บทที่ 540 - วางแผนสำหรับทะเลทรายเหมาซู่!
บทที่ 540 - วางแผนสำหรับทะเลทรายเหมาซู่!
บทที่ 540 - วางแผนสำหรับทะเลทรายเหมาซู่!
หลังจากอ่านข้อความจบ
อู๋ซวงก็เก็บโทรศัพท์มือถือ แล้วหันมาปรึกษาหารือกับหยางซือซือและมู่เสี่ยวตานต่อในส่วนที่เหลือของงานกาล่าตรุษจีน
เรื่องนักแสดงของมายากล กายกรรม และงิ้วนั้นหาได้ไม่ยากนัก
ปรมาจารย์ด้านนี้ก็มีอยู่หลายคน ถ้าตั้งใจหาดีๆ ก็ไม่มีปัญหา
ที่สำคัญคือรายการพวกนี้ไม่ต้องซ้อมอะไรมาก ส่วนใหญ่ก็ฝึกฝนมาเป็นสิบๆ ปีอยู่แล้ว ขึ้นเวทีปุ๊บก็แสดงได้เลย
เพียงชั่วโมงเดียว
รายการทั้งหมดของงานกาล่าตรุษจีนก็เป็นรูปร่างชัดเจน หยางซือซือและมู่เสี่ยวตานก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจยาวๆ ด้วยความโล่งอก
“จริงสิ ประธานมู่ โครงการอื่นๆ ของบริษัทผลิตสื่อจินเฉิงคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว? สถานีโทรทัศน์กู่หยวนจะมัวแต่ทุ่มเทให้กับงานกาล่าตรุษจีนจนละทิ้งเรตติ้งในวันปกติไม่ได้นะ”
หลังจากเก็บเอกสาร อู๋ซวงก็ถามขึ้นอีก
“ประธานอู๋ 'อพาร์ตเมนต์แห่งรัก' ถ่ายทำไปได้ถึงตอนที่ยี่สิบแล้วค่ะ! นักแสดงทั้งหมดเราใช้เด็กปีสี่จากคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยกู่หยวน! อีกสามวันหลังจากที่ 'บ้านนี้มีเด็ก' ซีซั่นแรกออกอากาศจบ ก็จะเอาเรื่องนี้มาฉายต่อได้เลยค่ะ!
ส่วนซีรีส์เรื่องอื่นๆ ก็กำลังเร่งถ่ายทำอยู่เช่นกัน 'ทหารกล้าท้าประจัญบาน' กับ 'ข้าคือหน่วยรบพิเศษ' สองเรื่องนี้ที่เป็นแนวทหารก็ได้รับการสนับสนุนจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้องอย่างเต็มที่เลยค่ะ
ส่วน 'ราชวงศ์คังซี' กับ 'มหาบุรุษพลิกแผ่นดิน' สองเรื่องนี้ก็เปิดกล้องแล้วเหมือนกันค่ะ”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ มู่เสี่ยวตานก็รีบตอบทันที
ถึงแม้ว่าตอนนี้เธอจะย้ายมาเป็นรองผู้อำนวยการสถานีโทรทัศน์กู่หยวนอย่างเป็นทางการแล้ว แต่เรื่องของบริษัทผลิตสื่อจินเฉิงเธอก็ยังเป็นคนดูแลอยู่
ด้วยเหตุนี้เอง
ในสายตาของคนในตระกูลมู่ มู่เสี่ยวตานจึงค่อยๆ เติบโตขึ้นเป็นบุคคลที่มีความสามารถเหนือกว่าพี่ชายของเธอไปแล้ว
เมื่อก่อนคนในตระกูลหลายคนยังกล้ามาตำหนิเธอสองสามคำ แต่ตอนนี้พอเจอหน้ากันก็ต้องเรียก 'เสี่ยวตาน' อย่างสนิทสนม
“ดี! แล้วรายการวาไรตี้ล่ะ?”
อู๋ซวงพยักหน้า
ละครพวกนี้ที่เขาเลือกมาล้วนเป็นผลงานระดับตำนานทั้งนั้น ต่อให้เอามาฉายซ้ำอีกหลายๆ รอบก็ไม่มีปัญหา
“รายการวาไรตี้ 'วิ่งทะลวงโลก' กับ 'บททดสอบขีดจำกัด' ก็กำหนดวันเปิดกล้องกับนักแสดงเรียบร้อยแล้วค่ะ”
“โอเค!”
“อ้อ เรื่อง 'คนขุดสุสาน ภาค ค้นหามังกร' ช่วงนี้หาเวลาฉายได้เลยนะคะ ไม่ต้องรอให้ถึงตรุษจีน! ส่วนช่วงตรุษจีนเราจะใช้ 'ภาคหนานหยางกุยซวี' เข้าฉายแทนค่ะ นอกจากนี้รอให้สำนักงานใหญ่ของบริษัทผลิตสื่อจินเฉิงย้ายมาที่กู่หยวนทั้งหมดแล้ว เราค่อยสร้างภาพยนตร์แนวอื่นๆ เพิ่มเติมค่ะ”
“เข้าใจแล้วค่ะ ประธานอู๋”
หลังจากที่จัดการเรื่องต่างๆ เสร็จสรรพ หยางซือซือและมู่เสี่ยวตานก็ขอตัวลากลับไปจากลานหมายเลขหนึ่ง
...
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็ถึงเวลาหนึ่งทุ่ม ท้องฟ้าเริ่มมืดมิด
อู๋ซวงเดินไปที่ลานจอดรถส่วนตัวเพียงลำพัง ตอนนี้มีรถบ้านทะเบียนต่างจังหวัดคันหนึ่งจอดอยู่ที่นั่น
เมื่อเห็นอู๋ซวงปรากฏตัว
ประตูรถบ้านก็เปิดออกทันที ชายวัยกลางคนในชุดสูทสองคนก้าวลงมาจากรถ
คนหนึ่งเป็นชาวประเทศเซี่ย อีกคนเป็นชาวต่างชาติ
“สวัสดีครับ ประธานอู๋!”
ทั้งสองรีบก้าวเข้ามาจับมือกับอู๋ซวง
“เก๋อผิง? ฟ่านเอิน?”
อู๋ซวงถามขึ้น
“ใช่ครับ ประธานอู๋!”
“ไปคุยกันที่ลานหมายเลขหนึ่งเถอะ”
อู๋ซวงพยักหน้า
สองคนนี้คือบุคลากรที่บริษัทการลงทุนเซี่ยงเหวินส่งมาเพื่อรับช่วงต่อการบริหารต้งอิน ข้อมูลโดยละเอียดของทั้งคู่ เฉียวซานได้รายงานให้อู๋ซวงทราบล่วงหน้าแล้ว แม้กระทั่งเรื่องนิสัยใจคอก็มีระบุไว้
แน่นอนว่าความสามารถของพวกเขาก็ไม่ธรรมดา ล้วนเรียนจบปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยชั้นนำในต่างประเทศ เป็นคนที่บริษัทการลงทุนเซี่ยงเหวินดึงตัวมาจากบริษัทจัดหางานในประเทศเอ็ม
“เชิญครับ ประธานอู๋!”
ทั้งสองคนไม่กล้าทำตัวโอหังต่อหน้าอู๋ซวงเลยแม้แต่น้อย
ในฐานะที่เป็นพนักงานของบริษัทการลงทุนเซี่ยงเหวิน พวกเขาย่อมรู้ดีว่าชายหนุ่มตรงหน้าคือผู้กุมอำนาจที่แท้จริง
หลังจากเดินมาได้ประมาณยี่สิบนาที
พวกเขาก็มาถึงห้องหนังสือ ทั้งสามคนนั่งลงและชงชาเตรียมไว้เรียบร้อย
“เตรียมเรื่องการเข้าเทคโอเวอร์เรียบร้อยหรือยัง?”
อู๋ซวงจิบชาไปอึกหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ประธานอู๋ เรื่องเอกสารต่างๆ ที่ประเทศเอ็มจัดการเรียบร้อยหมดแล้วครับ พรุ่งนี้เช้าทนายความและทีมตรวจสอบของเราจะเข้าไปที่ต้งอินก่อนเพื่อจัดการเรื่องส่งมอบงาน พอตกบ่ายพวกเราก็จะเข้าไปควบคุมกิจการของต้งอินอย่างเต็มรูปแบบครับ”
เมื่อถูกถาม เก๋อผิงก็รีบตอบ
“ดี แล้วต้องใช้เวลากี่วันถึงจะรับช่วงต่อทรัพย์สินทั้งหมดของต้งอินได้เสร็จสมบูรณ์?”
อู๋ซวงใช้ความคิด
“ประเมินคร่าวๆ น่าจะประมาณครึ่งเดือนครับ เท่าที่ทราบมา ต้งอินมีความร่วมมือกับต่างประเทศอยู่ไม่น้อย ซึ่งต้องรีบจัดการเปลี่ยนแปลงข้อมูลให้เร็วที่สุดครับ”
“ครึ่งเดือนเหรอ? ก็ได้! แต่พรุ่งนี้หลังจากที่เข้าไปจัดการแล้ว สิ่งแรกที่ต้องทำคือรีบเปลี่ยนกรรมสิทธิ์ถือครองที่ดินหนึ่งร้อยปีในทะเลทรายเหมาซู่มาเป็นของเราก่อนเลย”
ความจริงแล้ว ทรัพย์สินหลักของต้งอินในตอนนี้ก็คือแอปพลิเคชันวิดีโอสั้น แต่องค์ซวงกลับให้ความสำคัญกับที่ดินผืนนั้นในทะเลทรายเหมาซู่มากกว่า
ทะเลทรายเหมาซู่อยู่ห่างจากทะเลทรายเถิงหลี่เพียงไม่กี่ร้อยลี้ หากบริหารจัดการทั้งสองแห่งให้ดีได้
ในอนาคตการเชื่อมทะเลทรายทั้งสองแห่งเข้าด้วยกันก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
“ประธานอู๋วางใจได้เลยครับ ทรัพย์สินหลักพวกนี้เราจะรีบโอนกรรมสิทธิ์ให้เสร็จเป็นอันดับแรกแน่นอนครับ แต่ตอนนี้มีปัญหาอยู่สองสามข้อที่ต้องขอให้คุณช่วยตัดสินใจครับ”
ฟ่านเอินที่อยู่ข้างๆ พูดเสริมขึ้นมา
“คุณหมายถึงจางหย่งของต้งอินใช่ไหม?”
อู๋ซวงลูบคาง
“ใช่ครับ ประธานอู๋ จางหย่งบริหารต้งอินมานาน น่าจะมีลูกน้องที่จงรักภักดีกับเขาอยู่ไม่น้อย ถ้าเราปลดเขาออกทันที อาจจะทำให้เกิดปัญหาที่ไม่จำเป็นตามมาได้ครับ”
ฟ่านเอินบอกเล่าความกังวลของเขา
“ไม่ต้องรีบ! ต้มกบในน้ำอุ่นไปก่อน ให้เขาได้ลิ้มรสความหอมหวานบ้าง แล้วค่อยๆ ทยอยเปลี่ยนคนออก! ตอนนี้ยอดผู้ใช้งานที่แอคทีฟรายวันของต้งอินก็ยังถือว่าดีอยู่ ถ้าจะกวาดล้างทีเดียวหมดก็น่าเสียดายไปหน่อย อีกอย่าง ตอนนี้เรายังสามารถใช้ประโยชน์จากเขาให้ทำอะไรบางอย่างได้ รอพ้นช่วงปีใหม่ไปแล้วค่อยให้เขาเก็บข้าวของออกไป ก่อนหน้านั้นพวกคุณก็คอยตักเตือนเขาสักหน่อยก็พอ!”
สีหน้าของอู๋ซวงเย็นชาลง
จางหย่งเป็นคนเจ้าเล่ห์ จะบีบคั้นมากไปก็ไม่ได้
บางครั้งถ้าบีบมากไปก็อาจจะส่งผลเสียได้
“รับทราบครับ ประธานอู๋! แล้วเรื่องดาราสิบสองคนที่กำลังรับคำท้าในทะเลใต้ คุณคิดว่าจะเอายังไงดีครับ? เราจะสานต่อสัญญาระหว่างต้งอินกับพวกเขาไหมครับ?”
หลังจากคุยเรื่องจางหย่งจบ เก๋อผิงก็ถามขึ้นอีก
“พวกเขาเหรอ? พอไปถึงแล้วก็ลองไปคุยกับพวกเขาดู บอกให้ชัดเจนเลยว่าจางหย่งพ้นสภาพไปแล้ว! ถ้าพวกเขาไม่ยอมร่วมมือกับเรา ก็ยึดเกาะคืนตามสัญญาเลย! เราจะบริหารจัดการเอง”
อู๋ซวงเสนอความคิดเห็นของเขา
ถ้าดาราพวกนี้เข้าใจสถานการณ์แล้วยอมรับคำท้าต่อไป ทางเขาก็ไม่มีปัญหา แต่ถ้าพวกเขายังดื้อด้านคิดจะต่อต้านเจ้านายใหม่ งั้นก็ขอโทษด้วย... เก็บข้าวของออกไปพร้อมกับจางหย่งซะเถอะ
เมื่อตกลงเรื่องนี้ได้แล้ว เก๋อผิงก็ถามขึ้นอีกว่า
“ประธานอู๋ สุดท้ายก็คือเรื่องโรงเรียนมัธยมของต้งอิน เราจะจัดการยังไงดีครับ? โรงเรียนนี้เปิดรับนักเรียนไปหลายคนแล้ว...”
“โรงเรียนมัธยมของต้งอินเหรอ? สัญญาที่โรงเรียนนี้ทำกับมหาวิทยาลัยในกลุ่มไอวี่ลีกของต่างประเทศยังมีผลอยู่ไหม?”
อู๋ซวงเปลี่ยนสีหน้า
“ประธานอู๋ เท่าที่ทราบมาคือต้งอินใช้ชื่อกลุ่มบริษัทกู่ซวิ่นไปเซ็นสัญญาส่งนักเรียนโควตากับมหาวิทยาลัยในกลุ่มไอวี่ลีกเป็นเวลาห้าปีครับ ตอนที่เรามาที่นี่ ทางกลุ่มบริษัทกู่ซวิ่นก็ส่งหนังสือยืนยันมาให้ว่าสัญญานี้ยังมีผลบังคับใช้อยู่ และพวกเขาจะไม่เข้ามาแทรกแซงแน่นอนครับ”
ฟ่านเอินพยักหน้า
ตอนที่บริษัทการลงทุนเซี่ยงเหวินไปส่งมอบงานกับกลุ่มบริษัทกู่ซวิ่น ทางนั้นก็ได้เน้นย้ำเรื่องนี้เป็นพิเศษ
แถมยังแสดงท่าทีที่เป็นมิตรมากๆ ด้วย
ไม่มีทางเลือกอื่น ในเมื่อยกต้งอินให้เซี่ยงเหวินไปแล้ว ถ้ายังจะมาเรื่องมากกับโควตาส่งนักเรียนแค่ปีละไม่กี่สิบคนมันก็น่าเกลียดเกินไป
ในทางกลับกัน
ถ้ามาวุ่นวายเรื่องนี้อาจจะทำให้บริษัทการลงทุนเซี่ยงเหวินไม่พอใจเอาได้