บทที่ 40: การเปลี่ยนแผน

วิคเตอร์ยืนอยู่บนเนินเขาหญ้าและมองดวงจันทร์เต็มดวง เขาจับมือลิลี่ไว้แล้วมองเธอพลางถาม

"ลิลี่ เธอคิดว่าฉันเป็นคนชั่วหรือเปล่า"

"คุณไม่ใช่คนดี คุณชาย แต่ก็ไม่ใช่คนชั่วเช่นกัน คุณก็เป็นแค่ตัวคุณ" ลิลี่ตอบ "และนั่นคือสิ่งที่ฉันชอบในตัวคุณ" เธอคิดในใจ

เธอไม่ได้รู้จักวิคเตอร์มานาน แต่เธอมีสัญชาตญาณที่ดีมาตั้งแต่เด็ก และเธอสามารถบอกได้ง่ายๆ ว่าใครดีหรือร้าย เหมือนที่เธอทำเมื่อเจอกายครั้งแรก เมื่อเธอพบวิคเตอร์ ลิลี่รู้สึกว่าเธอสามารถไว้วางใจเขาได้อย่างไม่มีเงื่อนไข

เมื่อเธอเห็นคุณชายเป็นครั้งแรก ทุกเซลล์ในร่างกายบอกเธอว่าเขาเป็นคนประเภทที่โหดร้ายกับศัตรู แต่ใจดีกับครอบครัวของตัวเอง และเธอก็ตัดสินใจมานานแล้วว่าจะเป็นครอบครัวของเขา

"เธอให้เครดิตฉันมากเกินไปแล้ว" เขาพูดพร้อมถอนหายใจ เขารู้สึกขัดแย้งในใจเล็กน้อย

ฝาแฝดอาจจะเจ็บปวดเล็กน้อยเพราะแผนการนี้ แต่จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับพวกเธอ เพราะนิคไม่กล้าละเมิดกฎของตระกูล

ทันใดนั้น โทรศัพท์เครื่องใหม่ก็สั่นเตือนว่าได้รับข้อความ มันเป็นข้อความจากฝาแฝดที่มีเพียงคำเดียวว่า "ช่วยด้วย"

วิคเตอร์มองดูแล้วรีบแสดงให้ลิลี่ดู จากนั้นก็รีบกลับไปที่คฤหาสน์พร้อมกับเธอ นี่คือสิ่งที่เขารอคอย

พวกเขาใช้เวลา 2 นาทีกว่าจะถึงประตูด้านล่าง

"ฝาแฝดกลับมาแล้วหรือยัง" เขาถามยามซึ่งรีบทำความเคารพ

"ครับคุณชาย 15 นาทีที่แล้ว คุณชายนิคก็อยู่ที่นี่ด้วย เขามาถึงเมื่อชั่วโมงที่แล้ว" ยามตอบ

"เขามาคนเดียวหรือมีคนอื่นมาด้วย" วิคเตอร์ถาม

"เขามีผู้ชายอีกสองคนมาด้วยครับ" ยามตอบ

วิคเตอร์พยักหน้าแล้วเดินขึ้นเขาพร้อมกับลิลี่

วิคเตอร์นึกออกแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นในคืนเดียวกันนี้ในชาติก่อน คงเป็นทอมที่ไปส่งฝาแฝดกลับบ้านในคืนนั้น และเขาคงเป็นคนที่รีบมาช่วยพวกเธอจากเงื้อมมือของนิค จากนั้นเขาคงจุดไฟเผาคฤหาสน์หลังนี้ทั้งหลังเพื่อปิดบังร่องรอย

และนั่นก็อธิบายว่าทำไมฝาแฝดถึงไม่มีรอยสักในตอนนั้น เพราะทอมคงใช้ตรานายกับนิคเพื่อปลดปล่อยพวกเธอ

ส่วนฮิลดา เขาไม่รู้ชะตากรรมของเธอ เธออาจจะตายหรือไม่ก็หลบหนีไปกับทอม

ตระกูลไม่ได้ลงโทษทอม เพราะการสืบสวนใช้เวลานานมาก ปรากฏว่านิคเป็นส่วนหนึ่งของปีกฝ่ายตรงข้ามในตระกูล เขาทำงานสกปรกบางอย่างให้พวกนั้น

แต่ปัญหาคือนิคกำลังสร้างกองทัพของตัวเอง เขารวบรวมทรัพย์สินและทรัพยากรมหาศาลและซ่อนมันไว้จากทั้งตระกูลและเจ้านาย หากไม่ใช่เพราะหลักฐานที่พบบนร่างของเขา ตระกูลคงยังอยู่ในความมืดมน เมื่อผลการสืบสวนออกมา ทอมก็แข็งแกร่งเกินไปแล้ว และตระกูลก็ไม่สนใจที่จะแหย่รังต่อเพื่อคนทรยศ

วิคเตอร์เพิ่งค้นพบเรื่องราวนี้ในภายหลังเมื่อเขาค้นดูบันทึกของตระกูลที่เขาพบในห้องลับใต้ซากปรักหักพัง

และตอนนี้วิคเตอร์กำลังวางแผนที่จะฆ่านิคคืนนี้และยึดทรัพยากรทั้งหมดที่น้องชายสารเลวคนนั้นรวบรวมไว้มาเป็นของตัวเอง

"ลิลี่ เมื่อเราเข้าไปในคฤหาสน์ ฉันอยากให้เธอโจมตีคนที่ฉันชี้ไปทันทีเหมือนเขาเป็นโจร และฆ่าเขาทันที โดยไม่ให้โอกาสเขาพูด"

ลิลี่รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยแต่ก็พยักหน้า เธอเข้าใจว่าวิคเตอร์ตั้งใจจะฆ่านิคซึ่งน่าจะเป็นสาเหตุที่ทำให้ฝาแฝดส่งข้อความขอความช่วยเหลือ พี่น้องฆ่ากันเองเป็นเรื่องปกติในตระกูลแบบนี้ อาจจะมีปัญหาบ้างในภายหลังและตระกูลอาจจะสอบสวนพวกเขา แต่ตราบใดที่เขามีข้ออ้าง ทุกอย่างก็จะจบลงด้วยดีส่วนใหญ่

"คุณต้องการให้ฉันกำจัดยามที่ประตูด้วยไหมคะ เขาบอกเราแล้วว่าพี่ชายของคุณอยู่ที่นี่" เธอถามเขาอย่างมืออาชีพ

"ใช่ แต่ทำทีหลัง เราจะทำให้ดูเหมือนเรากำลังลงโทษเขาที่ไม่แจ้งเราอย่างเหมาะสม ฉันอยากเปลี่ยนยามอยู่แล้ว" เขาพูด

พวกเขาใช้เวลาเพียงหนึ่งนาทีเพื่อขึ้นไปถึงยอดเขาโดยใช้ความเร็วสูงสุด แต่เมื่อพวกเขาไปถึงใกล้คฤหาสน์ วิคเตอร์ก็ชะลอตัวลงทันทีแล้วหยุด

หน้าประตูมีรถสปอร์ตรุ่นลิมิเต็ดจอดอยู่ ซึ่งน่าจะเป็นรถของนิค แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่ทำให้เขาหยุด มันเป็นความรู้สึกแปลกๆ ของเส้นด้ายสีดำที่พันรอบคอแล้วแทงเข้าไปในหัวใจ มันคือทักษะสัญชาตญาณแห่งชะตากรรมที่ทำงาน และแสดงให้เขาเห็นว่ามีคนกำลังวางแผนฆ่าเขา

เขาจับแขนลิลี่และส่งสัญญาณให้เธอใช้ทักษะสำรวจ เธอรีบใช้ทักษะแล้วเขียนคำเดียวด้วยนิ้วที่สั่นเทาบนฝ่ามือ

"เจคอบ"

แล้วตามด้วยอีกคำ

"ระเบิด"

เขาเข้าใจทันทีว่าเจคอบคนนี้เป็นใคร ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากน้องชายของคาร์ลา คนที่วางระเบิดในรถเมื่อเช้านี้

เมื่อบ่ายนี้ตอนที่เขาเปลี่ยนเสื้อผ้า เขาสั่งให้ลิลี่หาโอกาสลอบสังหารชายคนนี้ในอีกสองสามวัน

อ้า แต่เขาทำผิดพลาด เขาไม่คาดคิดว่าชายคนนี้จะดื้อรั้นขนาดนี้ เขาควรจะกำจัดเขาไปตั้งแต่เช้านี้แล้ว

"ไม่ มีวิธีที่ดีกว่านี้" เขาคิด และรีบเปิดใช้ทักษะผู้ติดตามชะตากรรม โดยตั้งเส้นด้ายสีดำเป็นเป้าหมาย ตอนนี้เขาสามารถรู้สึกได้ว่าเจคอบซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ใหญใกล้ๆ

วิคเตอร์ยิ้มและกระซิบเบาๆ กับลิลี่ "เปลี่ยนแผน"

จากนั้นเขาก็เริ่มเดินอย่างหยิ่งผยองเหมือนคุณชายหนุ่มและมุ่งหน้าไปที่รถของนิค มองมันด้วยความภาคภูมิใจ

"ลิลี่ที่รัก เธอชอบรถคันนี้ไหม" เขาถามลิลี่ซึ่งรู้สึกแปลกๆ เล็กน้อยแต่ก็เล่นตามบท

"ค่ะ คุณชาย มันน่าทึ่งมาก เป็นรถของคุณเหรอคะ" เธอถาม

"ใช่ พี่ชายนิคสัญญาว่าจะหามาให้ฉันคันหนึ่งคืนนี้ ไปหาเขากันเถอะ ฉันจะเอากุญแจมาแล้วพาเธอไปขับเล่นริมทะเลสาบตอนดึก ฉันอยากโชว์ฝีมือการขับรถให้เธอดูมานานแล้ว" เขาพูดอย่างหยิ่งผยองกับลิลี่ซึ่งพยักหน้าเห็นด้วย

"ฉันรอไม่ไหวแล้วค่ะคุณชาย บางทีเราอาจจะได้ลองอะไรใหม่ๆ ด้วย" ลิลี่พูดพร้อมรอยยิ้มซ่อนเร้น ทำให้วิคเตอร์มองเธออย่างแปลกๆ เขาจะต้องแก้ไขเรื่องนี้ในภายหลัง เขาคิด

จากนั้นจับมือกันไว้ วิคเตอร์เดินเข้าไปในคฤหาสน์ และโดยไม่หันกลับไปมอง พวกเขาปิดประตูอย่างแน่นหนาหลังจากเข้าไป ราวกับว่าพวกเขาไม่ได้สังเกตเห็นชายที่มีรอยยิ้มชั่วร้ายในเงามืด

เขาได้ยินคำพูดของวิคเตอร์อย่างชัดเจน และเขาก็จำเป็นต้องเปลี่ยนแผนเช่นกัน