บทที่ 290 สิ่งที่สวี่ต้าเม่าค้นพบ

อี้จงไห่รู้สึกขัดใจป้าใหญ่เสียเหลือเกิน ตัวเขาโดนรังแกจนบอบช้ำขนาดนี้ หล่อนยังไม่มีคำพูดปลอบใจดี ๆ ให้สักคำ

พอได้เวลา แกก็แอบเดินออกไปส่งซิกเหมือนเคย

คราวนี้ฉินหวยหรูออกมาหาช้ากว่าปกติ

พอโผล่หน้ามา หล่อนก็กระซิบแค่ว่า "ลุงใหญ่ แม่ผัวฉันแกตื่นแล้วนะคะ"

พูดจบ ฉินหวยหรูก็หมุนตัวเดินกลับเข้าบ้านไปทันที

อี้จงไห่มองตามหลังหล่อนด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะจำใจเดินกลับบ้านตัวเอง

ทางด้านเหออวี่จู้ ความจริงเขาก็สะดุ้งตื่นเพราะเสียงกุกกักของอี้จงไห่นี่แหละ ตาแก่นี่เดินป้วนเปี้ยนไปมาอยู่แถวบ้านเขา น่ารำคาญชะมัด

โชคดีที่ฉินหวยหรูออกมาปฏิเสธ แกก็เลยไม่ได้ป้วนเปี้ยนอยู่นานนัก

พอหมดตัวกวนใจ เหออวี่จู้ก็นอนหลับสนิทลากยาวไปยันเช้า

ตื่นไปทำงานด้วยความราบรื่น ไม่มีใครมาหาเรื่องกวนใจ ถือว่าเป็นการเริ่มต้นวันที่ดี

ระหว่างทางไปทำงาน อี้จงไห่จงใจเดินไปดักรอฉินหวยหรู หล่อนก็เลยต้องจำใจเดินไปคุยไปตามน้ำ

"หวยหรู แม่ผัวหล่อนไม่ได้ว่าอะไรใช่ไหม"

ฉินหวยหรูส่ายหน้า "แม่ผัวฉันแกก็เป็นแบบนี้แหละค่ะ ฉันชินซะแล้วล่ะ"

อี้จงไห่รู้สึกว่าคำพูดของฉินหวยหรูมันดูห่างเหินไปนิด ไม่เหมือนก่อนหน้านี้เลย แต่พอลองคิดดูดี ๆ ก็คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง ความสัมพันธ์ของพวกเขามันแน่นแฟ้นขนาดนี้ จะมีปัญหาอะไรได้ล่ะ

"หวยหรู ลุงว่าจะไปยื่นเรื่องขอทางโรงงานว่า ถ้ามีงานนอกสถานที่เมื่อไหร่ ก็ขอออกไปทำด้วยน่ะ"

ออกทำงานนอกสถานที่เหรอ?

ฉินหวยหรูเบิกตากว้างมองอี้จงไห่อย่างประหลาดใจ ก็หลายปีมานี้ ถ้าไม่จวนตัวจริง ๆ อี้จงไห่แทบจะไม่ยอมรับงานนอกเลยนะ อย่างมากก็แค่รับงานใกล้ ๆ ในปักกิ่ง ที่สามารถไปเช้าเย็นกลับได้

พอเห็นสีหน้าประหลาดใจของฉินหวยหรู อี้จงไห่ก็แอบเจ็บใจลึก ๆ "ก็ป้าใหญ่แกเล่นควักเงินเก็บสำหรับบั้นปลายชีวิตออกมาหมดแล้วนี่นา เพื่อความอยู่รอด ลุงก็ต้องดิ้นรนสิ"

อ๋อ จริงสิ! ค่าเบี้ยเลี้ยงเวลาออกงานนอกมันสูงปรี๊ดเลยนี่นา ยิ่งเป็นช่างระดับแปดอย่างอี้จงไห่ด้วยแล้ว ยิ่งได้เยอะเข้าไปใหญ่

โรงงานรีดเหล็กที่มีพนักงานเกือบหมื่นคน ยังมีช่างระดับแปดแทบจะนับคนได้ ส่วนโรงงานเล็ก ๆ บางแห่ง แค่ช่างระดับเจ็ดก็แทบจะหาไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ

ตอนแรกฉินหวยหรูกะจะตีตัวออกห่างอี้จงไห่ซะหน่อย แต่พอได้ยินเรื่องนี้ ความคิดนั้นก็ปลิวหายไปทันที

"โธ่ ลุงใหญ่คะ ลุงทำแบบนี้ ลุงก็เหนื่อยแย่เลยสิคะ"

อี้จงไห่รู้สึกว่าฉินหวยหรูกลับมาเอาอกเอาใจเหมือนเดิมแล้ว ก็ยิ้มหน้าบาน "ไม่เป็นไรหรอก ร่างกายลุงยังไหวอยู่"

ทั้งคู่เดินคุยหัวร่อต่อกระซิกกันไปทำงาน ราวกับว่ารอยร้าวเมื่อคืนไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

ภายในโรงงานรีดเหล็ก เสียงซุบซิบนินทาเรื่องอี้จงไห่ยังคงดังกระหึ่มไปทั่วทุกสารทิศ ประโยคเด็ดที่ได้ยินบ่อยสุด ก็คงหนีไม่พ้นคำจิกกัดแซ่บ ๆ

"สมกับเป็นช่างระดับแปดจริง ๆ ขนาดโดนลงโทษแล้ว ยังกล้าแข็งข้อกับหัวหน้าอีก"

อี้จงไห่ได้ยินเข้าก็ต้องแกล้งทำเป็นหูทวนลม พอไปถึงแผนก ก็รีบตรงดิ่งไปหาหัวหน้าแผนกทันที

"หัวหน้าครับ เมื่อวานผมป่วยหนักจนต้องเข้าโรงพยาบาลจริง ๆ นะครับ ผมไม่ได้มีเจตนาจะต่อต้านคำสั่งลงโทษของโรงงานเลยสักนิด"

หัวหน้าแผนกยิ้มเยาะ "ตาเฒ่าอี้ ฉันก็ช่วยอะไรไม่ได้เหมือนกัน ตอนนี้นายเพิ่งจะโดนลงโทษ สายตาทุกคู่ก็จับจ้องมาที่นาย ถ้านายลางานให้ถูกต้อง ฉันก็พอจะหลับหูหลับตาปล่อยผ่านไปได้ แต่นี่นายเล่นขาดงานไปดื้อ ๆ ขืนฉันไปช่วยปกปิดให้ ฉันก็ซวยสิ"

ฉินหวยหรูคิดว่าหัวหน้าแผนกน่าจะพอไว้หน้าหล่อนบ้าง ก็เลยยิ้มหวานประจบ "หัวหน้าคะ ลุงใหญ่ไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นะคะ ลุงแกวานให้ฉันมาลางานให้แล้วล่ะค่ะ แต่บังเอิญน้องสาวฉัน ที่เป็นเมียของสวี่ต้าเม่าน่ะค่ะ เกิดแท้งลูกขึ้นมา ฉันก็เลยต้องรีบพาไปโรงพยาบาล จนลืมเรื่องลางานไปซะสนิทเลย หัวหน้าช่วยไปอธิบายให้ผู้บริหารฟังหน่อยได้ไหมคะ"

"อ้าว เมียสวี่ต้าเม่าแท้งลูกเหรอ ฉันรู้นะ ก็ฉันนี่แหละเป็นคนเซ็นใบลาให้สวี่ต้าเม่าเอง แล้วตอนที่เธอให้คนมาตามสวี่ต้าเม่าไป ทำไมไม่ฝากบอกเรื่องลางานของตาเฒ่าอี้มาด้วยล่ะ เห็นไหมล่ะ เรื่องมันเลยบานปลายขนาดนี้ ตอนนี้ประกาศลงโทษก็ออกไปแล้ว ฉันไม่มีอำนาจไปเปลี่ยนคำสั่งหรอก ถ้าอยากจะให้แก้ ก็ต้องไปคุยกับพวกผู้บริหารนู่นแหละ"

หัวหน้าแผนกแอบขุดหลุมดักฉินหวยหรู แต่ก็ไม่อยากจะหักหาญน้ำใจหล่อนจนเกินไป เลยโยนเผือกร้อนไปให้หัวหน้าหลี่แทน

อี้จงไห่หน้าเขียวปัด ถ้าเป็นสมัยที่ผอ.หยางยังอยู่ หรือถ้าแกยังเป็นช่างระดับแปดล่ะก็ หัวหน้าแผนกไม่มีทางกล้าทำกร่างใส่แกแบบนี้หรอก

แต่น่าเสียดาย ที่ตอนนี้แกไม่ได้มีเส้นสายกับผู้บริหารชุดปัจจุบันเลย ก็เลยต้องก้มหน้ารับชะตากรรมไปตามระเบียบ

พอเห็นอี้จงไห่เดินคอตกกลับไปทำงาน หัวหน้าแผนกก็แอบสะใจลึก ๆ เอาจริง ๆ เขาไม่อยากจะได้ลูกน้องแบบอี้จงไห่เลยสักนิด สำหรับคนเป็นหัวหน้า คนอย่างอี้จงไห่นี่แหละคือตัวปัญหาที่สุด ชอบทำตัวเป็นพ่อพระซื้อใจลูกน้อง จนหัวหน้าแทบจะไม่มีที่ยืนอยู่แล้ว

ในขณะที่อี้จงไห่กำลังซึมเศร้า ฉินหวยหรูกลับไม่ได้รู้สึกแบบนั้น หล่อนตีความคำพูดของหัวหน้าแผนกไปอีกทาง

ฉินหวยหรูไม่ได้เดินตามอี้จงไห่กลับไปที่โต๊ะทำงาน แต่อ้างว่าจะไปเข้าห้องน้ำ แล้วก็เดินออกไปจากแผนกหน้าตาเฉย

สวี่ต้าเม่าเห็นเข้าก็ถึงกับอึ้ง

"เฮ้ย พี่ ทำไมฉินหวยหรูถึงเดินออกไปดื้อ ๆ ตอนเวลาทำงานแบบนี้ได้ล่ะ"

เพื่อนร่วมงานตบไหล่สวี่ต้าเม่าฉาดใหญ่ จนเขาเกือบหน้าคว่ำ

"ไอ้น้องเอ๊ย เพิ่งเคยเห็นล่ะสิ เมื่อกี้แกเป็นคนเอาชิ้นงานไปกองไว้ที่โต๊ะฉินหวยหรูตั้งเยอะแยะใช่ไหมล่ะ"

สวี่ต้าเม่ายิ้มแหย "ก็ใช่ครับ ผมก็แค่อยากจะทำตัวเป็นเด็กดี ตั้งใจทำงานไถ่โทษน่ะครับ"

ความจริงก็คือ ชิ้นงานพวกนั้นมันเล็กและเบา สวี่ต้าเม่าก็เลยฉวยโอกาสแย่งงานสบาย ๆ มาทำต่างหาก

"เห็นแก่บุญหรี่ของแก ฉันจะเตือนอะไรให้นะ แกพักอยู่ลานบ้านเดียวกับฉินหวยหรูใช่ไหม วันหลังก่อนจะเริ่มงาน ก็ไปถามหล่อนก่อนสิ ว่าวันนี้หล่อนกะจะทำชิ้นงานกี่ชิ้น แล้วแกค่อยเอาไปส่งให้หล่อนตามจำนวนนั้น แบบนี้แกจะได้ไม่ต้องเหนื่อยฟรีไง"

สวี่ต้าเม่ายิ่งงงหนักเข้าไปใหญ่ "อ้าว การจ่ายงานมันเป็นหน้าที่ของหัวหน้าแผนกไม่ใช่เหรอครับ"

"สำหรับคนอื่นน่ะใช่ แต่ไม่ใช่สำหรับฉินหวยหรูว่ะ งานที่หล่อนทำออกมาส่วนใหญ่ก็ไม่ค่อยจะผ่านมาตรฐานหรอก แกอย่าไปหวังอะไรกับงานของหล่อนเลย หล่อนจะทำมากทำน้อย มันก็ขึ้นอยู่กับอารมณ์หล่อนนั่นแหละ"

สวี่ต้าเม่าถึงกับอ้าปากค้าง ขากรรไกรแทบจะร่วงไปกองกับพื้น ในใจก็พร่ำถามตัวเองว่า 'มันมีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอวะเนี่ย!'

ทางด้านฉินหวยหรู พอเดินออกจากแผนก ก็ไม่ได้แวะไปที่ไหน ตรงดิ่งไปที่ห้องทำงานของหัวหน้าหลี่ทันที ก็หัวหน้าหลี่เป็นคนคุมอำนาจเบ็ดเสร็จในโรงงานนี่นา ถ้าจะขอให้คืนตำแหน่งให้อี้จงไห่ มาขอร้องเขาก็ถูกคนที่สุดแล้ว

"แล้วทำไมฉันต้องช่วยตาเฒ่าอี้ให้ได้กลับไปเป็นช่างระดับแปดด้วยฮะ"

"หัวหน้าหลี่คะ ลุงใหญ่แกทำงานรับใช้โรงงานมาตั้งหลายปี ต่อให้ไม่มีความดีความชอบ ก็มีความเหน็ดเหนื่อยบ้างนะคะ เรื่องบทลงโทษนี่ มันก็ขึ้นอยู่กับดุลยพินิจของหัวหน้าไม่ใช่เหรอคะ ลุงใหญ่แกเป็นถึงอาจารย์ของฉัน จะให้แกมานั่งกินเงินเดือนเท่าฉัน มันก็น่าสงสารออกนะคะ"

เอาเข้าจริง หัวหน้าหลี่ก็ไม่ได้สนใจเรื่องของอี้จงไห่หรอก ตอนนี้เป้าหมายหลักของโรงงานไม่ได้เน้นไปที่การผลิตเป็นหลักแล้ว งานที่ต้องใช้ฝีมือช่างระดับแปดก็เลยมีไม่เยอะ ประโยชน์ของอี้จงไห่ในตอนนี้ ยังสู้เหออวี่จู้ที่เป็นพ่อครัวไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

ขืนไปมีเรื่องบาดหมางกับเหออวี่จู้เพื่อช่วยอี้จงไห่ มันไม่คุ้มเอาซะเลย

แต่ก็นะ ช่วงนี้ฉินหวยหรูดูมีน้ำมีนวล ยั่วยวนน่าฟัดซะขนาดนี้ จะปฏิเสธก็แอบเสียดายอยู่เหมือนกัน

"เอาเป็นว่า ถ้าหล่อนปรนนิบัติฉันให้ถึงใจล่ะก็ ฉันจะยอมให้ตาเฒ่าอี้ลงสอบเลื่อนขั้นเป็นช่างระดับสองในรอบหน้าก็แล้วกัน ถ้าแกสอบผ่าน ก็ค่อยให้แกกลับไปเป็นช่างระดับสอง"

ฉินหวยหรูรู้ดีว่าไอ้คำว่า 'ถึงใจ' ของหัวหน้าหลี่มันหมายถึงอะไร ถึงจะรู้สึกลำบากใจ แต่ก็ต้องจำยอม

"หัวหน้าหลี่คะ ขอให้ลุงใหญ่ได้กลับไปเป็นช่างระดับแปดเหมือนเดิมไม่ได้เหรอคะ"

หัวหน้าหลี่เปลี่ยนสีหน้าทันที "ฉินหวยหรู หล่อนคิดว่าตัวเองเป็นใครฮะ แค่ฉันยอมให้ตาเฒ่าอี้กลับไปเป็นช่างระดับสองก็บุญหัวแล้ว ยังจะมาหวังให้กลับไปเป็นช่างระดับแปดอีกเหรอ โทษของแกมันถูกส่งไปให้เบื้องบนรับทราบแล้ว เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้แล้วเว้ย"

ฉินหวยหรูตกใจ รีบงัดมารยาหญิงเข้าไปออดอ้อนเอาใจหัวหน้าหลี่ทันที

หัวหน้าหลี่กดหัวหล่อนลงกับเป้ากางเกง ห้านาทีผ่านไป ฉินหวยหรูถึงได้โผล่หัวขึ้นมาจากใต้โต๊ะ

หัวหน้าหลี่ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ พลางยิ้มเยาะ "ลีลาดีขึ้นนะเนี่ย พัฒนาต่อไปล่ะ"

ฉินหวยหรูหันหน้าหนี คว้าถ้วยชาของหัวหน้าหลี่มาบ้วนปาก

"หัวหน้าหลี่คะ ครอบครัวฉันกำลังลำบากแย่เลย ตอนนั้นหัวหน้าหลี่ตกลงไว้ว่า ถ้าช่วยลุงใหญ่ออกมาได้ จะแบ่งให้ฉันสองร้อยหยวนไม่ใช่เหรอคะ"

หัวหน้าหลี่ล้วงเงินสิบหยวนออกจากลิ้นชัก โยนให้ฉินหวยหรู "อ่ะ เอานี่ไป ส่วนค่าวิ่งเต้นของตาเฒ่าอี้น่ะ หล่อนไม่ได้เป็นคนเอามาให้ฉันนี่นา เงินก้อนนั้นฉันเอาไปแจกจ่ายให้คนอื่นหมดแล้ว เดี๋ยวฉันต้องไปประชุมต่อ หล่อนรีบกลับไปทำงานได้แล้ว"

ฉินหวยหรูกำเงินสิบหยวนแน่น เดินคอตกออกจากห้องทำงานหัวหน้าหลี่ พอไปถึงมุมลับตาคน หล่อนก็ปล่อยโฮออกมาทันที

หล่อนไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมหัวหน้าหลี่ถึงได้ใจจืดใจดำขนาดนี้

แต่ถ้าหัวหน้าหลี่ได้ยิน คงจะสวนกลับไปว่า 'ก็ฉันไม่ได้มีใจให้หล่อนนี่นา'

(จบบท)