บทที่ 555 - คุณย่าบอกว่า แสร้งปล่อยเพื่อจับ ชายผู้หิวโหย!

บทที่ 555 - คุณย่าบอกว่า แสร้งปล่อยเพื่อจับ ชายผู้หิวโหย!

"รออย่างสบายใจงั้นเหรอ"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เฉินเฉวียนสือก็ขมวดคิ้ว

ต่อให้เขาจะเจอเรื่องแบบนี้ แต่รายการก็ไม่มีทางหยุดพักหรอก ต้องดำเนินต่อไป

นั่นหมายความว่า ตอนนี้เขายังอยู่ในรายการ

"จะให้รอได้ไงล่ะ ในพื้นที่แคบๆ แบบนี้ ถ้าถูกเจอก็เท่ากับตายน่ะสิ"

เฉินเฉวียนสือพึมพำเบาๆ แน่นอนว่าเหตุผลหลักก็คือ พวกนั้นเป็นแค่กลุ่มผู้หญิง นอกจากทักษะการวางยาและใช้ความสวยแล้ว ก็ไม่มีทักษะการต่อสู้อะไรเลย

เขาเลยกะว่าจะไม่สนใจผู้หญิงพวกนั้น ยังไงผู้สืบสวนก็กำลังมาแล้ว

"ก็จริงนะ สถานการณ์แบบนี้ ถ้าเป็นในชีวิตจริงก็เกิดขึ้นได้ และในชีวิตจริงก็คงหยุดไม่ได้ด้วย"

"เฮ้อ น่าสงสารเฉินเฉวียนสือ ซวยจริงๆ"

ผู้ชมก็ขำไม่ออกเหมือนกัน เมื่ออาชญากรตัวปลอมต้องมาปะทะกับแก๊งอาชญากรตัวจริง เรื่องราวจะเป็นยังไงต่อไปนะ

ข้อเท็จจริงพิสูจน์แล้วว่า อาชญากรตัวปลอมมีความเป็นมืออาชีพมากกว่า

แกร๊ก

เขาผลักประตูห้องน้ำออกมา

"คุณออกมาแล้วเหรอ ไปเถอะ ไปดื่มกันต่อ พวกเพื่อนๆ ของฉันชอบคุณมากเลยนะ"

ผู้หญิงคนนั้นดูยั่วยวน น้ำเสียงไพเราะน่าฟัง

แต่เสียงที่ไพเราะราวกับจะทำให้ผู้ชายเคลิบเคลิ้มได้นั้น สำหรับผู้ชมแล้ว มันคือการทรมานชัดๆ

ราวกับเสียงเรียกจากขุมนรก

น่ากลัวจริงๆ

"ไม่ล่ะ ผมจะกลับบ้านแล้ว"

เฉินเฉวียนสือส่ายหน้าแล้วทำท่าจะเดินหนี

"เอ๊ะ สุดหล่อ เที่ยวกับพวกฉันไม่สนุกเหรอ หรือว่าคุณไม่ชอบผู้หญิง"

ผู้หญิงคนนั้นทำหน้าแปลกๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเจอผู้ชายที่ต้านทานเสน่ห์ของพวกเธอได้

"อืม คุณย่าเคยบอกว่า เกิดเป็นผู้ชาย ออกนอกบ้านต้องรู้จักป้องกันตัวเอง"

เฉินเฉวียนสือนึกถึงมุกตลกในเน็ตขึ้นมาได้ จึงค่อยๆ พูดออกไป

พูดจบ เขาก็ก้าวฉับๆ ออกไปทันที

ผู้หญิงคนนั้นนิ่งอึ้ง

เธอยืนนิ่งอยู่กับที่ เบิกตากว้าง มองตามหลังเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

รู้สึกเหมือนมีเสียงวิ้งๆ ดังอยู่ในหู

เอาจริงๆ เธอก็เคยได้ยินประโยคนี้มาบ้าง แต่นี่มันแค่มุกตลกในเน็ตไม่ใช่เหรอ คุณเอาจริงดิ

หมาป่าเห็นเนื้อแกะแล้วยังมีที่ไม่กินอีกเหรอเนี่ย

แต่พอมองดูท่าทางที่เด็ดเดี่ยวไม่หันกลับมามองของเฉินเฉวียนสือ เธอก็เชื่อสนิทใจ

"นี่มัน..."

สีหน้าของหญิงสาวเปลี่ยนไปมา แต่เธอวางยาไปแล้ว แถมยังเห็นกับตาว่าเขาดื่มมันลงไป

ยานั่นน่ะไม่แพงหรอก ที่แพงน่ะคือช่องทางการหาซื้อต่างหาก

จะให้เธอยอมแพ้แบบนี้ เธอไม่ยอมหรอก

"ช่างเถอะ ตามไปดูหน่อยแล้วกัน"

เธอรีบเรียกเพื่อนๆ ให้รีบตามออกไป

แต่ยังไม่ทันได้วิ่งตามออกไป เธอก็เห็นเฉินเฉวียนสือยืนขมวดคิ้วมองไปไกลๆ อยู่ตรงทางออก

"หึ เล่นตัวงั้นสิ"

เมื่อเห็นภาพนี้ หญิงสาวก็หัวเราะเยาะในใจ ตอนแรกเธอนึกว่าเขาจะกลับจริงๆ ที่แท้ก็มารออยู่ตรงนี้เอง

มุกเล่นตัวน่ะเธอเจอมาเยอะ แต่หมอนี่เล่นเนียนที่สุดเลยล่ะ

บอกตามตรงนะ ผู้ชายที่เธอเคยรับมือมา ต่อให้ไม่ถึงร้อยก็ต้องมีสักแปดสิบคน เล่ห์เหลี่ยม มุกต่างๆ เธอผ่านมาหมดแล้ว

ดังนั้น เธอจึงมั่นใจในเสี้ยววินาทีนั้นเลยว่า หมอนี่กำลังเล่นตัว

หลายคนอาจจะสงสัย อ้าว แล้วทำไมล่ะ ในเมื่อเห็นๆ กันอยู่ว่ากำลังจะตกเป็นของพวกเธออยู่แล้ว แถมพวกเธอก็ดูจะใจร้อนด้วยซ้ำ

การเล่นตัวมันจะทำให้เสียเรื่องได้ง่ายๆ ไม่ใช่หรือไง

ผิด

ผิดถนัด

แววตาของหญิงสาวมีประกายความฉลาดวูบผ่าน

ในสถานบันเทิงแห่งนี้ คุณสามารถหาผู้ชายหรือผู้หญิงใจง่ายได้ทั่วไป แค่คุยกันถูกคอก็น่าจะไปต่อกันได้แล้ว

(ส่วนใหญ่นะ)

แต่ถ้าคุณอยากจะหาคนที่ยึดมั่นในหลักการ ไม่ยอมแปดเปื้อน มันก็ค่อนข้างยาก

ในสถานที่มั่วสุมแบบนี้ คนที่รักษาความบริสุทธิ์ผุดผ่องไว้ได้นั้นถือเป็นของแรร์ระดับแพนด้ายักษ์เลยทีเดียว แน่นอนว่าจะต้องเป็นที่ต้องการอย่างมาก

แน่นอนว่า ข้อแม้คือคุณต้องหน้าตาดีด้วย

ถ้าหน้าตาขี้เหร่สุดๆ แล้วมาเล่นมุกนี้ เขาไม่เรียกว่ารักษาความบริสุทธิ์หรอก เรียกว่าหน้าปลวกจนไม่มีใครเอามากกว่า

การที่พวกเธอเดินมาเป็นกลุ่มก็ดึงดูดสายตาผู้ชายหลายคนอยู่แล้ว

แต่พวกเธอก็ไม่สนใจ หญิงสาวยิ้มหวาน ย่องเข้าไปข้างหลังเฉินเฉวียนสือ แล้วพ่นลมหายใจอุ่นๆ รดต้นคอ

"สุดหล่อ ฉันรู้นะว่าคุณตัดใจทิ้งพวกเราไม่ลง เอาอย่างนี้ไหม เราออกไปข้างนอกด้วยกันเถอะ พวกฉันก็ไม่ค่อยชอบที่แบบนี้เหมือนกัน"

เธอคำนวณเวลาในใจ ตอนนี้ยาน่าจะออกฤทธิ์แล้ว

ถ้าอยู่ในห้องก็คงอ้างได้ว่าเพื่อนเมา แต่ถ้ามาเป็นลมตรงนี้คงอธิบายยากหน่อย

เธอเลยกะจะพาออกไปจัดการข้างนอก

แต่เฉินเฉวียนสือไม่ได้สนใจเธอเลย สายตาเขาจับจ้องไปที่ทางเข้าตลอดเวลา

เขาเห็นกลุ่มผู้ชายเดินเข้ามาเป็นกลุ่ม

แต่ละคนสีหน้าเคร่งเครียด สายตากวาดมองไปทั่ว ราวกับกำลังตามหาอะไรบางอย่าง

"ผู้สืบสวนตามมาถึงนี่เลยเหรอ เงียบไปตั้งสองวัน จู่ๆ ก็โผล่มาตอนกลางคืน กะจะเล่นงานให้ตั้งตัวไม่ติดเลยสิ"

เฉินเฉวียนสือคิดไปไกล และในไม่ช้าเขาก็เข้าใจสถานการณ์

"แต่น่าเสียดายนะ พวกนายมีแผนบุก ฉันก็มีแผนหนี"

แม้จะมั่นใจแต่เขาก็ไม่ใช่คนโง่ นี่คือเหตุผลหลักที่เขาเลือกมาค้างคืนในที่อโคจรแบบนี้

สำหรับคนอื่น ที่มั่วสุมคือที่อันตราย

แต่สำหรับเขา ที่มั่วสุมคือสวรรค์ต่างหาก

วินาทีต่อมา เขาก็เห็นผู้สืบสวนหลายคนเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขา

เห็นได้ชัดว่าผู้สืบสวนพวกนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสร้งเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

"สุดหล่อ..."

เฉินเฉวียนสือรำคาญเสียงผู้หญิงที่เอาแต่เจื้อยแจ้วอยู่ข้างหู

"หุบปาก"

"พี่ชาย ทำแบบนี้ไม่เกินไปหน่อยเหรอ"

ทันใดนั้น ผู้ชายคนหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลก็เดินเข้ามาด้วยท่าทางไม่พอใจ

เขาจ้องมองผู้หญิงกลุ่มนี้มาพักใหญ่แล้ว รู้สึกคันไม้คันมืออยากจะเข้าไปทำความรู้จัก

ต้องยอมรับเลยว่า ผู้หญิงกลุ่มนี้สวยจริงๆ อย่างน้อยก็จัดว่าเด็ดสุดในผับนี้แล้ว

แต่ไอ้หมอนี่กลับควบทีเดียวหลายคน

ที่สำคัญคือ มันยังทำท่าไม่แยแสอีกต่างหาก

นี่แหละที่เขาเรียกว่า คนอิ่มไม่รู้ใจคนหิว คนหิวไม่รู้ว่าคนอิ่มมันจุกแค่ไหน

เฉินเฉวียนสือปรายตามองผู้ชายคนนั้นด้วยสายตาแปลกๆ รู้สึกพูดไม่ออกเลยทีเดียว

แต่เขาก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง

ผู้สืบสวนพวกนั้นเห็นเขาชัดๆ แต่กลับไม่ยอมเข้ามาจับ ได้แต่เดินวนเวียนอยู่รอบๆ ไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรกันอยู่

"กลัวคนแตกตื่นงั้นเหรอ"

เฉินเฉวียนสือคิดในใจก่อนจะยิ้มออกมา

"ยิ่งพวกนายกลัวคนแตกตื่น ฉันก็ยิ่งชอบ"

จากนั้น ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน เฉินเฉวียนสือง้างหมัดขึ้นอย่างรวดเร็ว แล้วชกเข้าที่ผู้หญิงคนนั้นอย่างไม่ลังเล

ถ้าเป็นคนธรรมดา เขาคงไม่ทำแบบนี้หรอก แต่กับแก๊งค้าอวัยวะ มันก็อีกเรื่องนึง แค่ไม่ต่อยให้ตายก็พอแล้ว

ผัวะ

หมัดกระแทกเข้าที่หน้าเต็มๆ ร่างของผู้หญิงคนนั้นกระเด็นลอยละลิ่วไปทันที

ภายใต้แสงไฟสลัวๆ ยังพอมองเห็นฟันหลายซี่ปลิวว่อนไปในอากาศ