บทที่ 3 ฟางเสวี่ยอี

บทที่ 3 ฟางเสวี่ยอี

ไม่นานนัก นักสู้จำนวนมากก็พากันหลั่งไหลออกมาจากสถานี

ส่วนใหญ่สวมชุดต่อสู้

แม้ว่าพวกเขาจะชำระล้างร่างกายที่ฐานส่งกำลังบำรุงมาแล้วก็ตาม

แต่ทันทีที่ก้าวออกมา กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งก็ยังคงโชยมาเตะจมูก

สมาชิกครอบครัวของนักสู้บางคนที่มารออยู่ตรงทางออกต่างแสดงสีหน้าตื่นเต้นดีใจเมื่อเห็นคนที่รักกลับมา

ทว่าบางคนกลับยกมือปิดปากร้องไห้โฮ เพราะนักสู้บางคนสูญเสียแขนขา หรือถึงขั้นถูกหามกลับมา

ขณะที่อีกหลายคนกำลังชะเง้อมองหาญาติของตนอย่างร้อนรน ความกังวลค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัว

เพราะพวกเขารู้ดีว่าหากหาคนในครอบครัวไม่พบ นั่นอาจหมายความว่าคนเหล่านั้นจะไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว

หลัวฝานมองเห็นหญิงสาวผมหางม้าในชุดต่อสู้สีขาว

ด้านหลังของเธอสะพายกระเป๋าใบใหญ่ ส่วนในมือถือหอกยาว

ร่างกายของเธอยังคงหลงเหลือกลิ่นอายคาวเลือดและจิตสังหารจางๆ

รอบตัวเธอมีหญิงสาวอีกหลายคนซึ่งเป็นเพื่อนร่วมทีมของฟางเสวี่ยอี

ทว่าเห็นได้ชัดเลยว่าหญิงสาวผมหางม้าในชุดต่อสู้สีขาวคนนี้อายุน้อยที่สุดในกลุ่ม

"ภรรยาจ๋า!"

หลัวฝานโบกมือให้หญิงสาวในชุดต่อสู้สีขาว

ทันทีที่ฟางเสวี่ยอีเห็นหลัวฝาน ดวงตาของเธอก็เป็นประกายสว่างวาบ

จิตสังหารที่เบาบางอยู่แล้วพลันมลายหายไปจนแทบสัมผัสไม่ได้

หลังจากเอ่ยลาเพื่อนร่วมทีม ฟางเสวี่ยอีก็เดินตรงเข้ามาหาหลัวฝาน

"สามี ฉันบอกแล้วไงคะว่าไม่ต้องมารับ?"

หลัวฝานพยักหน้าทักทายเพื่อนร่วมทีมคนอื่นๆ ของฟางเสวี่ยอีก่อน

จากนั้นเขาก็ดึงตัวเธอเข้ามากอดแล้วเอ่ยว่า

"พี่รออยู่ที่บ้านไม่ไหวนี่นา ก็เลยมารับ"

"ไปกันเถอะ กลับบ้านเราก่อนดีกว่า"

ฟางเสวี่ยอีพยักหน้ารับและเดินเคียงคู่ไปกับหลัวฝานมุ่งหน้าสู่ลานจอดรถ

มือข้างหนึ่งของเธอถือหอกยาว ส่วนอีกข้างจับมือหลัวฝานไว้แน่น พลางเล่าถึงผลพลอยได้จากการเดินทางไปยังพื้นที่รกร้างในครั้งนี้ให้เขาฟัง

ฟางเสวี่ยอีและหลัวฝานรู้จักกันมาตั้งแต่สมัยมัธยมต้น

เนื่องจากอพาร์ตเมนต์ของทั้งคู่อยู่ติดกัน

ดังนั้นหลังจากเจอกันในโรงเรียนมัธยมต้น ทั้งสองก็สนิทสนมกันอย่างรวดเร็ว

ต่อมาพวกเขาก็ถึงขั้นไปกลับโรงเรียนด้วยกัน

เมื่อขึ้นมัธยมปลาย ทั้งสองก็ตกลงคบหากันเป็นแฟนและจับมือกันไปฝึกฝนที่สำนักนักสู้สุดขั้วจนได้เป็นนักเรียนของที่นั่น

พ่อของฟางเสวี่ยอีเสียชีวิตลงตอนที่เธออยู่มัธยมปลายปีสองเนื่องจากการตรากตรำทำงานหนักมาอย่างยาวนาน

และนั่นก็ทำให้แม่ของเธอถึงกับล้มพับด้วยความเหนื่อยล้า

สุดท้ายหลัวฝานจึงเป็นคนออกค่ารักษาพยาบาลให้แม่ของฟางเสวี่ยอี

แม้จะจ่ายค่ารักษาพยาบาลไปมหาศาล แต่เนื่องจากแม่ของเธอก็ทำงานหนักมาโดยตลอด ประกอบกับการสูญเสียสามีและความโศกเศร้าอย่างแสนสาหัส

ในท้ายที่สุดแม่ของฟางเสวี่ยอีก็จากไป

หลังจากนั้น ฟางเสวี่ยอีก็กลายเป็นเด็กกำพร้า

หากไม่ได้หลัวฝานคอยช่วยเหลือ เธออาจต้องลาออกจากโรงเรียนเพื่อไปหางานทำแล้ว

ในช่วงเทอมสองของชั้นมัธยมปลายปีสอง หลัวฝานเก็บเงินได้มากพอที่จะซื้อบ้านในหมู่บ้านวิลล่าที่ครอบครัวของหลัวหงกั๋วอาศัยอยู่ในปัจจุบัน

เขาจึงพาฟางเสวี่ยอีมาอยู่ด้วยกัน

ทั้งคู่ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันโดยวางแผนว่าจะแต่งงานกันหลังเรียนจบมัธยมปลาย

ต่อมา ในช่วงมัธยมปลายปีสาม หลัวฝานยังคงเป็นเพียงนักเรียนระดับต้น ในขณะที่ฟางเสวี่ยอีเลื่อนขั้นเป็นนักเรียนระดับสูง

และในที่สุด ครึ่งปีหลังจากเรียนจบมัธยมปลาย ฟางเสวี่ยอีก็ได้กลายเป็นนักสู้เต็มตัว

ทั้งสองจึงย้ายเข้าไปอยู่ในเขตชุมชนหมิงเยว่

เดิมทีฟางเสวี่ยอีเคยเสนอให้หลัวหงกั๋ว กงซินหลาน หลัวเฟิง และหลัวฮว๋าย้ายเข้ามาอยู่ในชุมชนนักสู้ด้วยกัน

เพราะยังไงที่นั่นก็ปลอดภัยกว่า

ทว่าสมาชิกครอบครัวตระกูลหลัวทั้งสี่คนไม่อยากรบกวนเวลาส่วนตัวของหลัวฝานและฟางเสวี่ยอี พวกเขาจึงปฏิเสธไป

ตอนนี้ ฟางเสวี่ยอีที่เป็นนักสู้มาได้กว่าสองปีแล้ว เกือบจะก้าวเข้าสู่ระดับขุนพลระดับต้น ซึ่งถือว่าเธอมีศักยภาพที่ยอดเยี่ยมมาก

เพื่อนร่วมทีมคนอื่นๆ ในทีมกุหลาบของเธอล้วนมีระดับนักรบระดับสูงขึ้นไปทั้งสิ้น

ส่วนหัวหน้าและรองหัวหน้าทีมกุหลาบก็เข้าใกล้ระดับขุนพลระดับกลางแล้ว

บริษัทปัจจุบันของหลัวฝานดำเนินธุรกิจเกี่ยวกับลิขสิทธิ์นิยายของเขาเป็นหลัก

เนื่องจากเขาระบุชื่อฟางเสวี่ยอีให้เป็นเจ้าของร่วมแต่เพียงในนาม บริษัทจึงทำเงินได้มหาศาล

อันที่จริงความมั่งคั่งของหลัวฝานนั้นมีมากกว่าฟางเสวี่ยอีเสียอีก

อย่างไรก็ตาม เขารู้ดีถึงความสำคัญของความแข็งแกร่ง และเงินที่เก็บซุกซ่อนไว้ก็ไร้ประโยชน์

เขาจึงใช้เงินก้อนโตซื้ออุปกรณ์ระดับสูงให้ฟางเสวี่ยอีหนึ่งชุด

นอกจากนั้น เขายังจ้างคนมาเป็นคู่ซ้อมให้กับหลัวเฟิง

บางครั้งเขาก็ยอมทุ่มเงินเชิญยอดฝีมือมาคอยชี้แนะเคล็ดวิชาดาบและทักษะการเคลื่อนไหวให้หลัวเฟิง

นี่จึงเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมหลัวเฟิงในตอนนี้ถึงแข็งแกร่งกว่าในช่วงเวลาเดียวกันของต้นฉบับมากนัก

ไม่นานนัก ทั้งสองก็ขับรถกลับถึงบ้าน

ตอนเที่ยง พวกเขาไปทานอาหารที่วิลล่ากรีนซิตี้

เนื่องจากฟางเสวี่ยอีอาศัยอยู่กับหลัวฝานมาตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย

ครอบครัวตระกูลหลัวจึงคุ้นเคยกับฟางเสวี่ยอีเป็นอย่างดี

หลังจากทานอาหารเสร็จ ฟางเสวี่ยอีก็เริ่มชี้แนะหลัวเฟิง

ในเมื่อหลัวเฟิงมีความสามารถพอที่จะผ่านการประเมินนักสู้ฝึกหัดแล้ว เขาจึงแทบจะเลิกไปโรงเรียนเลย

ส่วนหลัวฝานก็ลงมือทำภารกิจเมื่อคืนต่อ ภายใต้สายตาอันประหลาดใจของหลัวเฟิง

"พี่ใหญ่ พี่ไม่มีพรสวรรค์ด้านการเป็นนักสู้ไม่ใช่เหรอครับ?"

"สามี วันนี้ไม่ต้องปั่นต้นฉบับเหรอคะ?"

หลัวฝานตอบขณะวิ่ง

"ช่วงนี้พี่เอาแต่นั่งเขียนนิยาย ไม่ค่อยได้ออกกำลังกายเลย"

"วันนี้ขอออกกำลังกายสักหน่อยเถอะ"

"ส่วนเรื่องเขียนนิยายน่ะเหรอ? หึ! ขออู้งานสักวันก็แล้วกัน!"

ไม่นานนัก ฟางเสวี่ยอีและหลัวเฟิงก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าหลัวฝานฝึกซ้อมมาสองชั่วโมงแล้วยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด!

เนื่องจากสมรรถภาพร่างกายของเขาดีขึ้นอย่างมาก ความเร็วของหลัวฝานจึงเพิ่มขึ้นตามไปด้วย

เขาทำภารกิจสำเร็จไปสามอย่างภายในสองชั่วโมง

ตอนนี้ค่าสมรรถภาพร่างกายของเขาพุ่งไปถึง 40 แล้ว!

พลังหมัดของเขาก็แตะระดับ 404!

แน่นอนว่านี่คือตัวเลขตามแผงหน้าต่างระบบ

ในการทดสอบจริง พลังหมัดของเขาอาจจะอยู่ระหว่าง 390 ถึง 404

หลังจากทำภารกิจที่สามเสร็จสิ้น หลัวฝานก็ตั้งใจจะพักผ่อน

ทว่าพอเห็นหลัวเฟิงถือดาบประลองฝีมือกับฟางเสวี่ยอี หลัวฝานก็เกิดอาการคันไม้คันมืออยากลองบ้าง

เขาจึงคิดในใจอย่างเงียบๆ

"ฝึกเพลงดาบพื้นฐาน 10 ครั้ง!"

"ระดับภารกิจไม่เพียงพอ โปรดกำหนดภารกิจใหม่อีกครั้ง"

"ฝึกเพลงดาบพื้นฐาน 100 ครั้ง!"

"กำหนดภารกิจสำเร็จ!"

วินาทีต่อมา ภารกิจใหม่ก็ปรากฏขึ้นบนแผงหน้าต่างระบบตรงหน้าหลัวฝาน

【ภารกิจ: ฝึกเพลงดาบพื้นฐาน 100 ครั้ง, รางวัล: ความเชี่ยวชาญเพลงดาบพื้นฐาน + 1】

ใบหน้าของหลัวฝานเปี่ยมไปด้วยความดีใจ

เป็นไปตามคาด เขาสามารถกำหนดภารกิจอื่นๆ ได้เช่นกัน อย่างเช่นเพลงดาบ

บางทีในอนาคตอาจจะใช้เพื่อทำความเข้าใจกฎเกณฑ์ต่างๆ ได้ด้วยซ้ำ

วันนี้ตอนเดินทางกลับเขาก็ลองทดสอบดูแล้ว

แผงหน้าต่างระบบนี้คนอื่นไม่สามารถมองเห็นได้ รวมถึงฟางเสวี่ยอีด้วย

หลังจากตั้งค่าภารกิจสำเร็จ หลัวฝานก็เริ่มฝึกเพลงดาบพื้นฐาน

อันที่จริง เพลงดาบพื้นฐานนั้นเน้นไปที่การฝึกกระบวนท่าดาบขั้นพื้นฐานเป็นหลัก

ฟันขวาง สับลง แทง กวาด...

ทั้งหมดสิบกระบวนท่า

และเพลงดาบพื้นฐานเองก็มีทั้งหมดสิบรูปแบบ

ระบบจะแจ้งเตือนทุกครั้งที่ฝึกเสร็จสิ้นหนึ่งรอบ

ตัวอย่างเช่น การวิดพื้น จะต้องทำท่าทางให้ถูกต้องตามมาตรฐานเท่านั้นถึงจะนับ

การฝึกอย่างอื่นก็ใช้เกณฑ์เดียวกัน

และสำหรับวิชาดาบ หลัวฝานจำเป็นต้องร่ายรำแต่ละกระบวนท่าให้ได้มาตรฐานถึงจะนับว่าสำเร็จหนึ่งครั้ง

ดังนั้นการฝึกวิชาดาบ 100 ครั้งย่อมต้องใช้เวลามากกว่าหนึ่งชั่วโมง

ไม่นานนัก หลัวฝานก็ฝึกเพลงดาบพื้นฐานครบ 100 ครั้ง

"ภารกิจเสร็จสิ้น รางวัล: ความเชี่ยวชาญเพลงดาบ + 1 คุณต้องการรับหรือไม่?"

หลัวฝานลอบมองหลัวเฟิงและฟางเสวี่ยอีที่อยู่ข้างๆ และเมื่อพบว่าพวกเขาไม่ได้สนใจตน เขาจึงคิดในใจอย่างเงียบๆ

"รับรางวัล!"