของผมกับท่านตำนานคนอื่นๆ ยังรออยู่เลยครับ เอาไว้คุยกันหลังจบงานชุมนุมดีกว่า ผมเองก็มีเรื่องอยากจะบอกพวกท่านอยู่เยอะเหมือนกัน"

[ส่งสติกเกอร์: "นิว นิว" โดเนท 50 หยวน (นี่ใช่น้องใหม่ฟู่หาวที่ฉันเคยรู้จักจริงๆ เหรอเนี่ย?)]

[ส่งสติกเกอร์: "คลาส" โดเนท 50 หยวน (เพิ่งจะเล่นเกมมาได้ไม่เท่าไหร่ ก็ปาดหน้าขึ้นเป็นกษัตริย์ไปซะแล้ว?)]

เมื่อเห็นภาพฟู่หาวสวมบทกษัตริย์ยืนต้อนรับเหล่าผู้นำประเทศ แฟนคลับรุ่นเดอะต่างก็รู้สึกตื้นตันใจจนอธิบายไม่ถูก

ตลอดเส้นทางที่ผ่านมา ฟู่หาวค่อยๆ ก้าวเดินอย่างระมัดระวัง ต้องทนแบกรับสายตาคลางแคลงใจและคำสบประมาทมานักต่อนัก แต่ในวันนี้ เขาสามารถปีนขึ้นไปยืนบนจุดที่สูงเกินกว่าใครจะเอื้อมถึง แฟนคลับอย่างพวกเขาก็มีแต่ความภาคภูมิใจล้วนๆ

ต่อให้คนดูส่วนใหญ่จะเพิ่งเริ่มติดตามช่องของเขามาได้ไม่ถึงสามเดือน แต่คนที่เคยดูไลฟ์สดของฟู่หาว ไม่มีใครเลยที่จะไม่ตื่นตาตื่นใจกับคอนเทนต์ที่เขาเสิร์ฟให้ในแต่ละครั้ง

แต่ก็นะ... ใช่ว่าทุกคนจะหวังดีกับฟู่หาวไปซะหมด:

[ส่งสติกเกอร์: "พี่ฟู่หาวเทพเจ้าตลอดกาล" โดเนท 50 หยวน (เพิ่งจะได้นั่งบัลลังก์แท้ๆ ก็คันไม้คันมืออยากจะหาเรื่องชาวบ้านแล้วเหรอ ความรู้สึกมันเป็นไงล่ะ?)]

[ส่งสติกเกอร์: "เหล่าเกน" โดเนท 50 หยวน (ยังไงซะในตารางพลังรบก็ยังนั่งแป้นเป็นเบอร์สองอยู่ดีแหละน้า~)]

คนดูขาจรหลายคน รวมไปถึงพวกเกรียนคีย์บอร์ด ต่างก็ตั้งตารอคอยศึกดวลเดือดระหว่างฟู่หาวกับไลอ้อนฮาร์ทกันอย่างใจจดใจจ่อ วันๆ เอาแต่อวยไลอ้อนฮาร์ทแล้วก็ตามกดหัวฟู่หาวไปพร้อมๆ กัน

ในขณะเดียวกัน ตัวแทนของจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิคาลิส, บรรดากษัตริย์ประเทศราช, และหัวหน้าองค์กรยักษ์ใหญ่ที่ซี้ปึ้กกับจักรวรรดิ ต่อให้พวกเขาจะได้สัมผัสความมหัศจรรย์ของอัญมณีเทเลพอร์ตด้วยตัวเอง แต่พวกเขาก็ยังคงปั้นหน้าตึงใส่ฟู่หาวอยู่ดี— ก็แหงล่ะ นี่มันเป็นคำสั่งสายตรงจากจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิคาลิสนี่นา

[ส่งสติกเกอร์: "แมนดี้" โดเนท 50 หยวน (ดูท่าทางพวกมันดิ ถึงเวลาต้องเอาค้อนไปทุบกบาลจักรวรรดิคาลิสแล้วมั้ง?)]

"ใช้จังหวะนี้บดขยี้จักรวรรดิคาลิสไปเลยดิ!"

"มีพลธนูเทพเป็นแสนกับเครื่องยิงหินขนาดยักษ์อีกเป็นร้อย จัดการจักรวรรดิคาลิสได้สบายๆ ชัวร์!"

เอาเข้าจริงๆ ฟู่หาวก็ใช่ว่าจะไม่อยากผนวกจักรวรรดิคาลิสและพวกอิทธิพลรอบๆ เข้ามาอยู่ในอาณาเขตของตัวเองซะทีเดียว เพียงแต่ว่าเวลานี้มันยังไม่สุกงอมก็เท่านั้นเอง เจ็ดตำนานกำลังทุ่มสุดตัวเพื่อสั่งห้ามสงครามทุกรูปแบบ หวังจะยันการรุกรานของเผ่าปีศาจเอาไว้ ถ้าฟู่หาวทะลึ่งไปเปิดศึกยึดครองแผ่นดินตอนนี้ล่ะก็ อาจจะโดนรุมสกรัมจากทุกทิศทุกทาง ดีไม่ดีอาจจะโดนริบร่างจำลองนับพันตัวคืน แถมยังโดนแบนไม่ให้ออกไปเพ่นพ่านในโลกมนุษย์อีกต่างหาก

เมื่อเช็คจนชัวร์แล้วว่าผู้ร่วมงานทุกคนมากันพร้อมหน้า ฟู่หาวก็เดินนำหน้ามุ่งตรงไปยังสถานที่จัดงานชุมนุมระดับตำนานทันที

ถึงแม้จะมีเวลาเนรมิตสถานที่แห่งนี้แค่สัปดาห์เดียว แต่มันก็ถูกเสกขึ้นมาให้หรูหราหมาเห่าจนแทบไม่น่าเชื่อ ลบภาพคฤหาสน์ของลอร์ดที่เคยผุพังจวนจะร้างไปจนหมดสิ้น

ผู้ร่วมงานกว่าเจ็ดสิบชีวิตทยอยเข้าไปนั่งประจำที่ในโถงจัดงานอันโอ่อ่า— ต้องยกความดีความชอบให้เจ็ดตำนานที่วิ่งเต้นกันหัวหมุน งานนี้เลยดึงตัวผู้นำระดับบิ๊กเบิ้มของโลกมนุษย์มาได้ครบทุกหัวระแหง ขนาดจักรพรรดิคาลิสยังต้องส่งตัวแทนมา รวมๆ แล้วก็ปาเข้าไปตั้งเจ็ดสิบกว่าคน

ทีแรกคนดูก็ตื่นเต้นกับภาพประวัติศาสตร์ที่หาดูได้ยากแบบนี้ แต่ผ่านไปได้ไม่ทันไร ช่องแชทกับโดเนทก็เริ่มบ่นอุบว่าโคตรน่าเบื่อ:

"ฉันจะหลับอยู่แล้วเนี่ย"

"โคตรน่าเบื่อเลยอ่ะ!"

"เมื่อไหร่จะได้ซัดกับไลอ้อนฮาร์ทวะ?"

"มีปุ่มสคริปข้ามไหมเนี่ย"

อย่างที่โลกิเคยเกริ่นเอาไว้ วาระหลักของงานชุมนุมระดับตำนานครั้งนี้มีอยู่อย่างเดียวเท่านั้น: "เพื่อสกัดกั้นการจุติของจอมมาร โลกมนุษย์จะต้องยุติการทำสงครามทุกรูปแบบ"

แต่เพื่อจะหว่านล้อมกษัตริย์ผู้ทรงอิทธิพลแต่ละคนให้ยอมจำนน การร่ายยาวของโลกิรวมถึงช่วงถามตอบที่ตามมา มันเลยยืดเยื้อและน่าเบื่อชวนหลับสุดๆ

ตัวฟู่หาวเองก็ไม่ได้อินกับเนื้อหาในที่ประชุมเลยสักนิด ลึกๆ แล้วเขากลับภาวนาให้งานมันลากยาวไปอีกนานๆ ซะด้วยซ้ำ— สกิลโชคชะตาแห่งโชคของเขามันคูลดาวน์เสร็จตั้งนานแล้ว แต่อุปกรณ์ของเฮล์มกลับยังรีดออปชันลดเงื่อนไขการใช้ออกมาไม่ได้สักเส้นเลย

ออปชันที่อยากได้ก็ดันไม่ออก ไอ้ที่ไม่ต้องการนี่แห่กันมาจัง

หลังจากอเวกคลาสสอง สกิลเปลี่ยนเอฟเฟกต์การตีบวกมันสามารถเลือกล็อกออปชันที่จะเปลี่ยนได้สองบรรทัด เพื่อรักษาออปชัน +10 ที่กว่าจะรีดออกมาได้เลือดตาแทบกระเด็น ฟู่หาวเลยสั่งให้ร่างจำลองเลือกรีเซ็ตแค่ออปชันบรรทัดที่เจ็ดกับแปดเท่านั้น

"ออปชัน +10 โหดแค่ไหน ถ้าเลเวลไม่ถึงใส่ไม่ได้มันก็ขยะดีๆ นี่เอง... คำนวณพลาดจริงๆ แฮะ"

ฟู่หาวแอบสบถด่าตัวเองเมื่อสัปดาห์ก่อนที่มัวแต่มองโลกในแง่ดีเกินไป

ท่ามกลางความกระวนกระวายใจ สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นไลอ้อนฮาร์ทกำลังนั่งรวมกลุ่มอยู่กับลูกศิษย์ของโคลแมนและอูร์ส— "ว่าแล้วเชียว... เปลี่ยนชุดจากเมื่ออาทิตย์ก่อนจริงๆ ด้วย"

แค่ไม่กี่วัน อีกฝ่ายเอาชุดเดิมไปตีบวกเพิ่ม หรือว่าสั่งตัดชุดใหม่มาเฉพาะกิจเหมือนเขากันแน่? ฟู่หาวเองก็เดาไม่ออก

สัปดาห์ที่ผ่านมา ฟู่หาวทุ่มเทเวลาทั้งหมดไปกับการปั่นสเตตัสตัวเอง: ตะลุยเคลียร์ดันเจี้ยนบททดสอบหลังเลเวล 300, ปีนหอคอยฝึกตนชั้นที่สูงขึ้น, ยัดเวทมนตร์บทใหม่ของจักรพรรดิเอนเดลลงในเครื่องประดับ, คุ้ยหาสมบัติในมิติย่อย, ใช้งานร่างจำลองที่คูลดาวน์เสร็จ, แถมยังต้องซ้อมใช้อุปกรณ์ใหม่ๆ...

แต่การที่เขาไม่สามารถยัดอุปกรณ์ระดับท็อปของเฮล์มใส่ตัวได้นี่แหละ คือหอกแหลมที่ทิ่มแทงใจเขาอย่างจัง

"การชุมนุมระดับตำนานขอจบลงเพียงเท่านี้"

หลังจากการประชุมมาราธอนลากยาวถึงหกชั่วโมงปิดฉากลง พวกคนดูที่กำลังง่วงงาวหาวนอนก็เด้งตื่นขึ้นมาเหมือนโดนฉีดกระตุ้นทันที:

"ยานอนหลับชัดๆ เปิดไลฟ์ทิ้งไว้เกือบจะหลับคาจอแล้วเนี่ย"

"ในที่สุด!!"

"ลุยเลย! ไลอ้อนฮาร์ท!"

"เวลานับถอยหลังสู่ความตายของฟู่หาว: 10 นาที!"

"เปิดโหวตเลยพวกเรา!"

"ลำดับต่อไป จะเป็นเวทีประลองเพื่อคัดเลือกผู้สืบทอดตำนานรุ่นต่อไป"

พอรู้ว่าลูกศิษย์ระดับตำนานกำลังจะเปิดศึกกัน บรรดากษัตริย์ทั้งหลายก็เดินเรียงหน้ากระดานมุ่งตรงไปยังสนามประลองหลวงอย่างตื่นเต้น ฟู่หาวเองก็ต้องเดินตามน้ำไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

ใช่ว่าเขาจะปอดแหกคิดว่าไม่มีชุดเฮล์มแล้วจะเอาชนะไลอ้อนฮาร์ทไม่ได้หรอกนะ แต่ถ้าเกิดแพ้ทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ใส่ชุดเต็มยศล่ะก็ เขาคงคาใจไปยันชาติหน้าแน่ๆ

"ลืมเรื่องหอกผู้พิทักษ์นั่นไปก่อนเถอะ โฟกัสกับการประลองตรงหน้าดีกว่า"

ฟู่หาวสลัดความหมกมุ่นเรื่องอุปกรณ์ทิ้งไป แล้วเปิดโพลโหวตขึ้นมา:

[ไลอ้อนฮาร์ท vs ฟู่หาว]
[1. ไลอ้อนฮาร์ท 2. ฟู่หาว]

"1111111"
"22222222"
"ไลอ้อนฮาร์ทอาชีพคู่มาเอง ต่อให้ใครหน้าไหนก็เอาไม่ลงหรอกโว้ย!"
"สกิลอเวกคลาสสองของปรมาจารย์แห่งการตีบวกยังปลดล็อกไม่ครบเลยไม่ใช่รึไง!"

พอเดินมาถึงสนามประลองหลวง ผลโหวตก็ประกาศออกมาพอดี:

[1. ไลอ้อนฮาร์ท 52% 2. ฟู่หาว 48%]

ถึงคะแนนโหวตของไลอ้อนฮาร์ทจะนำอยู่แค่นิดหน่อย แต่คะแนนที่สูสีกันขนาดนี้ก็ทำเอาทุกคนอึ้งไปตามๆ กัน ขนาดฟู่หาวเองยังแอบสงสัยเลยว่าระบบโหวตมันรวนหรือเปล่า

"ช่วงนี้... ฟอร์มเรามันเจ๋งขนาดนั้นเลยเหรอ?"

วีรกรรมในสงครามมันก็อลังการอยู่หรอก แต่แค่เรื่องนั้นเรื่องเดียวมันจะเรียกคะแนนโหวตได้เกือบครึ่งเชียวเหรอ? คนดูไม่น่าจะแยกไม่ออกนะระหว่างสู้ศึกในสงครามกับการดวลตัวต่อตัวน่ะ

ฟู่หาวคิดทบทวนดูแล้วก็ได้ข้อสรุปว่า: "ก็เพราะตัวเราในตอนนี้ มันโคตรแกร่งของจริงน่ะสิ"

ฝีไม้ลายมือที่เขาโชว์ให้เห็นในดันเจี้ยนบททดสอบหลังเลเวล 300 มันทำให้คนดูเชื่อมั่นเต็มเปี่ยมว่าเขาสามารถล้มไลอ้อนฮาร์ทที่เป็นอาชีพคู่ได้— นี่แหละคือเครื่องการันตีชั้นดีว่าพลังรบของฟู่หาวมันก้าวข้ามขีดจำกัดไปแล้วจริงๆ

ฟู่หาวที่เพิ่งเรียกความมั่นใจกลับคืนมาได้ จู่ๆ ก็เห็นลาพิสหอบโล่วิ่งกระหืดกระหอบมาแต่ไกล— นั่นมัน 'โล่ผู้พิทักษ์' ของเฮล์มนี่นา!

ถึงมันจะไม่ใช่ 'หอกผู้พิทักษ์' ที่เขาอยากได้ที่สุด แต่มีโล่มาให้ใช้มันก็ยังดีกว่าเดินตัวเปล่าแหละวะ ทันทีที่รับโล่มาถือไว้ รอยยิ้มกว้างก็ผุดขึ้นบนใบหน้าของฟู่หาวเป็นครั้งแรกของวัน